ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 345 ความโกรธแค้นของผู้ลี้ภัย

บทที่ 345 ความโกรธแค้นของผู้ลี้ภัย

ท่ามกลางแสงสลัว ๆ ยามเช้าตรู่ รถม้าคันหนึ่งแล่นออกจากประตูทางใต้ของอำเภอรุ่นอัน

ม้าที่ลากรถม้าเป็นม้าแก่ ๆ ที่ตัวผอม และระหว่างที่วิ่งก็ทำความเร็วได้พอ ๆ กับการเดินเท้า

คนที่โดยสารอยู่บนรถคันนี้คือสวีเฉิงกานและเว่ยหวน

ทั้งสองได้ใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนอยู่ในคุก ผมของพวกเขายุ่งเหยิง ใบหน้าเปรอะเปื้อนดิน เสื้อผ้าสกปรกยับย่นราวกับผักดอง และแขนเสื้อก็ขาดเป็นรู

คนขับรถม้าเป็นคนสนิทของสวีเฉิงกานและมีผู้ติดตามคนหนึ่งของเว่ยหวนนั่งไปด้วย

สวีเฉิงกานและเว่ยหวนนั่งอยู่ข้างกันในรถม้า หลังจากที่รอดมาได้ทั้งสองคนก็ต่างอับอายเล็กน้อยเพราะเคยทะเลาะกันในคุก

โชคดีที่ทั้งสองไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากรถม้าออกจากรุ่นอันทั้งสองก็มองหน้ากัน เว่ยหวนจับมือพี่ภรรยาแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ ตอนที่อยู่ในคุกข้าจำเป็นต้องหยาบคายต่อท่าน เพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างสะดวกเท่านั้น”

สวีเฉิงกานหัวเราะแล้วรีบเอ่ยตอบ “น้องเขย เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริง ๆ พวกเรารีบกลับไปที่อันหยางและส่งจดหมายไปที่เมืองเถอะ”

หลังจากทั้งสองพูดจบ พวกเขาก็เอนตัวพิงผนังรถม้าเพื่องีบหลับ ริมทางมีผู้ลี้ภัยจากรุ่นอันเดินอยู่ตามถนน ใบหน้าของคนเหล่านี้ซีดเซียวและเรี่ยวแรงก็ถดถอยลงไปเรื่อย

ไม่นานก็มีคนพบเมล็ดข้าวร่วงลงมาจากรถม้าที่อยู่บนถนน มันลากเป็นเส้นยาวคดเคี้ยวไปตามทาง ทุกคนมองตามรถคันนั้นทันที

โจ๊กที่ได้รับมาระหว่างทางออกจากเมือง เพียงช่วยไม่ให้พวกเขาต้องอดตายเท่านั้น แต่ไม่ได้เติมท้องจนเต็มหรือให้ความอิ่มได้ ความหิวทำให้ทุกคนแทบจะเอาหญ้าริมทางขึ้นมาเคี้ยวประทังชีวิต เมื่อเห็นข้าวตกอยู่เช่นนี้จะสามารถอดใจอยู่เฉยได้อย่างไร พวกเขาแทบไม่เอาเศษดินออกไปด้วยซ้ำ และรอแทบไม่ไหวที่จะจุดไฟปรุงอาหาร ทั้งยังอยากจะโกยพวกมันใส่ปากเคี้ยวทั้งที่ยังดิบหากทำได้

ผู้คนเริ่มตามรถม้าคันนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

“มีอาหารอยู่ในรถนั่น!” มีคนตะโกนเสียงดังเมื่อตามไปจนพบว่าเมล็ดข้าวตกลงมาจากรถม้า

เสียงนี้ราวกับเป็นก้อนกรวดที่โยนลงในแม่น้ำ มันทำให้เกิดคลื่นระลอกใหญ่ ผู้ลี้ภัยทั้งหมดหันมาสนใจทันที ทุกต่างมองไปที่รถม้าด้วยความมึนงงและตื่นตระหนก บางคนถึงกับกลืนน้ำลายมองม้าที่ลากรถม้ามา

“พวกเรา… หาอาหารกินสักหน่อยดีหรือไม่” มีคนเสนอขึ้น

“ใช่ หยุดรถนั่นแล้วหาอะไรกินเถอะ!”

“ดี ไปด้วยกันนี่แหละ!”

ใบหน้าของผู้ลี้ภัยเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทุกคนเร่งฝีเท้าไปขวางหน้ารถม้าเอาไว้

จากนั้นไม่นานรถม้าก็หยุดลง

ผู้ติดตามสวีเฉิงกานที่บังคับรถม้าเห็นแววตาของหมาป่าหิวโหยจำนวนมากที่จ้องมา ราวกับว่ามันกำลังเรืองแสงสีเขียวอย่างน่าสะพรึงกลัวอยู่ เขารีบโบกแส้ม้าอย่างเร่งรีบแล้วตะโกนไล่ “ไป! หลบไปให้พ้นทาง นี่คือรถม้าของนายท่านตระกูลสวี กล้ามาขวางงั้นหรือ!”

ผู้ลี้ภัยร้องขึ้น “ขออาหารให้ข้าที อาหารที่ท่านทำหล่นที่พื้นถูกแย่งไปหมดแล้ว”

สวีเฉิงกานไม่สามารถข่มกลั้นความโกรธในใจลงได้ เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของผู้ลี้ภัยก็เงยหน้าตะโกน “ไปให้พ้น! ข้าเอาข้าวให้หมากินดีกว่าให้พวกเจ้า ใครกล้ามาขวางทางข้าจะฆ่าทิ้งให้หมด!”

คุณชายรองตระกูลสวีเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทว่าน่าเสียดายที่เขาลืมสถานการณ์ยามนี้ของตนเองไป เขามีผู้ติดตามเพียงสองคนที่อยู่นอกรถม้า และยังไม่มีอาวุธ อีกทั้งร่างกายก็อ่อนล้าจากการถูกขัง

คำพูดเช่นนั้นยั่วยุให้ผู้ลี้ภัยโกรธมาก

“ท่าน… พวกท่านมันหยาบคายและแล้งน้ำใจเหลือเกิน!” ชายชราชี้ไปทางรถม้าพร้อมตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

คนบังคับม้าพยายามฟาดแส้ให้แรงขึ้น และขับไล่คนที่กีดขวางทางอยู่ให้หลบไป

ที่ข้างรถม้ามีคนตะโกนขึ้นมาอีก “พวกเขาคือคนทรยศที่สมรู้ร่วมคิดกับพวกข้าศึกทางเหนือและกบฏอันอ๋อง ฆ่ามันซะ!”

อีกคนหนึ่งกล่าวขึ้น “ใช่ ข้าเห็นมากับตาตอนที่มันกำลังหนีออกมาจากเมือง!”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของสวีเฉิงกานและเว่ยหวนก็ซีดเซียว “จัดการไล่พวกมันออกไปสิ! รีบไปเร็ว ๆ เข้า!” พวกเขารีบตะโกนออกไปนอกรถ

“ไปให้พ้น! พวกเจ้า …รนหาที่ตายอย่างนั้นหรือ!” ผู้ติดตามของเว่ยหวนเตะผู้ลี้ภัยที่พยายามเข้ามาใกล้รถม้า

มีสตรีนางหนึ่งรีบเข้ามาดูชายชราที่ถูกเตะ “พ่อ!… ท่านพ่อ…”

“ตาเฒ่าเป็นอะไรหรือไม่” หญิงชรารีบเดินมาดูด้วยอาหารสั่นเทา นางคือภรรยาของชราคนนั้น

เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนรอบ ๆ ก็ยิ่งโกรธเคืองมากขึ้น

เมื่อได้ยินว่าคนในรถเป็นกบฏ ทุกคนก็ต่างตกใจในคราวแรก และเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นเมื่อเห็นว่าชายชราถูกเตะ ทุกคนเริ่มโมโห “ฆ่าคนทรยศนั่นเสีย! ทุบตีมันให้ตายไปเลย”

“พวกมันทำให้เราต้องจากบ้านมา ฆ่ามัน!”

ผู้คนจำนวนมากตรงไปที่รถม้าและเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขายึดม้าแก่ตัวนั้นได้ มันล้มลงจนรถพลิกคว่ำ สวีเฉิงกานและเว่ยหวนกระเด็นตกลงมาจากรถทันที

ผู้ติดตามทั้งสองพยายามปกป้องเจ้านาย แต่แค่ยื่นมือออกมา ฝูงชนก็ลากตัวพวกเขาออกไปแล้ว

เว่ยหวนและสวีเฉิงกานล้มอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่รายล้อม แม้พวกเขาจะเป็นคนหนุ่ม แต่ก็คุ้นเคยกับชีวิตสุขสบาย ทั้งยังไม่เคยใช้แรง ความแข็งแกร่งจึงน้อยกว่าชายชราที่ทำงานตรากตรำอย่างหนักซึ่งล้อมอยู่ในยามนี้

ทั้งสองพยายามลุกขึ้นเพื่อฝ่าฝูงชนออกไป แต่กลับถูกหมัดและเท้าของผู้คนที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวโจมตี คนจำนวนมากรุมเหยียบย่ำพวกเขาไม่ยอมหยุด และคนจำนวนมากพยายามจะปีนขึ้นไปบนรถม้าเพื่อหาอาหารภายในนั้น

“ข้าวอยู่ไหน เมล็ดข้าวอยู่ที่ใดเล่า!” คนที่ปืนขึ้นไปบนรถม้ามองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบว่ามีข้าวอยู่ในนั้น และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น

คนที่พยายามแก้แค้นกบฏราวกับถูกปลุกให้ฟื้นคืนสติ หลังจากได้ยินคำถามถึงอาหารและเริ่มไปช่วยหาเมล็ดข้าวเช่นกัน

ผู้คนจำนวนมากเข้าไปรุมทำร้ายสวีเฉิงกานและเว่ยหวน ทั้งสองส่งเสียงร้องดังลั่นท่ามกลางความวุ่นวาย

“ไม่มีอาหารก็เอาม้าไปกินดีหรือไม่” ผนังบาง ๆ ของรถม้าถูกทำลายออกเป็นชิ้น ๆ ทุกคนยอมแพ้และมองม้าแก่ที่นอนอยู่ที่พื้น

มันเป็นข้อเสนอที่ทุกคนเห็นด้วย

ขณะที่ชาวบ้านผู้หิวโหยพยายามจัดการกับม้า ในที่สุดผู้ติดตามทั้งสองก็ดิ้นรนออกมาได้ เมื่อเห็นภาพที่พื้นพวกเขาก็กรีดร้องเสียงดัง

หน้าอกของเจ้านายทั้งสองยังขยับขึ้นลง เห็นชัดว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ร่างกาย มือ และเท้ากลับหักงอผิดธรรมชาติ มันเป็นผลจากการถูกรุมเหยียบย่ำจากชาวบ้านจำนวนมากด้วยความโกรธแค้น

ผู้ติดตามทั้งสองพาเจ้านายขึ้นหลังแล้วรีบวิ่งไปหลบข้างทาง คนหนึ่งร้องขึ้นมาว่า “ใต้เท้า!” อีกคนก็อุทานขึ้นว่า “คุณชายรอง!”

จากนั้นไม่นานเว่ยหวนก็ตื่นขึ้นมาแล้วส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด หน้าอกของเขาจุกแน่นและรวดร้าว เขาต้องการเอามือขึ้นมากุมหน้าอก แต่กลับพบว่าไม่สามารถควบคุมมือตนเองได้

“มือข้า… ขาข้า…” เขาร้องครางออกมาเสียงเบา และยกได้เพียงแขนซ้ายเท่านั้น

สวีเฉิงกานเลือดออกมาจากมุมปากไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัสจนยากต่อการรักษา

“คุณชายรอง…” ผู้ติดตามเห็นว่าเจ้านายลืมตาขึ้นรีบเอ่ยเรียก ทว่าเขาไม่อาจพูดอะไรออกมา นอกจากส่งเสียงครวญคราง

“สองคนนี้อาจจะไม่รอดแล้ว” คนที่นั่งอยู่บริเวณนั้นหันไปทางผู้ติดตามทั้งสอง แล้วมองไปทางเว่ยหวนกับสวีเฉิงกาน “พวกเขาเป็นเจ้านายของพวกเจ้าหรือ หากพาพวกเขากลับไปเช่นนี้ พวกเจ้าจะไม่ถูกลงโทษจนตายหรืออย่างไร”

เป็นจริงดังนั้น ถ้าเขาพาเจ้านายทั้งสองกลับไปที่เมือง หากใต้เท้าสวีทราบเรื่องนี้จะต้องโกรธพวกเขามากแน่นอน เพียงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาทั้งสองก็ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง จนควบคุมมือไม้ของตนเองเอาไว้ไม่ได้

ผู้ติดตามทั้งสองมาจากจวนตระกูลสวี พวกเขารู้กันดีโดยธรรมชาติว่าควรทำอย่างไร หลังจากมองหน้ากันแล้วก็พากันปล่อยมือที่เคยจับเจ้านายอยู่ทันที

“พาข้ากลับไป… พาข้ากลับอันหยาง แล้วข้าจะมีรางวัลให้อย่างงาม!” เว่ยหวนเอ่ยระหว่างที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้น เขาอดทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัส ก่อนจะหอบหายใจและมองไปทางผู้ติดตามของตน

“ใต้เท้า …อภัยให้ข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ” ผู้ติดตามเพียงมองและกัดฟันพูดออกมาเสียงเบา