ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 336 ประหารคนฉ้อฉลระหว่างการเดินทัพ

บทที่ 336 ประหารคนฉ้อฉลระหว่างการเดินทัพ

หลิวเหิงแทบไม่ได้นอนทั้งคืน การเดินทางไปรุ่นอันเต็มไปด้วยอันตราย ชายหนุ่มไม่สามารถปล่อยให้ทุกอย่างล้มเหลวได้ นอกจากเหตุผลนี้แล้ว อีกอย่างหนึ่งคือเขายังไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูกหลาน ดังนั้นจึงต้องคิดหาหนทางที่จะประสบความสำเร็จให้ได้มากที่สุดเอาไว้ก่อน

ทว่าสิ่งต่าง ๆ ในยามนี้ก็ไม่อาจคาดเดาได้เลย เขาเกิดความกังวลใจขึ้นมา จะเกิดอะไรกับเหยียนซีหากครั้งนี้ตนพ่ายแพ้

เขาตื่นตั้งแต่เช้าและมอบจดหมายให้หัวหน้าสวี

เมื่อหัวหน้าสวีได้รับจดหมายก็เปิดมันออกมา เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหนังสือหมั้นหมายระหว่างหลิวเหิงและเหยียนซี

หลิวเหิงเขียนจดหมายอธิบายกับหัวหน้าสวีไว้ว่า หากมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับเขาระหว่างที่อยู่ในรุ่นอัน ชายหนุ่มขอให้หัวหน้าสวีช่วยจัดการหนังสือหมั้นหมายนี้ให้เป็นโมฆะ และถือว่าเขากับเหยียนซีไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันอีก

เนื่องจากเขามีหนังสือหมั้นหมายอยู่ และกิจการโรงน้ำชาส่วนใหญ่ก็เป็นชื่อของเขา หลิวเหิงกังวลว่าตระกูลหลิวในหมู่บ้านหยางซานจะพยายามเอาทรัพย์สินของเหยียนซีไป ในแคว้นเว่ยแห่งนี้สตรีที่อยู่เพียงคนเดียวลำบากเป็นอย่างมาก แม้จะรู้ว่าเด็กสาวเป็นคนฉลาดและแข็งแกร่ง แต่เมื่ออยู่ในระบอบเช่นนี้นางอาจจะถูกเบียดเบียนเอาได้

ดังนั้นหากเขาต้องตายไปจริง ๆ การถอนหมั้นจะช่วยเหลือเหยียนซีได้

นอกจากนี้ในจดหมายยังระบุด้วยว่าโรงน้ำชาอวี่เซิ่น ร้านเนื้อตุ๋นอวี่เซิ่น และกิจการทั้งหมดเป็นทรัพย์สินตกทอดจากเขาถึงเหยียนซี เงินทั้งหมดจะถูกส่งให้ตระกูลเหยียนซึ่งในยามนี้มีเพียงเหยียนซีเป็นทายาทคนเดียว หากนางบันทึกชื่อของเหยียนหลิ่วและเหยียนเฟิงลงไปในลำดับวงศ์ตระกูล ตระกูลเหยียนก็จะมีทายาทเพียงสามคน เหยียนเฟิงไปกับตน ดังนั้นคนที่จะสนับสนุนเด็กสาวได้ก็คือญาติฝ่ายแม่อย่างหัวหน้าสวีที่เป็นลุง อีกฝ่ายสามารถเป็นพยานและผู้สนับสนุนเหยียนซีในเรื่องทรัพย์สินได้

เขาทิ้งเงินสามพันตำลึงไว้ให้ตระกูลหลิวจัดการเรื่องที่ดิน ทั้งยังทิ้งโฉนดที่ดินกับหนังสืออื่น ๆ ของตระกูลหลิวไว้ให้เด็ก ๆ ในตระกูลได้ทำมาหากินกันต่อและได้รับการศึกษา ชายหนุ่มอยากให้เด็กทุกคนมุ่งความสนใจไปที่การสอบขุนนาง เงินสามพันตำลึงสามารถซื้อที่ดินได้หลายร้อยหมู่ ต่อไปมันจะกลายเป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลหลิว และนั่นจะทำให้พวกเขายกระดับเป็นตระกูลมั่งคั่งในอำเภอหมิงสุ่ย

ชายหนุ่มระมัดระวังในเรื่องนี้มาก เขามอบสัญญาหมั้นหมายให้แก่หัวหน้าสวี ทว่ายังเก็บเกิ้งเถี่ยซึ่งเป็นหนังสือยืนยันตัวตนที่มอบไว้ยามหมั้นหมายกับเหยียนซีกับตัว หากยังมีชีวิตอยู่หนังสือนี้จะไม่ถูกส่งมอบให้ใคร หากตนกลับมาอย่างปลอดภัย เกิ้งเถี่ยก็จะยังถูกเก็บรักษาเอาไว้ และเรื่องราวทั้งหมดที่รบกวนให้หัวหน้าสวีช่วยเป็นธุระให้ก็เป็นอันยกเลิก

เมื่อหัวหน้าสวีเห็นจดหมายนี้ เขาก็ไม่กล้าปิดบังมันจากเหยียนซีและรีบส่งมันให้นางอย่างรวดเร็ว

เหยียนซีซึ่งได้เห็นรู้ทันทีว่าสิ่งที่หลิวเหิงพูดกับตนทั้งหมดเป็นเพียงคำพูดปลอบใจ การที่เขาบอกว่าทุกอย่างไม่เสี่ยงและจะปลอดภัยกลับมาคงเป็นแค่ลมปาก เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง ชายหนุ่มคงไม่ทิ้งสัญญาหมั้นหมายไว้เช่นนี้

“หลิวเหิงไม่ต่างจากน้องเขยของข้าเลย” เมื่อเห็นเหยียนซีนิ่งเงียบ หัวหน้าสวีก็ปลอบใจนาง “แม้ในยามนี้จะไม่ได้อยู่เป็นครอบครัวเดียวกัน แต่หากน้องเขยยังอยู่ เขาจะต้องเห็นด้วยกับการตัดสินใจเช่นนี้ของหลิวเหิงอย่างแน่นอน”

“ท่านลุง ท่านกับท่านอาเหอรู้หรือไม่เจ้าคะว่าใครคือแม่ทัพรักษาการณ์ของรุ่นอัน เขาจะยอมจำนนต่อกบฏหรือไม่”

“แม่ทัพกองรักษาการณ์ของรุ่นอันชื่อเหลียงอวี่ตง ชายผู้นั้นได้ยินว่ายอมตายเพื่อถวายความภักดีต่อจักรพรรดิ” เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าสวีและผู้บัญชาการเหอไม่ได้มีท่าทีเกลียดชังอะไรแม่ทัพผู้นี้

ยามนี้หลิวเหิงเดินทางออกไปนานแล้ว และเหยียนซีไม่มีทางตามเขาทันไม่ว่าจะเดินทางอย่างรวดเร็วเพียงใด ดังนั้นเธอจึงเรียกเฉวียจือเข้ามาวางแผนพาคนออกไปตามทางหลักของซินเย่เพื่อตรวจสอบ “พี่เอ้อร์หลางบอกข้าว่าที่ภูเขาใกล้หน่วยงานไปรษณีย์เหลียวผิงมองเห็นเมืองรุ่นอัน ดังนั้นข้าจะไปที่นั่นเพื่อสังเกตการณ์”

“ซีเอ๋อร์ ยามนี้เส้นทางหลักเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คนลี้ภัยและทหารของกองทัพอยู่ที่หน่วยงานไปรษณีย์เหลียวผิง มันเสี่ยงเกินไปที่เจ้าจะไปที่นั่น” หัวหน้าสวีไม่เห็นด้วย การปล่อยให้เด็กสาวเช่นนางไปยังสถานที่ซึ่งมีผู้คนมากมายมารวมตัวกันเช่นนั้นจะไม่ยิ่งเพิ่มอันตรายหรือ

“ท่านลุง ข้าจะพาคนไปด้วยเจ้าค่ะ” เหยียนซีเอ่ยกับเฉวียจือ “เจ้า อาต้า และอาเอ้อร์ พาคนจำนวนหนึ่งมา เราจะไปที่ยอดเขาเพื่อเตรียมการอยู่ที่นั่น หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นที่รุ่นอัน เราจะเดินทางไปถึงให้เร็วที่สุด”

หลิวเหิงไปรุ่นอันพร้อมกับเหยียนเฟิง ผู้เฒ่าหวูโถว ฟางหมิงอี้ และผู้ติดตามอีกหลายคน

ผู้เฒ่าหวูโถวตั้งสำนักงานนายหน้าเล็ก ๆ อยู่ที่รุ่นอัน ส่วนฟางหมิงอี้เป็นเสมียนของที่นั่น เนื่องจากทั้งสองเป็นที่รู้จักของคนในรุ่นอัน จึงสามารถติดต่อกับกองทหารได้ การที่หลิวเหิงไปกับพวกเขาถือเป็นเรื่องที่สร้างความได้เปรียบมากขึ้น

ชายหนุ่มวางแผนไว้ว่า หากพวกตนไม่สามารถทำอะไรกับสถานการณ์ตรงหน้าได้จริง ๆ ตราบใดที่ผู้เฒ่าหวูโถวยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนที่นั่นอยู่ เขาก็ยังสามารถปลอมตัวและขอให้คนที่นั่นช่วยหลบหนีออกจากรุ่นอันได้ และหากจำเป็นก็จะหนีขึ้นเขาแล้วกลับมายังซินเย่

ทว่าด้วยจำนวนคนที่มีอยู่ไม่มาก …จะเกิดอะไรขึ้นหากกองทหารจากรุ่นอันยอมจำนนต่ออันอ๋องและส่งคนตามล่าเขาเล่า

เหยียนซีคิดว่าคงจะดีกว่าหากส่งคนไปคอยสังเกตการณ์ที่ยอดเขา เพื่อที่จะเตรียมตัวให้ความช่วยเหลือได้ทัน

เธอเป็นคนเด็ดขาด เมื่อรู้ว่าหลิวเหิงตกอยู่ในความเสี่ยง จึงไม่สามารถรออยู่เฉย ๆ ได้อีกต่อไป

หัวหน้าสวีไม่อาจเกลี้ยกล่อมเด็กสาวได้ ส่วนเฉวียจือกับคนอื่น ๆ คุ้นเคยดีกับท่าทางเช่นนี้ของเหยียนซีดี พวกเขาเองก็เป็นห่วงหลิวเหิงกับพรรคพวกทุกคนเช่นกัน ดังนั้นทันทีที่ได้รับคำสั่งชายชราก็เรียกอาต้ากับอาเอ้อร์ให้เตรียมคนสองสามคนจากหน่วยมือปราบ และหน่วยรักษาการณ์กองกำลังหนึ่งเพื่อออกเดินทาง

เหยียนซีเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าบุรุษ เมื่อรวบผมขึ้นสูงเด็กสาวก็ดูเป็นคุณชายจากตระกูลหนึ่ง

“ท่านลุง ท่านอาเหอ งานในอำเภอทั้งหมดขอฝากไว้ที่ท่านทั้งสองด้วยเจ้าค่ะ” เหยียนซีพูดพร้อมขี่ม้าไปกับเหยียนหลิ่ว เธอนำคนอื่น ๆ ขึ้นเขาไปยังบริเวณใกล้เคียงกับหน่วยงานไปรษณีย์เหลียวผิง

เมื่อเข้าใกล้ถนนทางการก็ได้ยินเสียงมากมายนับไม่ถ้วนดังขึ้น เหยียนซีและคนอื่น ๆ พักอยู่ที่ป้อมรักษาการณ์เพื่อสังเกตสถานการณ์ เด็กสาวเห็นว่าทางหลักเต็มไปด้วยผู้คนคับคั่ง บางคนรีบไปที่ทางแยกและพยายามเข้าไปในซินเย่ ทว่าก็มีเจ้าหน้าที่คอยขวางพร้อมขับไล่พวกเขาออกไป

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดจลาจลภายในซินเย่ จึงมีการตั้งจุดป้องกันทุก ๆ ทางแยกบนถนนหลักตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

นอกจากชาวบ้านที่อาจจะก่อจลาจลแล้ว พวกเขาก็ยังต้องระวังทหารที่จะเข้ามาโจมตีซึ่งเป็นกลุ่มคนที่รับมือได้ยากอีกด้วย หากมีการบุกเข้ามา ทุกหน่วยในซินเย่จะรวมตัวกันบนกำแพง เพื่อขับไล่ศัตรูด้วยอาวุธระยะไกลเช่น ธนู หรือหน้าไม้

อันอ๋องเกรงว่าผู้ลี้ภัยจะกระจัดกระจายออกนอกเส้นทางที่ตนเองต้องการ จึงจัดตั้งจุดแจกจ่ายโจ๊กและยาตามทาง หลังจ่ายยาให้พวกเขาไม่กี่วัน ทุกคนก็ได้ยินข่าวลือว่ามีการแจกโจ๊กอยู่ข้างหน้า ดังนั้นผู้ลี้ภัยจึงเดินไปตามเส้นทางที่เขากำหนดไว้อย่างช้า ๆ

หน่วยแจกอาหารเหล่านั้นเป็นตัวล่อที่แขวนอยู่ด้านหน้า เมื่อผู้ลี้ภัยพบว่าตนไม่สามารถเข้าสู่ซินเย่ได้ จึงไม่ได้ใช้กำลังพยายามบุกเข้าไป

เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูบางคนทนไม่ไหวเมื่อเห็นคนแก่กับเด็กกำลังจะอดตายอยู่ที่หน้าประตู เลยลอบเอาหมั่นโถวและบะหมี่รวมทั้งอาหารอื่น ๆ ส่งให้ที่กำแพง ทำให้รอบ ๆ บริเวณนั้นกลายเป็นที่อาศัยของคนชรา สตรี และเด็ก ๆ ที่อ่อนแอ

มันเป็นครั้งแรกที่เหยียนซีต้องซ่อนตัว ความสิ้นหวังและหดหู่บนใบหน้าของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกหนักใจ บางครั้งก็มีคนเข็นเกวียนผ่านไปตามทาง มีชายฉกรรจ์สิบถึงยี่สิบคนคอยเฝ้าระวังไม่ให้ใครเข้ามายุ่งกับเกวียนของพวกเขา

หลิวเหิงแฝงตัวไปกับผู้ลี้ภัย เขาเดินทางช้า ๆ พร้อมมุ่งหน้าสู่อำเภอรุ่นอัน

ระหว่างทางพวกเขาพบว่าตั้งแต่หน่วยงานไปรษณีย์เหลียวผิงไปจนถึงรุ่นอันมีชายวัยกลางคนคอยขวางทางอยู่หลายแห่ง ทำให้ทุกคนไม่สามารถเดินผ่านไปได้อย่างง่ายดาย และไม่ไกลจากจุดเหล่านั้นก็มีการแจกจ่ายโจ๊ก

ประตูอำเภอรุ่นอันเปิดกว้าง ทำให้ผู้คนเข้าออกได้ตามต้องการ ทว่าผู้ลี้ภัยไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปอยู่ในเมือง ดังนั้นพื้นที่โล่งหน้าประตูเมืองจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน พวกเขาปลูกกระท่อมและใช้หญ้ามุงเป็นหลังคา พร้อมก่อกองไฟค้างแรมกันที่นี่

แต่สิ่งที่ทำให้หลิวเหิงตกใจคือ เขาได้ยินข่าวลือจากบริเวณรอบ ๆ นี้ว่าอันอ๋องเป็นผู้ชอบธรรมในการตัดสินใจต่าง ๆ เพื่อราษฎร ระหว่างที่กำลังออกเดินทาง มีชาวบ้านจากเหลียวจงมาขวางทัพแล้วร้องไห้ขอความเมตตา ก่อนจะกล่าวว่านายอำเภอเหลียวจงเป็นคนฉ้อฉล ข่มเหงรังแกชาวบ้าน รับสินบน ฉุดคร่าผู้คน และบิดเบือนกฎหมาย มีหลักฐานมากมายมัดตัว ดังนั้นอันอ๋องจึงตัดศีรษะนายอำเภอเหลียวจงต่อหน้าชาวบ้านและคนอื่น ๆ พร้อมขู่ว่าใครก็ตามที่ประพฤติตนเช่นนี้จะถูกประหารอย่างไร้ความปรานี