ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 335 ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

บทที่ 335 ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

หาได้ยากที่หลิวเหิงจะพูดอะไรออกมายาว ๆ เช่นนี้

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของเขา เหยียนซีก็ต้องยอมรับว่าการยึดติดกับซินเย่และรอรับการโจมตีจากกบฏอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องดีจริง ๆ

เมื่อหลิวเหิงเห็นว่าเด็กสาวมีท่าทีผ่อนคลายลงเล็กน้อยแล้ว เขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับกับสิ่งที่ได้เจอมาตลอดทางจากอิงเฉิง “หากเราไม่สามารถหยุดอันอ๋องได้ ข้าเกรงว่าชาวเฉิงโจวเองก็คงจะพบกับอันตรายไม่ต่างกัน ในฐานะขุนนางจากราชสำนัก ข้าไม่อาจยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้โดยไม่ทำสิ่งใดเลย ซีเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนบอกไม่ใช่หรือ ว่าเป็นขุนนางหากไม่ทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือราษฎรแล้ว ก็ควรกลับบ้านไปขายมันเสียยังจะดีกว่า เมื่อข้าอยู่ในอำนาจหน้าที่นี้แล้ว ก็ควรจะคำนึงถึงชาวบ้านเป็นที่ตั้งมากกว่าเรื่องส่วนตัว หรือเฉพาะคนในพื้นที่ของตนเองเท่านั้น”

เหยียนซีเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของหลิวเหิง ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและอุปนิสัยอย่างนักปราชญ์เช่นนี้ เธอเองก็จนใจที่จะหยุดเขาเอาไว้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงบอกให้ระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น

ในยามนี้เนื่องจากรู้ว่าหลิวเหิงจะไปรุ่นอัน จึงทำให้แม้แต่ขนมนึ่งวันที่เก้า เดือนเก้า ก็ฝืดเฝื่อนจนแทบจะไร้รสชาติ

เหยียนซีทำขนมไม่มาก และขอให้เหยียนหลิ่วนำมันไปมอบให้กับเฉวียจือและคนอื่น ๆ อีกทั้งยังแบ่งส่วนหนึ่งให้เหอหมิงเฉวียนและหัวหน้าสวีด้วย เดิมทีเธอวางแผนจะไปเยี่ยมเยือนเพื่อแสดงความเคารพอีกฝ่าย แต่เมื่อทราบว่าพรุ่งนี้หลิวเหิงจะไปรุ่นอันแล้ว เด็กสาวจึงไม่มีอารมณ์จะไปทำพิธีอะไรอีก เธอยุ่งวุ่นวายอยู่กับการเตรียมสิ่งของจำเป็นให้เขาแทน

เธอพบจี้หยกที่เว่ยเฉิงให้ไว้ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหยางซาน จึงได้นำมันมามอบให้หลิวเหิง “เฉิงจวิ้นอ๋องเคยมอบสิ่งนี้ไว้ให้ข้าตั้งแต่ครั้งที่เขามาหลบภัยในบ้านของเรา ข้าคิดว่ามันมีคุณด้านการคุ้มครองให้รอดปลอดภัย อย่างน้อยท่านก็ควรจะมีของที่ได้รับจากท่านอ๋องติดตัวไปด้วย”

เด็กสาวไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์หรือไม่ แต่นอกจากเงินแล้ว มันเป็นของมีค่าที่สุดที่ตนมีอยู่

เป็นครั้งแรกที่หลิวเหิงได้เห็นจี้หยกชิ้นนี้ เมื่อสังเกตดูใกล้ ๆ แล้วก็พบว่า มันน่าจะเป็นจี้ที่แกะสลักขึ้นจากหยกขาวอย่างประณีตด้วยมือ มังกรทั้งสองตัวเชื่อมเข้าด้วยกันตั้งแต่หัวจรดหาง มองเพียงแวบแรกก็ทราบว่าเป็นของชั้นดีจากวังหลวง “จี้หยกชิ้นนี้เป็นของดีมาก”

“จริงหรือเจ้าคะ ข้าเองก็คิดว่ามันน่าจะเป็นของมีค่ามากเช่นกัน”

หลิวเหิงเอาจี้หยกมาถือไว้ “มันจะกลายเป็นของตกทอดในครอบครัวเราต่อไป เจ้าควรเก็บมันไว้กับตัวและอย่าทำให้เสียหาย”

“ท่านจะไม่นำมันไปด้วยงั้นหรือเจ้าคะ”

“ไม่หรอก หากข้าทำมันแตกเป็นชิ้น ๆ ลูก ๆ ของเรามีหวังได้สาปแช่งข้าหลังจากตายไปแล้วแน่นอน”

เหยียนซีอึ้งก่อนจะตอบเขาอย่างขมขื่น “ท่านนี่ช่างพูดจริง ๆ” เธอยื่นมือส่งมันให้เขาพร้อมตบที่มือเบา ๆ “ท่านเอามันติดตัวไปด้วยเถอะ เมื่อกลับมาแล้วค่อยเอามาคืนข้านะเจ้าคะ”

หลิวเหิงหลับตาลง พร้อมกางมือออกมาอีกครั้ง “เอาละ ข้าจะนำมันไปด้วยก่อน” หลังจากเอ่ยจบ เขาก็เก็บมันไว้ในกระเป๋าเงินที่อยู่ข้างเอว

เหยียนซีมองราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อได้ยินว่าเขามีมรดกครอบครัวอยู่ทางซ้ายและมีบุตรชายอยู่ทางขวา เธอก็พลันรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ความจริงแล้วคนในยุคโบราณช่างผิวหน้าบางและเขินอายได้ง่ายนัก

เพื่อปกปิดความรู้สึกนั้น เธอจึงบอกให้เขารีบเข้านอน จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้อง ทันทีที่ออกมาก็เห็นว่าเหยียนเฟิงอยู่ในลาน แสงสลัว ๆ จากตะเกียงในสวนทำให้เห็นจานเปล่าอยู่ตรงหน้าเขา ท่าทางว่าเขาเพิ่งจะกินขนมนึ่งเสร็จไป

“อากาศหนาวเช่นนี้เหตุใดจึงมากินอยู่ที่นี่เล่า มีแป้งข้าวเหนียวอยู่ในนั้น มันจะทำให้ย่อยยาก” เหยียนซีเป็นห่วงและอดบ่นขึ้นมาไม่ได้ แต่เสียงเล็ก ๆ ของเธอไม่น่ากลัวเลยแม้แต่น้อย

เด็กสาวรีบกลับเข้าไปในห้อง พร้อมเอาชาร้อนมาเทลงถ้วยชาก่อนจะส่งให้เหยียนเฟิง “ดื่มอะไรร้อน ๆ เร็วเข้า มันช่วยย่อยอาหารได้” โชคดีที่เธอเห็นว่าอากาศเริ่มเย็นจึงเริ่มอุ่นอ่างถ่านไว้และตั้งน้ำชาไว้กาหนึ่ง

เหยียนเฟิงเอาถ้วยชาไปจิบช้า ๆ แล้วยื่นคืนให้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกำลังให้คำมั่น “คุณหนู ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกขอรับ ยังมีข้าอยู่ด้วย ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้ใต้เท้าได้รับอันตรายใด ๆ ข้าจะปกป้องเขาจนลมหายใจสุดท้ายแน่นอน”

เหยียนซีตะลึงไปครู่หนึ่ง และเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะหันหลังจากไปหลังเอ่ยจบ เธอก็ยื่นมือไปจับมือเหยียนเฟิง “เหยียนเฟิง เจ้ารู้ใช่หรือไม่ แม้ข้าอาจจะได้พบพ่อแม่ที่แท้จริงและตระกูลของข้าแล้ว แต่ทุกคนในตระกูลเหยียนก็ตายจนหมดสิ้น เมื่อเรื่องนี้จบลง ข้าจะพาเจ้าไปเคารพหลุมศพบิดาและมารดา นับจากนี้เจ้าและเหยียนหลิ่วจะเป็นครอบครัวเหยียนของเรา ข้าจะให้เจ้าทั้งสองลงชื่อในลำดับวงศ์ตระกูล พวกเจ้าจะเป็นพี่ชายและพี่สาวของข้า”

เธอจ้องตาเหยียนเฟิงนิ่ง บางทีมันอาจจะมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ ความเห็นอกเห็นใจของตนนี้อาจจะเกิดขึ้น จากการที่นางหวังเคยมอบมันให้ตั้งแต่ตอนที่มาถึงยุคนี้เป็นครั้งแรกก็ได้ จากนั้นเธอได้ใช้เวลาบ่มเพาะความผูกพันกับพวกเขา และเมื่อเธอนับถือนางหวังเป็นมารดา ความรู้สึกที่มีต่อหลิวเหิงจึงเปลี่ยนไป

คำพูดของเหยียนเฟิงบ่งบอกว่าเขายอมสละชีวิตได้อย่างแน่นอน เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาคิดเช่นนั้นเพราะความรู้สึกที่มีต่อตนได้ ยิ่งไปกว่านั้นเหยียนเฟิงและเหยียนหลิ่วก็มักจะกดตนเองลงต่ำกว่าเธอเสมอ เพราะเรื่องในอดีตของพวกเขาที่เป็นหน่วยกล้าตาย หากสามารถรอดพ้นจากอันตรายครั้งนี้ได้ เธออยากให้พวกเขารับรู้ว่าตนและพวกเขาเป็นพี่น้องกัน ทำให้กำเนิดพวกเขาใหม่อีกครั้ง ยุติความคิดเช่นนี้ของชายหนุ่ม

เมื่อเขาเข้าเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเหยียนแล้ว ในฐานะบุรุษ หน้าที่ของเขาคือการสืบตระกูลต่อ มันจะทำให้เหยียนเฟิงเริ่มเปิดใจให้กับสตรีสักคน

“คุณหนู?” เหยียนเฟิงมองเหยียนซีแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ เขาเศร้าใจเล็กน้อยและมีความสุขเพียงเบาบางเท่านั้น เขาเสียใจเพราะไม่ต้องการที่จะเป็นพี่ชายของนาง แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นคนในครอบครัวของนางจริง ๆ

เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะเป็นคนพูดน้อย จึงไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้แม้แต่คำเดียว ระหว่างที่กำลังรู้สึกปั่นป่วนอยู่ในใจ ก็สัมผัสได้ว่ามือของเด็กสาวที่จับมือตนอยู่นั้นช่างอบอุ่น มันแผ่ความร้อนออกมาจนทำให้เขาไม่อาจขยับหนีไปไหนได้

เหยียนซีดึงแขนเขาด้วยแรงที่มากขึ้น “ข้าบอกเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เราพบกันแล้ว ว่าชีวิตของเจ้าและเสี่ยวหลิ่วเป็นของพวกเจ้าเอง แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ดีหากเจ้าสามารถปกป้องพี่เอ้อร์หลางได้ แต่เจ้าต้องคิดถึงชีวิตของตนเองด้วย พวกเจ้าเองก็ต้องอยู่รอดปลอดภัย พวกเราทุกคนต้องกลับมามีชีวิตที่ดีอีกครั้งหนึ่ง ได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่” เธอหวังว่าหลิวเหิงจะปลอดภัย แต่ก็ไม่ต้องการให้เหยียนเฟิงต้องแลกชีวิตเขาเพื่อปกป้องใคร ตนต้องการให้ทั้งคู่กลับมาด้วยกัน

เหยียนเฟิงปิดปากเงียบ เขาไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมา เมื่ออันตรายมาถึงตัว ตนจะแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกเขาทั้งคู่จะรอดกลับมาจริง ๆ เขาไม่สามารถให้สัญญากับนางในเรื่องนี้ได้ แต่เมื่อมองเหยียนซีแล้ว เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกัน และสุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมาพร้อมรับคำ “ขอรับ” ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เหยียนหลิ่วเพิ่งเอาน้ำร้อนออกจากครัว ขณะที่กำลังเดินไปตามทางก็ได้ยินว่าเหยียนซีอยากจะบันทึกชื่อของนางและพี่ชายเข้าไปในครอบครัวตระกูลเหยียน ทันใดนั้นความรู้สึกก็พลันผสมปนเปกันไปหมด นางรู้สึกว่าการเป็นสาวใช้คุณหนูเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุด มีสาวใช้ไม่กี่คนที่จะได้รับเงินเดือนและเงินปันผลต่าง ๆ เช่นนาง และคุณหนูก็มักจะบอกให้นางรับเงินไปเก็บไว้ราวกับกลัวว่าจะยากจนไม่มีใช้

และในยามนี้คุณหนูก็ยังอยากนับเป็นพี่น้องกับนางและพี่ชายจริง ๆ อีกด้วย

ในฐานะหน่วยกล้าตาย การแสดงอารมณ์ใด ๆ เป็นสิ่งที่ไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นนางจึงถอยหลังกลับและเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในเงาของชายคา เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นเห็นสีหน้าของตนเอง แต่ถึงอย่างนั้น นางก็เห็นได้อย่างชัดเจนถึงสีหน้าของพี่ชายที่แสดงออกมา มันมีทั้งความโศกเศร้าและความสุขปะปนกัน นั่นทำให้เหยียนหลิ่วทุกข์ใจเล็กน้อย

นางรู้ดีว่าเขาคงจะมีความสุขเมื่อรู้ว่าจะได้เป็นคนในครอบครัวเหยียน และจะไม่มีวันแยกจากคุณหนูได้อีกตลอดไป หลังจากนี้นางหวังเพียงว่าพี่ชายของตนจะสามารถตัดความรู้สึกที่ไม่ถูกต้องออกไปจากใจได้

เมื่อเหยียนเฟิงจากไป เหยียนหลิ่วก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ พร้อมเดินเข้าไปพร้อมกาต้มน้ำ “คุณหนูเจ้าคะ ค่ำแล้ว ไปอาบน้ำกันเถอะเจ้าค่ะ”

“เข้าใจแล้ว” เหยียนซีตอบรับ จากนั้นทั้งสองก็เดินไปด้วยกัน

หลิวเหิงยืนอยู่ในห้อง เขามองเหยียนซีและเหยียนเฟิงผ่านกระดาษไขที่หน้าต่าง ทั้งสองคุณกันและนิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน ชายหนุ่มเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนยังอยู่ที่นี่หลังจากที่เสียงของเหยียนหลิ่วดังขึ้น เขากำหมัดแน่น การไปรุ่นอันครั้งนี้มีเพียงสองทางคือไม่สำเร็จก็ล้มเหลว …แต่หากเขาทำไม่สำเร็จเล่า?