ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 329 หมู่บ้านร้างในหุบเขา

บทที่ 329 หมู่บ้านร้างในหุบเขา

แม้หัวหน้าสวีจะบ่นออกมา แต่เขาก็มีแววตาของความภูมิใจไม่น้อย

เหอหมิงเฉวียนกะพริบตาสองสามครั้งและพยายามทำความเข้าใจว่าหัวหน้าสวีพูดถึงเรื่องอะไร “ท่านพบหลานสาวแล้วอย่างนั้นหรือ”

“ถูกต้องแล้ว” หัวหน้าสวีเรียกเหยียนซี “ดูสิ นางดูเหมือนน้องสาวข้ามากจริง ๆ ข้าเอาแต่ติดตามหาหลานสาวมาตลอด ไม่คิดเลยว่านางจะเดินทางมาถึงซินเย่ด้วยตนเอง”

เหอหมิงเฉวียนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม “นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก” เขาเอ่ยพลางหยิบอะไรบางอย่างออกมา แต่เพราะความเร่งรีบจึงไม่มีของมีค่าใด ๆ ติดตัวมาด้วย ท้ายที่สุดจึงได้แต่ยิ้มอย่างเขินอาย “น่าอายจริง ๆ ที่ข้าไม่มีอะไรจะให้เป็นของรับขวัญหลานท่านเลย”

สมาชิกในตระกูลเหอถูกพวกคนเถื่อนฆ่าตายอย่างโหดร้าย แม้หัวหน้าสวีจะแต่งงานและมีครอบครัวแล้ว แต่เหอหมิงเฉวียนไม่แต่งงาน ทั้งยังสาบานว่าจะล้างแค้นให้ทุกคนและแคว้น จึงอยู่อย่างโดดเดี่ยวเรื่อยมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว

อีกทั้งเขากับสวีมู่เจี๋ยเป็นสหายกันมาหลายสิบปีแล้วเช่นกัน หัวหน้าสวีหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น จากนั้นก็พูดกับเหยียนซี “ตอนนี้เจ้าติดหนี้บุญคุณท่านอาผู้นี้แล้ว มาทักทายและแสดงความขอบคุณเขาหน่อยเถอะ”

เหยียนซีเม้มปากและยิ้ม ระหว่างที่เธอกำลงจะพูด เหอหมิงเฉวียนก็ดูภูมิใจขึ้นมา “ข้าเป็นอาของนางแล้ว หลานท่านก็เหมือนหลานข้า หากมีสิ่งใดให้ช่วยเหลือก็สามารถเรียกได้เสมอ”

ที่ประตูเมืองอิงเฉิง เขาเล่นละครเป็นอาของหลิวเหิง หลังจากมาถึงที่นี่อีกฝ่ายก็กลายเป็นหลานของเขาขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดซะได้

เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในประตูเมืองอิงเฉิงให้ทุกคนฟัง เหยียนซีได้ทราบว่าหลิวเหิงออกมาจากเมืองได้ เพราะแสร้งทำเป็นหลานของเหอหมิงเฉวียน และเดินทางล่วงหน้ามาก่อนหนึ่งวัน ชายหนุ่มกับคนของเขาเดินทางทั้งวันทั้งคืนด้วยรถม้า แม้จะไม่ได้เร็วเท่าเหอหมิงเฉวียน แต่ตอนนี้ก็ควรจะมาถึงซินเย่แล้ว

ผู้เฒ่าหวูโถวและฟางหมิงอี้ได้ยินเรื่องนี้ก็กระวนกระวายใจ เพราะความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเหลียวโจว พวกเขาจึงกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้น และทนไม่ไหวจนรีบเดินทางจากเฉิงโจวมาที่นี่

พวกเขาออกจากอันหยาง เมืองหลวงของเฉิงโจวมุ่งหน้าขึ้นเหนือสวนทางกับทุกคน ตอนที่เดินทางผ่านซ่งเฉิงและรุ่นอัน พวกเขาก็พบว่าเมืองทุกเมืองต่างปิดประตูกั้นไม่ให้ผู้ลี้ภัยเข้าไปได้เพื่อป้องกันความวุ่นวาย ดังนั้นตามถนนและริมทางหลักจึงเต็มไปด้วยผู้คน ผู้ลี้ภัยล้วนมีแต่คนชรา สตรี และเด็ก ตามมาด้วยคนหนุ่มสาวที่ดูแข็งแรง ทว่าท่าทางแปลกตาเล็กน้อย

ผู้เฒ่าหวูโถวใช้เส้นสายของตน หาคนช่วยงานสองสามคนที่เฝ้าประตูเมืองอยู่ เพื่อช่วยให้หลิวเหิงกับเหยียนซีหนีออกมาได้ แต่เมื่อมาถึงซินเย่ก็ได้พบกับพวกของผางหลิงและได้ยินว่าชายหนุ่มกำลังกลับจากอิงเฉิง ทว่ายังมาไม่ถึงจึงเริ่มเป็นกังวล

“พวกกบฏจะจับเขาได้หรือไม่ขอรับ” ฟางหมิงอี้ถามอย่างกังวลใจ

“ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น อันอ๋องเพิ่งแสดงตนเป็นกบฏ และไม่มีกองกำลังใด ๆ ระหว่างทาง พวกนั้นน่าจะยังจับเขาไม่ได้” เหอหมิงเฉวียนเชื่อว่าหลิวเหิงยังคงไม่ถูกจับกุม เขาไม่สามารถอธิบายความเชื่อมั่นนี้ได้ แต่ตนคิดว่าชายหนุ่มกำลังหนีการตามล่าจนหลงทางมากกว่า

แท้จริงแล้วหลิวเหิงไม่ได้หลงทาง เขาออกจากถนนหลักและเบี่ยงไปใช้ทางเลี่ยงเพื่อไม่ให้ถูกไล่ตามได้ เพราะตอนนี้ตนมีเฉวียจือ เหยียนเฟิง และผู้ติดตามคนอื่น ๆ อยู่ด้วย เกือบทุกคนเป็นชายวัยกลางคน การเดินทางไปตามถนนหลักจึงโดดเด่นเกินกว่าจะหลบเลี่ยง ดังนั้นจึงเปลี่ยนแผนเป็นการเดินทางผ่านเหลียวจง ผ่านเมืองไปสู่ซินเย่ แม้จะเป็นทางอ้อมเล็กน้อย แต่ก็ใช้หลีกเลี่ยงหูตาผู้คนบนทางหลักได้ดีและปลอดภัยกว่า

มันเป็นความคิดที่ดี แต่เมื่อไปถึงเหลียวจงทุกคนกลับพบว่าถนนที่นั่นเลวร้ายกว่าที่คาดการณ์ไว้

เส้นทางในเหลียวจงไม่ได้รับการซ่อมแซมเหมือนดังซินเย่ ดังนั้นจึงเต็มไปด้วยหลุมและบ่อ ทำให้ล้อรถม้าติดหล่มเป็นครั้งคราว

ช่วงแรกที่เดินทางไปตามถนนในเหลียวจงยังพอจะเจอผู้คนอยู่บ้าง แต่ยิ่งลึกเข้าไปในเมืองเท่าไรก็ยิ่งพบว่าผู้คนบางตาลงเรื่อย ๆ

ทุกคนที่นั่งอยู่ในรถม้าต้องลงมาเป็นครั้งคราวเพื่อยกรถม้าขึ้นจากหลุม และสุดท้ายก็ต้องทิ้งรถม้าแล้วเดินเท้าต่อไป เพราะการคอยยกรถม้าขึ้นจากหลุมเสียเวลามาก

ยามผ่านไปยังที่ต่าง ๆ เพื่อขอพักแรมตามบ้าน ก็มักจะถูกเร่งเร้าให้หนีไปโดยเร็ว หรือไม่ก็ถูกมองด้วยสายตาที่แสดงออกถึงเจตนาร้าย

หลิวเหิงคิดถึงเรื่องนี้จึงขอให้เฉวียจือเปลี่ยนเป็นชุดทางการ อย่างไรการแต่งกายของเจ้าหน้าที่ก็ดูเหมือนกันทุกเมือง ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะถูกจับได้ และเพื่อที่จะทำให้คนที่จะมาหาเรื่องเกรงกลัวและไม่เข้ามายุ่งวุ่นวาย

ชุดเจ้าหน้าที่ของเฉวียจือเป็นดังเสื้อคลุมมารร้าย ทันทีที่ชาวบ้านเห็นก็พากันแตกตื่นและไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายอีก พวกเขาหวาดกลัวราวกับเห็นผี

แม้พวกเขาจะหนีห่าง แต่ก็ดีกว่าถูกขวางทาง หลิวเหิงไม่ต้องการสร้างปัญหา สองสามวันหลังเข้าสู่เหลียวจงพวกเขาก็เลือกค้างแรมในป่า พร้อมกินอาหารแห้งที่เตรียมมา และวันที่สามพวกเขาก็เข้าใกล้แม่น้ำหุนแล้ว

แม่น้ำหุนที่เหลียวจงดูคล้ายแม่น้ำหุนในซินเย่ มันไหลผ่านภูเขาทางตะวันตก เพียงเดินเลียบแม่น้ำไปทางตะวันตกจนถึงแนวเขาก็จะเข้าสู่ถนนหลัก และเมื่อไปถึงถนนหลัก เดินทางอีกไม่ไกลก็จะถึงซินเย่แล้ว

หลังจากเขื่อนแม่น้ำหุนในเหลียวจงพังทลาย พวกเขาก็สามารถเห็นร่องรอยน้ำท่วมที่นี่ได้จากบ้านเรือนของชาวบ้านที่อยู่ใกล้แม่น้ำ

พวกเขาเดินทางจนมืดค่ำและพบว่ามีกลุ่มควันลอยขึ้นใกล้ ๆ เชิงเขาบริเวณหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

หมู่บ้านแห่งนี้ทรุดโทรมมาก มีบ้านเรือนไม่กี่หลังกระจัดกระจายอยู่บางตา

ที่นี่ไม่มีร้านค้าด้านหน้า และอยู่ห่างจากถนนหลักของเหลียวจง แม้ชาวบ้านจะพบคนน่าสงสัย แต่ก็ไม่สนใจจะรายงานทางการ หรือหากจะทำเช่นนั้นกว่าจะเดินทางออกไปจากหมู่บ้านเพื่อส่งข่าว และข่าวกว่าจะไปถึงในเมืองพวกเขาก็คงออกจากเหลียวจงแล้วเช่นกัน

และสิ่งที่สำคัญคืออากาศหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ตลอดสองวันที่ผ่านมา พวกเขาอยู่ในป่าและกินอาหารแห้งจนเริ่มจะทนไม่ไหวจริง ๆ

หลังจากปรึกษากับเสวียจือและเหยียนเฟิง หลิวเหิงก็ตัดสินใจไปที่หมู่บ้านเพื่อซื้ออาหารสด หากชาวบ้านไม่ต้องการเงิน พวกเขาก็ยินดีนำอาหารแห้งไปแลกมาแทน

เฉวียจือและเหยียนเฟิงเดินเข้าไปในหมู่บ้านเล็ก ๆ จากทางด้านหน้า เมื่อไปถึงก็เป็นตอนกลางคืนแล้ว พวกเขาพบว่าบ้านที่คิดว่าทรุดโทรมกลับเต็มไปด้วยควันไฟ และยังมีกลิ่นไหม้อีกด้วย…

เรื่องที่น่าแปลกคือเมื่อเข้าไปในหมู่บ้านกลับไม่มีเสียงอะไรเลยแม้แต่สุนัขเห่าหอน

ทั้งหมู่บ้านปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน หลังจากมาถึงที่นี่ ควันที่เคยเห็นจากระยะไกลก็กลับมองไม่เห็นมันอีกแล้ว พวกเขาเริ่มสงสัยว่าเห็นภาพลวงตากันไปเองหรือไม่ ทั้งหมู่บ้านดูคล้ายจะเป็นหมู่บ้านร้างที่เงียบสงัดและน่าขนลุก

หลิวเหิงยืนอยู่หน้าหมู่บ้าน ทันใดนั้นเหยียนเฟิงก็กระซิบขึ้น “เหตุใดที่นี่เหมือนกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลยขอรับ”

“ใต้เท้า ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าว่าในภูเขามีปีศาจจิ้งจอกออกมาสร้างบ้านเรือนเพื่อหลอกให้ผู้คนที่เดินทางสับสน…” เสียงที่เอ่ยท่ามกลางความเงียบทำเอาผู้คนรอบ ๆ สั่นเทาโดยไม่รู้ตัว

และลมหนาวที่พัดมาก็ยิ่งเพิ่มความน่าขนลุกให้มากขึ้นไปอีก

ควันที่เห็นก่อนหน้านี้เป็นภาพลวงตาจริง ๆ หรือ

เฉวียจือตบแขนแล้วเอ่ยขึ้น “ให้ตายเถอะ! ข้าไปค้างคืนตามลำพังในที่ต่าง ๆ มามากมาย นอนท่ามกลางคนตายก็หลายครั้ง แต่ไม่เคยพบปีศาจจิ้งจอกหรือผีมาก่อน ข้าเดาว่าชาวบ้านคงพากันซ่อนตัว เพราะมีคนมาก่อความวุ่นวายที่นี่ ไม่ใช่ว่าหมู่บ้านนี้ถูกคนพวกนั้นเผาไปแล้วหรอกหรือ”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นทุกคนก็พบว่านั้นเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุด และเริ่มไม่กลัวบรรยากาศแปลก ๆ ตรงหน้า

เฉวียจือจุดคบไฟแล้วเดินไปรอบ ๆ เขาพบบ้านมุงจากหลังหนึ่ง และก็ได้ยินเสียงกุกกักราวกับมีบางอย่างตกลงบนพื้น

บ้านมุงจากหลังนั้นถูกไฟเผาไปครึ่งหลัง เหลือเพียงหลังคาที่ยังกระพือไปมาตามลม

เฉวียจือเปิดประตูที่เริ่มง่อนแง่น เพียงเขาแตะมัน ประตูบานนั้นก็เปิดแล้วทิ้งตัวลงกับพื้นเสียงดัง “ปัง!”

“แง!” เด็กคนหนึ่งร้องไห้อยู่หลังประตูบานนั้น