ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 326 ระหว่างขาวกับดำ

บทที่ 326 ระหว่างขาวกับดำ

หัวหน้าสวีดูเหมือนจะแสดงอาการโศกเศร้าและโกรธเกรี้ยวทั้งหมดในใจออกมาพร้อมกัน ระหว่างที่เขาพูดก็มีน้ำตาไหลออกมาไม่ต่างอะไรจากเด็กเล็ก ๆ

เหยียนซีตกใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น อันอ๋องเป็นคนฆ่าพ่อของเจ้าของร่างเดิมด้วยอย่างนั้นหรือ!?

เมื่อเห็นเขาร้องไห้เธอก็พูดไม่ออก จึงได้แต่ส่งสัญญาณให้เหยียนหลิ่วเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้ระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังเอาแขนเสื้อปาดน้ำตา “ท่านลุง หยุดร้องไห้เถอะนะเจ้าคะ”

“เจ้าเรียกข้าว่า… เอ่อ… ยินดีที่จะเรียกข้าว่าลุงงั้นหรือ” หัวหน้าสวีถามด้วยความประหลาดใจ

หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมด เขาก็ไม่คิดว่าเหยียนซีจะยอมรับตนเองเป็นลุงของนางได้อย่างง่ายดาย …อาจเป็นเพราะสายเลือดงั้นหรือ หรือเพราะนางเห็นใจเขาที่ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าและโกรธเกรี้ยวกันนะ

เมื่อเรียกไปแล้วเด็กสาวก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ จึงกระซิบตอบกลับอย่างแผ่วเบา “ข้าเพียงกลัวว่าท่านจะจำคนผิดเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

หัวหน้าสวีทำราวกับไม่ได้ยินประโยคนั้น เขาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วหัวเราะออกมา “ข้ายินดีเหลือเกินที่เจ้ายอมรับข้าเป็นลุง เมื่อถึงเวลาเดินทางไปปรโลกและได้พบน้องสาวกับน้องเขย ข้าจะสามารถบอกพวกเขาได้ว่าพบเจ้าแล้วจริง ๆ ซีเอ๋อร์ เจ้าต้องรู้เอาไว้ว่าอันอ๋องและตระกูลของเราเกลียดชังกันเป็นอย่างมาก”

“เรื่องเมื่อตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ”

สวีมู่เจี๋ยพบว่าเรื่องในอดีตยังคงสะเทือนใจตนเองเสมอยามนึกถึง ในเวลานั้นเหยียนหมิ่นจงน้องเขยของเขาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองเหลียวโจว อีกฝ่ายพบว่าอันอ๋องเปลี่ยนแปลงหนังสือบางอย่างที่ต้องส่งรายงานต่อทางการ ทว่าตอนนั้นเองข้าศึกทางเหนือก็บุกเข้ามาโจมตีแคว้นเว่ย กองกำลังที่ชายแดนมีไม่เพียงพอและยังมีข้าศึกบุกเข้ามาเรื่อย ๆ อีก ในฐานะเจ้าเมืองอีกฝ่ายจึงคัดเลือกกองทหารอาสาจากท้องถิ่นไปที่ช่องเขาฮูเหล่าเพื่อปกป้องที่นั่น

แต่หลังจากรอกำลังเสริมที่นำโดยอันอ๋องอยู่นาน ก็ไม่เห็นวี่แววของอีกฝ่ายเสียที และก็ยังมีศัตรูอีกกองหนึ่งบุกมายังอิงเฉิง ก่อนที่น้องสาวของเขาจะคลอดบุตรและออกจากเมือง เกิดการปะทะกันอย่างดุเดือดที่ช่องเขาฮูเหล่า คนหนุ่มแทบทั้งหมดที่ไปที่นั่นเสียชีวิต ท้ายที่สุดก็เหลือคนพียงสิบแปดคนที่อยู่ปกป้องชายแดนอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่มีใครให้ความช่วยเหลือ และเหยียนหมิ่นจงก็เป็นหนึ่งในสิบแปดคนนั้น

เมื่ออันอ๋องนำทัพไปถึงช่องเขาฮูเหล่า ก็ไม่พบสิบแปดคนนั้นที่รอดชีวิต แต่ชื่อของพวกเขากลับไปอยู่ในรายชื่อของคนที่ตายเพราะสงคราม เหยียนหมิ่นจงเจ้าเมืองเหลียวโจวถูกบันทึกชื่อเอาไว้ว่าเสียชีวิตจากการรบกับฆ่าศึกทางเหนือ

“ในตอนนั้นแม่ทัพเจิ้งเฉิงเป็นผู้บัญชาการอยู่ที่ช่องเขาฮูเหล่า…” อาเอ้อร์พึมพำออกมา

สวีมู่เจี๋ยถอนหายใจ “เจิ้งเฉิงจอมวายร้ายหน้าด้านผู้นั้น เหตุใดจึงกล้าเรียกมันว่าเป็นแม่ทัพรักพิทักษ์ดินแดนได้!”

“แม่ทัพเจิ้งเฉิงเป็นผู้บัญชาการที่รักษาการณ์ป้อมปราการที่ช่องเขาฮูเหล่าเป็นอย่างดี เขาต่อสู้อย่างกล้าหาญและไม่เคยล่าถอย…” ตอนที่อาเอ้อร์เป็นทหารอยู่ที่เหลียวโจว เขาได้ยินคนยกย่องถึงเจิ้งเฉิงแม่ทัพของช่องเขาฮูเหล่าอยู่เสมอ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปกป้องขึ้นมา “เราไม่สามารถป้องกันที่นั่นไว้ได้เพราะมีศัตรูมากเกินไปในเมือง ผู้เฒ่าหวูโถวเคยเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพเจิ้ง ก่อนที่จะมาเป็นองครักษ์เงา…” เขามองไปทางเหยียนซีและพูดอย่างเร่งรีบ พยายามทำให้เหยียนซีกับคนอื่น ๆ เชื่อคำพูดของตนเอง

ในห้องโถงบุปผายามนี้มีคนเพียงสี่คนได้แก่เหยียนซี เหยียนหลิ่ว อาเอ้อร์ และสวีมู่เจี๋ย เมื่อดูทั้งสองขัดแย้งกัน เด็กสาวก็มองไปทางสวีมู่เจี๋ย

“เจิ้งเฉิงเป็นคนของอันอ๋อง เขาสมรู้ร่วมคิดกับอันอ๋องเพื่อให้ข้าศึกทางเหนือบุกเข้ามาปล้นสะดม แต่เพราะน้องเขยของข้าเดินทางไปถึงช่องเขาฮูเหล่า แผนการของเขาจึงถูกเปิดโปง น้องเขยของข้าจับตัวกุมเขาเอาไว้ คนที่ปกป้องช่องเขาแห่งนั้นจึงเป็นน้องเขยข้าและกองทหารคนอื่น ๆ” สวีมู่เจี๋ยวขึ้นเสียง “เจิ้งเฉิงไม่ได้ตายเพราะข้าศึก แต่เป็นเพราะพวกกบฏด้วยกันเองฆ่าเขาเพื่อปิดปากเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดทั้งหมดที่นั่น”

“พูดจาไร้สาระอะไรอยู่ เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร!” อาเอ้อร์ตอบโต้เสียงดังเมื่อได้ยินว่าวีรบุรุษที่ตนยกย่องเป็นคนโลภและรักตัวกลัวตาย อีกทั้งยังสมคบกับข้าศึกต่างแดน

“ข้าอาจไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง แต่สหายของข้า เหอหมิงเฉวียน เห็นทุกอย่างด้วยตาและได้ยินทุกเหตุการณ์มากับหู เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสล้มอยู่ที่พื้น จึงได้ยินสิ่งที่เว่ยกวงสวีพูดกับเจิ้งเฉิงอย่างชัดเจน เว่ยกวงสวีกล่าวว่า อย่างไรเจิ้งเฉิงก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพอยู่แล้ว ดังนั้นจึงควรสังหารเจิ้งเฉิงแล้วแจ้งไปว่าเขาคือผู้นำของผู้รอดชีวิตทั้งสิบแปดคนที่พยายามรักษาป้อมปราการอย่างเด็ดเดี่ยว”

อันอ๋องอ้างตนว่าเป็นผู้นำทัพไปปกป้องชายแดน ในขณะที่เหยียนหมิ่นจงเจ้าเมืองเหลียวโจวถูกศัตรูโจมตีเพราะออกจากฐานที่มั่นโดยพลการ เนื่องจากความดีความชอบนี้ ทางการจึงยกย่องเจิ้งเฉิงและทุกคนในกองทัพ แต่สำหรับเหยียนหมิ่นจงกลับต้องเสียชีวิตอย่างน่าอนาถและถูกลืมเลือนโดยไม่ได้มีใครระลึกถึง

“ตอนนั้นน้องเขยข้าเป็นผู้ประกาศรับสมัครทหารอาสา คนหลายพันคนถูกคัดตัวในซินเย่ …น่าอนาถใจยิ่งที่คนหลายพันนั้นต้องตายทั้งหมด” สวีมู่เจี๋ยจ้องอาเอ้อร์ราวกับเป็นศัตรู “เอาละ ไหนเจ้าลองตอบข้าสิ! เจ้าจำเจ้าเมืองเหยียนได้หรือไม่ เหตุใดเจ้าจึงยกย่องเจิ้งเฉิง คนสารเลวที่สมควรจะตกนรกนั่น!”

เจ้าเมืองเหยียน… เหยียนซีเคยได้ยินคนพูดถึงเขาอย่างคลุมเครือเมื่อไปซ่อมแซมเขื่อนว่าเขาเป็นเจ้าเมืองที่ดี แต่ก็อยู่ได้เพียงไม่นาน เหยียนหมิ่นจงคือเจ้าเมืองที่เจ้าหน้าที่พูดถึงอย่างนั้นหรือ?

อาเอ้อร์อยู่ในอาการสับสน เมื่อได้ยินสิ่งที่สวีมู่เจี๋ยพูด มันเป็นเหตุเป็นผลกันจริงอย่างเห็นได้ชัด เขาพึมพำขึ้นมาว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร …แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่เปิดโปงเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า”

“เปิดโปงงั้นหรือ?” สวีมู่เจี๋ยหัวเราะอย่างเศร้าหมอง

“ตระกูลเหยียนต้องการแก้ไขความเข้าใจผิด ๆ เหล่านั้นแน่นอนอยู่แล้ว แต่ครอบครัวพวกเขาถูกฆ่าตายทั้งหมดในชั่วข้ามคืน ในตอนนั้นข้าไปหาน้องสาว มันเป็นช่วงเวลาเดียวกับตอนที่ฆาตกรมาถึง น้องสาวข้าอุ้มลูกเอาไว้ ข้าเป็นคนพานางหนี นางอยู่บนหลังม้า ส่วนสาวใช้ทั้งหมดเสียชีวิต ข้าเองก็บาดเจ็บและตกลงมาจากหลังม้า …น้องสาวช่วยข้าให้ขี่ม้าหนี พร้อมทั้งส่งลูกให้แม่นมช่วยดูแลแล้วมากับข้า นางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอ แต่ใช้ตนเองหลอกล่อฆาตกรให้ตามไปอีกทางก่อนจะถูกสังหาร ในยามนั้นเหลียวโจววุ่นวายมาก มีคนมาขวางทางพวกเรา ข้าออกไปรับหน้าคนพวกนั้น ส่วนแม่นมก็รีบพาหลานข้าหนีไป…” เขาโชคดีที่รอดมาได้เพราะน้องสาวล่อคนร้ายออกไปให้ และคนที่ขวางทางเหล่านั้น เมื่อได้ยินว่าเราเป็นคนของเจ้าเมืองเหยียนก็ยอมเปิดทางให้ …แต่ขณะนั้นกลับพลัดหลงกับแม่นมและหลานสาวเสียแล้ว

สวีมู่เจี๋ยเขียนหนังสือรายงานเพื่อเปิดโปงเว่ยกวงสวี แต่ในเวลานั้นเขาเป็นเพียงบัณฑิตคนหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะยื่นฎีกาได้ และยิ่งไปกว่านั้นเพื่อนร่วมสำนักของเหยียนหมิ่นจงที่ต้องการคืนความยุติธรรมให้เขา ก็ถูกสังหารก่อนที่จะได้ส่งคำร้องออกจากเหลียวโจวด้วยซ้ำ

ผู้ที่รู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ถูกสังหารไปอย่างเงียบ ๆ และไม่ได้รับความสนใจจากผู้คน ตระกูลเหยียนเองก็ถูกสังหารทั้งหมด จึงไม่มีหลักฐานว่าเกิดอะไรขึ้น กระทั่งศพก็ถูกทำลาย จากนั้นก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก ไม่มีใครสงสัยเรื่องที่เกิดขึ้นในช่องเขาฮูเหล่า …ดังนั้นอันอ๋อง เว่ยกวงสวี จึงกลายเป็นวีรบุรุษ

สวีมู่เจี๋ยยุ่งอยู่กับการตามหาหลานสาวที่หายไป ทว่าก็ไม่ได้รับข่าวคราวใด ๆ

“ข้าคอยค้นหาหลานสาวมานานหลายปี ต่อมาก็ได้แต่งงานกับป้าสะใภ้ของเจ้า และตั้งรกรากในซินเย่ จากนั้นก็ทำงานเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ขั้นที่แปด ข้าคิดว่าจะไม่ยอมตายง่าย ๆ จึงได้อยู่ที่ซินเย่แห่งนี้มาตลอด และลอบสืบเรื่องราวต่าง ๆ ในที่สุดข้ากับสหายก็ได้พบว่าเว่ยกวงสวีลอบฝึกหน่วยกล้าตาย ทั้งยังมีกองกำลังส่วนตัวเป็นของตนเอง ดังนั้นจึงแจ้งเรื่องนี้ไปยังจวนของขุนนางหลายแห่งในรูปแบบหนังสือนิรนาม ในที่สุดเรื่องก็ไปถึงพระเนตรและพระกรรณฝ่าบาท เว่ยกวงสวีถูกจับตัวกลับไปเมืองหลวง คนในจวนอันอ๋องจำนวนมากถูกสังหาร ข้าคิดว่าฆ่าเขาได้เสียที ต่อให้เขาไม่ได้ตายในฐานะคนทรยศ แต่แค่ให้ตายไปก็พอแล้ว …ทว่าดูสิว่าผลเป็นอย่างไร”

เขาหัวเราะอย่างเศร้าหมอง “ผลคือคนดีอายุสั้น แต่ภัยพิบัตินั้นคงอยู่เป็นพัน ๆ ปี คนสารเลวนั่นยังสามารถกลับมาที่เหลียวโจวได้! และยังกระทำการเช่นเดิม สมคบกับพวกข้าศึกทางเหนือ ทั้งยังคิดการใหญ่จะขึ้นเป็นจักรพรรดิ!”

ปรากฏว่าเรื่องการบุกทำลายจวนอันอ๋องนั้นเป็นเช่นนี้เอง เหยียนซีมองเหยียนหลิ่ว หากสวีมู่เจี๋ยไม่ได้รายงานเรื่องจวนอันอ๋อง เหยียนเฟิงและเหยียนหลิ่วคงจะกลายเป็นหน่วยกล้าตายของอันอ๋องไปนานแล้ว

“ท่านลุง ท่านยังทำสำเร็จบางส่วนนะเจ้าคะ หากท่านไม่ได้เปิดโปงเรื่องการซ่องสุมกำลังของอันอ๋องและการฝึกฝนหน่วยกล้าตาย บางที… ยามนี้การก่อกบฏคงจะราบรื่นกว่าที่เป็นอยู่มาก หรือเจ้าหน้าที่ทั้งหมดอาจจะถูกเขาฆ่าตายไปแล้ว และทหารที่ไม่ยอมรับเขาในเหลียวโจวก็คงไม่เหลือรอดแม้แต่นายเดียว” หากอันอ๋องมีกำลังเช่นเหยียนเฟิงกับเหยียนหลิ่วอยู่ในมือ หลิวเหิงคงไม่มีทางหนีรอดได้ตั้งแต่มาถึงซินเย่