ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 321 หนีออกจากอิงเฉิง

บทที่ 321 หนีออกจากอิงเฉิง

หากคนที่พูดเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่เหยียนเฟิง หลิวเหิงจะไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน และเขาคงจะคิดว่ามีคนจงใจเผยแพร่ข่าวลือให้ร้ายอันอ๋องเสียมากกว่า

ใครจะเชื่อว่าวีรบุรุษผู้พิทักษ์ดินแดนที่ยอมเสี่ยงชีวิตในสมรภูมิทางเหนือจะสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึกได้

โรงน้ำชาบางแห่งในแคว้นเว่ยยังมีนักเล่าเรื่องคอยเล่าเรื่องราวความองอาจของอันอ๋องที่ต่อสู้กับศัตรูอย่างไม่กลัวตายอยู่จนถึงทุกวันนี้อยู่เลย

ในคราวนี้เขาสมรู้ร่วมคิดกับพวกป่าเถื่อนทางเหนือ …แล้วครั้งก่อนหน้าเล่า เขาได้สมรู้ร่วมคิดกับศัตรูด้วยหรือไม่? เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นั้น หลิวเหิงก็ขนลุกขึ้นมา หากอีกฝ่ายร่วมมือกับศัตรูตั้งแต่ตอนนั้น งั้นหมายความว่าสงครามที่เกิดขึ้นก็…

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเฉวียจือและผู้เฒ่าหวูโถวที่ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบกับข้าศึกทางเหนือ

เฉวียจือสบตาหลิวเหิง มุมปากของเขายกราวกับต้องการจะยิ้มหรือพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะความตกใจที่ท่วมท้น ใบหน้าของชายชราจึงแข็งทื่อเช่นเดียวกับชายหนุ่มที่ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้

เขาไม่กล้าคิดอย่างถี่ถ้วนว่าสงครามครั้งนั้นเป็นอย่างไร

เป็นเรื่องยากที่เหยียนเฟิงจะพูดอะไรยาว ๆ เช่นนี้ หลังพูดจบเขาก็เงียบลงเพื่อทบทวนว่าตนตกหล่นเรื่องใดไปบ้างหรือไม่ “บางทีหลังจากที่ข้าหนีออกมาแล้ว พวกนั้นคงค้นพบที่ซ่อนตัวของข้า ทำให้ยามนี้การคุ้มกันที่จวนนั่นแน่นหนามากขึ้น ข้าไม่สามารถลอบเข้าไปได้อีก จึงต้องถอดใจและซุ่มรออยู่ด้านนอก ไม่กี่วันมานี้ข้าพบว่าสวีเฉิงกานและชุยถงเหอไปที่นั่น เจ้าเมืองชุยกำลังวางแผนจะจับตัวท่านขอรับ”

เมื่อหลิวเหิงได้ยินว่าสวีเฉิงกานเดินทางมาถึงเหลียวโจว และไปอยู่ที่จวนของอันอ๋องอย่างลับ ๆ เขาก็เริ่มคิดว่าเป็นสวีถิงจือที่สมคบคิดกับอันอ๋อง …เช่นนั้นจะเป็นไปได้หรือไม่ว่าอันอ๋องหนีออกมาได้ด้วยความช่วยเหลือของใต้เท้าสวี

ก่อนหลิวเหิงจะคิดอะไรออก เฉวียจือและเหยียนเฟิงก็ตื่นตัวขึ้นมาพร้อมกัน “ใต้เท้า มีคนจำนวนมากกำลังมาที่นี่ขอรับ!” เฉวียจือขัดจังหวะครุ่นคิดของหลิวเหิงแล้วเอ่ยด้วยเสียงเบา

ทั้งสองเป็นคนที่มีฝีมือทั้งคู่ และเคยได้รับการฝึกฝนจากยอดฝีมือมาก่อน

เหตุใดชุยถงเหอจึงต้องการจับตัวเขา ก่อนหน้านี้หลิวเหิงมีความสงสัยในเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแล้ว

ชุยถงเหออาจจะไม่สามารถสั่งการให้ผางหลิงทำงานได้ แต่หากเป็นอันอ๋องเล่า? ทุกอย่างสมเหตุสมผลมาก เหมืองเหล็กและอาวุธที่ภูเขาในซินเย่เองก็คงเป็นของที่อันอ๋องต้องการ

ทุกเบาะแสรวมกันเป็นผลลัพธ์เดียว ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าอันอ๋องกำลังเตรียมการก่อกบฏ!

หลิวเหิงคิดถึงคำพูดของเหยียนซีก่อนหน้านี้ ‘ทหารที่ไม่ต้องการเป็นแม่ทัพ ไม่นับว่าเป็นทหารที่ดี’ บางครั้งสำหรับเชื้อพระวงศ์เหล่านี้ ผู้ที่ไม่มีจิตใจฝักใฝ่จะนั่งบัลลังก์อาจนับว่าเป็นเพียงชาวบ้านทั่วไป

เรื่องที่เขาสกัดกั้นอาวุธในซินเย่คงถูกผางหลิงรายงานถึงหูอันอ๋องแล้วอย่างแน่นอน

ทุกวันนี้ในเหลียวโจว นอกจากทหารในกองทัพแล้ว เจ้าหน้าที่แทบทั้งหมดก็คงจะเป็นคนของอันอ๋อง เป็นไปได้ว่านายอำเภอส่วนใหญ่ที่พักอยู่ในศาลาพักม้าของทางการก็เป็นคนของอันอ๋องด้วยเช่นกัน

ชุยถงเหอต้องการจับเขาเพราะคิดว่าเขาไม่ได้เป็นพรรคพวกของอันอ๋อง หรือไม่ก็ไม่สามารถระบุได้ว่าเขาจะภักดีต่ออันอ๋องหรือไม่ แน่นอนว่าวิธีที่ดีที่สุดก็คือการกำจัดเขา เช่นเดียวกับที่พวกเขาฆ่าชาวบ้านในเหมืองที่เป่ยหยวน

การเสียชีวิตอันน่าสลดใจของชาวบ้านนับพันเกิดขึ้นจากคำสั่งเพียงไม่กี่คำของคนเหล่านี้!

“เราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด รีบหนีออกจากเมืองกันเถอะ!” หลิวเหิงตัดสินใจในทันที

มีคนของทางการอยู่เป็นจำนวนมากในศาลาพักม้า เขาอาจจะถูกจับตัวไปได้

เหยียนเฟิงถามขึ้น “ใต้เท้า เราแยกย้ายออกจากที่นี่ตอนนี้เลยจะดีหรือขอรับ”

“เรายังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่รออยู่ที่นอกเมือง ไปกันเถอะ ตอนนี้ต้องซื้อของก่อนแล้วค่อยเดินออกไปทางประตูเมือง” หลิวเหิงคิดว่าเขาและชุยถงเหอยังไม่ได้บาดหมางกันอย่างโจ่งแจ้ง เพราะเจ้าเมืองชุยคนนี้ยังไม่ได้ออกคำสั่งให้ติดตามตัวเขาอย่างเป็นทางการ ตราบใดที่พยายามรับมืออย่างรวดเร็ว ก็จะยิ่งมีโอกาสหนีออกจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย

พวกเขาแยกกันไปเป็นสองกลุ่ม ผู้ติดตามรีบเดินทางกลับไปยังศาลาพักม้าเพื่อแจ้งข่าวกับคนอื่น ๆ ส่วนคนที่เหลือพาหลิวเหิงหลบหนี พวกเขาทิ้งสัมภาระไว้ข้างหลัง และรีบออกเดินทางโดยเร็วที่สุดเพื่อออกจากเมือง

หลิวเหิงอยู่ในชุดข้าราชการจึงไม่เหมาะที่จะหลบหนี การไปร้านเสื้อผ้าก็โจ่งแจ้งเกินไป ดังนั้นเหยียนเฟิงจึงขโมยเสื้อผ้าชาวบ้านที่ตากเอาไว้ที่บ้านหลังหนึ่ง และวางเงินจำนวนหนึ่งไว้เป็นการตอบแทนที่ราวผ้านั้น

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้า หลิวเหิงก็ดูเหมือนบัณฑิตตกอับซึ่งค่อนข้างน่าขัน

ชุยถงเหอรอฟังข่าวอยู่ในที่ว่าการ และได้ยินจากคนที่ส่งไปว่าทุกคนออกค้นหาจนทั่วทุกที่ที่คิดว่าหลิวเหิงและคนอื่น ๆ น่าจะไปแล้ว แต่กลับไม่พบใคร มันเป็นสัญญาณที่ไม่ดีเอาเสียเลย

“รีบไปตามดูที่ศาลาพักม้า หากเจอหลิวเหิงให้เชิญเขามาที่นี่ทันที!” เขากลัวว่าคืนนี้จะนานเกินไปจึงไม่กล้ารออีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าคนอื่น ๆ จะมองอย่างไรในตอนนี้เขาก็ต้องจัดการหลิวเหิงให้เร็วที่สุดก่อน

มือปราบในที่ว่าการรับคำสั่งทันที เขานำกลุ่มคนกว่ายี่สิบตรงไปยังศาลาพักม้า แต่คนที่นั่นบอกว่านายอำเภอซินเย่ยังไม่กลับมา ดังนั้นพวกเขาจึงสอบถามถึงคนอื่น ๆ ที่มาจากซินเย่

เจ้าหน้าที่เม้มปากอย่างเหยียดหยามและบอกว่าคนบ้านนอกเหล่านั้นไม่เคยเข้าเมืองมาก่อน จึงเอาเงินออกไปซื้อของและเที่ยวชมรอบ ๆ แล้ว

มือปราบรู้สึกถึงความผิดปกติ คนเหล่านั้นออกไปซื้อของโดยไม่ทิ้งใครไว้เฝ้าสัมภาระเลยอย่างนั้นหรือ เขารีบส่งคนกลับไปรายงานเรื่องนี้ยังที่ว่าการ และรีบนำกำลังไปที่ประตูเมือง

เฉวียจือ เหยียนเฟิง และหลิวเหิงเข้าไปที่ร้านยาในเมือง พวกเขาซื้อยารักษาแผลและของใช้อื่น ๆ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่ประตูเมือง

ยามบ่ายยังมีผู้ลี้ภัยอยู่เป็นจำนวนมากที่ประตูเมือง หลิวเหิงและพรรคพวกเดินไปที่นั่น ทั้งสามเว้นระยะห่างออกจากกันเล็กน้อยประมาณสองสามก้าว เฉวียจือ นำหน้าไปก่อน ทหารยามที่ประตูมองการแต่งกายของเขาแล้วถามขึ้น “ท่านจะออกไปทำอะไรนอกเมือง”

เฉวียจือประสานหมัดเป็นการทำความเคารพ “พี่ชาย คนที่มากับเราบางคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังหาที่พักอยู่นอกเมือง แต่ท่านดูสถานการณ์ยามนี้สิ” เฉวียจือมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็มองทหารเฝ้าประตูแล้วเม้มปากพูด “หากทิ้งพวกเขาอยู่ข้างนอกเช่นนั้นก็เกรงว่าจะไม่รอด เจ้านายให้ข้ามาพาพวกเขาเข้าไปในเมือง แต่ไม่รู้ว่าประตูจะปิดเมื่อไหร่ ข้าต้องการไปรับคนเข้ามาขอรับ”

ทหารได้รับคำสั่งมาว่าห้ามนำคนนอกเข้ามาโดยพลการ การควบคุมคนเข้าออกเมืองเป็นไปอย่างเข้มงวด นอกเมืองยามนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย คนที่อยู่ภายในไม่มีใครยินดีจะเสี่ยงออกไป

ทหารมองฟ้าแล้วเอ่ยขึ้น “งั้นท่านต้องรีบหน่อย ด้านนอกวุ่นวายมาก ใต้เท้าสั่งให้เราปิดประตูเมืองก่อนเวลาหนึ่งชั่วยามทุกวัน หากออกไปแล้วควรรีบกลับเข้ามาก่อนเวลาประตูเมืองปิดด้วย”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากขอรับ!” เฉวียจือพยักหน้าแล้วรีบออกไปทันที

ส่วนเหยียนเฟิงและหลิวเหิงนั้น ทหารยามปล่อยพวกเขาออกไปโดยไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบตามเฉวียจือออกไปที่ประตู

ทันทีที่ทั้งสองถึงประตู ทหารที่เฝ้าอยู่ก็มองทั้งคู่ เมื่อเห็นเสื้อผ้าของหลิวเหิงก็ปล่อยให้เขาออกไปโดยไม่ถาม

ทั้งสองกำลังเดินออกไปจากประตู ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังจากทางด้านหลัง เจ้าหน้าที่ตะโกนบอกทหารเฝ้าประตูเสียงดัง “ช้าก่อน เจ้าเมืองบอกว่ามีขโมยเข้าไปในที่ว่าการ มีของสำคัญของที่ว่าการถูกขโมยไป ใครที่จะออกจากเมืองต้องค้นตัวอย่างเข้มงวด!”

เมื่อเหยียนเฟิงกับหลิวเหิงได้ยินเช่นนั้นพวกเขาจึงเร่งฝีเท้า ตราบใดที่ผ่านจุดตรวจออกไปแล้วก็จะปลอดภัย

แต่ทหารที่รออยู่จุดท้ายประตูกลับได้ยินคำสั่งของเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการ จึงสั่งให้ทุกคนหยุดอยู่ระหว่างทางออกที่ช่องประตู เฉวียจือนั้นออกไปแล้ว และเมื่อเห็นว่าเหยียนเฟิงกับหลิวเหิงถูกกักตัวไว้ก็กังวลขึ้นมา เช่นนี้จะไม่เรียกว่าเอาตัวไปให้จับโดยตรงงั้นหรือ มันไม่มีทางที่จะหนีออกมาได้เลย!