ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 319 เผชิญหน้ากับโจรในที่ว่าการเมือง

บทที่ 319 เผชิญหน้ากับโจรในที่ว่าการเมือง

ชุยถงเหอต้องการจับตัวหลิวเหิง แต่เขาไม่มีข้ออ้าง ดังนั้นจึงไม่สามารถกระทำการอย่างโจ่งแจ้งบนถนนในอิงเฉิงได้

แต่ถึงอย่างไรยามนี้อีกฝ่ายก็มารอถึงประตูแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องรีบร้อน

เขาได้พบผู้ติดตามของหลิวเหิงที่มาส่งข่าวก่อน หลังจากได้รับรายงานเรื่องสถานการณ์ที่อีกฝ่ายพบระหว่างทาง เขาก็ส่งคนของหลิวเหิงกลับ และยังส่งคนของตนเองไปนำทางหลิวเหิงไปยังศาลาพักม้าเพื่อพักผ่อนที่นั่น อีกทั้งยังแจ้งให้เขาพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อจะได้พบกันหลังจากนี้ มันเป็นวิธีการรับรองที่ไม่ต่างจากนายอำเภอคนอื่น ๆ

หลิวเหิงนำเฉวียจือและคนอื่น ๆ อีกประมาณสิบคนไปพักที่ศาลาพักม้าของทางการ เขาพบนายอำเภอจากที่อื่น ๆ ที่นั่น และทุกคนก็ตกอยู่ในความกังวลไม่น้อย

แต่เมื่อได้พูดคุยกันแล้วหลิวเหิงก็พบว่ามีเพียงขบวนของตนที่โชคร้ายถูกดักโจมตี เพราะขบวนของคนอื่น ๆ พบเพียงชาวบ้านมารุมขออาหารระหว่างทางเท่านั้น

ชายหนุ่มต้องเจอกับอันตรายหลายครั้ง หากเฉวียจือไม่ได้เชี่ยวชาญการต่อสู้และหูตาว่องไว ทั้งยังพาผู้ติดตามมาด้วยจำนวนมาก ซึ่งล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่มีทักษะการต่อสู้แข็งแกร่ง และยังมีรถม้าที่วิ่งได้อย่างรวดเร็ว ก็เกรงว่าจะถูกจัดการบนถนนไปแล้วจริง ๆ

ในบรรดาผู้ติดตามกว่ายี่สิบคน มีเจ็ดถึงแปดคนที่ได้รับบาดเจ็บ ซึ่งขณะนี้พักอยู่ที่นอกเมือง

ระหว่างการเดินทาง ยิ่งเข้าใกล้อิงเฉิงมากขึ้นเท่าไร หลิวเหิงก็ยิ่งพบว่ามีผู้ลี้ภัยที่ตื่นตระหนกมากขึ้นพร้อมกับข่าวลือมากมาย

มีข่าวลือว่าข้าศึกทางเหนือจะเข้ามาโจมตีเส้นทางนี้ บางคนก็กระจายข่าวว่ามีคนรวยกำลังแจกโจ๊กอยู่ที่ไหนสักแห่ง และทุกคนสามารถไปขออาหารที่นั่นได้ เมื่อข่าวลือเหล่านี้แพร่สะพัด ผู้คนก็ต่างกรูกันไปทางใต้ราวกับฝูงแมลงวัน

หลิวเหิงไม่สามารถไปพบผู้บังคับบัญชาในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้ได้ เมื่อเข้าไปในเมืองก็ถึงเวลาทานอาหารกลางวันแล้ว ดังนั้นเขาจึงเข้าไปกินอาหารให้อิ่มท้องที่ศาลาพักม้าและพักผ่อนเพื่อให้ร่างกายสดชื่นขึ้น

ประตูเมืองอิงเฉิงมีการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ผู้ลี้ภัยทุกคนไม่ได้รับอนุญาตให้ผ่านประตูเข้าไป ดังนั้นแม้นอกเมืองจะเต็มไปด้วยเสียงร่ำร้องแห่งความเศร้าโศก แต่ในเมืองก็ยังคงเงียบสงบดี

คนบางส่วนที่หลิวเหิงพามาจากซินเย่ไม่เคยเดินทางไกลเช่นนี้มาก่อน ปกติแล้วไกลที่สุดของพวกเขามีแค่ในอำเภอเท่านั้น ทันทีที่เข้าเขตเมืองและเห็นกำแพงเมืองสูงตระหง่าน คนสวมชุดยาวเดินไปตามทาง และกลิ่นหอมหวนโชยมาจากริมทาง ทุกคนก็ต่างตื่นตาตื่นใจ

สิ่งที่ต่างอย่างเห็นได้ชัดระหว่างภายในและภายนอกเมืองก็คือผู้คนที่สัญจรไปมาตามทาง คนเดินไปมาในเมืองน้อยลง และเมื่อเทียบกับคนที่เดินไปมาในซินเย่ก็ถือว่าไม่ได้มากเท่า พ่อค้าแม่ค้ามีท่าทีเคร่งขรึมเล็กน้อย ดูกังวลใจเรื่องการทำมาหากินอย่างเห็นได้ชัด

ในศาลาพักม้ามีนายอำเภอจากอำเภอต่าง ๆ มาพบปะพูดคุยกันถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในอำเภอของตนเอง เฉวียจือส่งผู้ติดตามสองคนไปเก็บข้อมูล และพบว่าสถานที่ต่าง ๆ ในเหลียวโจวกำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย เรื่องที่สำคัญคือนายอำเภอหลายคนยังไม่แน่ใจว่าต้นเหตุของความวุ่นวายเหล่านี้คืออะไร

“ใต้เท้า ข้าได้ยินจากผู้ช่วยนายอำเภอที่มาจากทางเหนือบริเวณป้อมฮูเหล่าว่า แม้จะมีการตรึงกำลังคุ้มกันอยู่ที่ทางเหนืออย่างแน่นหนา แต่ก็ยังมีการบุกเข้ามาของข้าศึกตั้งแต่ฤดูหนาวปีก่อน และครั้งนี้ก็ยังมีจำนวนเยอะขึ้นมาก มีข่าวลือหนาหูว่าป้อมกำลังจะแตก พวกป่าเถื่อนทางเหนือจะบุกเข้ามาได้” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดอย่างกังวล “ข้าคิดว่าคนที่อยู่รอบ ๆ ป้อมฮูเหล่าคงจะตื่นกลัวกันน่าดู เพราะความไม่รู้ พวกเขาคงจะแตกตื่นและพากันหนีเอาชีวิตรอด”

“ช่องเขาฮูเหล่าอยู่ติดชายแดน นายอำเภอจิ่นผิงกล่าวว่าปีนี้ไม่มีภัยพิบัติที่นั่น ในช่วงแรกทุกอย่างก็ราบรื่นดี แต่จู่ ๆ ความวุ่นวายจากเหลียวจงก็เกิดขึ้น คนทั้งอำเภอตกใจกันหมด นายอำเภอเองก็เร่งบรรเทาสถานการณ์ แต่เกรงว่าจะลำบากเช่นกันหลังจากนี้”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่กินหมั่นโถวอยู่ได้ยินสิ่งที่สหายของเขาเอ่ยก็ถอนหายใจ “ที่ซินเย่น่าจะสถานการณ์ดีกว่าเรามาก โชคดีใต้เท้ามองการณ์ไกล ส่งคนไปเฝ้าทางเข้าออกตั้งแต่เนิ่น ๆ ป้องกันไม่ให้เกิดการจลาจลได้”

หลิวเหิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อน ๆ ไม่มีทางที่เขาจะปลอดภัยหากอยู่ท่ามกลางอันตรายรอบด้านเช่นนี้ ถ้าเหลียวโจวยังคงสับสนวุ่นวายเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ซินเย่จะสงบสุขไปได้อีกสักกี่วันกันเล่า

เขากินบะหมี่หมูฉีกจนหมดชาม และซดน้ำแกงจนหมดเกลี้ยง ระหว่างทางหลิวเหิงแทบไม่กินอาหาร บะหมี่ไข่ร้อน ๆ ชามนี้ถือเป็นรางวัลที่เขาผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มาได้ และมันก็ช่วยเติมพลังให้เป็นอย่างมาก หลังจากกินอิ่มแล้วเขาก็ลุกขึ้นพลางเอ่ย “พวกเรารออยู่ที่นี่เพื่อฟังข่าวก่อนเถอะ แต่ข้าจะเดินทางไปยังที่ว่าการเพื่อขอพบเจ้าเมืองก่อน”

หลิวเหิงและชุยถงเหอ คนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา ส่วนอีกคนถือเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ทว่าหลิวเหิงถือว่าเป็นนายอำเภอที่ทางการเป็นผู้แต่งตั้งจากกรมพลเรือน เขาพาคนของตนเองตรงไปยังซินเย่เพื่อรับตำแหน่งทันที ไม่จำเป็นต้องเข้าพบผู้บังคับบัญชาก่อน ทำให้เขายังไม่มีโอกาสได้พบกับเจ้าเมืองชุยถงเหอ

ตามกฎของแคว้นเว่ย หากสถานการณ์ปกติ ในช่วงสิ้นปีเมื่อมีการส่งเงินภาษีและผลผลิตแล้ว นายอำเภอจะต้องเดินทางเข้าเมืองเพื่อพบเจ้าเมือง และพวกเขาจะติดต่อกันผ่านหนังสือราชการ เพราะไม่จำเป็นต้องพบปะกันสักเท่าไหร่นัก

หลิวเหิงมาเป็นนายอำเภอที่ซินเย่ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ทำให้พวกเขายังไม่มีโอกาสได้พบกัน

ในเมื่อเป็นการพบกันครั้งแรกก็ควรจะต้องเป็นทางการ เขาเปลี่ยนชุดเป็นชุดนายอำเภอประจำตำแหน่งขุนนาง และพาเฉวียจือกับผู้ติดตามไปด้วย ก่อนจะออกจากศาลาพักม้าเพื่อเดินทางไปยังที่ว่าการ

การพบกันคราวนี้เพื่อทักทายตามมารยาทและแสดงความเคารพต่อผู้บังคับบัญชาเท่านั้น

เขาไม่ได้มีมิตรไมตรีอะไรกับชุยถงเหอ แม้เมื่อออกจากเมืองหลวงเฉินเก๋อเหล่าจะเอ่ยปากว่า จะเขียนจดหมายถึงเจ้าเมืองชุยเพื่อฝากฝังเขาก็ตาม แต่ยามนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบปีแล้ว เจ้าเมืองชุยก็ไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เฉินเก๋อเหล่าคงพูดไปตามมารยาทเท่านั้น

หลิวเหิงได้ยินเรื่องเกี่ยวกับชุยถงเหอ ว่าเขาเป็นเจ้าเมืองแห่งนี้มากว่าสิบปี ว่ากันว่าเป็นคนไม่ทะเยอทะยาน โลภเงิน และหน้าบาง เขาเป็นเจ้าเมืองมาสิบสองปีแล้ว แต่ไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แม้ไม่ประสบความก้าวหน้า แต่ก็ไม่ได้กระทำความผิดร้ายแรง

หลิวเหิงรู้สึกว่าขุนนางอาวุโสนั้นช่างมีความสามารถ การสร้างความสัมพันธ์ผ่านการเจรจาและใช้วาทศิลป์ทำให้พวกเขาเติบโตในตำแหน่งหน้าที่ได้ การงานไม่สำเร็จไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพียงแค่พูดจาให้ถูกเป็นใช้ได้

การเดินทางไปแสดงความเคารพครั้งนี้ เขาคาดว่าคงจะไม่ได้พบเจ้าเมืองด้วยตนเอง

ความจริงแล้วหลิวเหิงกังวลมาก ชายหนุ่มอยากจะรีบกลับไปที่ซินเย่โดยเร็ว เพราะต้องพบเรื่องราววุ่นวายไม่น้อยระหว่างทาง เขาจึงกังวลว่าหัวหน้าสวีจะสามารถดูแลทางเข้าออกเมืองให้ปลอดภัยและป้องกันความวุ่นวายได้หรือไม่ ทว่าการหารือเรื่องบรรเทาภัยพิบัติครั้งนี้ ก็ยังจำเป็นต้องรอนายอำเภอทุกคนให้มาถึงพร้อมกันทั้งหมดก่อน จากนั้นก็รับฟังคำชี้แนะพร้อมกัน แม้จะใจร้อนเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถเร่งให้ผ่านไปเร็วกว่านี้ได้

อิงเฉิงไม่ใช่เมืองเล็ก ๆ พวกเขาจึงใช้เวลาเดินอยู่สักพักกว่าจะพบที่ตั้งของที่ว่าการ

เฉวียจือเป็นผู้ก้าวเข้าไปยื่นหนังสือทางการแก่เจ้าหน้าที่ก่อน คนเหล่านั้นมองหลิวเหิงและแจ้งกับทั้งสามคนว่า “รอที่นี่ก่อน” จากนั้นก็รีบเข้าไปรายงานด้านใน

ชุยถงเหอหัวเราะเมื่อได้ยินว่าหลิวเหิงมาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว “มากันกี่คน”

“เรียนใต้เท้า หลิวเหิงมาที่นี่พร้อมผู้ติดตามสองคน หนึ่งในนั้นแม้ขาจะไม่ดีนัก แต่ก็มีความสามารถในการต่อสู้มาก” กลุ่มคนที่ดักโจมตีระหว่างทางล้วนถูกเฉวียจือจัดการจนบาดเจ็บสาหัส

แม้ทุกคนในที่ว่าการจะนับว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา แต่เมื่อชุยถงเหอได้ยินว่าเฉวียจือมีความสามารถในการต่อสู้ขั้นสูง ก็รู้สึกว่าตนไม่สามารถลงมือตามแผนในที่ว่าการยามนี้ได้ ตอนกลางวันมีผู้คนมากมายเข้าออกที่ว่าการ และยังมีนายอำเภอของอำเภออื่น ๆ จำนวนมากอยู่ที่ศาลาพักม้าไม่ห่างออกไปนัก เขาควรจะขอให้หลิวเหิงไปพบในเรือนพักน่าจะสะดวกกว่า

เพื่อแสดงน้ำใจต่อนายอำเภอทุกคนที่เดินทางมายังอิงเฉิง เขาให้นายอำเภอเข้าพบเป็นการส่วนตัวทุกคนในที่ว่าการ และสั่งให้คนออกไปแจ้งหลิวเหิงว่าสามารถเข้าไปพบได้ที่เรือนพักชั้นในของที่ว่าการ

เมื่อหลิวเหิงได้ยินว่าเจ้าเมืองเชิญเขาไปดื่มชาและพูดคุยด้านใน ก็ไม่ได้สงสัยในเจตนาแอบแฝงใด ๆ

ชายหนุ่มเข้าไปพูดคุยกับเจ้าเมืองด้านใน ในขณะที่เฉวียจือและผู้ติดตามรออยู่ด้านนอกเท่านั้น

หลิวเหิงเอ่ยกับเฉวียจือและผู้ติดตามว่าแทนที่จะนั่งรอเฉย ๆ พวกเขาน่าจะออกไปที่โรงน้ำชาริมทางเพื่อดื่มชารอเขาทำธุระ

เจ้าหน้าที่ฟังสิ่งที่หลิวเหิงสั่งกับคนของเขาแล้วก็เม้มปากด้วยความดูแคลน อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่ากำลังรนหาที่ตาย ด้วยการเข้ามาถึงที่นี่ด้วยตนเองคนเดียว เขาเอ่ยอย่างสุภาพ “ไม่ต้องกังวลขอรับ นายอำเภอหลิว เจ้าเมืองทราบดีว่าท่านทำงานและเดินทางอย่างลำบากกว่าจะมาถึงที่นี่ ดังนั้นจึงเกรงว่าทุกคนจะไม่ได้กินอิ่มและนอนหลับอย่างเพียงพอในช่วงเวลาที่ผ่านมา จึงสั่งให้คนเตรียมน้ำชาและของว่างไว้สำหรับคนของท่านด้วยขอรับ”

เฉวียจือไม่ต้องการห่างจากหลิวเหิงไปไหนไกล เมื่อได้ยินข้อเสนอนั้นจึงรู้สึกสบายใจขึ้นที่จะรอหลิวเหิงอยู่ที่ห้องรับรองด้านหน้า

“เจ้าเมืองมีน้ำใจมากขอรับ เช่นนี้ก็ต้องขอรบกวนด้วย” หลิวเหิงกล่าวอย่างสุภาพ

“ยินดีขอรับนายอำเภอหลิว โปรดตามข้ามาทางนี้” เจ้าหน้าที่หันหลังและเดินนำเข้าไปด้านใน

ทันทีที่หลิวเหิงก้าวขึ้นไปยังบันไดของเรือนพักชั้นในของจวนเจ้าเมือง เฉวียจือที่อยู่ด้านหลังก็ตะโกนขึ้น “ใต้เท้า ระวังขอรับ!” หลิวเหิงหันกลับมา และพบว่ามีเงาดำผ่านหน้าเขาไป จากนั้นก็พบว่าร่างถูกกระชากให้หมอบลง ก่อนจะทราบว่ามีคนร้ายเข้ามาชิงตราประจำตัวไปจากเขา