ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 315 ปลายทางของถนนออกจากหุบเขา

บทที่ 315 ปลายทางของถนนออกจากหุบเขา

หลิวเหิงนำเฉวียจือ อาต้า และคนอื่น ๆ เดินทางไปตามเส้นทางที่เพิ่งค้นพบว่าเชื่อมต่อออกจากหุบเขา มันเป็นถนนที่สร้างขึ้นโดยใครบางคนอย่างตั้งใจ แม้จะไม่ได้กว้างขวางใหญ่โต แต่ก็พอให้เกวียนเคลื่อนผ่านไปได้

ใช่ว่าหลิวเหิงจะไม่เคยเดินทางผ่านภูเขามาก่อน แต่บนเส้นทางที่ไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ที่ใด ซ้ำยังเป็นทางคดเคี้ยวที่ล้อมรอบไปด้วยป่าทึบเช่นนี้ เมื่อทุกคนเห็นก็ยิ่งรู้สึกหมดหนทางมากยิ่งขึ้นทุกย่างก้าว

เฉวียจือพาคนอื่น ๆ ไปสำรวจข้างหน้า และพบว่าร่องรอยยังไม่หายไป พวกเขาเดินตามรอยนั้นไปเรื่อย ๆ เมื่อพระจันทร์ตรงหัว ทุกคนก็พักค้างแรมกันข้างทาง เมื่อแสงของเช้าวันใหม่สาดส่อง ทุกคนก็เดินทางกันต่ออีกครั้ง หลังเลี้ยวไปตามถนนบนภูเขาก็รู้สึกตื่นตาขึ้นมาทันที เพราะสิ่งที่เห็นเป็นสถานที่ที่มีผืนน้ำสีฟ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

“นี่มัน… คือสถานที่แบบไหนกัน” เฉวียจือกับอาต้าต่างเป็นคนในแผ่นดินใหญ่ และที่นี่คือทะเลสาบกว้างใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา พวกเขาไม่เคยเห็นทะเลสาบที่กว้างจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเช่นนี้มาก่อน

“นี่คือทะเล” ผู้คนในซินเย่ได้ยินคนเฒ่าคนแก่พูดมาตั้งแต่เด็ก ๆ ว่าตะวันออกของภูเขาคือทะเลกว้างขวางไร้ที่สิ้นสุด เมื่อเห็นว่าเป็นพื้นน้ำสีครามกว้างใหญ่ พวกเขาก็เดาได้ในทันที

หลิวเหิงนึกถึงคำพูดของเติ้งโก่วจื่อที่เล่าว่าได้กลิ่นของน้ำทะเลบนไหล่เขา นั่นคือกลิ่นของทะเลแห่งนี้งั้นหรือ

หุบเขานั่นอยู่ลึกเข้าไปในป่า เพื่อความสะดวกในการขนส่งของ พวกเขาจึงสร้างถนนออกมาสู่ทะเลแห่งนี้

หลิวเหิงเพิกเฉยต่อทิวทัศน์เบื้องหน้า เขามองซ้ายขวาเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม และพบว่ามีร่องรอยมากมายของการเดินทางผ่านบริเวณนี้ อีกทั้งยังเห็นบ้านเรือนตั้งเป็นแถวไปตามแนวชายหาด พร้อมกับมีผู้คนพลุกพล่านอยู่บริเวณนั้นด้วย

ที่นี่คือนาเกลือของซินเย่จริง ๆ

ทันทีที่หลิวเหิงเข้าไปใกล้พื้นที่นาเกลือ ผางหลิงที่เป็นผู้จัดการการขนส่งเกลือก็ได้รับรายงานว่ามีกลุ่มคนเดินทางมาจากทางใต้

ทางใต้… แน่นอนว่าผางหลิงรู้ว่าพวกเขามาจากที่ไหน ทุกวันนี้อาวุธถูกขนออกมาอย่างต่อเนื่องและส่งผ่านนาเกลือออกไป เขายังจำได้ว่ามีรายงานจากในเมืองว่าอาวุธที่สั่งไปถูกสกัดกั้นจำนวนหนึ่งที่ซินเย่ แต่ตอนนี้คนพวกนั้นก็ยังกล้าตามมาจนถึงที่นี่เชียวหรือ?

ผางหลิงรีบออกจากบ้าน ร่างอ้วนท้วนพบกับคนที่คุ้นเคย ยิ่งใกล้เข้าไปเขาก็ถอนหายใจ …นั่นคือหลิวเหิง นายอำเภอจากซินเย่จอมไร้ยางอายผู้นั้นไม่ใช่หรือ มาถึงที่นี่เพื่อรีดไถเงินอีกใช่หรือไม่?

มีหรือเมื่อหลิวเหิงได้พบผางหลิงแล้วจะไม่เข้าใจ ผางหลิงเป็นผู้ดูแลการทำเหมืองเหล็กในหุบเขา ต่อให้ไม่ใช่คนบงการแต่ก็นับว่าต้องมีส่วนรู้เห็นอย่างแน่นอน

“ระวังตัวด้วย หากเห็นท่าทางไม่ดีเมื่อไหร่ รีบแยกย้ายหลบหนีไปแจ้งข่าวให้ทุกคนรู้ทันที” หลิวเหิงออกคำสั่งด้วยเสียงต่ำ

ทุกคนจ้องกลุ่มคนหลายสิบที่ผางหลิงนำมาด้วย โชคดีที่คุณหนูมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจึงเตรียมกำลังคนกว่าร้อยคนให้มาที่นี่ อย่างน้อยในตอนนี้พวกเขาก็ไม่เสียเปรียบ

“นายอำเภอหลิว เจ้ามาทำอะไรถึงที่นาเกลือได้เล่า” ผางหลิงหรี่ตาและมองไปทางหลิวเหิง

“ข้าได้ยินมาว่าซินเย่อยู่ใกล้ทะเล และเพราะไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนจึงออกมาเดินเล่น ท่านช่างโชคดีจริง ๆ ที่ได้อาศัยอย่างมีความสุขอยู่ในพื้นที่ที่โอบล้อมไปด้วยภูเขาและทะเลเช่นนี้” หลิวเหิงกล่าวพลางหัวเราะออกมา

หากไม่มีหลักฐานเขาก็ไม่สามารถเอาผิดผางหลิงได้และยังไม่มีหนทางอื่น ผางหลิงอาจลักลอบขายเกลือเพื่อประโยชน์ส่วนตนจริง แต่อาวุธเหล่านี้เล่า …การเป็นกบฏถือเป็นเรื่องใหญ่ถึงตาย ชายอ้วนที่อยู่อย่างสุขสบายเช่นนี้กำลังรนหาที่ตายด้วยการรวบรวมอาวุธจริง ๆ งั้นหรือ

เขาเข้าใจดีว่าตนเองเป็นเพียงนายอำเภอขั้นเจ็ด ไม่สามารถก้าวก่ายผางหลิงที่เป็นผู้จัดการการขนส่งเกลือขั้นหก ดังนั้นจึงทำได้เพียงลอบสำรวจรอบ ๆ และรอจนกว่าจะได้กลับไปยังที่ว่าการเพื่อรายงานเรื่องนี้ต่อผู้บังคับบัญชา

“เอาละ อย่างไรก็มาถึงนาเกลือแล้ว ข้า ผู้จัดการผาง ขอเชิญนายอำเภอหลิว ไปดื่มกับข้าที่บ้านเสียหน่อย” ผางหลิงเอื้อมมือมาใกล้หลิวเหิง

แต่เฉวียจือก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อยและขวางผางหลิงเอาไว้ จากนั้นก็ก้มหน้าลงทักทาย “คารวะผู้จัดการผาง” มันเป็นการทักทายที่ทำให้คนรอบข้างผางหลิงต้องหยุดฝีเท้าลง

พวกผางหลิงกำลังพยายามเข้ามาประชิดตัวหลิวเหิง แต่ร่างสูงใหญ่ดุจหอคอยเหล็กของอาต้าก็รีบก้าวมาขวางไว้ พร้อมกับเฉวียจือที่เข้ามาสมทบ จึงเหลือเพียงชายร่างอ้วนคนเดียวที่กำลังเผชิญหน้ากับหลิวเหิงและคนทั้งหมด

เมื่อตระหนักว่ายามนี้มีเพียงตนเองคนเดียว ผางหลิงก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไปมา “นายอำเภอหลิว เจ้าต้องการอะไร”

ผู้ติดตามสองคนของเขาจะเข้ามาช่วยเหลือ​ แต่เฉวียจือเข้าไปกันเอาไว้ “พี่ชาย เราเพิ่งพบกันครั้งแรกเท่านั้น” ชายคนนั้นไม่ตอบ เฉวียจือจึงจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

ระหว่างที่ชายคนนั้นกำลังจะยกขาขึ้นมาต่อสู้ หลิวเหิงก็กระแอมขึ้นมา ผางหลิงเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่ทางการของซินเย่และเจ้าหน้าที่รักษาการณ์อยู่ที่นี่หลายคน อีกทั้งทุกคนก็ยังมีอาวุธติดตัว

“ใต้เท้าผาง” หลิวเหิงเดินเข้าไปพยุงแขนอ้วนท้วนของผางหลิง “ใต้เท้าผาง ท่านรู้หรือไม่ว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นในซินเย่”

ผางหลิงมองผู้คนรอบกายและลอบโมโหตัวเองในใจที่ประมาทเกินไป

หลังจากที่มีอาวุธถูกสกัดไว้ได้ในซินเย่ เขาก็ส่งคนออกไปจัดการงานเป็นจำนวนมาก ทำให้ตอนนี้เหลือคนคุ้มกันอยู่ที่นาเกลือสองคน ซึ่งเป็นคนติดตามของเขาที่มีฝีมือมากที่สุด แต่ดูไม่ใช่คู่มือของเฉวียจือเลยแม้แต่น้อย

หากเขายินยอม ทุกอย่างจะตกอยู่ในมือของหลิวเหิง แต่หากขัดขืนและถูกฆ่าตายตอนนี้ก็นับว่าไร้ประโยชน์เช่นกัน

เมื่อคิดว่าหลิวเหิงรู้เรื่องอาวุธแล้ว และตนคงไม่มีทางรอดหากไม่ยอมจำนน เขาจึงไม่รีบร้อนที่จะโวยวายออกไปในเวลานี้ ทั้งยังเชิดหน้าขึ้นพลางเอ่ย “ข้าไม่เข้าใจว่านายอำเภอหลิวหมายถึงเรื่องอะไร”

“ไม่กี่วันก่อนคนของที่ว่าการอำเภอซินเย่ค้นพบว่ามีการลักลอบขนอาวุธใหม่เป็นจำนวนมากจากนาเกลือ” หลิวเหิงเอ่ยระหว่างที่จ้องไปยังใบหน้าของผางหลิง ชายหนุ่มพยายามสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย “ใต้เท้าผางทราบใช่หรือไม่ขอรับ ว่าการสร้างอาวุธขึ้นเป็นการส่วนตัวถือเป็นความผิดร้ายแรงที่ไม่อาจละเว้น จากนั้นก็ได้มีการตรวจสอบจนพบว่ามีเหมืองเหล็กตั้งอยู่ในเป่ยหยวน”

“ใต้เท้าหลิว เจ้าจับผู้ร้ายได้งั้นหรือ” ผางหลิงหรี่ตาลงแล้วถามอย่างเคร่งขรึม

“เหมืองแร่นั้นถูกทิ้งร้างไปแล้วขอรับ” หลิวเหิงส่ายหน้า “แต่คนร้ายบ้าเลือดมาก สังหารชาวบ้านหลายพันที่ไปทำงานที่นั่นก่อนจะทิ้งเหมืองให้ร้าง ทุกคนคือคนที่ได้รับการชักชวนให้ไปทำงานบนเขาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และสุดท้ายก็ถูกฆ่าปิดปากอย่างเงียบงัน”

“มีเรื่องอุกอาจเช่นนี้ด้วยงั้นหรือ นายอำเภอจับตัวฆาตกรได้หรือไม่”

“ข้ารู้สึกหดหู่ใจมากจึงตามรอยของพวกคนร้ายมาตามทางลับที่มันสร้างไว้ และพบว่ามันเดินทางมาที่นาเกลือแห่งนี้จริง ๆ”

“นายอำเภอหลิวหมายความว่าอย่างไร เจ้าสงสัยว่าข้าเป็นผู้บงการเรื่องนี้งั้นหรือ!” ผู้จัดการผางแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยว “ข้าเป็นผู้จัดการของเส้นทางการค้าเกลือ ขุนนางขั้นหกจากราชสำนักที่ได้รับคำสั่งให้มาดูแลเรื่องการค้าเกลือทั้งหมดที่นี่ ข้ารับผิดชอบงานในท้องถิ่นเป็นอย่างดีมาตลอด จะทำเรื่องเช่นนั้นไปทำไมกัน”

“ข้ารู้ว่าท่านคงไม่ยุ่งเกี่ยวกับการสังหารหมู่ครั้งใหญ่นี้ ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนเพียงคนเดียว แต่เป็นอาชญากรรมครั้งใหญ่หลวงระดับเก้าชั่วโคตร แต่เมื่อออกจากหุบเขาแล้วจะเข้าสู่นาเกลือแห่งนี้ …ใต้เท้าผาง ในนามผู้ดูแลนาเกลือ ท่านสังเกตเห็นสิ่งใดผิดปกติบ้างหรือไม่ขอรับ”

ผางหลิงเยาะเย้ยในใจ หลิวเหิงคิดว่าหากทำให้รู้สึกหวาดกลัว เขาจะยอมสารภาพออกมาอย่างนั้นหรือ แค่เรื่องลักลอบค้าเกลือเขาก็หนีความผิดไม่พ้นแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้นท่านอ๋องก็ยังจัดการเรื่องราวอยู่ในเหลียวโจวมานานหลายปี หากครั้งนี้ประสบความสำเร็จ อีกฝ่ายก็จะกลายเป็นวีรบุรุษที่ทุกคนยกย่อง!

เขาตบไหล่หลิวเหิงแล้วเอ่ยขึ้น “ขอบคุณนายอำเภอหลิวที่เชื่อใจข้า แต่ข้าเพียงดูแลเรื่องเกลือเท่านั้น ไม่ได้รู้เห็นกับเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น ที่นี่มีถนนเลียบชายทะเล พวกคนร้ายก็คงไม่โง่ให้เจ้าหน้าที่ในนาเกลือจับได้ง่าย ๆ หรอกจริงหรือไม่ พวกนั้นคงแสร้งเป็นพ่อค้าเกลือแล้วลักลอบหนีออกไป”

“การคาดเดาของใต้เท้าผางถือว่าสมเหตุสมผลขอรับ เช่นนั้นวันนี้ข้าอาจจะต้องขอตัวไปก่อน” หลิวเหิงกล่าวขณะช่วยพยุงให้ผางหลิงเดินไปไม่กี่ก้าวตามช่วงไหล่เขา

ผางหลิงเป็นชายร่างอ้วนและหลิวเหิงก็ไม่สามารถดึงเขาขึ้นมาได้คนเดียว ระหว่างที่ช่วยดึงอยู่นั้น เจ้าหน้าที่ก็รีบเข้ามาช่วยทันที จากนั้นก็ผลักผางหลิงที่อยู่ในความงุนงงให้ตรงไปที่นาเกลือ

“ใต้เท้าผาง ที่นี่มีถนนหลายสายมากเกินไป ข้าไม่แน่ใจว่าทางใดเป็นทางที่สั้นที่สุดในการกลับไปยังซินเย่ คงต้องขอคำชี้แนะจากท่านแล้วขอรับ”

“ใต้เท้าหลิว เจ้าไม่เชื่อในคำพูดของข้างั้นหรือ”

“ใต้เท้าขอรับ ข้ายังไม่ทันแต่งงาน และยังเป็นขุนนางชั้นผู้น้อย อีกทั้งข้าเองก็ยังกลัวตาย หากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นในอนาคต ข้าคงจะต้องขออภัยท่านไว้ล่วงหน้าแล้วขอรับ” หลิวเหิงยอมรับตามตรงว่าไม่เชื่อในคำพูดของเขา

เมื่อผางหลิงได้ยินอย่างนั้นก็พูดไม่ออก

ผางหลิงนำทางให้หลิวเหิงเดินไปด้านหน้า ในขณะเดียวกันอาต้าพาคนลงไปเอาม้าและรถม้าจากนาเกลือกลับมาด้วย

หลิวเหิงขึ้นไปบนรถม้าแล้วมองผางหลิง “ใต้เท้าผาง อย่าลืมว่าท่านเองก็เป็นขุนนางจากราชสำนักด้วยเช่นกันนะขอรับ”

ผางหลิงแสดงความโหดเหี้ยมออกมาต่อหน้าหลิวเหิง “ข้าก็มีสิ่งที่อยากจะชี้แนะแก่นายอำเภอเช่นกัน เจ้าจงเอ่ยถามเฉพาะสิ่งที่ควรสงสัยเท่านั้น เจ้าเข้าใจหรือไม่”

คำพูดนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับชายหนุ่ม หลิวเหิงต้องการจับตัวผางหลิง แต่การทำเช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อถูกพาตัวไป อีกฝ่ายจะต้องดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อขัดขืนแน่นอน ด้วยรูปร่างที่อ้วนท้วนของผางหลิง การดึงอีกฝ่ายขึ้นมาก็คงต้องใช้แรงไม่ต่างอะไรจากการต่อสู้กับหมู

แม้ผางหลิงจะไม่ดิ้นรนเพื่อหลบหนี แต่เขายังจะต้องใช้คนสักกี่คนในการแบกร่างอ้วนท้วนของชายคนนี้กลับไปด้วย หากต้องสูญเสียกำลังมากมาย จะไม่เป็นการเปลืองแรงเกินไปอย่างนั้นหรือ

หลิวเหิงเกลียดตัวเองที่แข็งแกร่งไม่พอ ทำให้ต้องล้มเลิกแผนการจะพาตัวผางหลิงออกไป

ระหว่างที่หลิวเหิงกำลังตรวจสอบเรื่องราวทั้งหมด อันอ๋องเองก็ทราบข่าวเรื่องที่ชายหนุ่มพบอาวุธที่ขนผ่านซินเย่แล้วเช่นกัน