ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 312 อาชีพบนภูเขา

บทที่ 312 อาชีพบนภูเขา

โชคยังดีที่ผู้ช่วยนายอำเภออย่างหลี่ปี้ซู่ยังคงถูกขังอยู่ในเรือนพักชั้นในเช่นเดิม

หลังจากเหยียนซีสั่งให้คนขังอีกฝ่ายเอาไว้ช่วงที่ซ่อมแซมเขื่อน เธอก็ประกาศให้คนอื่น ๆ ทราบกันว่าผู้ช่วยหลี่ล้มป่วยจากการถูกอากาศหนาวเย็นช่วงที่ออกไปซื้อผักในชนบท เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นที่สงสัย เหยียนซีก็ให้นางหลี่ออกไปที่ต่าง ๆ พร้อมกับตนอยู่หลายครั้ง

ตอนนี้เมื่อมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งและนางหลี่หนีไป หลิวเหิงจึงสั่งให้คนรีบไปดูผู้ช่วยหลี่ที่ถูกขังไว้ทันที

แต่หลี่ปี้ซู่กลับเสียชีวิตแล้ว!

ยามเฝ้าประตูที่เป็นคนของบ้านนายอำเภอให้การว่านางหลี่เคยนำอาหารมาให้หลี่ปี้ซู่ก่อนหน้านี้ เพราะเห็นว่าหลี่ปี้ซู่ไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือ และคิดว่าการกินอาหารจากนางหลี่ก็คงไม่ได้ช่วยให้เขาหลบหนีออกไปจึงได้ยินยอม

แต่ไม่คาดว่านางจะลงมือฆ่าสามีตนเองแล้วหนีไปเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้นตามที่ยามเฝ้าประตูสันนิษฐาน อีกฝ่ายคิดว่าผู้ช่วยหลี่น่าจะเสียชีวิตกลางดึก คงจะเป็นช่วงเวลาหลังเที่ยงคืน อีกทั้งนางหลี่และเจ้าหน้าที่คนนั้นก็เป็นคนที่เชี่ยวชาญพื้นที่ ไม่ง่ายเลยที่จะตามไปจับตัวได้

หลิวเหิงทำได้เพียงประกาศรายชื่อคนทั้งหมดออกไปทั่วซินเย่เพื่อตามจับตัวพวกเขา

เขารู้ตั้งแต่มาถึงซินเย่แรก ๆ แล้วว่าที่นี่มีความผิดปกติบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถสืบค้นเรื่องราวต่าง ๆ ให้กระจ่างได้เสียที ทว่ายามนี้หลิวเหิงเป็นที่เคารพนับถือในอำเภอแห่งนี้แล้ว หลังจากสืบสวนด้วยการซักถามผู้คนเล็กน้อย ชายหนุ่มก็พบว่าเรื่องที่หัวหน้าฟ่านเคยพูดเกี่ยวกับคนหนุ่มสาวที่ออกไปทำงานที่อื่น แท้จริงแล้วพวกเขาไปทำงานเหมืองเหล็ก

“ใต้เท้า โปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย ก่อนหน้านี้ข้าน้อยไม่กล้าพูดอะไรจริง ๆ เพราะคนเหล่านั้นบอกว่าหากพูดเรื่องนี้ออกไป ก็จะไม่จ้างงานคนงานจากหมู่บ้านเราอีก” หัวหน้าฟ่านได้ยินหลิวเหิงมาสอบถามเรื่องบนเขาจึงได้อธิบายเรื่องทั้งหมด “ข้าเองก็คิดว่างานในเหมืองบนเขามันเสี่ยงมากเกินไป แต่ชาวบ้านที่นี่มีชีวิตที่ยากลำบากมาก จนทำให้ต้องยอมทำงานนั้นเพื่อหาเลี้ยงชีพตลอดสองสามปีที่ผ่านมานี้”

“ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เหลียวโจวเก็บภาษีเพิ่มทุกปีเพื่อส่งไปให้กองทหารรักษาชายแดน ปีที่แล้วก็เก็บภาษีสองครั้ง ใต้เท้าก็รู้ว่าทุ่งนาในซินเย่แห้งแล้ง พื้นที่ก็น้อยนิด เพียงแค่กินเองก็ยังไม่พอเลย ไหนจะมีเก็บภาษีเพิ่มอีก ชาวบ้านต้องขึ้นไปทำเหมืองบนเขาเพื่อหาเงินมาจุนเจือคนที่บ้านและตัวเองไม่ให้อดตาย ข้าไม่อยากให้ชาวบ้านต้องเสียงานจนต้องอดตายจริง ๆ … จึงได้ไม่กล้าเล่าเรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ขอรับ”

หลิวเหิงรู้ว่าสิ่งที่หัวหน้าฟ่านเปิดเผยออกมาล้วนเป็นเรื่องจริง แต่เขาก็สับสนเล็กน้อย “เหมืองนั่นมีขนาดใหญ่ขนาดไหนกัน ที่นั่นสามารถจ้างแรงงานมากถึงเพียงนั้นได้เชียวหรือ”

ตามบันทึกสำมะโนครัวเรือนที่สำรวจมา มีแรงงานที่แข็งแรงหลายหมื่นคนที่อายุเกินสิบห้าปี และในปีนี้ ชายหนุ่มก็เลือกคนเหล่านี้มาเป็นแรงงานเกณฑ์ แต่ก็ยังมีคนที่หายไปอยู่อีกสองสามพันคน หากคนเหล่านี้ไปอยู่ที่เหมือง หมายความว่าเหมืองนั่นต้องใหญ่โตมากเลยทีเดียว

หัวหน้าฟ่านส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเหมืองนั่นใหญ่แค่ไหนขอรับ แต่เคยได้ยินคนที่กลับมาจากที่นั่นเล่าว่าพวกเขาต้องขุดลึกลงไปในใจกลางภูเขา เกรงว่าจะไม่ใช่เพียงเหมืองเล็ก ๆ อีกทั้งนอกจากงานขุดดินแล้วก็ยังมีงานขนย้ายและงานถลุงที่ต้องใช้กำลังคนเพิ่มอีกขอรับ”

เขาเริ่มนับนิ้วแล้วพูดต่อ “ในปีก่อนหน้านี้ หลังจากที่คาราวานรถม้าขนของเสร็จสิ้น พวกคนงานบนเขาก็จะกลับมาที่หมู่บ้าน แต่เมื่อปลายปีที่แล้วมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เราได้ยินมาว่ามีภูเขาถล่ม ทำให้มีคนตายที่นั่นจำนวนมาก ตอนนั้นใคร ๆ ก็คิดว่าน่าจะเป็นแผ่นดินไหว พวกเราได้ยินเสียงดังลั่น และมีคนกลับมาแจ้งข่าวที่เกิดขึ้น ทุกคนเสียใจกับเรื่องนั้นมาก พวกเราได้รับเงินเพียงไม่กี่ตำลึงมาเป็นค่าชดเชยให้กับคนที่เสียชีวิตไป เมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรายงานการเสียชีวิตไปยังที่ว่าการอำเภอ นายอำเภอคนก่อนรู้เรื่องเข้าจึงพยายามเข้ามาตรวจสอบเรื่องนี้ และหลังจากนั้นไม่นานท่านก็เสียชีวิตเพราะถูกโจรทำร้ายขอรับ”

เมื่อหัวหน้าฟ่านเล่ามาถึงตรงนี้ เขายังมีน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ ระหว่างเล่า “เมื่อมีคนในครอบครัวต้องไปทำงานในเหมืองเหล็ก คนอื่น ๆ ในครอบครัวก็กังวลมากจนนอนไม่หลับขอรับ หลังพวกเขากลับมาแล้วก็ไม่อยากจะให้ไปที่นั่นอีก จะเป็นอย่างไรหากไปแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย ชาวบ้านกังวลกันมาก คอยนับวันให้ถึงช่วงไหว้พระจันทร์เสียที”

เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้มาถึงแล้ว นั่นหมายความว่าแรงงานที่ขึ้นเขาไปจะได้กลับบ้าน

หลิวเหิงพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ โดยทั่วไปพายุที่เกิดขึ้นในซินเย่ไม่ได้เลวร้ายนัก ดังนั้นเหมืองบนภูเขาจึงน่าจะพอรับมือได้ ทว่าพายุปีนี้กลับรุนแรงจนถึงขั้นทำให้แม่น้ำหุนล้นตลิ่ง …เช่นนั้นที่เหมืองจะยังปลอดภัยอยู่ได้อย่างนั้นหรือ?

“หัวหน้าฟ่าน ท่านพอจะรู้จักใครที่เคยไปทำงานในเหมืองแล้วไปไม่ได้อีกบ้างหรือไม่”

หัวหน้าฟ่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็นึกขึ้นได้ “มีชายคนหนึ่งที่ตาเกือบบอดในเป่ยหยวนขอรับ เขาถูกหินกระแทกตอนที่ไปทำงานในเหมือง เขาดวงตาพล่าเลือน ทำให้ถูกส่งกลับมาและตอนนี้ก็ยังอยู่ที่บ้านขอรับ”

ในเวลานั้นที่มีคนมากมายขอไปเป็นแรงงานทำงานในเมือง ครอบครัวของชายตาเกือบบอดผู้นี้มีพื้นที่ทำกินเพียงหนึ่งหมู่เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงกัดฟันไปทำงานที่เหมือง แต่น่าเศร้าที่ทำงานได้เพียงไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้น เขาถูกหินตกใส่ แม้รักษาชีวิตไว้ได้ ทว่าดวงตาที่พร่าเลือนแทบมองไม่เห็นก็ทำให้ไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไป

หลิวเหิงไม่รอช้ารีบให้หัวหน้าฟ่านนำทางไป และพาเฉวียจือกับคนอื่น ๆ เดินทางไปที่เป่ยหยวนเพื่อตามหาเติ้งโก่วจื่อชายตาเกือบบอดคนนั้น

ทันทีที่มาถึงบ้านตระกูลเติ้ง มารดาของเติ้งโก่วจื่อที่ได้ยินว่านายอำเภอหลิวมาที่นี่ก็รีบออกมาทำความเคารพ

ครอบครัวเติ้งมีสี่คน แต่มีที่ดินทำกินเพียงหนึ่งหมู่เท่านั้น หัวหน้าชุมชนของเป่ยหยวนเห็นว่าครอบครัวนี้ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ และตามกฎของนายอำเภอหลิวบอกไว้ ทำให้พวกเขาจะได้รับที่ดินเพิ่มเป็นสามหมู่ในพื้นที่นาขั้นบันได นางเติ้งได้ยินมาว่านาขั้นบันไดใช้ได้ดีแม้จะอยู่ในช่วงแห้งแล้งหรือน้ำหลาก มันยังคงสามารถเพาะปลูกได้ผลผลิตดี เรื่องคงเป็นโชคของครอบครัวนางแล้ว ดังนั้นหญิงชราจึงต้องการมาขอบคุณนายอำเภอหลิวเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

นางคิดถึงขั้นว่าอยากจะทำแผ่นป้ายจารึกคุณงามความดีของนายอำเภอหลิว และเมื่อได้พบนายอำเภอตัวจริงก็เห็นว่าใต้เท้าดูไม่เหมือนผู้อาวุโสเลย เขาดูอายุน้อยกว่าบุตรชายของนาง อีกทั้งยังดูหล่อเหลาอีกด้วย

หลิวเหิงหัวเราะเล็กน้อยเมื่อได้ยินหญิงชราเอ่ยชื่นชม เขาช่วยนางเติ้งให้เดินเข้าไปในบ้าน และพบว่าบ้านหลังนี้สร้างจากกำแพงดินที่ทรุดโทรม ทว่าก็มีร่องรอยของการซ่อมแซมเอาไว้แล้ว

“ต้องขอบคุณใต้เท้ามากจริง ๆ เจ้าค่ะ ปีนี้มีคนมาช่วยครอบครัวเราซ่อมแซมบ้านในช่วงน้ำหลากที่ผ่านมา บ้านเราไม่รั่วเลยและได้รับการซ่อมแซมให้แข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย” นางเติ้งมองไปรอบ ๆ บ้านด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ หากนาขั้นบันไดใช้ได้ดี ชีวิตของนางก็จะดีขึ้นกว่านี้อีกในอนาคต

หลิวเหิงถอนหายใจที่ผู้คนต่างชื่นชมและพึงพอใจอย่างเรียบง่ายเช่นนี้เสมอ “ผู้อาวุโส ข้ามาที่นี่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับบุตรชายของท่านขอรับ”

เมื่อนางเติ้งได้ยินว่าหลิวเหิงถามหาบุตรชาย จึงไปเรียกเขามา

เติ้งโก่วจื่อเห็นภาพเพียงเลือนรางเท่านั้น ทำให้เขาต้องมีลูกคอยช่วยเหลือในการเดินทางกลับบ้าน และเมื่อพบว่ามีเงาคนสองสามคนอยู่ที่นั่น เขาก็ทำความเคารพทันที “ข้าน้อยคารวะใต้เท้าขอรับ”

เฉวียจือตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนเติ้งโก่วจื่อให้หันหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้อง “ใต้เท้าอยู่ทางนี้”

เมื่อเติ้งโก่วจื่อได้ยินว่าทำความเคารพผิดคนก็ประหม่าขึ้นมาและกำลังจะทำความเคารพอีกครั้ง ทว่าหลิวเหิงกลับรีบเข้าไปช่วยพยุงเขาไว้ “ไม่ต้องเกรงใจ เจ้ามีปัญหาเกี่ยวกับดวงตา แค่นั่งคุยกันก็พอแล้ว”

“โก่วจื่อ ไม่ว่าใต้เท้าจะถามเรื่องอะไร เจ้าก็ต้องตอบอย่างไม่ปิดบังเข้าใจหรือไม่” แม้ไม่รู้ว่าหลิวเหิงจะถามอะไร แต่นางเติ้งก็ช่วยยืนยันในตัวของบุตรชายให้ชายหนุ่มฟัง “ใต้เท้าเจ้าคะ บุตรชายของข้าเป็นคนซื่อสัตย์ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยโกหก ท่านไม่ต้องกังวลว่าเขาจะพูดเท็จหรือปิดบังความจริงนะเจ้าคะ”

หลิวเหิงพยักหน้าแล้วถามขึ้น “เติ้งโก่วจื่อ เจ้าเคยไปทำเหมืองบนเขามาก่อน ยังพอจำทางไปที่นั่นได้อยู่หรือไม่”