ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 310 เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!

บทที่ 310 เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!

ระหว่างที่เจ้าหน้าที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ก็ได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ตรวจตราพูดเสียงดังว่าพบสิ่งผิดปกติ

“เจ้ามาจากขบวนไหน เหตุใดจึงไม่มีใบยินยอมผ่านประตูอยู่ที่รถ”

ท่าทางของคนงานที่ดูแลรถม้าเปลี่ยนไป เมื่อพบว่าเจ้าหน้าที่กำลังเอื้อมมือไปตรวจสอบของที่อยู่ในรถม้า เขารีบขยับเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว

มือข้างหนึ่งของคนงานผู้นั้นจับแขนของเจ้าหน้าที่ตรวจตราเอาไว้ ทำให้เจ้าหน้าที่ร้องเสียงดังราวกับถูกทำร้าย แต่คนงานคนนั้นกลับค้อมศีรษะลงแล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้เจ้าหน้าที่ทางการ และอ้อนวอนขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้าไม่กล้าทำให้ท่านขุ่นเคืองหรอกขอรับ…”

ขณะนี้เองชายคนหนึ่งที่ดูน่าจะเป็นพ่อค้าก็ลงมาจากรถม้าคันนั้น แล้วรีบตรงเข้ามาพูดด้วยรอยยิ้มทันที “เจ้าหน้าที่ เรามาจากขบวนการค้าของตระกูลจู กำลังรีบเข้าไปรับสินค้าขอรับ…”

เจ้าหน้าที่เหลือบมองรถม้าแล้วเอ่ยขึ้น “นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านมาขนส่งเกลือที่นี่งั้นหรือ เหตุใดจึงไม่รู้ว่าต้องมีใบยินยอมเข้าออกจากอำเภอของเรา ท่านมีรถม้าและเกวียนทั้งหมดกี่คัน ท่านจะต้องจ่ายภาษีที่ทางเข้าและเมื่อออกไปก็ต้องจ่ายค่าบำรุงถนน หากไม่ได้จ่ายภาษีประตูเมือง แม้จะเป็นจักรพรรดิก็ไม่สามารถผ่านประตูเราไปได้!”

“ท่านเจ้าหน้าที่ ครั้งนี้เรามีสินค้าจำนวนมากจริง ๆ จึงได้จ้างรถม้าเพิ่มมาจากที่เคยมีชั่วคราว…”

“จ้างเพิ่มงั้นหรือ? ไปเอามาจากที่ใดกัน” เจ้าหน้าที่หรี่ตาแล้วถามย้ำอีกครั้ง

ตามกฎของนายอำเภอหลิวเหิง กลุ่มพ่อค้าเกลือจะต้องรายงานรถม้าและเกวียนทั้งหมดที่ผ่านประตูเข้าออกในอำเภอ ส่วนผู้ที่จะรับหน้าที่ชำระเงินค่าภาษีประตูกับค่าหัวคนเข้าเมืองจะเป็นหน้าที่ของหัวหน้าคาราวานการค้า เขาจะรับใบยินยอมไปมอบให้กับรถม้าทุกคันภายในขบวนของตนเอง หากมีรถเพิ่มจากที่แจ้งเอาไว้ก็จะต้องมีการจ่ายเงินเพิ่มมา

แต่รถม้าคันนี้ไม่มีแม้แต่ใบยินยอมที่ว่าด้วยซ้ำ สิ่งนี้มันผิดสังเกต อีกทั้งพ่อค้าประจำรถม้าก็บอกว่าเป็นรถม้าเพิ่มเติมชั่วคราวของขบวน แต่ชาวบ้านในซินเย่มีรถม้าและเกวียนเป็นของตัวเองอยู่น้อยมาก จะมีใครที่ไหนให้พวกเขาจ้างเพิ่มได้จากบริเวณรอบ ๆ นี้

เมื่อได้ยินคำอธิบายเรื่องใบยินยอม แววตาของพ่อค้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาพอจะได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง ทว่าไม่ได้ใส่ใจมากนักจนทำให้เกิดปัญหาขึ้น พ่อค้าคนนั้นลอบสบถสาปแช่งในใจ พลางปาดเหงื่อที่หน้าผากแล้วยิ้มกลับไป “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้าเป็นเพียงคนทำงานรับใช้เจ้านาย รถม้านี้ได้รับการว่าจ้างจากหัวหน้าขบวนของเรา เราจะรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกัน วันนี้อากาศร้อนมาก เราต่อแถวนานจนเกือบจะถึงประตูแล้ว ท่านก็เห็น…”

ระหว่างที่พูดพ่อค้าคนนั้นยื่นเหรียญเงินให้แก่เจ้าหน้าที่

ทุกสิ่งล้วนถูกย้อมไปด้วยสีเทาดำไม่ต่างจากขนอีกา เจ้าหน้าที่ทางการผู้นี้ที่ทำทีเป็นเคร่งขรึมโวยวาย เห็นได้ชัดว่าอาจจะจงใจรีดไถเงิน เขาเคยพบกลอุบายเช่นนี้มาหลายครั้ง และมันก็ไม่มีอะไรมาก แค่จ่ายเงินก็จะสามารถผ่านวิกฤติไปได้ เมื่อได้รับเงินแล้ว เจ้าหน้าที่ทางการก็จะเลือกไม่สนใจเรื่องนี้อย่างง่ายดาย คราวนี้เพียงมอบเงินให้ทุกอย่างก็คงจะคลี่คลายไม่ต่างกัน

เขายื่นเงินให้ และเจ้าหน้าที่ก็รับเงินนั้นไป อีกฝ่ายชั่งน้ำหนักของมันในมือสองสามครั้งแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

พ่อค้ายิ้มแล้วพูดขึ้น “เจ้าหน้าที่ ตอนนี้ข้าไปได้แล้วใช่หรือไม่….”

เจ้าหน้าที่ผู้นั้นหุบยิ้ม แล้วตะโกนกลับไปทันที “ท่านมือปราบ ท่านมือปราบ มีคนพยายามจะติดสินบนเพื่อผ่านประตูเข้าไปขอรับ! พวกเขาไม่มีใบยินยอมผ่านเข้าเมือง และอธิบายไม่ได้ว่าเป็นใครมาจากไหนอีกด้วย!”

ท่านมือปราบที่เจ้าหน้าที่เรียกมาคือเฉวียจือ

ทันทีที่เจ้าหน้าที่ตรวจตราตะโกนเสียงดัง ผู้คนรอบ ๆ ก็หันมามองทางนี้เป็นตาเดียว ใบหน้าของพ่อค้าคนนั้นตกใจจนหน้าถอดสี และจ้องมองท่าทางเจ้าหน้าที่ราวกับเห็นผี

เฉวียจือมองไปทางต้นเสียงที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก ไม่นานเขาก็รีบวิ่งมาทางนี้

เจ้าหน้าที่ที่อยู่บริเวณนั้นคนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาเช่นกัน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย! เขาพยายามจะติดสินบนพวกเรา คิดว่าอำเภอซินเย่เป็นที่แบบไหนกัน เพียงแค่มีเงินจ่ายอย่างเปิดเผยก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรหรือ? แต่การทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอนขอรับ”

เฉวียจือได้ยินสิ่งที่เจ้าหน้าที่เอ่ยก็มองพ่อค้าคนนั้นอย่างระแวดระวัง เขามองไปรอบ ๆ รถม้าแม้กระทั่งรอยที่ล้อ และเริ่มออกคำสั่ง “ตรวจให้ทั่ว !”

เมื่อเฉวียจืออกคำสั่ง เจ้าหน้าที่คุ้มกันก็เข้ามาที่รถม้าราวกับฝูงพยัคฆ์พยายามตะครุบเหยื่อ

เจ้าหน้าที่อีกคนที่อยู่ข้าง ๆ ตบไหล่เจ้าหน้าที่ที่ปฏิเสธจะรับสินบนอย่างชื่นชม “เจ้าทำได้ดีมาก! เจ้าเลือกถูกต้องแล้ว เราเป็นเจ้าหน้าที่ที่ทำงานรับใช้ที่ว่าการอำเภอซินเย่ เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ไม่คุ้มค่าเลยแม้แต่น้อย มันไม่สามารถทำลายความซื่อสัตย์และความตั้งใจของเราที่มีต่องานของนายอำเภอได้ ครั้งนี้หากทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี เมื่อนายอำเภอกลับมาต้องมีรางวัลให้อย่างแน่นอน”

เจ้าหน้าที่ที่ได้รับคำชื่นชมส่ายหน้าอย่างเขินอายพลางอธิบายออกมา “ทุกสิ่งเป็นเพราะใต้เท้าสั่งสอนข้า ข้าเพียงยึดมั่นในสิ่งที่ท่านสอนไว้เท่านั้น”

เมื่อเห็นภาพนั้น คนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงอย่างชื่นชมไม่ต่างกัน

พ่อค้าคนนั้นสับสนกับสิ่งที่เห็น เป็นไปได้หรือไม่ว่าดวงตะวันในซินเย่จะขึ้นทางตะวันตกแล้ว คนในอำเภอนี้ไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับการหาเงินอย่างที่ลือกันอย่างนั้นหรือ?

พวกเขาไม่รู้เลยว่าหลิวเหิงได้ออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่ตรวจตราและเจ้าหน้าที่อาลักษณ์ทุกคนที่ดูแลเกี่ยวกับคาราวานพ่อค้าเกลือว่าให้ทำงานอย่างโปร่งใส ทั้งยังห้ามรับสินบนอย่างเด็ดขาด ทุกคนจะต้องช่วยกันเป็นหูเป็นตาคอยสอดส่อง และหากพบว่ามีใครพยายามติดสินบน คนที่แจ้งจะได้รับเงินรางวัลค่าแจ้งเบาะแสข่าวอีกด้วย

ถ้าพบผู้ให้สินบน เจ้าหน้าที่ที่ถูกเสนอให้สินบนสามารถแจ้งเรื่องนี้กับมือปราบได้ มันเป็นการกระทำที่ได้รับการยกย่องและจะได้รับรางวัลอีกด้วย

ดังนั้นเจ้าหน้าที่คนนี้จึงปฏิเสธเงินที่พ่อค้าจะมอบให้และยังรายงานมือปราบถึงเรื่องสินบน เพราะเขาเชื่อว่านายอำเภอหลิวจะต้องมอบรางวัลให้มากกว่าเงินเล็กน้อยนี้อย่างแน่นอน

นอกจากนี้ หากถูกจับได้ในภายหลังว่าลอบรับสินบนมูลค่าเท่าค่าอาหารมื้อสองมื้อนี้ มันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นสูญเสียหน้าที่การงานไปเลยทีเดียว

ทุกวันนี้คนที่ทำงานกับเหล่าพ่อค้าเกลือถือว่าทำงานสบายและมีรายได้มากอยู่แล้ว ใครจะยอมเสี่ยงรับสินบนเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้ตำแหน่งงานสุขสบายนี้ต้องเกิดความเสี่ยง หากตกงานขึ้นมาจริง ๆ มันจะกลายเป็นเรื่องที่ได้ไม่คุ้มเสีย

ดังนั้นเจ้าหน้าที่คนนั้นจึงโยนเงินกลับไปให้พ่อค้าแล้วพูดอย่างหนักแน่น “เอาเงินคืนไปเถอะ แล้วไปที่ว่าการอำเภอกับเรา”

เจ้าหน้าที่เดินไปที่รถม้า เมื่อเปิดม่านขึ้นก็พบว่ามีเกลืออยู่ไม่ต่างจากขบวนอื่น ๆ หลังเจ้าหน้าคนหนึ่งใช้มีดแทงเข้าไปในกระสอบเกลือ ก็เห็นว่าปลายมีดกระทบกับของบางอย่างเข้าอย่างจัง

ในตอนนั้นเอง สถานการณ์ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันกัน

พ่อค้าที่พยายามจ่ายสินบนเอากริชที่ซ่อนไว้ในตัวออกมา และหมายจะแทงเจ้าหน้าที่อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นคนงานคนอื่น ๆ ที่มาด้วยกันก็ชักอาวุธออกมาทันที

เมื่อเห็นดังนั้นเฉวียจือก็ตะโกนออกมาเสียงดัง “ระวัง!” พร้อมกับก้าวเข้าไปเตะกริชในมือคนร้ายออกไป

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่เห็นดังนั้นก็รีบเอาดาบออกมาเช่นกันแล้วเริ่มล้อมคนร้ายเอาไว้

เจ้าหน้าที่ตะโกนเสียงดังว่า “ทุกคนระวังตัวไว้ให้ดี มีคนร้ายที่นี่ นายอำเภอแจ้งไว้ว่าใครจับโจรได้จะมีรางวัลให้!”

ทันทีที่พูดจบ ทั้งเจ้าหน้าที่และพ่อค้าเกลือคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขาต่างเอาอาวุธออกมาเตรียมจับโจรทันที

นอกจากนี้ก็มีหน่วยลาดตระเวนและหน่วยรักษาการณ์ที่ไม่รู้ว่าจากที่ไหนออกมากันมากมาย พวกเขาดูไม่ต่างจากฝูงหมาป่าหิวโหยที่มีดวงตาสีเขียววาววับ

คนร้ายรู้สึกว่าชาวซินเย่เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!