ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 303 ชาซูเย่ร้อน ๆ ในบ่อไฟ

บทที่ 303 ชาซูเย่ร้อน ๆ ในบ่อไฟ

กระสอบชุดแรกที่เหยียนซีนำมาด้วยเป็นกระสอบอย่างดีสำหรับใส่เกลือของพ่อค้าเกลือ เป็นกระสอบที่คงทนเป็นพิเศษและมีผิวที่เคลือบด้วยน้ำมันเพื่อกันน้ำ

ชาวบ้านเห็นกระสอบพวกนั้นแล้วก็รู้ได้ทันทีว่ามันทนกว่ากระสอบฟางที่พวกตนเคยใช้มาก

ทุกอย่างมักมีคุณภาพตามมูลค่า กระสอบนี้ต้องดีกว่ากระสอบฟางที่ทำจากวัชพืชแน่นอน

เมื่อใช้กระสอบแบบนี้อุดรูบริเวณที่มีน้ำซึม ก็ไม่ต้องกังวลว่ามันจะชุ่มน้ำเหมือนกระสอบฟางที่เริ่มยุ่ยเมื่อถูกน้ำนาน ๆ และหากใช้กระสอบทรายพิเศษจำนวนหลายพันกระสอบในบริเวณที่มีน้ำซึมของเขื่อน หลิวเหิงได้รับรายงานผลของมันจากเจ้าหน้าที่หลังจากนั้นไม่นาน “ใต้เท้าขอรับ เราปิดรูรั่วทั้งสองได้สำเร็จแล้วขอรับ!”

ในที่สุดก็ควบคุมรอยรั่วไว้ได้ หลิวเหิงโล่งใจ ชาวบ้านที่ได้ยินข่าวก็ยิ้มอย่างมีความสุข และเริ่มป่าวประกาศข่าวดีนี้ออกไป ทุกคนที่เดินขึ้นลงเขื่อนต่างมีกำลังใจพร้อมยิ้มอย่างยินดีราวกับมีงานฉลอง

“บอกคนที่คอยลาดตระเวนดูความเรียบร้อยของเขื่อนด้วยว่าจะต้องไม่หย่อนยาน ส่วนคนอื่น ๆ ไปพักผ่อนได้” หลิวเหิงหยุดความดีใจของทุกคนเอาไว้ก่อน “ข้าเกรงว่าจะมีพายุลูกใหม่มาอีก ดังนั้นอย่าเพิ่งคลายความเข้มงวดลง พักเอาแรงเพื่อเตรียมพร้อมรับมือเสมอ”

“ขอรับ!” ชาวบ้านรับคำเสียงดัง ฟังดูสง่างามและแข็งขันราวกับอยู่ในสมรภูมิรบ

หลิวเหิงชี้แนะเรื่องต่าง ๆ กับหน่วยลาดตระเวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขากำชับให้ทุกคนตรวจตราเขื่อนเสมอ ก่อนจากลากเท้าอันหนักอึ้งไปที่เชิงเขา

ระหว่างทางไม่มีชาวบ้านตัวชุ่มโคลนนั่งหลับให้ดูน่าสงสารอีกต่อไป

ชายหนุ่มเป็นห่วงอีกฝั่งเล็กน้อยจึงรีบไปดูกระท่อมใหม่ที่อาต้าและคนงานช่วยกันสร้างขึ้นทีละหลัง

เมื่อเดินไปตามเชิงเขาที่อยู่ใต้ลม หลิวเหิงก็พบกระท่อมเรียงตัวกันเป็นแนวโค้ง มีทางเดินกว้างขวางสำหรับหนึ่งคนอยู่ระหว่างกัน

กระท่อมแต่ละหลังสร้างขึ้นอย่างชาญฉลาด ไม่ใช่มีเพียงแค่โครงไม้สามท่อนธรรมดา ๆ แต่มีชายคาเพิ่มขึ้นมาและมีเสาไม้เรียงอยู่เพื่อใช้ตากผ้า อีกทั้งยังขุดหลุมเพื่อใช้จุดไฟ

เพียงเพิ่มไม้เล็กน้อยกระท่อมนี้ก็ดูแตกต่างจากเดิมมากในทันที

ชาวบ้านคลานเข้าไปพักผ่อนในกระท่อม ถอดเสื้อผ้าเปียกออกมาตากไว้ตามชายคา เมื่อมีหลุมไฟในกระท่อมให้ความอบอุ่น ผ้าเปียกที่ผิงไฟคืนนี้จะแห้งดีเมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมา

กระท่อมเก่าที่อยู่ใกล้เขื่อนทำให้ไม่มีใครนอนหลับได้สนิท การนอนในนั้นแทบจะไม่ต่างอะไรจากการนอนแช่โคลน แต่ตอนนี้พวกเขารู้สึกต่างออกไปมาก

หลิวเหิงยืนอยู่ที่เชิงเขาเห็นชาวบ้านเรียงแถวกันรับน้ำไปดื่มอย่างเงียบ ๆ ที่ทางเข้ากระท่อมบนเนินเขา ชายหนุ่มได้ยินเสียงกรนในตอนกลางคืน ความหนาวเย็นจางลง ชาวบ้านยิ่งทำงานเหนื่อยก็ยิ่งหลับได้รวดเร็วมากขึ้นเมื่ออยู่ในพื้นที่อบอุ่นและแห้งสนิท

อาต้านำคนของเขาเดินตรวจตรารอบ ๆ บริเวณ เมื่อพบหลิวเหิงก็เอ่ยกับอีกฝ่ายทันที “ใต้เท้า ไปพักผ่อนเถิดขอรับ คุณหนูและคนอื่น ๆ รออยู่ที่กระท่อมแล้ว”

“เจ้าไม่นอนหรือ”

“ข้าจะพาคนเดินตรวจตรารอบ ๆ ขอรับ แม้อากาศจะชื้นมากแต่ก็มีหลุมไฟอยู่ในกระท่อม ไม่อาจปล่อยไว้ได้ ข้าแบ่งคนออกเป็นสี่กะ คอยสับเปลี่ยนกันทุกสองชั่วยามเพื่อระวังไฟไหม้ หากมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยเหลือได้ทัน”

หลิวเหิงพยักหน้า “ขอบคุณทุกคนที่ทำงานหนัก”

เดิมทีชายหนุ่มมีเรื่องมากมายให้ต้องกังวลทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ แต่หลังจากที่เหยียนซีมาถึงที่นี่พร้อมกับอาต้า เขาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความกังวลที่ลดลง เมื่อคิดเช่นนั้นความง่วงก็เริ่มเล่นงานทันที

หลังเดินไปถึงที่พักของตัวเอง หลิวเหิงก็แทบจะไม่รู้จักสถานที่แห่งนี้เลยด้วยซ้ำ

เหยียนซีจัดการให้คนรื้อรถม้าสองคันออกเพื่อใช้เป็นที่พัก ระหว่างรถสองคันถูกเชื่อมด้วยผ้าน้ำมัน มีโต๊ะวางที่ทางเดิน สถานที่ทั้งหมดมีกระดานไม้เรียง เด็กสาวจัดระเบียบที่พักอย่างดีให้ดูเหมือนมีห้องนอนและส่วนห้องโถงแยกกัน

ใกล้ ๆ นั้นมีเพิงหลังคาเรียบง่ายมุงด้วยผ้าน้ำมันและเตาไฟตั้งเรียงราย หม้อทองแดงหลายสิบใบตั้งอยู่บนเตาเหล่านั้น ครั้งนี้ไม่ใช่น้ำขิง แต่ก็หอมหวนไม่แพ้กัน

มีผู้คนเดินมารับกาน้ำออกไปอยู่เรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นชาวบ้านที่มารับน้ำร้อนไปดื่มก่อนเข้านอน

เหยียนซีกำลังยุ่งอยู่ที่เตาไฟซึ่งกำลังต้มน้ำเหล่านั้นอยู่

แสงไฟสีส้มวูบไหวคล้ายกำลังเต้นระบำ ร่างกายของเด็กสาวดูอบอุ่นเมื่อสะท้อนสีทองจากแสงไฟ อีกฝ่ายราวกับเป็นสาวน้อยที่กำลังรอสามีกลับบ้าน

นางกำลังรอเขาอยู่หรือไม่ หลิวเหิงอดไม่ได้ที่จะยืนพิงเสาและมองด้วยความคิดฟุ้งฝัน

เมื่อเหยียนซีรู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็เห็นว่ามีบุรุษร่างสูงยืนอยู่ที่โรงเก็บของ หลังเห็นว่าเป็นหลิวเหิงก็รีบเอ่ยด้วยความโกรธ “ท่านไปยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น ถูกฝนถูกลมไม่พอหรือเจ้าคะ!”

หลิวเหิงสูดดมกลิ่นหอมแล้วถามขึ้น “อาหารอะไรหรือ หอมมากเหลือเกิน”

“ชาซูเย่เจ้าค่ะ” เหยียนซีเอาจอกใส่ชามาตักชาให้หลิวเหิง “ชานี้ไล่ความหนาวเย็นได้ดีไม่ต่างจากน้ำขิง”

“ใส่ใบงาขี้ม่อนลงไปนี่เอง”

เมื่อคนในชนบทไม่มีเงินจะซื้อยาดี ๆ มากิน พวกเขาก็จะปรุงอาหารป้องกันโรคขึ้นมา อย่างเช่นทุกคนรู้ดีว่าการชงชาด้วยใบงาขี้ม่อนจะช่วยป้องกันโรคหวัดได้ดี เมื่ออากาศหนาวเย็นก็จะเตรียมเครื่องดื่มเช่นนี้ในการทำให้ร่างกายอบอุ่น

หลิวเหิงจิบชาจากจอก ชาใบงาขี้ม่อนนี้ไม่เผ็ดเหมือนน้ำขิง หลังจากที่ดื่มหมดไปแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเทอีกจอก เป็นเรื่องยากที่จะได้ดื่มชาอุ่น ๆ ที่ริมแม่น้ำเช่นนี้

ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้ชาวบ้านเตรียมอาหารก็จริง แต่ไม่มีใครคิดถึงน้ำร้อนน้ำชาเลย เพียงคิดว่าน้ำเย็น ๆ สะดวกและรวดเร็วกว่ามาก

เมื่อเห็นว่าหลิวเหิงดื่มชาหมดแล้ว เหยียนซีก็เบาไฟที่เตาแล้วเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมฟุ้งออกมาจากข้างในนั้น “ข้าทำบะหมี่น้ำแกงไก่ไว้ให้ท่าน รีบกินเสียก่อน หลังจากนี้จะได้เข้านอนนะเจ้าคะ”

โชคดีที่เธอเริ่มต้มน้ำแกงไก่ตั้งแต่ระหว่างหลบฝนที่ป้อมรักษาการณ์ระหว่างเดินทางมา ดังนั้นจึงมีน้ำแกงให้เขากินที่นี่อย่างสะดวกรวดเร็วเช่นนี้

อาหารสำหรับชาวบ้านถูกเตรียมจากหมู่บ้านที่อยู่ใกล้บริเวณเขื่อนมากที่สุด จากนั้นก็ขนมาที่นี่ มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานในวันฝนตก ดังนั้นเมื่อมาถึงก็เย็นหมดแล้ว และยิ่งฝนตกอาหารก็เย็นเร็วขึ้นอีกเพราะความหนาวเย็น

หลิวเหิงหิวมาก เมื่อได้กลิ่นหอมของบะหมี่น้ำร้อน ๆ และยังมีไข่ลวกอยู่ด้านบน เขาก็รับไปกินหลายคำใหญ่อย่างเอร็ดอร่อย หลังจากอิ่มแล้วก็ทนต่อความเหนื่อยล้าไม่ไหวอีกต่อไป แลเริ่มหาวออกมา…

“มีเสื้อผ้าแห้งเตรียมไว้แล้ว ท่านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้านอนเถอะเจ้าค่ะ”

“เข้าใจแล้ว” หลิวเหิงตอบอย่างงัวเงีย จากนั้นก็เดินเข้าไปในรถม้า เขาถอดเสื้อผ้าจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน และรู้สึกว่าอยากนั่งให้ตัวแห้งเสียก่อน ดังนั้นจึงผิงไฟสักพักก่อนค่อยออกไปล้างเท้า แต่กลายเป็นว่าหลับลงไปทันทีทั้งอย่างนั้น

เหยียนซีเตรียมน้ำให้เขาล้างเท้าด้านนอก แต่รอนานแล้วหลิวเหิงก็ไม่ออกมา เมื่อเธอเข้าไปก็พบว่าเขาหลับแล้ว โชคดีที่ถอดเสื้อผ้าเปียกออกไปหมด ดังนั้นเด็กสาวจึงเข้าไปช่วยเขาล้างเท้าโดยจุ่มเท้าของชายหนุ่มลงไปในอ่างครู่หนึ่งก่อนจะซับให้แห้ง

แม้เธอจะทำอะไรกับร่างกายเขาตั้งมากมาย แต่หลิวเหิงก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้น เขาแทบไม่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ