ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 301 อาหารและที่พักของใต้เท้า

บทที่ 301 อาหารและที่พักของใต้เท้า

หลิวเหิงกำลังกังวลว่าจะไม่มีกระสอบฟางเพียงพอในการขนทราย ก่อนที่เหยียนซีจะทันได้เอ่ยสิ่งใดคนขับรถม้าก็อดจะแจ้งข่าวดีนี้ไม่ได้ “ใต้เท้าขอรับ มีกระสอบหลายพันใบที่คุณหนูขนมาที่นี่ในครั้งนี้ขอรับ!”

“และยังมีผ้าน้ำมันอีกสองคันรถ…” เขาเอ่ยอย่างมีความสุข

หลิวเหิงมองเหยียนซีอย่างประหลาดใจ ดวงตาของเด็กสาวเองก็เป็นประกายยามจ้องเขาตอนนี้ ชายหนุ่มมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชม

ปกติเด็กสาวจะดูเป็นผู้ใหญ่ต่างจากอายุอยู่เสมอ แต่คราวนี้นางดูเป็นจิ้งจอกตัวน้อยไปได้อย่างไร? จะมีภรรยาที่ไหนประเสริฐเท่าเหยียนซีอีกเล่า! หลิวเหิงทั้งมีความสุข และตื่นเต้น จนลืมตัวโผเข้ากอดเหยียนซีพลางเอ่ยขึ้น “ซีเอ๋อร์เจ้ามาได้ทันเวลามาก”

การแสดงออกอย่างกะทันหันเช่นนั้นของเขาทำให้เธอไม่อาจไหวตัวได้ทัน เหยียนซีร้องด้วยความตกใจ ทำให้หลิวเหิงนึกขึ้นได้และรีบปล่อยมือจากนาง เขาก้มหน้ามองเนื้อตัวที่เปื้อนไปด้วยโคลนของตนเอง…

เหยียนซีเกาะแขนพลางวางศีรษะไว้บนไหล่เขา ถึงมันจะทำให้เธอเลอะไปด้วย แต่ก็ควรจะมอบสิ่งนี้เป็นกำลังใจให้แก่เขา

“เสื้อผ้าเจ้าเปียกไปหมดแล้ว ที่นี่มีคนมากมาย…” หลิวเหิงเป็นสุภาพบุรุษเสมอ เมื่อเหยียนซีกอดเขาต่อหน้าคนมากมายก็เริ่มไม่สบายใจ เขาไม่คาดว่าเด็กสาวจะกอดตอบเช่นนี้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงพยายามดึงตัวนางออกก่อนจนเกือบจะกลิ้งตกจากรถม้า

อาต้าบังเอิญเห็นเข้าจึงช่วยดันตัวหลิวเหิงไว้ได้ทันก่อนที่จะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นมา

หลิวเหิงดึงเหยียนซีแล้วดันนางกลับไปในรถม้า ก่อนจะเริ่มเอ็ด “ตัวเปียกน่าสนุกงั้นหรือ ดูหน้าเจ้าตอนนี้สิ ซีดไปหมดแล้วเพราะความหนาว หากไม่สบายขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า แค่ส่งของมาเท่านั้นเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องเดินทางมาถึงที่นี่เองเลย…”

“ข้าเป็นห่วงท่านเจ้าค่ะ” เหยียนซีลงจากรถม้าแล้วกระซิบบอก คำบ่นทั้งหมดของหลิวเหิงถูกกลืนลงคอทันที และไม่มีเล็ดรอดออกมาอีก

แท้จริงแล้วเขาก็คิดถึงเหยียนซีมากเช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ากระสอบฟางที่มีอยู่ลดลงเรื่อย ๆ และได้ยินว่าจะมีพายุลูกใหญ่กับฝนตกหนักขึ้นอีก เขาในฐานะผู้ปกครองอำเภอซินเย่ เขื่อนนี้เป็นเหมือนความเป็นความตายของเขาในยามนี้ เมื่อความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัว หลิวเหิงก็พบว่าตนอยากจะพบนางและบอกว่าคิดถึงมากเพียงใด ก่อนที่เรื่องร้ายแรงจะเกิดขึ้น

เขาไม่คิดว่านางจะมาถึงที่นี่พร้อมกับความช่วยเหลือครั้งใหญ่

หลิวเหิงมองไปรอบ ๆ ภายใต้ผ้าม่านรถม้า เขาเช็ดมือของตนกับเสื้อแล้วจับมือเหยียนซีไว้

เหยียนซียืนพิงประตูรถ ทั้งสองที่ถูกขวางกั้นด้วยม่านยังแนบชิดกันอยู่

คนอื่น ๆ แสร้งทำเป็นไม่เห็นภาพนั้น การจับมือคู่หมั้นต่อหน้าคนหมู่มากนั้นถือว่าผิดประเพณี ทว่าพวกเขาก็เพียงขยิบตาให้กันแล้วมองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังดูฝนที่ตกลงมา

เหยียนหลิ่วเป็นคนที่ต้องอดทนมากกว่าใคร เพราะนางนั่งอยู่ในรถม้าและเป็นคนที่ช่างสังเกตมาก ตอนนี้นางทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองเพดานรถม้าที่อยู่เหนือหัว และแสร้งทำตัวเป็นอากาศ

เหยียนซีไม่ได้ดึงมือตนออกไป แต่เอาผ้าน้ำมันออกมาด้วยมือข้างที่ว่างแล้วส่งไปคลุมตัวหลิวเหิง

เมื่อใกล้ถึงเขื่อนแล้วเหยียนซีก็กำลังจะถามหลิวเหิงว่าจะสามารถเอารถม้าไปจอดที่ใดได้บ้าง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเปลือกตาของชายหนุ่มปิดสนิท มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังยิ้ม และกรนออกมาเบา ๆ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็หลับไปเสียแล้ว

“ใต้เท้า …” อาต้าต้องการสอบถามจึงเอ่ยขึ้น แต่ก็ถูกเหยียนซีปรามเอาไว้เสียก่อน คนขับรถม้าดึงสายบังเหียนให้ม้าหยุดเดิน ทันใดนั้นหลิวเหิงตกใจตื่นทันทีและรีบถามขึ้น “น้ำขึ้นถึงไหนแล้ว?”

เมื่อตื่นเต็มตาและสติกลับมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองยังคงจับมือเหยียนซีอยู่ เขารีบปล่อยแล้วกระโดดลงจากรถม้า ชายหนุ่มต้องการจัดเสื้อผ้าแก้เขินอาย แต่กลับพบว่ายามนี้ตนอยู่ในชุดสีน้ำตาลและไม่จำเป็นจะต้องจัดให้เข้าที่ หลิวเหิงกระแอมขึ้นแล้วหันไปพูดกับคนขับรถม้าที่อยู่ด้านหลังแทน “กระสอบทั้งหมดไปส่งที่เชิงเขา ที่นั่นจะมีคนรอเอาทรายใส่กระสอบอยู่ และขอให้ชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นช่วยกันขนกระสอบกลับมา” ว่าจบเขาก็หันมาทางเหยียนซี “ส่งของเสร็จแล้วเจ้าก็ควรรีบกลับโดยเร็ว”

เหยียนซีเห็นว่ารอบ ๆ นี้มีเพียงกระท่อมธรรมดาที่ทำจากไม้ไม่กี่ท่อน ส่วนหลังคามุงด้วยใบไม้อย่างลวก ๆ และใช้ไม้หนา ๆ ปูข้างในเพื่อยกมันขึ้นจากพื้นดิน มีคนงานที่เหนื่อยล้าซุกตัวนอนหลับอยู่ในนั้น

เธอรีบถามเขาต่อทันที “พี่เอ้อร์หลาง วันนี้ท่านกินอะไรแล้วรึยังเจ้าคะ”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก อาหารการกินที่นี่ไม่ได้ขาดแคลน” หลิวเหิงเอาข้าวปั้นขึ้นมา “ดูสิ มีข้าวปั้นให้กินทุกมื้อ”

คนงานที่เดินผ่านอยากจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหลิวเหิงจับจ้อง เขาจึงปิดปากเงียบแล้วเดินผ่านไป

เหยียนซีอาศัยแสงจากตะเกียงสีส้มมองข้าวปั้นในมือหลิวเหิง สิ่งนี้เรียกว่าข้าวปั้นได้อย่างนั้นหรือ? มันทำมาจากปลายข้าวทั้งหมด แม้คนที่หยางซานจะจนมากเพียงใดก็ไม่เคยต้องเอาปลายข้าวมาปั้นกินเช่นนี้

หลิวเหิงเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของเหยียนซี แต่เนื่องจากที่นี่ผู้คนมากมายอยู่รอบ ๆ เขาจึงวางตัวเป็นนายอำเภอหลิว พลางพูดกับเหยียนซีอย่างวางอำนาจ “เอาละ เจ้ากลับไปได้แล้ว รอให้งานเสร็จข้าจะตามกลับไป”

นี่คือการแสดงอำนาจในฐานะหัวหน้าครอบครัวของเขาอย่างนั้นหรือ? เหยียนซีอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วถามเสียงเบา “หากข้าไม่กลับล่ะเจ้าคะ”

หลิวเหิงทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “คราวนี้ช่วยฟังกันเสียหน่อยเถิด มีคนมากมายอยู่ที่นี่และพวกเขากำลังทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขัน เจ้าไม่มีกำลังพอจะช่วยงาน ข้าจะสบายใจมากกว่าหากเจ้ากลับไปรอที่บ้าน มองไปรอบ ๆ สิ ไม่มีสตรีอยู่ที่นี่สักคนเลยนะ”

เหยียนซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “นั่นยิ่งไม่ทำให้ข้าควรอยู่ต่อหรอกหรือ ดูสิ ท่านอยู่ซ่อมเขื่อนที่นี่เพียงไม่กี่วัน กลับได้กินแต่ปลายข้าวเสียแล้ว และยังได้ดื่มเพียงแค่น้ำเย็น ๆ อีกด้วย อาหารแค่นี้จะไปเพียงพอได้อย่างไร ที่นี่ควรจะมีน้ำขิงร้อน ๆ แก้หนาวให้ร่างกายอบอุ่น และต้องมีคนคอยดูแลที่พักให้ดีกว่านี้ด้วย เช่นนั้นท่านถึงจะสามารถขึ้นไปทำงานอย่างเต็มที่ได้ ข้าจะรออยู่ที่นี่และเตรียมจัดการสิ่งต่าง ๆ เพื่อสนับสนุนท่าน ไม่ต้องกังวลหรอกนะเจ้าคะ ข้าพาเสี่ยวหลิ่วกับอาต้ามาด้วย และจะไม่ไปยังสถานที่ที่อันตราย ข้ากังวลมากกว่าหากท่านจะอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ยามนี้แม้แต่เสี่ยวเฟิงก็ไม่อยู่กับท่าน…”

ว่าจบเธอก็ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อเขาด้วยท่าทางออดอ้อน

เมื่อหลิวเหิงเห็นว่าเหยียนซีกำลังขอร้องเขาเช่นนั้น ก็หลบตาแล้วมองหว่างคิ้วของนางแทนแล้วรับคำออกมา “เอาละ ข้ายอมแล้ว”

เหยียนซีปล่อยมือจากเขาทันที “ท่านไปทำงานเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะส่งคนตามท่านขึ้นไปทีหลัง ไม่ต้องหาใครมาดูแลข้าอีก ข้าพาคนมามากพอแล้ว” เธอหันไปยิ้มให้เหยียนหลิ่วแล้วเอ่ยต่อ “เสี่ยวหลิ่วเรารีบลงไปกันเถอะ”

หลิวเหิงอดไม่ได้ที่จะเสียใจเมื่อเห็นว่าเหยียนซีผลักไสเขาเสียแล้ว นี่ตนตกหลุมพรางความน่ารักของนางเข้าแล้วหรือไม่ จู่ ๆ ก็รับปากไปเช่นนั้นได้อย่างไร ในเวลานี้ชายหนุ่มสั่งให้ชาวบ้านคนหนึ่งมาคอยนำทางเหยียนซีและปล่อยให้เด็กสาวจัดการดูแลที่นี่ตามต้องการ

เหยียนซีเดินไปสองก้าวก็พบว่ามีน้ำขังอยู่ในรองเท้าปักของตน ตอนนี้เธอเริ่มคิดถึงรองเท้าบูทกันฝนยุคใหม่ขึ้นมาจับใจแล้ว

เธอไม่สามารถถอดรองเท้าหรือพับกางเกงตอนที่อยู่ต่อหน้าผู้คนได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงเดินเหยียบน้ำไปด้วยเท้าที่เปียกโชก

เมื่อไปถึงก็เห็นกระท่อมที่ดูดีขึ้นหน่อยซึ่งตั้งอยู่บนที่สูงขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยหลังคาของมันก็ยังแซมไปด้วยฟางและไม่ได้มีเพียงแต่ใบไม้เท่านั้น

“ที่นี่คือที่พักของใต้เท้าขอรับ ท่านเพิ่งจะได้นอนเพียงคืนเดียว ต่อมาระดับน้ำก็เพิ่มขึ้นอีก ทำให้ต้องรีบลงไปดูสถานการณ์ ดังนั้นจึงได้เพียงงีบหลับเอาเท่านั้น นายอำเภอเหนื่อยล้ามาก…” ชาวบ้านวัยกลางคนบอก เขาไม่รู้ว่าเหยียนซีเป็นคนเช่นไร เพียงแค่สงสัยว่าหญิงสาวเช่นนางมาที่เขื่อนนี้เพื่ออะไร ทว่าเมื่อได้รับคำสั่งจากนายอำเภอ เขาก็เพียงรับหน้าที่มาเท่านั้น

ก่อนที่เขาจะกลับกระท่อมของตนเอง ชายวัยกลางคนก็รู้สึกว่าจะต้องพูดบางอย่างกับนางให้ได้ จึงเอ่ยกับเหยียนซี “ใต้เท้าหลิวเป็นขุนนางที่ดีมากขอรับ ข้าไม่เคยพบขุนนางที่เป็นคนดีเช่นนี้มาก่อน… ผู้คนบอกว่าหากรักษาเขื่อนนี้ไว้ไม่ได้ นายอำเภอจะไม่อาจรักษาการงานไว้ได้เช่นกัน ทั้งที่ภัยธรรมชาติเป็นเรื่องที่ป้องกันได้ยากมากแท้ ๆ เหตุใดการเป็นขุนนางที่ดีจึงยากเช่นนี้…”

เหยียนซีเอ่ยตอบชายชาวบ้านผู้นั้น “ใต้เท้าเป็นขุนนางที่ดี เขื่อนแห่งนี้ต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน เขาจะช่วยพวกเราได้แน่นอนเจ้าค่ะท่านลุง”

“ใช่! ใต้เท้าของข้าก็พูดเช่นกัน … แต่เขาคงไม่สามารถทนทานได้ตลอดไป ขุนนางที่ดีมักอยู่ไม่นาน สวรรค์มักจะทดสอบเขาอยู่เสมอ…”

เหยียนซีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เธอพยักหน้าอย่างหนัก “ท่านลุงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอน”

ชาวบ้านลูบใบหน้าอันเหนื่อยล้าของเขาแล้วเดินจากไป

ใต้เท้าระดมผู้คนจำนวนมากให้มาช่วยกัน แต่ก็มีฝนและลมกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง พวกเขาได้กินอาหารเพียงเล็กน้อย และดื่มน้ำเย็นแก้กระหาย อีกทั้งหลายคนยังเป็นหวัดและท้องร่วง ส่วนหลายคนก็ต้องถูกส่งไปรักษาในหมู่บ้านใกล้เคียง พร้อมต้องผลัดเปลี่ยนกับอีกหลายคนซึ่งเดินทางไปช่วยที่เขื่อน