ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 297 กำแพงมีหูประตูมีช่อง

บทที่ 297 กำแพงมีหูประตูมีช่อง

ในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร ผู้ดูแลการค้าได้ละทิ้งความขุ่นเคืองเก่า ๆ ระหว่างกัน และนั่งหารือเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างกลมเกลียว มันนับเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง

ทุกคนพูดคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง และพบว่าแม่น้ำหุนมีโอกาสที่จะทะลักเข้าท่วมซินเย่สูงมาก

“นายอำเภอหลิวไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลยนอกจากพาชาวบ้านไปเฝ้าอยู่ที่เขื่อนนั่น”

“ท่านไม่ได้ฟังที่แม่นางคนนั้นพูดหรือ เจ้าเมืองเป็นผู้ออกคำสั่งมาด้วยตนเอง หากเขื่อนแตกจริง ๆ ข้าเกรงว่าหลิวเหิงไม่เพียงจะไม่รักษาหน้าที่การงานเอาไว้ได้ แต่เขาอาจจะรักษาศีรษะบนบ่าไว้ไม่ได้เสียด้วยซ้ำ เมื่อรู้ว่าตนเองตกอยู่ในอันตราย จะยังต้องสนใจเรื่องเงินทองอยู่งั้นหรือ”

“เพียงปิดทางหลักเพื่อลดความรับผิดชอบลง แล้วจะช่วยให้เขารอดพ้นความตายได้อย่างไร” หัวหน้าพ่อค้าถอนหายใจ

ก่อนหน้านี้นายอำเภอหลิวจอมปอกลอกปิดเส้นทางเพื่อเก็บเงิน แต่ตอนนี้เขาสนใจเพียงตำแหน่งหน้าที่การงานของตนเท่านั้น

ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสี่ยวเอ้อร์เอ่ยต้อนรับคนสองคนที่กำลังเดินเข้ามา

หลังจากที่ทั้งสองนั่งลง พวกเขาก็เอ่ยสั่งอาหารทันที “เสี่ยวเอ้อร์ เอาสุราและอาหารที่ดีที่สุดในร้านมาให้ข้าที”

“ขอรับ นายท่านรอสักครู่ อาหารและสุราจะถูกยกมาเร็ว ๆ นี้”

ไม่นานนักห้องข้าง ๆ ก็เริ่มสนทนากัน

ร้านอาหารในอำเภอนี้ค่อนข้างเรียบง่าย มีเพียงไม้กระดานบาง ๆ กั้นระหว่างห้องส่วนตัวทั้งสองเท่านั้น พวกเขาสามารถได้ยินเสียงพูดคุยของโต๊ะข้าง ๆ ที่อยู่อีกห้องหนึ่งได้อย่างชัดเจน

ไม่แน่ใจนักว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน แต่จู่ ๆ หนึ่งในนั้นก็อุทานเสียงดังขึ้นมา “พ่อบ้านหลิว ท่านพูดจริงหรือ!”

“ข้าจะโกหกท่านไปเพื่ออะไรเล่าขอรับ” เสียงพ่อบ้านหลิวที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นมาจากห้องนั้น เหล่าพ่อค้าจึงยืดตัวตั้งใจฟังสิ่งที่พวกเขากำลังคุยกัน “คุณหนูบอกว่าครั้งนี้ท่านช่วยเหลือพวกเราดีมาก อีกทั้งยังมอบกระสอบทรายจำนวนมากให้เพื่อรับมือกับภัยพิบัติ คุณหนูให้แจ้งว่าเมื่อถึงเวลาจะมอบใบอนุญาตให้ หากท่านต้องการใช้ทางหลักในการขนส่งเกลือ”

เสียงพ่อบ้านหลิวนั่น คือหลิวจงเซี่ยวพ่อบ้านนายอำเภอไม่ใช่หรือ?

เมื่อครู่เขาไม่ได้อยู่ที่ห้องโถง ที่แท้ก็ออกมาที่นี่งั้นหรือ

“ข้าต้องขอบคุณพ่อบ้านหลิวมากที่ให้คำแนะนำข้าก่อนหน้านี้ ดังนั้นจึงอยากจะเสนอของตอบแทนให้ จากนี้เราก็เป็นเหมือนพี่น้องกัน หากพ่อบ้านหลิวต้องการสิ่งใดหรือมีคำชี้แนะใด ได้โปรดบอกข้าได้เลย” อีกคนที่อยู่กับพ่อบ้านหลิวคงจะเป็นหัวหน้าคาราวานค้าเกลือเช่นกัน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเบิกบาน และยังตบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมเอ่ยกับหลิวจงเซี่ยวอย่างยกย่อง “พี่หลิว นี่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ แทนความเคารพ ข้าหวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธ”

“โอ้ ช่างน่าละอายอะไรเช่นนี้” หลิวจงเซี่ยวเพียงตอบตามมารยาทอย่างเห็นได้ชัด “ผู้จัดการเองก็สุภาพกับข้ามาก ข้าคิดว่าท่านเป็นสหายที่ดีคนหนึ่ง ดังนั้นจึงอยากให้ความช่วยเหลือ เพราะคุณหนูจะห้ามขบวนเกลืออื่น ๆ ทำการค้า พวกเขาจะต้องถูกขับให้กลับออกไป แต่ข้าก็อยากให้ท่านได้รับอนุญาต…”

หลิวจงเซี่ยวลดเสียงให้เบาลง คนอื่น ๆ ไม่ได้ยินอีกต่อไปว่าเขาพูดอะไร จากนั้นทั้งสองคนก็หัวเราะกันอย่างมีความสุขมาก

ทั้งสองกินดื่มต่อกันไปอีกพักหนึ่ง และจู่ ๆ หลิวจงเซี่ยวก็อุทานขึ้นมา “โอ้! ข้าคงต้องรีบกลับแล้ว ข้าเกรงว่าคุณหนูจะไม่ทราบข่าวเรื่องกระสอบทรายที่ท่านส่งมาช่วยเหลือ ข้าต้องรีบไปแจ้งคุณหนูก่อนนะขอรับ”

“แน่นอน ข้าสามารถมอบสิ่งที่พี่หลิวต้องการได้มากกว่านี้อีก เจ้านายของข้าบอกว่าทันทีที่ได้อ่านงานของนายอำเภอหลิว ท่านก็ชื่นชมนายอำเภอหลิวมากว่าเป็นคนมีความสามารถ อำเภอเล็ก ๆ อย่างซินเย่นี้คับแคบเกินไปสำหรับเขาเสียด้วยซ้ำ”

“ถูกต้อง ใต้เท้าของข้ามีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง แม้แต่เฉิงจวิ้นอ๋องก็ยังยกย่องเขา ทั้งยังกล่าวว่าเป็นขุนนางที่มีคุณธรรมสูงส่ง… เรื่องที่แม่น้ำหุนคราวนี้เกิดอย่างสุดวิสัยจริง ๆ แต่ก็ไม่เป็นไร ใต้เท้ากล่าวไว้ว่าหากทำงานนี้สำเร็จ ความมั่นคงในตำแหน่งย่อมตามมา”

หลิวจงเซี่ยวเดินออกไปหลังเอ่ยจบ

ในห้องส่วนตัวที่มีพ่อค้าเกลือนั่งอยู่ หลายคนมองหน้ากันไปมา ผู้แทนติงขยิบตาให้เหล่าพ่อค้าที่นั่งอยู่ด้วยกัน

ทุกคนไม่ใช่คนโง่ พวกเขาเข้าใจในทันที และรีบลุกขึ้นไปที่ประตูเพราะอยากรู้ว่าใครที่รีบเข้าหาพ่อบ้านได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

เขาเห็นว่าหลิวจงเซี่ยวเดินอยู่ด้านหน้า และมีคนข้างหลังเดินตามไป แต่ยังไม่ทันเห็นว่าเป็นใคร เสี่ยวเอ้อร์ก็เข้ามาบังที่รอยแง้มประตูเสียก่อน “นายท่าน ต้องการสั่งอาหารหรือขอรับ”

เหล่าพ่อค้าตกใจทันที แต่เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่าสองคนนั้นเดินออกไปเสียแล้ว

เสี่ยวเอ้อร์ยืนอยู่ที่ประตูด้วยรอยยิ้ม พร้อมมองไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ด้วยสีหน้าลำบากใจ คนกลุ่มนี้ไม่สั่งอาหาร เมื่อเข้าไปนั่งเสี่ยวเอ้อร์ก็ลอบดูถูกพวกเขาในใจ ลูกค้าเหล่านี้ต้องการเอาเปรียบร้านค้า เพียงแค่มานั่งคุยโดยไม่ได้สนใจสั่งอาหารและเครื่องดื่มเลย

ผู้แทนติงยิ้มอย่างเป็นมิตร “เสี่ยวเอ้อร์ เอาอาหารและสุราพิเศษมาให้พวกข้าที”

“ขอรับนายท่าน” เสี่ยวเอ้อร์ตอบตกลงด้วยรอยยิ้มแล้วรีบออกไปเตรียมอาหารและสุรา

เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารกลับมา ผู้แทนติงจึงเริ่มเอ่ยถาม “เสี่ยวเอ้อร์ ห้องส่วนตัวข้าง ๆ เมื่อครู่เป็นใครกัน”

“ห้องข้าง ๆ หรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์มีสีหน้าลังเล

ผู้แทนติงนำเงินออกมาแล้วเอ่ยขึ้น “เราได้ยินเสียงพ่อบ้านหลิวและพ่อค้าอีกคน ข้าสงสัยว่าใช่พ่อบ้านหลิวของบ้านนายอำเภอหรือไม่ ว่ากันตามตรง เราต้องการจะเชิญพ่อบ้านมาดื่มด้วยกัน”

“งั้นหรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์รีบรับเงินมา ท่าทีของเขาเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นอย่างรวดเร็ว “พ่อบ้านหลิวยุ่งมากขอรับ แต่วันนี้เขามาที่นี่ถึงสามครั้ง ดูเหมือนว่าทั้งสามจะเป็นพ่อค้าเกลือขอรับ”

มีคนมากกว่าหนึ่งที่เข้าหาพ่อบ้านงั้นหรือ?

ในช่วงแรกทุกคนต่างไม่พอใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มเห็นทางออก

ทุกคนต่างรู้ว่าพวกตนทั้งหมดต้องพึ่งพาทางหลักของซินเย่ในการขนส่งเกลือออกไปขาย ซึ่งทั้งหมดเป็นการลักลอบค้าเกลืออย่างผิดกฎหมาย อีกทั้งยังมีคนใหญ่คนโตอยู่เบื้องหลังการค้าเหล่านี้ ดังนั้นจึงมีอำนาจและความมั่งคั่งมาต่อรองกับผู้จัดการการขนส่งผาง และสามารถดำเนินการนำเกลือออกมาค้าขายได้อย่างสะดวก

เจ้าหน้าที่เหลียวโจวเองก็เพิกเฉยต่อเรื่องนี้เพราะได้รับเงิน เช่นเดียวกับเจ้าเมืองชุยถงเหอ ตระกูลจูในอิงเฉิงมีบุตรสาวอยู่คนหนึ่งที่ส่งตัวไปเป็นอนุของเจ้าเมืองเพื่อที่จะได้ลักลอบค้าเกลือเช่นกัน ตราบใดที่พวกเขาไม่เข้ามาวุ่นวาย แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา ทุกสิ่งที่เขาทำอยู่ในเวลานี้ล้วนพังทลายลงไปได้ทุกเมื่อ

เพื่อให้ทุกคนไม่ถูกจับได้ พวกเขาจึงได้ตั้งกฎขึ้นว่าต้องแจ้งข่าวที่ได้รับรู้มาให้ทุกคนรู้ แม้จะเป็นคู่แข่งทางการค้า แต่ต้องแบ่งปันกันเพื่อให้กิจการดำเนินไปอย่างราบรื่น

และเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา พวกเขาจึงข่มความโกรธที่มีต่อหลิวเหิงลง

แต่ยามนี้มีคนละเมิดกฎด้วยการให้สินบนกับหลิวจงเซี่ยวอย่างลับ ๆ เพื่อเข้าหาเหยียนซี

“ผู้จัดการเสิ่น ผู้แทนติง ท่านคิดว่าควรจะทำอย่างไรในเรื่องนี้ขอรับ” พ่อค้าหลายคนมองผู้จัดการเสิ่นและผู้แทนติงอย่างขอทางออก

ในสองคนนี้ หนึ่งในนั้นเป็นผู้จัดการการค้าของตระกูลเสิ่นซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในเหลียวโจว และผู้แทนติงก็เป็นผู้แทนตระกูลติงที่มาดูแลกิจการด้วยตนเอง

กฎของตระกูลติงคือบุตรชายต้องร่วมกันทำงาน ดังนั้นเขาจึงรับหน้าที่เป็นผู้แทนการค้าดูแลการขนส่งเกลือ เมื่อถึงเดือนสี่ เขาก็เดินทางไปมาระหว่างบ้านเกิดและซินเย่เพื่อทำการค้าให้ตระกูล แม้จะเหนื่อยยากแต่ก็ทำกำไรได้มหาศาล

เขาอยู่ที่นี่ดูแลการค้าด้วยตัวเองทั้งที่เป็นเจ้าของกิจการ ทุกคนจึงให้ความเคารพอยู่หลายส่วน

ผู้จัดการเสิ่นมองผู้แทนติงด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่ารอให้เขาเอ่ยปากก่อน

ผู้แทนติงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “ข้าต้องส่งจดหมายกลับบ้านเพื่อปรึกษาทุกคนในเรื่องนี้ ตอนนี้หาอะไรกินแล้วกลับไปนอนก่อนเถอะ ข้าจะจ้างคนกลับไปให้เร็วที่สุดเพื่อขอคำแนะนำ”

“ข้าเองก็ต้องรอให้เจ้านายเป็นผู้ตัดสินใจเช่นกัน” ผู้จัดการเสิ่นเหลือบมองผู้แทนติงและเอ่ยกับทุกคน “กำแพงมีหูประตูมีช่อง*[1] กินข้าวก่อนเถอะ ไม่ง่ายเลยที่พวกเราจะมาร่วมกันทานอาหารเช่นนี้”

พวกเขาทั้งสองเป็นดังจิ้งจอกเฒ่าที่กำลังทำการค้า เมื่อเห็นทั้งสองหัวเราะเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็กำลังต่อสู้กับความเคลือบแคลงในใจอย่างเงียบ ๆ

[1] กำแพงมีหูประตูมีช่อง หมายถึง สิ่งใดที่เป็นความลับเวลาจะพูดออกไปจะต้องระมัดระวังให้มาก เพราะอาจมีผู้อื่นได้ยินแล้วนำเอาความลับนั้นไปเปิดเผย