ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 296 ข่าวร้ายจบแล้ว

บทที่ 296 ข่าวร้ายจบแล้ว

พ่อค้าตระกูลติงรู้สึกว่าเหยียนซีและหลิวเหิงกำลังทำเช่นนี้เพื่อหาเงินเพิ่ม

ตลอดเวลาที่ผ่านมาจอมปอกลอกอย่างหลิวเหิงก็ทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อพยายามขูดรีดกับพวกเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

เนื่องจากนายอำเภอหลิวไม่ได้แจ้งอย่างชัดเจนว่าต้องการให้ทุกคนจ่ายเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าไร หากพวกเขาเสนอว่าจะเพิ่มภาษีประตูเมืองและค่ารายหัวให้ พวกเขาก็น่าจะพอใจเรื่องนี้แล้ว

แต่น่าเสียดายที่คุณหนูเหยียนกลับส่ายหน้าหลังได้ยินข้อเสนอ

เรื่องนั้นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกังวลขึ้นมา “คุณหนูเหยียน อย่ามัวอ้อมค้อมกับพวกเราอีกเลยขอรับ แจ้งมาตามตรงเถิดว่านายอำเภอต้องการสิ่งใดจากเรา ยามนี้ยังต้องมาลองใจอะไรกันอย่างนั้นอีกหรือ”

คนอื่น ๆ ต่างพากันเงียบและตั้งใจฟังว่าท้ายที่สุดแล้วนายอำเภอหลิวต้องการเงินเพิ่มอีกเท่าไร

ตราบใดที่สิ่งที่อีกฝ่ายทำไม่ใช่การล้มกระดานตัดเส้นทางหากินของพวกเขา เมื่อเทียบกับการปิดถนนหลักแล้วไม่ได้อะไรเลย เหล่าพ่อค้าก็มองว่าการจ่ายเงินเพิ่มเป็นการเสียผลประโยชน์เพียงน้อยนิดเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่เหยียนซีต้องการในครั้งนี้ไม่ใช่เงิน ดังนั้นเธอจึงส่ายหน้าไปมา “พวกท่านเข้าใจเจตนาของข้าผิดไปแล้ว”

เหยียนซีเอาคำสั่งที่ได้รับจากอิงเฉิงออกมา ก่อนจะเผยให้เห็นว่าภายในมีตราประทับของเจ้าเมืองอยู่ และโบกมือให้เหล่าพ่อค้าที่มารวมตัวกันวันนี้ “วันนี้อิงเฉิงได้ส่งหนังสือตอบกลับอย่างเป็นทางการมายังที่ว่าการอำเภอ เราพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำในแม่น้ำพังตลิ่งจนท่วมเข้ามาทำลายทรัพย์สินและชีวิตของผู้คน หากทำสำเร็จความเสียหายจะไม่เกิดขึ้น แต่หนังสือนี่กำลังแจ้งว่าหากมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น ใต้เท้าหลิวจะต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต”

“ใต้เท้าของเราไร้ทางเลือก เขาส่งหนังสือไปแจ้งก่อนหน้านี้แล้วว่าเขื่อนและตลิ่งของแม่น้ำหุนอยู่ในสภาพชำรุดเสียหาย และคงรองรับน้ำได้อีกไม่นาน ยามนี้กำลังนำกำลังชาวบ้านไปช่วยกันซ่อมแซมเฉพาะหน้าเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำท่วมอย่างเร่งด่วน”

“ทว่าในซินเย่ต้องเจอทั้งพายุฝนและน้ำไหลบ่าจำนวนมากทุกปีเมื่อเข้าสู่เดือนเจ็ดกับเดือนแปด เราไม่เพียงต้องป้องกันด้วยกระสอบทรายสูงเท่านั้น แต่ยังต้องเพิ่มความกว้างและหนาให้เขื่อนด้วย นี่เป็นงานใหญ่ที่เราไม่อาจจัดการกันเองได้ง่าย ๆ”

“ดังนั้นใต้เท้าจึงมองว่าเพื่อช่วยชีวิตคนให้ได้มากที่สุด ชาวบ้านจึงต้องอพยพขึ้นที่สูงและห้ามคนเข้าออก เว้นแต่มีงานสำคัญและได้รับอนุญาตแล้วเท่านั้น หากถนนหลักเต็มไปด้วยพ่อค้าและสินค้ามูลค่าสูงมากผ่านไปมาทุกวันเช่นนี้ จะเกิดอะไรขึ้นหากแม่น้ำหุนทะลักเข้าท่วม ความเสียหายจากสินค้าและชีวิตคนที่ไม่สามารถใช้ทางหลักเพื่อหนีได้อย่างสะดวกจะประเมินค่าไม่ได้ พวกท่านอาจจะไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ แต่ใต้เท้าของเราต้องรับผิดชอบทุกชีวิตที่นี่รวมถึงชีวิตพวกท่านด้วย รู้เช่นนี้แล้วก็ควรจะให้ความร่วมมือกับพวกเรา”

“เพื่อให้ทุกคนปลอดภัย เส้นทางการค้าเกลือต้องถูกระงับไปก่อน หน่วยลาดตระเวนจะอยู่เฝ้าทางหลักปิดกั้นการเข้าออกทั้งหมด”

เหล่าพ่อค้าพากันตกตะลึง ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเลือกที่จะปิดเส้นทางหลักของการค้างั้นหรือ? น้ำหุนไหลผ่านทางเหนือของซินเย่ ส่วนถนนหลักอยู่บริเวณกลางอำเภอ แม้เขื่อนจะพังจริง ๆ แต่กว่าน้ำจะมาถึงนี่ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองวันไม่ใช่หรือ

“เราจะทำหนังสือเป็นลายลักษณ์อักษรว่าหากเกิดน้ำท่วมแล้วมีความเสียหาย เราจะรับผิดชอบทั้งหมดด้วยตนเอง จะไม่ให้นายอำเภอต้องมารับผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นขอรับ” เมื่อได้ยินเหตุผลของอีกฝ่าย หัวหน้าพ่อค้าที่นั่งหน้าสุดก็เริ่มเสนอหนทางแล้วตอบโต้กลับไปทันที

เนื่องจากนายอำเภอหลิวกลัวว่าตนเองจะเดือดร้อนหากมีเรื่องเกิดขึ้นกับพวกเขา เช่นนั้นก็เพียงสัญญาว่าจะไม่ให้เขาต้องรับผิดชอบ เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว

“ถูกต้อง เราไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว เราตัดสินใจและดูแลกันเองได้!”

“ใช่ เราจะมอบหนังสือยินยอมแก่นายอำเภอได้เดี๋ยวนี้เลย!”

“เช่นนั้นก็ไม่ได้” เหยียนซีส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าเห็นเรื่องเช่นนี้มามากในชนบท หมู่บ้านของข้ามีลำห้วยหมิงไหลผ่าน เมื่อมีการสร้างสะพานข้ามลำห้วย ขณะที่สะพานยังไม่มีราวกัน ครอบครัวเศรษฐีต้องการใช้ทางลัดจึงรีบขึ้นสะพานนั้นก่อน ทว่าไม่มีใครยอมให้เขาไปเพราะสะพานนั้นยังไม่ปลอดภัย แต่พวกเขาก็เอ่ยว่าจะรับผิดชอบเองหากมีอันตรายเกิดขึ้น ไม่มีใครขวางพวกเขาได้ จึงจำต้องปล่อยให้พวกเขาใช้สะพาน ท่านลองเดาดูสิว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เจ้านายผู้นั้นตกสะพานและจมน้ำตาย”

“ครอบครัวนั้นท้ายที่สุดก็ปฏิเสธจะรับผิดชอบ อีกทั้งยังไม่ยอมจ่ายค่าซ่อมแซมสะพานอีกด้วย และอ้างว่าคนของเขาเสียชีวิตก่อนที่สะพานจะเรียบร้อยดี แม้ทุกคนจะท้วงว่าเขาพูดเองว่าจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นและดื้อรั้นที่จะข้ามสะพานไปให้ได้”

“แต่ครอบครัวของเขากลับบอกว่าเจ้านายพูดเช่นนั้นออกมาด้วยความโง่เขลา เหตุใดชาวบ้านจึงเชื่อถือคำพูดเช่นนั้นได้”

เหยียนซีเล่าอย่างฉะฉานคล้ายกับยายเฒ่าที่เล่านิทานให้ลูกหลานฟัง

เหล่าพ่อค้าที่ได้ฟังอดคิดไม่ได้ คำว่าโง่เขลา อีกฝ่ายกำลังใช้คำนั้นพูดกระทบกระเทียบพวกตนอยู่หรือไม่ และกำลังปรามาสว่าพวกเขาไม่อาจรับผิดชอบคำพูดของตนเองได้อยู่งั้นหรือ

ไม่ว่าเด็กสาวจะมีเจตนาอย่างไร พวกเขาก็ต้องหาทางเกลี้ยกล่อมนางให้ได้ “เราไม่มีทางทำเช่นนั้นขอรับ…”

เหยียนซีขัดจังหวะพวกเขาทันที “อย่าคิดว่าข้าเป็นสาวชาวบ้านแล้วจะถูกหลอกได้ง่าย ๆ ข้าต้องทำทุกทางให้แน่ใจว่าตนเองจะปลอดภัย หากเกิดอะไรขึ้น ข้าจะได้ไม่ต้องมารับผิดชอบพวกท่าน เอาละ ข่าวร้ายจบแล้ว หลิวจงเซี่ยวส่งแขกเถอะ”

“คุณหนูเหยียน ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่ามีข่าวดีด้วยไม่ใช่หรือขอรับ”

“ข่าวดีงั้นหรือ โอ้ ข่าวดีคือพวกท่านสามารถพักค้างแรมที่อำเภอนี้ได้ก่อนหนึ่งคืน โดยจะต้องรับผิดชอบค่าอาหารและที่พักด้วยตัวเอง จากนั้นพรุ่งนี้เช้าจะมีคนไปส่งท่านที่หน่วยงานไปรษณีย์เหลียวผิง แล้วก็กลับบ้านกันไปเสีย นับว่าเป็นข่าวดีใช่หรือไม่”

นี่มันเรื่องเล็กมากเมื่อเทียบกับข่าวร้ายนั่นไม่ใช่หรือ!

ทุกคนต่างไม่พอใจกับเรื่องนี้ ทว่าเหยียนซีไม่ให้โอกาสพวกเขาต่อรองอีกต่อไป เพียงให้อาต้าส่งแขกและนำพวกเขาออกจากที่ว่าการอำเภอ

เหยียนซีนั่งหารือกับเหยียนหลิ่วต่อจากนั้น “เสี่ยวหลิ่ว เจ้าคิดว่าจะต้องทำอย่างไรเพื่อไม่ให้น้ำท่วมล้นตลิ่งออกมา”

“คุณหนู ข้าเคยได้ยินว่าตราบใดที่อุดรูรั่วและเติมกระสอบทรายให้สูงขึ้นก็จะไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

พ่อค้าได้ยินเสียงของเหยียนซีและเสี่ยวหลิ่วพูดคุยกันเล็กน้อยก่อนจะถูกกันให้ออกไปจากที่ว่าการอำเภอ

เหล่าพ่อค้ายืนตะลึงอยู่ด้านหน้า ตอนมาถึงที่นี่ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทว่ากลับต้องออกมาด้วยความกังวลอย่างใหญ่หลวง

ในปีนี้การขนส่งสะดวกขึ้นมาก ทุกคนต่างก็สบายใจ เพราะสามารถขนส่งเกลือได้รวดเร็วกว่าปีที่แล้ว ทว่าทันใดนั้นกลับต้องพบข่าวร้ายเช่นนี้ พวกเขาไม่สามารถขนเกลือกลับออกไปได้อีก เช่นนี้จะกลับไปแจ้งเจ้านายว่าอย่างไรดี

ยิ่งไปกว่านั้นตามที่เหยียนซีแจ้ง นายอำเภอหลิวจอมปอกลอกคงจะปิดเส้นทางไปตลอดเดือนเจ็ดและเดือนแปด

พ่อค้าหลายคนมองหน้ากัน คนที่นั่งด้านหน้าสุดเมื่อครู่คือพ่อค้าจากตระกูลเสิ่น พ่อค้าเกลือรายใหญ่ที่สุดของเหลียวโจว เขาเข้าไปเอ่ยกับตัวแทนตระกูลติง “ผู้แทนติง เราไปดื่มด้วยสักหน่อยดีหรือไม่”

พวกเขาไม่อาจกลับไปมือเปล่าเช่นนี้ได้จริง ๆ ดังนั้นจึงต้องรีบหาทางออกว่าจะต้องดำเนินการเช่นไร

ผู้แทนติงก็กังวลเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงและมองไปยังพ่อค้าอื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ “เหตุใดเราไม่ไปด้วยกันทั้งหมดนี่เล่า”

พวกเขาเข้าไปนั่งในร้านอาหารและเริ่มพูดคุยกันทันทีโดยยังไม่ได้สั่งอะไร “ผู้จัดการเสิ่น ผู้แทนติง ท่านคิดว่านายอำเภอหลิวต้องการอะไรกันแน่”

“สิ่งที่เหยียนซีพูดเป็นเรื่องจริง ยามนี้แม่น้ำหุนกำลังจะล้นทะลักออกจากตลิ่งแล้ว” พ่อค้าที่รู้ข่าวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “พวกเราเพิ่งออกมาจากนาเกลือ ผ่านชุมชนหนานหยวน และเห็นชาวบ้านกำลังวุ่นวายอยู่ที่ริมแม่น้ำ”

“เขื่อนในแม่น้ำหุนจะแตกจริงหรือ!?”

“เขื่อนนั่นไม่ได้ซ่อมแซมมาหลายสิบปีแล้ว ฝนจากพายุที่พัดเข้ามาปีนี้หนักมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขื่อนจะแตก ไม่เพียงที่ซินเย่ อำเภออื่นที่อยู่ริมแม่น้ำอย่างที่คังผิงและเหลียวจงก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน”

“เขื่อนจะพังหรือไม่ เราต้องหาทางจัดการปัญหาในยามนี้” พ่อค้าคนหนึ่งถอนหายใจ “ครั้งล่าสุดที่เราขนส่งเกลือกลับไป สินค้าส่วนใหญ่ก็เสียหาย หากครั้งนี้เอากลับไปไม่ได้อีก เจ้านายคงเล่นงานเราแน่”

แน่นอนว่าผู้พูดคือพ่อค้าผู้โชคร้ายที่ไม่ยอมเช่าโรงเก็บสินค้าของทางการก่อนหน้านี้จนทำให้เกลือเสียหาย สิ่งที่เขาไม่ได้เล่าคือเจ้านายข่มขู่เขาว่าหากคราวนี้ยังเกิดปัญหาขึ้นอีก เขาจะถูกส่งไปใช้แรงงานในที่นา เขาที่เป็นถึงหัวหน้าคาราวานการค้าย่อมหยิ่งในศักดิ์ศรี แม้จะต้องตายก็ต้องเอาเกลือกลับไปให้ได้