ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 288 ไม่ยอมเสียหน้า

บทที่ 288 ไม่ยอมเสียหน้า

คาราวานรถม้าเหล่านี้กลัวจะถูกรีดไถอีกจึงไม่ยอมจ่ายค่าเช่าโรงเก็บสินค้าของทางการ พวกเขารีบเดินทางออกไปตามทางและรอให้ฝนซาเพื่อทำอย่างปีก่อน คือการเลี้ยวจากถนนเส้นหลักเข้าไปยังพื้นที่ใกล้เคียงเพื่อเช่าบ้านเป็นการส่วนตัวในหมู่บ้าน

แม้จะมีคำสั่งห้ามจากทางการแต่พวกเขาก็ไม่ได้ทำตาม อย่างมากก็น่าจะแค่จ่ายเพิ่มกว่าเดิมเล็กน้อยให้ชาวบ้าน พวกเขายอมรับเงินสิบตำลึงก็ถือว่ามากพอแล้ว ถูกกว่าที่ทางการคิดจากพวกเขามาก

ระหว่างทางพวกเขาเห็นรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ที่ป้อมรักษาการณ์ที่อยู่ห่างออกไปห้าลี้ก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น เพราะยามนี้ฝนยังไม่ตกและกลัวว่าเจ้านายจะไม่พอใจเมื่อกลับไปถึง

ที่ถนนมีคนสามคนสวมชุดสีน้ำตาลตัดกับสีครามและมีตัวอักษรพิมพ์ว่า ‘หน่วยลาดตระเวน’ ยืนอยู่ หนึ่งในสามคนนั้นถือฆ้องและตีพลางป่าวประกาศ “ทุกคน ระวังตัวด้วย พายุลูกใหญ่กำลังมา กลับเข้าบ้านหาที่หลบฝน คอยดูสัตว์ที่เลี้ยงเอาไว้ให้ปลอดภัย!”

ส่วนอีกสองคนถือจอบช่วยกันดูแลคูระบายน้ำข้างถนนอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นสิ่งกีดขวางทางน้ำก็รีบขุดออกไปทันที

เมื่อได้ยินเสียงประกาศนั้นชาวบ้านบางคนที่อยู่ตามทุ่งนาก็รีบเก็บข้าวของเดินทางกลับบ้าน

เมื่อหน่วยลาดตระเวนหันมาเห็นพ่อค้าเกลือก็รีบเอ่ยขึ้น “ฝนจะตกหนักเร็ว ๆ นี้ นายอำเภอแจ้งว่าท่านควรรีบหาป้อมรักษาการณ์ที่ใกล้ที่สุดเพื่อหลบฝน ไม่อย่างนั้นจะเกิดอันตรายกับรถม้าได้ขอรับ”

พ่อค้าผู้นำขบวนมองหน้ากันไปมา แล้วคิดในใจว่า ‘นายอำเภอมีเรื่องแจ้งอีกแล้ว พวกเราเดินทางร่อนเร่ไปทั่วเมืองพร้อมกับเกลืออย่างชำนาญมาหลายปี คิดว่านายอำเภอจะส่งคนสองสามคนมาหลอกตามทางเช่นนี้แล้วข้าจะหลงเชื่องั้นหรือ’

เมื่อหน่วยลาดตระเวนเห็นว่าพ่อค้าไม่ได้ตอบอะไรพวกเขาจึงตีฆ้องและเริ่มเดินไปตามทางต่อ

ชาวนาชราเดินกลับบ้านไปตามทางหลักแล้วล้างเท้าในคูระบายน้ำ เมื่อเห็นขบวนรถเกลือผ่านมาก็เอ่ยขึ้น “อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเลย ปีนี้ไม่เหมือนปีก่อนจริง ๆ หากพวกท่านไม่ยอมเข้าไปหลบในป้อม เกรงว่าจะไม่มีที่พัก ในหมู่บ้านไม่มีใครยอมให้ท่านเข้าไปเช่าหรอก”

ปีที่แล้วพ่อค้าเกลือเหล่านี้อาศัยบ้านของชาวบ้านเข้าไปหลบพัก ชาวบ้านทั่วไปไม่อาจปฏิเสธพวกเขาและไม่มีกำลังจะต่อสู้ แม้จะแจ้งเจ้าหน้าที่แล้วก็ไม่เป็นผล จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้พวกเขาเข้าไปในบ้านของตนเอง ทุกคนไม่มีทางลืมความไม่พอใจที่เคยเจอมาก่อนได้ และยิ่งตอนนี้นายอำเภอเป็นผู้ออกคำสั่งโดยตรงว่าห้ามพ่อค้าเกลือเข้าไปที่บ้านพวกเขาอีก หมู่บ้านเล็ก ๆ ตามริมฝั่งถนนที่มักจะถูกรบกวนมากที่สุด ที่เคยหวาดกลัวพ่อค้าเกลือก็ไม่กลัวอีกต่อไปเพราะมีคำสั่งจากนายอำเภอมาคุ้มครอง ชาวบ้านหลายคนจึงเฝ้าทางเข้าหมู่บ้านอย่างแข็งขัน

แม้แต่ครอบครัวที่มีบ้านว่างสามารถให้คนเข้าไปเช่าได้ก็ไม่เต็มใจจะให้พ่อค้าเกลือเหล่านี้เข้าไปเช่า เดิมทีพวกเขามักจะได้รับเงินหนึ่งถึงสองตำลึงเป็นค่าเช่าพร้อมอาหารและน้ำ บางครั้งคนเหล่านี้ก็จะหาเรื่องพูดจาหยอกล้อสตรีในบ้านเมื่อเห็นว่ามีสาวงามที่นั่น เรื่องนั้นสร้างความรำคาญเป็นอย่างมาก ทว่าตอนนี้มีป้อมรักษาการณ์ที่มีเจ้าหน้าที่จัดการเรื่องนี้แล้ว และทุกคนก็มีเงินเป็นรายได้ของตัวเองจากการทำงาน เหตุใดต้องยอมให้คนพวกนี้เข้ามาก่อความวุ่นวายด้วย

อีกทั้งนายอำเภอยังสั่งลงมาเด็ดขาดว่าห้ามให้พ่อค้าเกลือเช่า ไม่มีเหตุผลเลยที่พวกเขาจะฝืนคำสั่งเหล่านั้น ชาวบ้านธรรมดาที่ไหนจะกล้าแข็งข้อต่อทางการ

ชาวนาชราจิตใจดีเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อค้าฟังอย่างละเอียด แต่กลับทำให้พวกเขาไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงได้แต่เงยหน้ามองฟ้าถือตะกร้าเข้าบ้านอย่างจนใจ พูดจากับคนไม่รู้จักฟังก็ไร้ประโยชน์ สู้เอาเวลารีบกลับบ้านไปดูว่าหลังคารั่วหรือไม่ก่อนพายุจะมาจริง ๆ เสียจะดีกว่า

พ่อค้าเกลือกลุ่มนั้นสงสัยว่านายอำเภอหลิวจ้างคนมาพูดให้พวกเขาหวาดกลัวไปเองหรือไม่ ทว่าความจริงแล้วตอนนี้พวกเขาก็กังวลกันไม่น้อย

ท้องฟ้ามืดครึ้มอยู่ที่ภูเขาทางทิศตะวันออก เที่ยงวันที่เป็นเวลาแดดออกกลับมืดมิดราวกับพลบค่ำ

เมฆดำทะมึนบนท้องฟ้า ความมืดคืบคลานเข้ามาใกล้ ราวกับมังกรร้ายที่จะโผล่ออกมาสร้างหายนะให้กับโลกนี้

ลมกรรโชกแรงจนทรายและเศษหินปลิวไปในอากาศ ต้นไม้ที่อยู่ริมทางส่งเสียงดังกรอบแกรบน่ากลัว

เมื่อเดินทางผ่านป้อมรักษาการณ์แห่งที่สอง พวกเขาก็พบว่ามีขบวนรถม้าก็หยุดลงสอบถามหัวหน้าป้อมแล้วยอมจ่ายเงินในที่สุด

พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยอีกฝ่าย “นายอำเภอหลิวจอมปอกลอกคงทำให้คนแถวนี้กลัวขึ้นมาได้แล้วสินะ”

หัวหน้าคาราวานนั้นไม่ได้โกรธเลยเพียงหันกลับมายิ้มตอบ “ข้าแค่เป็นธุระจัดการให้เจ้านาย หากสินค้าเสียหายและนำไปขายไม่ได้คงเป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นยอมจ่ายเงินดีกว่า เป็นการซื้อความสบายใจ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็เริ่มลังเลแต่ก็ยังเดินทางต่อไปอีกห้าลี้ จนกระทั่งเวลานี้เริ่มจะได้กลิ่นฝนลอยมาตามลมที่พัดแรงขึ้น

หลังจากพูดคุยกันพักหนึ่ง สองคนในกลุ่มต้องการจะเช่าที่เก็บสินค้าของทางการ

“ผู้จัดการจู เราน่าจะหยุดที่นี่นะขอรับ พายุกำลังจะมาแล้ว ตราบใดที่สินค้าไม่เสียหาย เจ้านายไม่มีทางตำหนิเราแม้จะต้องจ่ายค่าเช่าแพงมากก็ตาม ถึงอย่างไรก็เป็นเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเมื่อเทียบกับกำไรทั้งหมด ไม่รู้ว่าป้อมต่อไปจะอยู่ห่างออกไปแค่ไหน หากไม่เจอที่หยุดพักจะทำอย่างไร เกลือไม่สามารถทนฝนได้นะขอรับ”

ความคิดเห็นของคนที่เปลี่ยนใจนั้นมีเหตุผลมาก ในการค้าเกลือ ตราบใดที่ขนสินค้าไปถึงที่หมายได้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะขาดทุน อย่างไรก็ขายหมดอย่างแน่นอน ต่อให้ไม่ได้ขายในแคว้นเว่ย ทว่าก็ยังสามารถขายให้เป่ยหรง หรือแม้แต่พวกคนเถื่อนทางตะวันตกเฉียงเหนือหรือตะวันตกเฉียงใต้ก็พร้อมจะซื้อเช่นกัน

ทุก ๆ ปีพวกเขาเตรียมเงินสำหรับเช่าบ้านชาวบ้านไว้แล้ว แม้การเช่าโรงเก็บสินค้าของทางการจะสูงกว่าก็ตาม แต่ก็อย่างที่เจ้าหน้าที่ทางการบอกไว้ เรือนของทางการถูกสร้างมาเพื่อเก็บสินค้าและหลบพายุฝนโดยเฉพาะ มันทั้งสะดวกและเข็งแรงปลอดภัย

ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเอาความเสี่ยงเรื่องสินค้าจะเสียหายมางัดข้อกับนายอำเภอหลิวจอมปอกลอกคนนั้น

การยอมเช่าโรงเก็บของทางการอาจต้องเสียเงินเพิ่มและเสียหน้าเล็กน้อย ทว่าตอนนี้มีใครบ้างไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับนายอำเภอหลิวผู้นี้ พ่อค้าเกลือก็มีตั้งมากมายหลายกลุ่ม ไม่มีใครรอดพ้นจากเงื้อมือเขาได้เลย แม้แต่เจ้าเมืองเหลียวโจวกับผู้จัดการผางที่ดูแลการขนส่งเกลือก็ยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยที่จะต้องยอมแพ้และยอมเสียเงิน

แต่ผู้จัดการจูเป็นคนไม่ยอมเสียหน้า เขาโอ้อวดไปแล้วว่าจะไม่ยอมเช่าโรงเก็บสินค้าของทางการ ดังนั้นจึงไม่ต้องการบากหน้าไปที่นั่นให้ตนเองต้องอับอาย เมื่อเห็นทางแยกเข้าหมู่บ้านอยู่ริมทางจึงออกคำสั่ง “เข้าไปหาที่พักในหมู่บ้านข้างหน้ากันเถอะ”

ผู้จัดการจูเป็นผู้นำขบวนสินค้า เขาตันสินใจเช่นนั้นแล้วก็ไม่มีใครสามารถฝ่าฝืนได้ ทำได้เพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น

เส้นทางเข้าหมู่บ้านไม่กว้างขวางอย่างถนนหลักและยังขรุขระกว่ามาก พวกเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการนำรถสินค้าเข้าไปตามทาง

ในเวลานั้นเองก็เกิดลมกรรโชกแรง ต้นไม้รอบ ๆ ราวกับจะถูกพัดจนปลิว ทุกคนรู้สึกถึงความไม่มั่นคงยามเดินทาง เมื่อหันไปทางภูเขาที่อยู่ทางทิศตะวันออกก็พบว่าท้องฟ้าที่พอมองเห็นตะวันเมื่อครู่มืดสนิทไปหมดแล้ว เมฆดำที่อยู่ขึ้นไปราวกับฝูงแกะดำที่กรูกันออกมาเพราะถูกหมาป่าไล่ล่า ตรงมาอย่างรวดเร็วและน่ากลัว

ผู้จัดการจูกังวล จึงเร่งขึ้น “เร็วเข้า เร็วเข้า ต้องไปถึงหมู่บ้านให้ทันก่อนฝนจะตก!”

คนขับรถม้าก็เร่งม้าอย่างเต็มที่ ทว่าหลังเดินทางต่อไปได้ครึ่งลี้ก็พบว่ามีบ้านหลังคามุงจากปรากฏต่อหน้า ทุกคนหยุดนิ่งเพราะพบว่าทางเข้าหมู่บ้านมีหินกับกองไม้ขวางทางอยู่

“มีใครอยู่หรือไม่!” ผู้จัดการจูกังวลเกินไปจึงไม่สนใจเรื่องมารยาทอะไรอีก เขาเอามือป้องปากแล้วตะโกนเรียกชาวบ้านในหมู่บ้าน

ชาวบ้านหลายคนเห็นว่ามีขบวนรถมาจอดหน้าหมู่บ้าน ก็เดาได้ทันทีว่าเป็นพวกพ่อค้าเกลือที่โบกไม้โบกมือ ชายชราพร้อมหนุ่มสาวสองสามคนจึงเดินไปทางคนเหล่านั้นแล้วตอบ “หมู่บ้านเราไม่มีที่พัก ไม่ได้เปิดให้ใครเช่า ฉะนั้นรีบออกไปเสีย”