ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 281 จะทำอย่างไรหากไม่มีเงิน

บทที่ 281 จะทำอย่างไรหากไม่มีเงิน

หลิวเหิงขอให้อาลักษณ์ท้องถิ่นตรวจนับที่ดินทำกินและจำนวนประชากรแรงงานของแต่ละหมู่บ้านตามรายงานที่ได้รับมาทั้งหมด

เขาดูบันทึกแรงงานของซินเย่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และพบว่าจำนวนคนในซินเย่ลดลงมากกว่าสิบปีก่อน ในสิบปีนั้นมีผู้คนเพิ่มมากขึ้น แต่ตอนนี้คนกลับลดลงหลายพันคน

ไม่แน่ว่าความคลุมเครือเกี่ยวกับเรื่องชุมโจรของซินเย่อาจจะอยู่เบื้องหลังจำนวนประหลาด ๆ เหล่านี้ ..คนหลายพันคนที่หายไปนั้นอยู่ที่หลุมศพรายทางนั่นใช่หรือไม่

หลิวเหิงรู้สึกอึดอัดในใจไม่น้อย มีคนตายหลายพันคน แล้วมีกี่ครอบครัวที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ น่ากลัวว่าทั้งซินเย่จะมีแต่ผู้ที่ต้องตกอยู่ในความเศร้าโศก น่าละอายเหลือเกินที่ผู้มีอำนาจมองชีวิตของผู้คนเหล่านี้เป็นเพียงของเล่น

เขาข่มใจตนเองเอารายงานไปที่ห้องทำงานเพื่ออ่านอย่างละเอียดและทำบันทึกส่วนตัว

หลี่ปี้ซู่ไม่รู้ว่าหลิวเหิงต้องการจะทำสิ่งใดอีก ดังนั้นเขาจึงพยายามแอบดูอยู่หลายครั้ง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะพยายามขุดคุ้ยอะไรบางอย่าง โชคดีที่นายอำเภอเพียงอยากรู้ว่ามีแรงงานอยู่ในพื้นที่ตอนนี้กี่คน และหลังจากนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีก

เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่าทุกครั้งที่พยายามสอดส่องและลอบดูหลิวเหิง มีสายตาคู่หนึ่งที่สอดส่องเขาอยู่เช่นกัน อาต้าและอาเอ้อร์ได้รับมอบหมายให้คอยจับตาดูผู้ช่วยหลี่ทุกฝีก้าว

ผู้คนมากมายเดินเข้าออกที่ว่าการอำเภอทุกวัน ผู้ช่วยหลี่พยายามตามติดนายอำเภออย่างไม่คลาดสายตา แต่กลับไม่รู้เลยว่าเหยียนเฟิงได้รับภารกิจลับบางอย่างในยามนี้

ไม่กี่วันหลังจากนั้น หลิวเหิงก็สั่งให้ที่ว่าการเริ่มทำการเกณฑ์แรงงานมาช่วยงานเพิ่มอีก

ตอนนี้ที่ว่าการอำเภอร่ำรวยขึ้นแล้ว คนที่ถูกเกณฑ์มาเหล่านี้ไม่เพียงมีอาหารเลี้ยงดูเท่านั้น แต่พวกเขายังได้รับค่าจ้างรายวันทุกวันอีกด้วย

การเกณฑ์แรงงานเป็นเรื่องปกติที่ทำกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ชาวบ้านจะถูกเกณฑ์มาเป็นแรงงานให้ส่วนกลางทุก ๆ สองสามปี และบางครั้งก็จะมีการเกณฑ์แรงงานเพิ่มเติมเพื่อช่วยเหลืองานขนาดใหญ่ของทางการ ปกตินอกจากจะไม่มีค่าแรงให้แล้ว พวกเขายังต้องนำอาหารมากินเองด้วย

ดังนั้นเมื่อชาวบ้านเห็นว่าที่ว่าการเกณฑ์แรงงานแต่มีค่าแรงและอาหารให้ พวกเขาจึงเต็มใจจะมาทำงาน และเมื่อเห็นว่าค่าแรงแทบจะเท่ากับการไปทำงานปกติ พวกเขาก็ตั้งใจทำงานอย่างขยันขันแข็งทุกวัน

การแจกวัวห้าสิบตัวนั้นเป็นเครื่องยืนยันแล้วว่านายอำเภอหลิวร่ำรวยและมีคุณธรรมเรื่องการรักษาคำพูด ดังนั้นทุกคนจึงให้ความเชื่อใจออกมาเป็นแรงงานเกณฑ์ เพราะมองว่าเป็นงานที่ดี มีรายได้ อีกทั้งยังได้กลับไปนอนบ้านทุกคืนได้อย่างสบายใจ

ผู้คนจำนวนมากเข้ามาขอเป็นแรงงานทันทีที่เปิดรับ

หลิวเหิงจัดแจงให้หัวหน้าสวีเป็นผู้ดูแลแรงงานเหล่านี้

แรงงานเกณฑ์ที่ถูกจัดหามาบางส่วนถูกส่งไปทำงานที่หนานหยวนเพื่อสร้างนาขั้นบันได ก่อนหน้านี้หนานหยวนขาดแรงงานคน จึงไม่สามารถสร้างนาขั้นบันไดได้ หัวหน้าฟ่านงุนงงเล็กน้อยเมื่อพบว่าตอนนี้มีคนหลายร้อยคนมาช่วยงานในทุ่งนาพร้อม ๆ กัน แต่หลังจากที่เข้าใจทุกอย่าง เขาก็ดีใจมากจนยิ้มแก้มปริ

หลิวเหิงกล่าวว่าหลังจากที่นาขั้นบันไดสร้างเสร็จ มันจะถูกจัดสรรให้กับครอบครัวที่ไร้ที่ดินทำกินเท่า ๆ กันคนละหนึ่งหมู่ หลังจากเพาะปลูกได้ผลผลิตแล้ว พวกเขาจะต้องส่งสามส่วนของผลผลิตเข้าส่วนกลางเป็นค่าเช่าที่ดิน หลังจากจ่ายครบสามปี ที่ดินก็จะถือว่าเป็นของครอบครัวนั้น

ในตอนที่ทุกคนพากันไปลงชื่อเพื่อขอรับการปันส่วนที่ดินจากส่วนกลาง คนขอทานและคนไร้บ้านที่ซินเย่ก็หายไป หลิวเหิงส่งพวกเขาไปช่วยงานสร้างนาขั้นบันได แม้คนที่ทำงานหนักไม่ไหวก็ยังได้ช่วยถอนหญ้ากับให้อาหารสัตว์ ไม่มีใครเกียจคร้าน เพราะพวกเขามีความหวังว่าตนเองจะได้รับปันส่วนที่ดินด้วยเช่นกัน อีกทั้งยังได้กินอาหารจนอิ่มท้องจากการทำงาน จึงตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองอย่างดี

แรงงานเกณฑ์อีกส่วนที่หลิวเหิงรับมาถูกแบ่งไปทำถนนและสร้างบ้านเรือน

อำเภอซินเย่มีบ้านเรือน สถานที่ต่าง ๆ ที่ทรุดโทรมลงมากเพราะระบบการจัดการน้ำที่ไม่ดี เมื่อหลิวเหิงอ่านบันทึกของอำเภอซินเย่ก็พบว่าที่ผ่านมาซินเย่มักถูกพายุจากชายทะเลพัดเข้ามาเป็นประจำ ทำให้เกิดฝนตกหนักบ่อยครั้ง และเมื่อมีฝนตกมาก ชุมชนต่าง ๆ ก็มักจะต้องเผชิญกับปัญหาน้ำท่วมขัง

ทุก ๆ ปีเมื่อเดือนเจ็ดและเดือนแปดผ่านพ้นไป พายุลูกใหม่ก็จะเริ่มก่อตัวขึ้น

ตอนนี้ล่วงเข้าเดือนสี่แล้ว ดังนั้นหลิวเหิงจึงวางแผนขุดอุโมงค์ระบายน้ำและทำคูน้ำเพิ่มเติมให้สามารถระบายน้ำฝนเร็วขึ้นก่อนที่เดือนเจ็ดจะมาถึง เพื่อให้ทั้งอำเภอได้รับการปรับปรุงไปพร้อมกันด้วยการรับผิดชอบจากส่วนกลาง

งานครั้งนี้ได้คนงานที่มีกำลังดีเกือบครึ่งหนึ่งช่วยกันขุดคูน้ำเป็นรูปสี่เหลี่ยมคล้ายกับทุ่งนา

เมื่ออำเภอซินเย่หาเงินได้มาก นายอำเภอก็ไม่ได้ตระหนี่เรื่องการใช้เงินแม้แต่น้อย

เหยียนซีแนะนำว่าหากคูเมืองทำจากดินโคลน มันจะถูกน้ำเซาะทำให้พังทลายได้ง่าย และในวันที่ฝนตกทุกคนจะต้องย่ำเท้าลงไปในพื้นที่เป็นดินโคลน

นายอำเภอหลิวที่หาเงินมาได้มากมายในช่วงที่ผ่านมาฟังคำแนะนำของคู่หมั้น ด้วยการสั่งให้หัวหน้าสวีไปหาซื้อแผ่นหินปูนมาใช้ในการทำถนนและยังสั่งให้มีการปรับพื้นถนนหลักนอกตัวเมืองด้วย

ทันทีที่เงินสำหรับค่าแรง วัสดุต่าง ๆ และค่าใช้จ่ายทั้งหมดออกมา หัวหน้าสวีก็สั่งให้เจ้าหน้าที่บัญชีไปปรึกษาหลิวเหิงว่าเงินที่มีอยู่ตอนนี้เริ่มน้อยลงมากแล้ว

หลิวเหิงรู้อยู่แล้วว่าอาหารและฟืนไฟนั้นแพงมาก ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าจะสามารถนำเงินที่มีในยามนี้มาใช้จ่ายได้อย่างสบายแม้จะหาเงินได้ทุกวันก็ตาม

เขาคิดเรื่องนี้อยู่แล้ว และขอให้หลี่ปี้ซู่ออกไปตามพื้นที่ห่างไกลและซื้อผลผลิตท้องถิ่นของซินเย่มา

แต่จะมีผลผลิตท้องถิ่นที่น่าสนใจในอำเภอแร้นแค้นเช่นนี้ได้อย่างไร

หลี่ปี้ซู่เต็มไปด้วยความขมขื่น “ใต้เท้าขอรับ อะไรเล่าที่จะหาได้จากซินเย่ ที่แห่งนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยจริง ๆ”

หลิวเหิงจ้องมอง “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าไปตามริมทางยังเห็นว่าแตงกวาของซินเย่ใหญ่กว่าที่ซินเซียง และพวกผักป่าของที่นี่ก็สดมากเช่นกัน”

ของที่มีอยู่ล้วนเป็นแตงกวาผลโตรุ่นแรกที่ได้รับการคัดสรรจากชาวบ้านเพื่อนำมาขาย ส่วนผักป่าก็เก็บสด ๆ จากไร่นาจะไม่ให้สดใหม่ได้อย่างไร

เมื่อนายอำเภอไม่ได้ฟังเขา ผู้ช่วยหลี่จึงกลั้นใจยอมรับความผิดพลาด และพาเจ้าหน้าที่ออกไปซื้อผลผลิตกลับมาอีกครั้ง

ทุกอย่างเป็นไปตามที่หลิวเหิงกล่าว ทั้งแตงกวาและผักป่าของซินเย่นั้นงอกงามเป็นพิเศษ เขาใช้เงินสิบตำลึงเพื่อซื้อแตงกวาและผักป่าหลายเกวียนกลับมา

หลิวเหิงลูบคางมองแตงกวาและผักเหล่านั้นเป็นเวลานาน จากนั้นก็ให้คนเอาของทั้งหมดไปที่ประตูตะวันตกอย่างมีความสุข

คืนนั้นพ่อค้าเกลือเสียภาษีประตูเมืองเรียบร้อยแล้วและกำลังจะผ่านไป ทว่าก็ถูกขวางเอาไว้ก่อน

เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเป็นมิตร แต่เป็นท่าทางที่ทำให้เหล่าพ่อค้ารู้สึกขนลุก

“นายอำเภอของเราเห็นใจทุกท่านที่เดินทางไกลอย่างยากลำบาก ดังนั้นจึงได้เตรียมผักสดมาไว้ให้ทุกท่าน ท่านสามารถกินแตงกวาเพื่อเพิ่มความสดชื่นยามเดินทางกลางคืนได้ขอรับ และผักป่าสด ๆ เย็น ๆ เหล่านี้ก็เหมาะจะกินคู่กับสุรา เรานำมาขายในราคาพิเศษ ชิ้นละหนึ่งตำลึง ซื้อสองชิ้นรับเพิ่มอีกหนึ่งชิ้นไม่คิดเงินขอรับ”

“ผักพวกนี้สดมากลองกินดูก่อนได้ขอรับ”

เจ้าหน้าที่พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มหั่นแตงกวา เอาผักเย็น ๆ ใส่จานส่งให้หัวหน้าขบวน “ลองกินดูก่อนขอรับ จะมากจะน้อยไม่สำคัญ แต่พวกท่านจะได้รับรู้ถึงความสดใหม่”

ใบหน้าของหัวหน้าคาราวานเขียวคล้ำเสียยิ่งกว่าแตงกวา

เนื้อหนึ่งจินราคาเท่าไหร่เอง แตงกวาเพียงสองสามผลกล้าดีอย่างไรมาขายหนึ่งตำลึง!

“นายอำเภอของเรากล่าวว่า การค้าเป็นเรื่องของการถ้อยทีถ้อยอาศัยและความยุติธรรม ไม่สำคัญว่าท่านจะซื้อมากหรือน้อย ข้าเห็นว่ามีคนที่นี่สามสิบคน รับไปสามจินดีหรือไม่ขอรับ”

นี่นับว่าเป็นการบังคับขายหรือไม่ เขาต้องซื้ออย่างนั้นหรือ?

หัวหน้าคาราวานอยากจะหยิบแตงกวามาปาใส่หน้าเจ้าหน้าที่ผู้นี้ เจ้าค้าขายอย่างไร้ความชอบธรรมเหลือเกิน! นายอำเภอซินเย่ก็หน้าด้านไม่รู้จักละอาย จะซื้อมากซื้อน้อยไม่สำคัญ แต่สามสิบคนต้องซื้อสามจิน มันชัดเจนว่าต้องจ่ายสิบคนหนึ่งตำลึงอย่างนั้นสินะ

“พวกเจ้า… เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราเป็นใคร!” คนงานคนหนึ่งในคาราวานโกรธจัดจนตัวสั่น เขาชี้หน้าเจ้าหน้าที่แล้วเอ่ยเสียงดังและไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

เจ้าหน้าที่จ้องเขาเป็นเวลานานก่อนจะเอ่ยขึ้น “ต้องขออภัยด้วยขอรับ ข้าไม่ทราบเช่นกันว่าท่านเป็นใคร แต่นายอำเภอบอกเราว่าทุกท่านล้วนเป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง การขนส่งเกลือเป็นการทำการค้าขนาดใหญ่ เมื่อขนส่งเกลือเหล่านี้ไปค้าขาย พวกท่านก็จะได้กำไรหลายเท่านัก พวกเราชาวซินเย่เพียงต้องการขายผลผลิตจากบ้านเกิด ของทั้งหมดนี้ปลูกโดยชาวไร่ชาวนาที่ทำงานหนักตลอดทั้งปี จ่ายหนึ่งตำลึงไม่ได้แพงเลยจริง ๆ ขอรับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหล่าพ่อค้าเกลือก็แทบจะกระอักเลือด

คนเหล่านี้คิดว่าพวกเขาเป็นแกะอ้วน จึงอยากจะขอส่วนแบ่งบ้างอย่างนั้นใช่หรือไม่

หากรีดไถจากแกะอ้วนเหล่านี้ก็จะได้เงินจำนวนมากโดยไม่ต้องกลัวจะถูกร้องเรียนใช่หรือไม่

“หากเราไม่ซื้อเล่า”