ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 278 นี่เป็นเรื่องยุ่งยาก

บทที่ 278 นี่เป็นเรื่องยุ่งยาก

ภายใต้สายตาของทุกคนที่จับจ้องมา หลี่ปี้ซู่พูดอย่างเป็นกังวลกับสวีมู่เจี๋ยว่า “หัวหน้าสวี เจ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อค้าเกลือเหล่านี้ล้วนเชื่อมโยงกับเบื้องบน ในอดีตมีเพียงเราที่รับเงินเล็กน้อยเท่านั้น แต่ครั้งนี้เป็นการทำการอย่างโจ่งแจ้ง หากมีเรื่องเกิดขึ้นทุกคนจะพากันเดือดร้อนไปหมด”

“ใต้เท้าไม่ได้บอกแล้วหรือว่าท่านจะเป็นผู้รับผิดชอบทุกอย่างเอง” สวีมู่เจี๋ยเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

หลี่ปี้ซู่ทำได้เพียงแต่แจกจ่ายเงินให้ทุกคน รับส่วนแบ่งของตนเอง และกลับเข้าไปที่เรือนพัก เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเงินในอ้อมแขนช่างร้อนรุ่มเสียเหลือเกิน

พ่อค้าเกลือรีบมุ่งหน้าไปที่นาเกลือ และขอให้คนงานรีบขนเกลือใส่เกวียน และยังร้องเรียนเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้ดูแลนาเกลืออีกด้วย

ทางตะวันออกของนาเกลือซินเย่เป็นทางออกสู่ทะเล ชายหาดริมทะเลแห่งนี้เป็นสถานที่สำหรับตากเกลือให้แห้ง ยุ้งฉางทางทิศตะวันตกของนาเกลือเป็นโรงเก็บเกลือ พ่อค้าเกลือจะมารับสินค้าทั้งหมดที่โรงเก็บเกลือแห่งนี้

ทางทิศตะวันออกของโรงเกลือ ใกล้เชิงเขาสูง มีบ้านเรือนหลายหลังตั้งเป็นแนวยาว ซึ่งที่นั่นเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ดูแลโรงเกลือกับผู้จัดการกิจการเกลือของทางการ แม้จะเป็นบ้านหลังไม่ใหญ่ที่สร้างด้วยกระเบื้อง หิน และอิฐทั่วไป แต่กลับได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราและจัดสวนด้วยดอกไม้สีสันสดใส

ในแคว้นเว่ยเมื่อสกัดเกลือได้เรียบร้อยแล้วจะนำเกลือทั้งหมดมา และกำหนดราคาขายที่สมเหตุสมผล

ซินเย่เป็นดินแดนศักดินาของอันอ๋อง หลังจากอยู่ที่นี่มาหลายปี อันอ๋องก็มีนาเกลือส่วนตัวของตนเองขึ้นมาได้ นาเกลือสามแห่งในซินเย่แจ้งต่อทางการว่าต้องปิดตัวไปสองแห่งเพราะความแปรปรวนของคลื่นลมและกระแสน้ำ รวมทั้งลักษณะที่ตั้งที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้ไม่สามารถตากเกลือได้อีกต่อไป และยังคงใช้การได้เพียงที่แห่งนี้เท่านั้น

ด้วยการแจ้งไปเช่นนี้ อันอ๋องจึงสามารถนำเกลือจากนาเกลืออีกสองแห่งบรรจุขายเองได้ และนำรายได้ทั้งหมดเข้าคลังของตนเอง เป็นเครื่องบำรุงความรุ่งเรืองของจวน

เมื่ออยู่ภายใต้อำนาจของอันอ๋อง ก็ไม่มีใครในเหลียวโจวกล้าเก็บภาษีพ่อค้าเกลือเหล่านี้

ต่อมาจักรพรรดิเทียนฉีได้รับสั่งให้พาตัวอันอ๋องกลับไปที่วังหลวง และทำลายอำนาจของอันอ๋องลง ภายในหน่วยงานราชการของเหลียวโจว ไม่อาจนับได้เลยว่ามีผู้อยู่ใต้อำนาจของอันอ๋องอยู่จำนวนเท่าไร อีกทั้งเหลียวโจวยังอยู่ใกล้กับเป่ยหรง เพื่อให้เกิดความมั่นคงของชายแดน จักรพรรดิเทียนฉีไม่สามารถปราบปรามกองทัพชายแดนอย่างรุนแรงได้ เพราะอาจกระทบต่อกิจการเกลือและเหล็กที่เป็นแหล่งรายได้ของแคว้น

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา จักรพรรดิทรงรับสั่งให้โยกย้ายเจ้าหน้าที่บ้างเป็นบางรายทีละเล็กทีละน้อย

นอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่เริ่มพบความผิดปกติที่เกิดขึ้นหลังจากเข้ารับตำแหน่งในพื้นที่ และต้องการรายงานเรื่องนี้แก่ทางการ น่าเสียดายที่รายงานยังไม่ทันได้ออกจากเหลียวโจว ผู้ส่งรายงานออกไปก็ถูกสังหาร ไม่ต่างจากอดีตนายอำเภอซินเย่ เขาถูกสังหารไม่นานหลังจากเข้ารับตำแหน่ง เพราะพยายามที่จะเข้ามาขัดขวางกระบวนการนี้และพยายามสืบสวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น หากยอมโอนอ่อนเข้าร่วมแต่โดยดีก็จะได้รับค่าตอบแทนเป็นความมั่งคั่งและเงินทองจำนวนมาก

ภูเขาที่เหลียวโจวนั้นทั้งสูงใหญ่และห่างไกลจากพระเนตรพระกรรณของจักรพรรดิ บางครั้งก็ยังมีชาวเป่ยหรงกลุ่มเล็ก ๆ ลักลอบเข้ามา อีกทั้งยังมีโจรภูเขาอยู่อีกด้วย สถานที่แสนอันตรายเพียงนี้จะมีคนไม่กลัวตายเข้ามายุ่มย่ามสักกี่คน

ดังนั้นตราบใดที่เจ้าหน้าที่ในเหลียวโจวเห็นว่าอันอ๋องยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ไม่มีใครคิดทรยศนายใหญ่อย่างอันอ๋อง ตราบใดที่ด้านบนยังไม่ถูกถอนราก ด้านล่างก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง กฎเกณฑ์ที่ยึดถือมานานก็จะยังดำเนินการต่อไป

สิ่งที่หลิวเหิงทำเป็นการฝ่าฝืนกฎที่ว่ามาโดยตรง นายอำเภอเล็ก ๆ อาจหาญเก็บค่าผ่านทางได้อย่างไร นี่ไม่เท่ากับการไปขัดขวางความมั่งคั่งของอันอ๋องเข้าหรอกหรือ

ทันทีที่พ่อค้าเกลือร้องเรียนกับผู้ดูแลนาเหลือ พวกเขาก็อดแปลกใจขึ้นมาไม่ได้ หลิวเหิง นายอำเภอขั้นเจ็ดผู้นั้นกล้าเก็บภาษีจากพวกพ่อค้าอย่างเปิดเผยอย่างนั้นหรือ? นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ที่พวกเขาจะจัดการด้วยตนเองได้ ดังนั้นจึงรีบรายงานเรื่องนี้ต่อผู้จัดการผางหลิง

ผู้จัดการผางนอนอยู่บนตั่ง มีสาวงามสองคนกำลังบีบนวด อีกคนกำลังเอาผลไม้สดป้อนเข้าปากของเขา

หลังจากได้ย้ายมาดูแลโรงเกลือที่ซินเย่เมื่อกว่าสิบปีก่อน ผางหลิงก็แทบไม่ขยับกายไปไหนอีก ชีวิตทุกวันของเขาเป็นดังราชาในดินแดนแห่งนี้ เขานอนสบายใจไม่ต่างจากกองเนื้ออ้วนท้วนบนตั่ง ทว่าหลังจากได้ยินเรื่องที่พ่อบ้านรายงานก็โกรธมาก พลางกระแทกมือกับโต๊ะอย่างแรงแล้วพูดขึ้น “กล้าดีอย่างไร เจ้าหนูนั่น!” เขายกมือขึ้นพยุงตนเอง แต่แขนสั้น ๆ ไม่สามารถรับน้ำหนักของร่างอ้วนนั้นได้ กว่าจะยืนขึ้นสำเร็จก็ยังต้องใช้เวลาพักหนึ่ง

“ใต้เท้าระวังขอรับ” เมื่อเห็นว่าผางหลิงจะล้ม พ่อบ้านจึงรีบเข้ามาช่วยเหลือ สาวงามทั้งหลายก็พากันพยุงเขาเอาไว้ และช่วยให้เขาลุกขึ้นนั่งอย่างมั่นคง

ผางหลิงยืนขึ้นแล้วสูดหายใจเข้าเล็กน้อย “เจ้าบอกว่านายอำเภอซินเย่คนใหม่ที่ชื่อหลิวเหิงนั่นกล้ามาเหยียบจมูกข้างั้นหรือ รนหาที่ตายหรือไม่!”

พ่อบ้านพยักหน้าและรายงานประวัติของหลิวเหิง “ใต้เท้าไม่ควรประมาทนายอำเภอผู้นี้นะขอรับ แม้แต่ใต้เท้าสวีที่เป็นอัครเสนาบดีก็ยังไม่อาจจัดการเขาได้ที่เมืองหลวง ทำได้เพียงส่งเขามาประจำการที่ซินเย่เท่านั้น ชายผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ช่วยหลี่ยังส่งข่าวมาแจ้งว่าเขานำผู้ติดตามมากมายตามมาด้วย บางคนเป็นถึงยอดฝีมือ อีกทั้งยังมีคนที่ติดต่อกับสถานที่ต่าง ๆ ภายนอกเดินทางมาติดต่อเขาทุก ๆ สองสามวันอีกด้วยขอรับ”

“คู่หมั้นของเขาเป็นเจ้าของกิจการหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือโรงน้ำชาอวี่เซิ่น นางเปิดร้านใหม่ที่เฉิงโจว ซึ่งไม่ได้ห่างไกลจากซินเย่นัก เขาต่างจากนายอำเภอกู่มาก หากเราสังหารเขาเรื่องจะกลายเป็นใหญ่ นายอำเภอเสียชีวิตติดต่อกันสองคน จะเป็นเรื่องน่าสงสัยเกินไปนะขอรับ”

ผางหลิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขาไม่เคยต้องสนใจกับนายอำเภอเล็ก ๆ เช่นนั้นเลยจริง ๆ แต่ก็ไม่สามารถจัดการเขาให้พ้นตาไปได้ การฆ่าเจ้าหน้าที่ทางการไม่ใช่เรื่องเล็ก เขาไม่อาจขยับตัวก่อเรื่องอะไรให้ถูกสืบสาวมาถึงเรื่องร้ายแรงอย่างการลักลอบค้าเกลือเช่นนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น แผนการของท่านอ๋องอาจถูกเปิดเผย ทั้งพวกเขาและคนอื่น ๆ จะถูกจัดการหมดทั้งตระกูลก็เป็นไปได้

ช่วงเวลานี้เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญของแผนการทั้งหมด ดังนั้นจึงควรหลีกเลี่ยงที่จะก่อปัญหาใด ๆ

ผางหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “ส่งคนไปสอบถามกับหลี่ปี้ซู่ ว่าเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้น”

พ่อบ้านไม่รอช้า รีบส่งคนไปยังซินเย่ และตรงไปยังที่ว่าการอำเภอเพื่อตามตัวหลี่ปี้ซู่

หลี่ปี้ซู่รีบรายงานด้วยความขมขื่น “หลิวเหิงเป็นนายอำเภอและเป็นผู้จัดการงานทุกอย่างในที่ว่าการ จะให้ข้าหยุดเขาได้อย่างไรขอรับ” เขาย้ำถึงสิ่งที่หลิวเหิงกล่าวกับเขาอย่างคร่าว ๆ ไปว่า “คู่หมั้นของนายอำเภอหลิวนามว่าเหยียนซี นางเป็นสตรีโลภเงินที่หมกมุ่นเรื่องผลประโยชน์ และหลิวเหิงก็เชื่อฟังนางทุกอย่าง เหยียนซีจึงอาจหาญสั่งการให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นขอรับ”

เขาลดเสียงลงแล้วเอ่ยต่อ “จากที่ข้าลอบสังเกตดู ทั้งหลิวเหิงและคู่หมั้นของเขาก็เพียงแค่ต้องการความมั่งคั่งจากซินเย่ เพื่อจะได้กลับเมืองหลวงไปพร้อมอำนาจบารมี จากนั้นก็จะไปสนใจเรื่องอื่นกันแล้ว แต่นี่เป็นเพียงการคาดเดาของข้าเท่านั้น ขึ้นอยู่กับว่าเบื้องบนจะมีความเห็นเช่นไรขอรับ”

เมื่อคนที่ส่งไปนำคำพูดของหลี่ปี้ซู่ไปรายงานที่นาเกลือ ผางหลิงก็ตกตะลึงไม่น้อย

เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่หลี่ปี้ซู่รายงาน ก็ชัดเจนว่าหลิวเหิงเป็นคนโลภถึงขั้นก้าวขาเข้าไปในโลงศพเพื่อความมั่งคั่ง เนื่องจากเขามีเงินจำนวนมาก ทุกคนในซินเย่จึงยอมเป็นพวกเดียวกันอย่างกลมเกลียว อาจกล่าวได้ว่า ภายในอำเภอยามนี้ นายอำเภอหลิวสามารถกระทำการสิ่งต่าง ๆ ได้โดยไร้ซึ่งข้อโต้แย้ง หากมีคนออกปากแย้ง คนอื่น ๆ ก็คงลงมือจัดการโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องขยับตัวทำสิ่งใด

ในแง่ของตำแหน่งทางราชการ ผางหลิงเป็นเจ้าหน้าที่จัดการการขนส่งเกลือขั้นหก มีตำแหน่งสูงกว่านายอำเภอขั้นเจ็ดผู้นั้น ทว่าในฐานะเจ้าหน้าที่ฝ่ายกิจการเกลือ เขาก็ทำได้เพียงดูแลเรื่องเกลือเท่านั้น ไม่สามารถจัดการกิจการภายในของท้องถิ่นได้อย่างนายอำเภอ

ทว่าทุกคนที่นี่ต่างทำความผิดและมีความลับที่ไม่อาจเปิดเผยให้ทางการรู้ได้ หากเขาร้องเรียนสิ่งที่หลิวเหิงทำ เรื่องฉ้อโกงทั้งหมดที่นี่จะต้องถูกรื้อออกมาสะสาง และเรื่องที่เขาลักลอบค้าเกลือก็ย่อมถูกสาวไส้ออกมาไม่ต่างกัน

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ผางหลิงก็พบว่าสถานการณ์ทั้งหมดค่อนข้างยุ่งยาก ทั้งยังไม่สามารถฆ่าหลิวเหิงได้ในตอนนี้ และคิดว่าอีกฝ่ายก็คงไม่ยอมเจรจาอ่อนข้อให้เขาอย่างแน่นอน พอคิดเช่นนั้นก็หรี่ตาลงอย่างไม่สามารถหาทางออกได้

“ใต้เท้าขอรับ เหล่าพ่อค้าเกลือกำลังรอฟังคำสั่งของท่านอยู่” พ่อบ้านกล่าวขึ้น ในความเป็นจริงพ่อค้าเหล่านั้นต่างเจ็บแค้นและต้องการให้ผู้จัดการสั่งสอนเจ้าหน้าที่โอหังพวกนั้น

ผางหลิงโบกมือแล้วเอ่ยตอบ “บอกพวกเขาว่าข้ากำลังจะเข้าเมือง หากรอได้ก็ให้พวกเขารอที่นี่ แต่หากรอไม่ไหวก็ให้พวกเขาออกไป จ่ายเงินให้ขอทานพวกนั้นเสีย อย่าใส่ใจกับเงินรายทางเล็กน้อยพวกนั้น”

พ่อบ้านเห็นด้วยและรีบออกไปบอกเหล่าพ่อค้าว่าผางหลิงมีความคิดเห็นอย่างไร

การค้าเกลือสร้างรายได้มากกว่าปกติอย่างน้อยห้าเท่า เงินไม่กี่สิบตำลึงที่เสียไปเปรียบได้กับน้ำผึ้งหยดเดียวในไหสำหรับพ่อค้าเกลือเหล่านี้

เมื่อได้ยินว่าผางหลิงจะเดินทางเข้าเมือง เวลาที่ใช้เดินทางไปกลับอย่างเร็วด้วยขบวนของขุนนางผู้จัดการกิจการหลวง อาจใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือน แน่นอนว่าพ่อค้าเกลือไม่อาจรีรอ เพราะมีกิจการต้องทำให้ทันเวลา จึงต้องทนกลั้นใจรับความโชคร้ายในครั้งนี้ไปก่อน ตราบใดที่ครั้งหน้าปัญหานี้ได้รับการแก้ไขก็ยังพอทำใจยอมรับได้