ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 275 สินบนร้อยตำลึง

บทที่ 275 สินบนร้อยตำลึง

หลี่ปี้ซู่บอกกับเหยียนซีว่าซินเย่มีรายได้ทางอื่น ซึ่งก็คือการลักลอบขายเกลือ

หลังจากพูดจบเขาก็มองหน้าเหยียนซี และพบว่านางไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย จึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยในใจ เด็กสาวผู้นี้กล้าหาญมาก หากถูกจับได้ว่าลักลอบค้าเกลือถือเป็นโทษอาญาร้ายแรง อาจถูกตัดหัวได้ในพริบตาด้วยซ้ำ

อันที่จริงหลี่ปี้ซู่เพียงไม่รู้เรื่องในใจนางเท่านั้น

เหยียนซีไม่ตอบโต้เมื่อได้ยินเรื่องลักลอบค้าเกลือ เพราะหลังจากที่เธอไตร่ตรองดูแล้ว เรื่องนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของตน

ตั้งแต่สมัยโบราณจนกระทั่งปัจจุบัน ราชสำนักนับว่าเป็น ‘เจ้าของทั้งภูเขาและทะเลแต่เพียงผู้เดียว’ ซึ่งหมายความว่าทุกคนที่อาศัยอยู่ในผืนดิน ภูเขา และทะเลเป็นสมบัติของราชสำนัก และในบรรดาสินค้าทางทะเล เกลือถือเป็นของสำคัญมาก

เกลือเป็นของต้องห้ามที่ทางการสามารถจำหน่ายได้เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้ทำการค้าขายได้ทั่วไป เพราะเกลือนี้เป็นของจำเป็นในการดำรงชีวิตของผู้คน รายได้จากการค้าเกลือถือว่าเป็นรายได้ก้อนใหญ่ของราชสำนัก และยังมีการคิดภาษีเมื่อทำการซื้อขายอีกด้วย ดังนั้นทำให้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงในการจ่ายภาษีเพื่อซื้อหามันได้ แม้จะไม่ได้รู้ตัวเลยก็ตาม

ราชสำนักมีการตั้งหน่วยงานที่ดูแลการค้าเกลือและเหล็กขึ้นเป็นการเฉพาะ ทำให้พ่อค้าไม่สามารถดำเนินการซื้อหาเกลือได้โดยตรง และมีเพียงหนังสืออนุญาตจากทางการเท่านั้น ที่จะเป็นตัวกำหนดสัดส่วนแต่เพียงผู้เดียว

พ่อค้าที่ได้รับส่วนแบ่งเกลือเป็นจำนวนมาก ก็นับได้ว่าเป็นมหาเศรษฐีที่สามารถพูดได้อย่างไม่เกินจริงว่าร่ำรวยมีเงินเข้ามามหาศาลทุกวัน

เพื่อให้ได้เกลือมาค้าขาย ทุกคนต่างต้องแข่งขันและหาวิธีการต่าง ๆ นานา สำหรับเหลียวโจวแล้ว เนื่องจากที่ผ่านมาแผ่นดินแห่งนี้เป็นพื้นที่ในศักดินาของอันอ๋องมาโดยตลอด จักรพรรดิเทียนฉีจึงทรงเข้มงวดกับที่แห่งนี้มาก ว่ากันว่าพ่อค้าท้องถิ่นแทบไม่ได้ส่วนแบ่งเกลือมาเลย ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดก็ตาม เกลือทั้งหมดถูกแจกจ่ายไปยังเฉิงโจวและเมืองหลวงมากกว่า

การลักลอบค้าเกลือที่หลี่ปี้ซู่ว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แต่เป็นการค้าขนาดใหญ่ที่เหลียวโจวจัดตั้งคาราวานการค้า ส่งเกลือจากนาเกลือไปขายทางเหนือ ตะวันตกเฉียงเหนือ และสถานที่อื่น ๆ เพื่อทำกำไร

นาเกลือทางการในแคว้นเว่ยอยู่ใกล้กับทะเล ยกเว้นแหล่งผลิตเกลือบางแห่ง พวกเขาใช้ความร้อนจากแสงอาทิตย์ในการสกัดเกลือออกมาจากน้ำทะเล เนื่องจากทางใต้มีอากาศร้อนกว่า พวกเขาจึงสามารถสกัดเกลือได้ตลอดเวลา ยกเว้นเดือน 3 ที่เป็นช่วงที่หนาวที่สุดของปี ส่วนนาเกลือทางเหนือจะสกัดเกลือได้เพียงครึ่งปีเท่านั้น

เกลือทางเหนือส่วนมากจะมาจากเหลียวโจว และเคยมีนาเกลือถึงสามแห่งที่อำเภอซินเย่ แต่หลังจากปิดตัวลงก็เหลือเพียงแค่แห่งเดียวเท่านั้น ทำให้การค้าเกลือเริ่มมีน้อยและขาดแคลน ส่งผลให้กำไรจากการลักลอบค้าเกลือเถื่อนยิ่งงอกเงย และเส้นทางขนส่งเกลือผ่านไปขาย ก็ยังต้องเป็นที่อำเภอซินเย่เท่านั้น

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมาขัดขวาง”

“คุณหนู เราควรปล่อยให้พวกเขาอยู่อย่างสงบที่นี่ขอรับ เราไม่อาจรู้ได้เลยว่ามีผู้มีส่วนเกี่ยวข้องคนอื่นอีกมากเพียงใดในเรื่องนี้” หลี่ปี้ซู่ตอบอย่างคลุมเครือ

เหยียนซีมองเขาแล้วเอ่ยต่อ “เมื่อพี่เอ้อร์หลางกลับมา ผู้ช่วยหลี่จะต้องไปคุยเรื่องนี้กับเขา หากเป็นกิจการที่ดีจริง ๆ ข้าจะต้องขอบคุณท่าน แต่สำหรับข้า สิ่งที่ข้าเชื่อถือที่สุดก็คือเงิน”

หลังพูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป

หลี่ปี้ซู่ถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าเหยียนซีไปแล้วนางหลี่ก็เข้ามาใกล้แล้วถามต่อ “สามี ท่านว่านางเชื่อหรือไม่เจ้าคะ”

“ลักลอบขนเกลือได้กำไรมหาศาล อย่างไรนางก็ต้องเชื่อ ลืมเรื่องนี้ไปซะ สถานการณ์ของท่านอ๋องยามนี้กำลังเข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ หากพวกเขาต้องการเงินจริง ๆ ก็นับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ท่านอ๋องคงจะยอมมอบให้พวกเขาไป”

หลี่ปี้ซู่เองก็เป็นคนของอันอ๋องเช่นกัน

เหลียวโจวเป็นที่ดินศักดินาของอันอ๋องมาก่อน นาเกลือในซินเย่เป็นหนึ่งในแหล่งทำเงินของอันอ๋อง

หากอันอ๋องอยากจะประสบความสำเร็จ เงินก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจขาดไปได้ เลี้ยงกองทหาร ซื้อม้า สรรหาขุนพล ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น อีกทั้งเหลียวโจวยังอยู่ใกล้ชายแดนเป่ยหรง มีอาณาเขตกว้างขวาง แต่ประชากรน้อย จึงไม่ได้มีรายได้มากมายนัก หากจะสร้างกำไรจากการลักลอบขนของเล็ก ๆ น้อย ๆ จะไปมากมายเท่าทำนาเกลือได้อย่างไร

อันอ๋องทำเช่นนี้มาหลายปีแล้ว และในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ เขาก็ได้ผลกำไรจากนาเกลือที่ซินเย่นี้อย่างเต็มที่เช่นกัน

เขาไม่ได้โกหกเหยียนซี มีคนจำนวนมากในซินเย่ที่ได้รายได้มหาศาลจากการทำนาเกลือ ตราบใดที่หลิวเหิงกล้าหาญพอ เขาก็จะได้รับส่วนแบ่งนี้เช่นกัน

“หากพวกเขาไปที่นาเกลือ จะเข้าใจเรื่องบนเขาหรือไม่” นางหลี่ระมัดระวังมากกว่าสามี “ท่านอ๋องเข้มงวดมาก หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบนเขาจะไม่มีผู้ใดได้รับการละเว้น”

“ไม่ต้องห่วงในเมื่อหลิวเหิงอยากไปนาเกลือ ข้าก็เพียงนำทางเขาไปตามเส้นทางที่ปลอดภัยในธรรมชาติ หากเขาไปที่นั่นแล้วบังเอิญเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น มันก็คือชะตาของเขาเอง แม้เขาจะเป็นผู้นำของคนจำนวนมาก แต่ระดับท่านอ๋องจะไม่สามารถจัดการคนระดับนายอำเภออย่างเขาได้หรือ ถ้าเขาเข้าใจสถานการณ์และรับใช้นายถูกคน ก็เป็นประโยชน์ต่อตัวเขาเอง ท่านอ๋องอาจจะยอมรับเขาในฐานะที่เป็นถึงจอหงวน แต่หากเขาคิดเป็นอื่น ชะตากรรมก็คงไม่ต่างจากนายอำเภอคนก่อน”

หลี่ปี้ซู่พูดเช่นนี้ออกมาพร้อมจิตสังหาร หากตัดเรื่องที่เขาไม่มีกำลังคนอยู่ในมือตอนนี้ออกไปแล้ว เรื่องของหลิวเหิงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่น่ากังวลเกินไปนัก อีกอย่าง คนอย่างเขาหรือจะยอมจำนนกลืนความโกรธลงคอและก้มหัวให้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เช่นเหยียนซี

เมื่อหลิวเหิงกลับมาและได้ยินว่าเหยียนซีกักตัวหลี่ปี้ซู่พร้อมภรรยาของเขาเอาไว้แล้ว ซ้ำยังได้ความเรื่องการลักลอบขายเกลืออีกด้วย ชายหนุ่มก็ยากจะแสดงออกถึงความขอบคุณที่มีต่อนาง เขาโค้งคำนับให้เด็กสาวด้วยความเคารพอย่างมาก และรีบไปพบหลี่ปี้ซู่

เมื่อหลี่ปี้ซู่พบนายอำเภอ เขาก็รีบกล่าวขออภัยทันที โดยบอกว่าตนเองไม่กล้าพูดเรื่องเหล่านี้ออกมาก่อน เพราะเขาเป็นเพียงขุนนางตัวเล็ก ๆ เลยกลัวว่าจะทำให้เกิดความขุ่นเคือง และนายอำเภอเพิ่งจะมาถึงและได้รับตำแหน่งไม่นาน จึงไม่กล้าจะกระทำการใด ๆ อย่างหุนหันพลันแล่น

หลิวเหิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วกล่าวว่าผู้ช่วยหลี่พลาดไปเสียแล้ว

“คนในครอบครัวข้าล้วนจิตใจดี เพียงแต่อาจจะใจร้อนไปหน่อย อนิจจา นางใจดีกับข้าและถึงกับยอมแม้แต่สละชีวิตเพื่อข้าอีกด้วย… ผู้ช่วยหลี่โปรดอย่าเอาความ…” หลิวเหิงกล่าวขออภัยด้วยท่าทีแบ่งรับแบ่งสู้ และพูดเรื่องในอดีตขึ้นมาอีกเล็กน้อย ภาพลักษณ์ของชายผู้หวาดกลัวคู่หมั้นที่มีบุญคุณนั้นถูกนำเสนออย่างเต็มที่

หลี่ปี้ซู่คิดว่าหากมีภรรยาที่พร้อมสละชีวิตเพื่อตนเองเพียงนี้เขาก็คงจะรักนางมากอย่างแน่นอน จึงเต็มใจเชื่อด้วยอารมณ์เช่นนั้น

หลังจากนั้นหลิวเหิงก็เริ่มถามเรื่องการลักลอบค้าเกลือว่าต้องทำอย่างไรบ้าง

หลี่ปี้ซู่รู้ว่าทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนสี่ หลังจากที่แหล่งสกัดเกลือผลิตเกลือได้ พ่อค้าจากทุกแห่งจะมารอที่ท่าเรือเพื่อขนส่งเกลือเหล่านี้ออกไป “ใต้เท้าที่เราต้องดูแลคือรับรองให้พวกเขาขนส่งสินค้าออกไปได้อย่างปลอดภัยเท่านั้นขอรับ เรื่องอื่นท่านไม่ต้องกังวล เมื่อเริ่มการขนส่ง พ่อค้าเหล่านั้นก็จะเริ่มทำการส่งส่วย”

“มากน้อยเพียงใด” หลิวเหิงถามอย่างกระตือรือร้น หลังจากถามเขาก็เพิ่งแสดงท่าทีเขินอายออกมา ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงและดูตื่นเต้น

“ข้าไม่สามารถบอกได้แน่ชัดนักขอรับ มันแตกต่างกันไปในแต่ละปี แต่ก็ไม่ต่ำกว่าร้อยตำลึงขอรับ” เมื่อหลี่ปี้ซู่เห็นความกระตือรือร้นของนายอำเภอหลิวแล้วก็รู้สึกว่าตนเองมาถูกทาง ในคราวแรกเขารู้สึกกังวลเมื่อถูกเหยียนซีเร่งเร้ากดดัน จึงเริ่มเจรจากับหลิวเหิงด้วยผลประโยชน์และเรื่องหอมหวานเช่นนี้ก่อน

เมื่อหลิวเหิงได้ยินว่ากำลังจะได้รับเงินร้อยตำลึง เขาก็พยักหน้าเล็กน้อยและลดความตื่นเต้นลง “ใกล้จะสิ้นเดือนสี่แล้ว พรุ่งนี้ผู้ช่วยหลี่ต้องไปธุระกับข้า”

นี่หมายความว่าต้องติดตามไปด้วยกันในฐานะผู้ร่วมงานแล้วหรือไม่

หลี่ปี้ซู่ไม่หวาดกลัวอีกหากเขาสามารถออกจากที่นี่ได้ ดังนั้นจึงพยักหน้ารับ “เป็นหน้าที่ข้าในการช่วยเหลือเรื่องงานของใต้เท้าขอรับ ทุกอย่างจะเรียบร้อยอย่างแน่นอน”