ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 274 สาวน้อยผู้นี้กล้าหาญมาก

บทที่ 274 สาวน้อยผู้นี้กล้าหาญมาก

หลี่ปี้ซู่และนางหลี่คุยกันอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างด้านนอก และปรากฏว่าหลิวจงเซี่ยวและสาวใช้ของที่ว่าการอำเภอหลิวเอาอาหารมาให้คนเฝ้าหน้าประตู หลังจากที่ส่งอาหารแล้ว เขาก็ถือน้ำร้อนไว้ในมือและมองเข้าไปในเรือนพัก “ผู้ช่วยหลี่ ท่านกระหายน้ำหรือไม่ ข้ามีน้ำร้อนอยู่ สามารถให้ท่านดื่มเพื่อดับความกระหายได้ขอรับ”

หลี่ปี้ซู่เองก็กังวลอยู่ว่าจะไม่มีใครถามเช่นนี้ เขาพยักหน้าและรีบตอบอย่างรวดเร็ว “ข้ากระหายน้ำมาก โปรดนำมาให้ข้าที่นี่ด้วย”

หลิวจงเซี่ยวให้สัญญาณว่าจะนำน้ำร้อนเข้าไปให้ แต่ไม่ยอมปล่อยกาต้มน้ำจากมือ และมองดูหลี่ปี้ซู่อย่างเข้มงวด

หลี่ปี้ซู่มีประสบการณ์มามาก และได้เห็นหลายครั้งที่ข้ารับใช้ลอบปิดบังหักหลังผู้บังคับบัญชา มีหรือเขาจะไม่เข้าใจท่าทีเช่นนั้น

ระหว่างที่รับกาต้มน้ำ เขาก็เอาเงินออกมาจากแขนเสื้อส่งให้พ่อบ้าน “พ่อบ้านหลิว วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“นี่…” หลิวจงเซี่ยวชี้ไปที่กระเป๋าเงินของเขา แล้วถูนิ้วชี้กับหัวแม่มือไปมา

ข้ารับใช้คนนี้ช่างโลภเงินนัก หลี่ปี้ซู่หันหน้าส่งสัญญาณให้นางหลี่เอาเงินออกมาให้เขาด้วย

จากนั้นก็ยัดเงินใส่มือของหลิวจงเซี่ยว “พ่อบ้านหลิว นี่มันเป็นเรื่องที่ข้าไม่คาดคิดมาก่อน จู่ ๆ คุณหนูก็โกรธมาก ข้าสับสนไปหมด…”

“ผู้ช่วยหลี่ ต้องขออภัยด้วย แต่คุณหนูเป็นหัวหน้าครอบครัว และดูแลเรื่องเงินมานาน นางเกิดมาพร้อมกับความสามารถด้านการค้าขาย คิดคำนวณรายได้กับต้นทุนของร้านค้าโดยการมองดูไม่กี่ครั้ง คุณหนูมาถึงซินเย่เพราะว่านางได้ยินมาว่าสามารถทำกิจการบางอย่างได้ในเหลียวโจว…” หลิวจงเซี่ยวพูดพร้อมกับถอนหายใจ “ข้าไม่ได้คาดหวังว่าที่ซินเย่จะแร้นแค้นและไร้โอกาสในการทำกิจการเช่นนี้”

“นี่… แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ” หลี่ปี้ซู่รู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เหยียนซีไม่สามารถหาโอกาสในการดำเนินกิจการที่นี่ได้ จึงหันมาจัดการกับพวกเขางั้นหรือ พวกเขาไม่ได้ขอให้นางมาที่นี่ด้วยซ้ำ

“คือว่า…” หลิวจงเซี่ยวลังเลอยู่นาน เห็นชัดว่ามีเรื่องราวที่ยากจะเอ่ยออกมา ดวงตาของเขาสบกับหลี่ปี้ซู่อย่างจริงจัง

หลี่ปี้ซู่อยากจะสาปแช่งพ่อบ้านจอมโลภผู้นี้ เขาเอากระเป๋าเงินไปถึงสองใบ ทว่าก็ยังปฏิเสธที่จะพูดออกมาทั้งหมด แต่ในสถานการณ์นี้เขาเสียเปรียบกว่าทุกทาง จึงทำได้เพียงส่งสัญญาณให้ภรรยานำเงินออกมาอีกครั้ง

“ข้าจะเสี่ยงบอกความจริงกับท่าน คุณหนูของข้าได้ยินว่าผู้ช่วยหลี่เสมือนเสือนอนกินในซินเย่ ท่านมีเงินมากมาย อีกทั้งไม่ใช่คนที่เกิดเมืองนี้ ต่างจากหัวหน้าสวี หากคุณหนูเล่นงานท่าน ก็คงไม่มีใครมาช่วยเหลือท่านได้จริงหรือไม่…”

“อะไรนะ!?” หลี่ปี้ซู่ตกใจมาก เหยียนซีเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ แต่ต้องการก่อเรื่องว่าเขาทำผิดกฎหมาย เพื่อหาเรื่องมายึดทรัพย์สินไปเป็นของตนเองงั้นหรือ?

“คุณหนูของข้าไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด เมื่ออยู่ที่เมืองหลวง นางทุ่มเทความพยายามแม้จะต้องเสี่ยงตายก็ทำได้เพื่อช่วยสนับสนุนใต้เท้า ว่ากันตามตรงแล้ว คุณหนูจำเป็นต้องมอบของขวัญให้ทั้งท่านอ๋องและผู้ใหญ่ในเมืองหลวงทุกปี แม้แต่องค์จักรพรรดิและพระมเหสีก็ยังทรงยกย่องนาง ใต้เท้าอยู่ในโอวาทของคุณหนูมากขอรับ” หลิวจงเซี่ยวมองหลี่ปี้ซู่ด้วยแววตาเห็นใจ “คุณหนูของข้าบอกว่า เมื่อไร้ผู้ช่วยหลี่แล้ว ทุกคนก็จะนับถือนายอำเภอหลิวมากขึ้นไปอีก”

ท่าทางเช่นนั้นราวกับว่ากำลังมองคนที่กำลังจะถูกฆ่า

ความหมายในคำพูดของเขาชัดเจนมาก หน้าที่การงานของหลิวเหิงนั้นล้วนได้รับการสนับสนุนจากเหยียนซีในเรื่องเงินทอง ไม่ว่าจุดประสงค์ของชายหนุ่มแท้จริงแล้วจะคืออะไร ตราบใดที่เด็กสาวออกปาก เขาย่อมยินยอมตามนาง ดังนั้นเหยียนซีจึงจับตาดูผู้ช่วยหลี่ที่อยู่อย่างสุขสบายผู้นี้เป็นพิเศษ ด้วยความคิดที่ว่าเขาเป็นตัวขัดลาภของตน ทำให้หลิวเหิงไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร นางจึงพยายามหาเรื่องมาสังหารเขา

เป็นแผนการที่ต้องอาศัยความกล้าหาญและโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง ไม่ว่านายอำเภอผู้นี้จะเป็นเพียงคนหนุ่มอายุน้อยเพียงใด แต่เขาก็ยังนับว่าเป็นคนจากราชสำนักเช่นกัน ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่ผู้ช่วยนายอำเภอขั้นแปดอย่างเขาจะถูกฆ่าตายอย่างเงียบ ๆ เพราะแม้แต่นายอำเภอขั้นเจ็ดคนก่อนก็ยังเป็นเช่นนั้น

เขาได้เห็นมากับตา และมีส่วนเกี่ยวข้องในการสังหารนายอำเภอคนก่อนอีกด้วย ดังนั้นจึงยังมีความเกรงกลัวอยู่ในใจ หากเหยียนซีคิดจริง ๆ ว่าเขาขัดขวางความเจริญของหลิวเหิง และคิดจะจัดการกับเขา ต่อให้ชายหนุ่มถูกเขากำจัด เขาก็ต้องไม่รอดด้วยเช่นกัน หากมีใครเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ เขาต้องตายอย่างแน่นอน

หลี่ปี้ซู่กำลังจะเป็นบ้า หลังจากเป็นคนสร้างปัญหามานาน ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในกำมือของหญิงสาวผู้คลั่งไคล้ในเงินทองผู้นี้เสียแล้ว

ไม่ ผู้หญิงคนนั้นคิดจะฆ่าเขาเพื่อหวังเงิน!

เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่ทันได้ตัดผม เหตุใดจึงมีความกล้าถึงเพียงนี้ได้

หลี่ปี้ซู่คิดถึงข้อมูลที่เขาได้รับรู้เกี่ยวกับหลิวเหิงและเหยียนซี ความคิดเห็นที่เขามีต่อนางก็คือ ‘เป็นเด็กสาวที่กล้าหาญ’ ในประเด็นนี้ถูกสนับสนุนด้วยเรื่องราวของนางที่ต่อสู้มาตลอดในอำเภอหมิงสุ่ย หรือการไปร้องทุกข์ต่อหน้าพระพักตร์เพื่อช่วยหลิวเหิง อีกทั้งนางยังนำผู้คนไปสร้างความวุ่นวายที่ถนน จนต้องมีขุนนางถูกสังหาร และอีกหลายคนต้องเข้าคุก ข่าวคราวการสังหารเจ้ากรมยุติธรรมยังระบุด้วยว่าเขาไม่ได้ตายด้วยคนของตระกูลสวี เป็นไปได้หรือไม่ว่านางจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

หากเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนอื่น เขาก็คงไม่มีทางเชื่อเลยว่านางจะทำสิ่งเหล่านี้ได้ แต่เมื่อเป็นเหยียนซีแล้ว เขากลับไม่แน่ใจอะไรทั้งสิ้น

หากหลิวจงเซี่ยวพูดความจริง หลิวเหิงก็จะช่วยเหยียนซีปกปิดเรื่องนี้อย่างแน่นอนเมื่อเขากลับมาถึง หากมีการสืบสวนเรื่องทั้งหมดอย่างเป็นทางการ ตัวเขาที่ไม่ได้ใสสะอาดมีเรื่องปิดปัง ก็ไม่อาจจะทนให้เกิดการสอบสวนได้เช่นกัน ถ้าการสอบสวนเกิดขึ้น เรื่องที่ใหญ่กว่านี้ต้องถูกเปิดโปง และจะกลายเป็นว่าไม่เพียงเขาเท่านั้นที่จะถูกทำลาย แต่ตระกูลหลี่ทั้งหมดอาจไม่มีที่ยืนอีกต่อไป

ความโกรธเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว

ที่สำคัญคือเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ภรรยาและเขาถูกคุมตัว ไม่สามารถส่งข่าวไปไหนได้ ทำได้เพียงรอความตายอยู่เช่นนี้อย่างนั้นหรือ

ไม่! เขาต้องหาทางรอดไปให้ได้ หลี่ปี้ซู่ตัดสินใจเอ่ยปากถามหลิวจงเซี่ยวขึ้นด้วยใบหน้าขัดเขิน “พ่อบ้านหลิว ข้าไม่เข้าใจเรื่องนี้จริง ๆ มีเรื่องที่จะต้องพูดคุยกับคุณหนู เป็นไปได้หรือไม่ว่าข้าอยากจะขอพบนาง”

หลิวจงเซี่ยวลังเลพักหนึ่ง จากนั้นก็แตะที่กระเป๋าเงินอีก

หลี่ปี้ซู่อยากจะฆ่าคนคนนี้ให้ตาย ชายผู้นี้ทำเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งสองไม่มีเงินเพิ่มอีกแล้ว ไม่สามารถนำเงินสดให้เขาได้อีก นางหลี่จึงต้องถอดสร้อยข้อมือเงินให้เขาไป

หลิวจงเซี่ยวพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ “ข้าจะไปถามให้ขอรับ” จากนั้นเดินไปอีกไม่กี่ก้าว เขาก็หันกลับมาเอ่ยอีกว่า “ผู้ช่วยหลี่ ท่านอยากได้น้ำร้อนอีกงั้นหรือขอรับ”

บ่าวผู้นี้ไม่ต่างอะไรจากนายของเขา พ่อบ้านผู้นี้โลภเงินอย่างยิ่ง และฉวยโอกาสทุกครั้งที่หาได้ หลี่ปี้ซู่ลอบสาปแช่งในใจอย่างลับ ๆ แต่ก็ต้องยอมจำนน “ใช่ ข้ากระหายน้ำอยู่ครู่หนึ่งแล้ว โปรดหาน้ำร้อนมาเพิ่มให้ด้วย”

หลิวจงเซี่ยวออกไปด้วยความพึงพอใจ ส่งมอบเงินทั้งหมดและกำไลข้อมือแก่เหยียนซี “พวกเขามอบเงินเหล่านี้ทันทีที่ข้าเอ่ยถาม เขาต้องการคุยกับคุณหนูขอรับ”

เหยียนซีตรวจดูก็พบว่านั่นเป็นเงินประมาณยี่สิบตำลึงในกระเป๋าทั้งสามใบ จริง ๆ แล้วสร้อยข้อมือเงินนั้นก็มีน้ำหนักมาก อย่างน้อยก็น่าจะสักสองชั่ง และทำด้วยงานฝีมืออย่างประณีต เธอเอาสร้อยข้อมือและเงินห้าตำลึงให้แก่หลิวจงเซี่ยว “นี่จำหรับเจ้า อย่ามองว่าข้าตระหนี่เลยนะ วันนี้ทุกคนทำงานหนักมาก ที่เหลือนำไปแบ่งให้พวกเขาเถอะ”

หลิวจงเซี่ยวรับปากทันที เขานำกำไลเงินออกไป “ข้าน้อยขอรับไว้เพียงกำไลเงินนี่ เงินที่เหลือไม่กล้ารับไว้ขอรับ”

เหยียนซีรู้ว่าเขาต้องปฏิเสธเงินนั้นเพื่อสร้างความประทับใจแก่นางว่าตนไม่ใช่คนโลภ “งั้นเจ้าก็เป็นผู้รับผิดชอบเอาเงินไปแจกจ่ายก็แล้วกัน” หลิวจงเซี่ยวไม่เคยได้รับงานเช่นนี้มาก่อน นอกจากงานพ่อบ้านทั่วไปที่ทำได้อย่างไม่บกพร่องแล้ว เธอก็อยากจะทดสอบเขาเช่นกัน

หลิวจงเซี่ยวรับคำแล้วนำเงินไปแจกจ่าย แน่นอนว่าเขาไม่บอกใครว่านี่คือเงินที่นำมาจากหลี่ปี้ซู่ แต่บอกทุกคนว่าเป็นเงินรางวัลที่คุณหนูมอบให้เพราะเห็นว่าวันนี้ร่วมมือกันทำงานอย่างดี

เหยียนซีทำสิ่งต่าง ๆ อย่างใจเย็น ดื่มชาถ้วยหนึ่ง จากนั้นก็พาเหยียนหลิ่วไปที่เรือนของหลี่ปี้ซู่

ในตอนนี้หลี่ปี้ซู่เริ่มเหงื่อตก เพราะกลัวว่าความตายจะมาถึงตัว เมื่อเหยียนซีเปิดประตูแล้วยืนอยู่ด้านหน้า เขาก็สะดุ้งจนแทบจะล้มลงที่พื้นทันที

“หลิวจงเซี่ยวบอกว่าท่านมีเรื่องสำคัญต้องการพุดคุยกับข้า” เหยียนซีเดินเข้าไปด้านใน

หลังหลี่ปี้ซู่เห็นว่าอีกฝ่ายพาเหยียนหลิ่วเข้ามาก็ยื่นมือไปจะจับเหยียนซี

แต่เมื่อเขายื่นมือออกมา เหยียนหลิ่วก็เตะเข้าที่มือนั่นทันที แรงนั้นทำเอาเขารู้สึกชาไปครึ่งร่างแล้วล้มลงกับพื้น

“กล้าดีอย่างไรมาล่วงเกินคุณหนูของข้า!” เหยียนหลิ่วขึ้นเสียง พร้อมก้าวไปข้างหน้าและเริ่มเตะในจุดที่ไม่ทำให้กระดูกและกล้ามเนื้อเสียหาย แต่ทำให้เกิดความเจ็บปวดยากจะทนทาน

หลี่ปี้ซู่ยากที่จะลุกขึ้นยืนอยู่ครู่หนึ่ง เขาร้องอย่างเจ็บปวดก่อนที่นางจะเตะครบสามครั้งด้วยซ้ำ

เหยียนหลิ่วเตะอยู่แปดครั้งติดต่อกัน ส่วนนางหลี่หวาดกลัวจนรีบคุกเข่าลง จากนั้นเหยียนซีจึงบอกให้เหยียนหลิ่วหยุด

“ผู้ช่วยหลี่ ความจริงข้าไม่อยากจะฟังอะไรจากท่านอีกแล้ว ท่านมีเรื่องสำคัญมากมายที่ได้รับผิดชอบ จึงคิดการใหญ่มองว่าตนเองสามารถบังดวงอาทิตย์ด้วยมือเพียงข้างเดียวเมื่ออยู่ที่ซินเย่แห่งนี้งั้นหรือ น่าสงสัยจริง ๆ ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านาย”

“คุณหนู… ข้า… ข้าผิดไปแล้วขอรับ!” หลี่ปี้ซู่ลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดและรีบขออภัย

“บอกมาว่าใครให้เงินท่าน และพวกเขาให้เงินเพื่ออะไร”

“คุณหนู… ไม่มีใครในอำเภอมอบเงินให้ข้า…” หลี่ปี้ซู่เห็นว่าเหยียนซีกำลังจะเปลี่ยนสีหน้า จึงรีบตะโกนอย่างรวดเร็ว “ซินเย่มีรายได้ทางอื่นขอรับ!”

“รายได้ทางอื่นอะไร”

หลี่ปี้ซู่กระซิบเสียงเบา “ลักลอบค้าเกลือขอรับ!”