ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 273 หากเงินไม่มาก็ต้องตามหาเอง

บทที่ 273 หากเงินไม่มาก็ต้องตามหาเอง

หลิวเหิงคิดอย่างรอบคอบและก็พบสาเหตุของปัญหาในที่สุด ในการปกครองอำเภอนี้ มีเจ้าหน้าที่สองคนที่ช่วยกันดูแลอยู่ คือหลี่ปี้ซู่ผู้ช่วยนายอำเภอ และสวีมู่เจี๋ยที่เป็นหัวหน้านายทะเบียน ดูเหมือนเขาจะทำงานเบื้องหลังให้หลี่ปี้ซู่ เพราะส่วนใหญ่แล้วไม่ได้มีใครพูดถึงอีกฝ่ายมากนัก อาจเป็นไปได้ว่าสองคนนี้มีอะไรบางอย่างที่เห็นไม่ตรงกันอยู่

เพื่อที่จะสร้างความมั่งคั่งร่วมกัน หลิวเหิงจึงจงใจเล่าเรื่องของตัวเองต่อหน้าหลี่ปี้ซู่ และเชื่อว่าผู้ช่วยหลี่จะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

เขาสอบถามเรื่องราวของนายอำเภอคนก่อน หลังจากที่เป็นจิ้นซื่อและได้รับตำแหน่ง นายอำเภอกู่ก็เดินทางมาที่นี่พร้อมกับผู้ติดตามจำนวนไม่มาก อีกฝ่ายเป็นคนชอบอ่านตำราและมีเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนในซินเย่ นายอำเภอคนก่อนถูกหลี่ปี้ซู่สังหาร ถ้าหลิวเหิงวู่วามอาจจะมีจุดจบไม่ต่างกัน แต่ด้วยการสนับสนุนของเหยียนซี เขาจึงเตรียมเงินจำนวนมากมาด้วยเมื่อรับตำแหน่งครั้งนี้ รวมทั้งยังเป็นที่รู้จักของผู้คนจากเมืองหลวงและเฉิงโจว ความเสี่ยงที่จะถูกฆ่าอย่างเงียบ ๆ คงน้อยลงมากถ้าเทียบกับนายอำเภอคนก่อน

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หลี่ปี้ซู่ควรจะพอใจหากรู้ว่าหลิวเหิงต้องการจะมีส่วนร่วมในความมั่งคั่งนี้ด้วย

เพื่อให้เวลากับหลี่ปี้ซู่ ตั้งแต่คืนนั้น หลิวเหิงจึงไม่เดินทางออกจากที่ว่าการอำเภอ เขาวนเวียนอยู่รอบ ๆ ที่ว่าการ และแทบจะขยับเก้าอี้ไปรอรับข้อตกลงที่หน้าประตู

น่าเสียดายที่นอกจากสายลมในฤดูใบไม่ผลิที่เข้ามากระทบหน้าแล้ว ก็ไร้ซึ่งใบไม้แม้สักใบพัดมา หลี่ปี้ซู่ยังให้ความเคารพเขาอย่างปกติเมื่อได้พบกัน คำพูดก็เป็นธรรมชาติอย่างไร้ที่ติ เห็นชัดว่าตนนั้นยังไม่ได้รับความไว้วางใจ จนกระทั่งผ่านไปพักหนึ่ง ก็ยังไม่มีใครติดต่อมา

เหยียนซีเอาแต่เดินไปมาในตอนกลางวัน และนอนไม่หลับในตอนกลางคืน บางครั้งก็ออกจากที่พักและเดินไปมารอบ ๆ ลานเป็นครั้งคราว หลายครั้งที่ได้ยินเสียงเดินไปมาที่หน้าต่างกลางดึก และเมื่อออกไปดูก็พบว่าเป็นหลิวเหิงที่เดินไปมาอย่างครุ่นคิดเช่นกัน แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลาย

เนื่องจากหลิวเหิงกำลังแสดงความเป็นคนโลภ เธอจึงคอยช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ มันคงจะเหมาะสมกว่าหากตนจะบีบบังคับอะไรบางอย่าง และอาจจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับสินบน

ในวันนี้ หลิวเหิงได้รับรายงานเรื่องข้อพิพาทที่นาของชุมชนแห่งหนึ่ง และออกเดินทางไปไกล่เกลี่ย ระหว่างที่เขาไม่อยู่ เหยียนซีก็เรียกภรรยาของหลี่ปี้ซู่มา “แม่นางหลี่ ข้าได้ยินว่าท่านเป็นคนเหลียวโจวอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

ก่อนหน้านี้ เหยียนซีจะเรียกอีกฝ่ายอย่างสุภาพว่า ‘ฮูหลินหลี่’ ทว่ายามนี้เมื่อเธอเรียกอีกฝ่ายว่าแม่นางหลี่โดยตรง ทำให้เธอดูหยิ่งผยองขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นางหลี่อายุมากกว่าเธอ เพียงแค่คิดเรื่องที่เด็กสาวที่ยังเป็นเพียงคู่หมั้นนายอำเภอ ไม่ทันได้แต่งงานกับเขา ก็ด้อยกว่านางหลี่ที่แต่งงานเป็นภรรยาผู้ช่วยแล้ว

นางหลี่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยตอบ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้ามาจากอิงเฉิงที่อยู่ทางใต้เมืองเหลียวโจว”

“ตระกูลของท่านทำกิจการอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

“คุณหนูพูดเล่นไปได้ ครอบครัวข้าเป็นเพียงชาวนาทั่วไป ชีวิตที่บ้านก็ยากลำบาก ต่อมาได้พบกับสามี เขาก็ไปสู่ขอข้าที่บ้าน หลังจากแต่งงานกันจึงได้ติดตามเขามายังซินเย่…”

เหยียนซีฟังไม่ทันจบก็เอ่ยถามขัดขึ้น “แล้ว… ท่านเคยพบคนเป่ยหรงบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

“ตอนที่ข้ายังเด็กเคยเห็นชาวเป่ยหรงบุกมา และผู้อาวุโสในครอบครัวก็มักจะกล่าวถึง แต่ต่อมาราชสำนักก็ขับไล่พวกนั้นออกไป แม้จะยังบุกมาตามชายแดนบ้างเป็นครั้งคราว ทว่าก็ไม่เคยเข้ามาลึกถึงที่นี่เจ้าค่ะ” นางหลี่ไม่แน่ใจว่าเหตุใดจู่ ๆ เหยียนซีจึงถามถึงเป่ยหรง ดังนั้นจึงพยายามเล่าอย่างระมัดระวัง

“ข้าเห็นว่าเสื้อผ้าที่ท่านสวมล้วนเป็นของมีค่าที่ลำพังเงินเดือนของผู้ช่วยหลี่ไม่สามารถซื้อหามาได้ จริงหรือไม่เจ้าคะ” เหยียนซีเปลี่ยนเรื่องและจ้องมองนางหลี่ด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าได้ยินมาว่ามีหลายคนในเหลียวโจวทำงานได้จากการติดต่อกับพวกเป่ยหรง ซินเย่ค่อนข้างห่างจากชายแดน มีอะไรเช่นนั้นบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

“คุณหนู การสมคบคิดกับศัตรูเป็นอาชญากรรมร้ายแรง เป่ยหรงและแคว้นของเราบาดหมางกันมานานหลายชั่วอายุคน เหตุใดจึงถามเรื่องเช่นนี้…”

“แล้วที่หลี่ปี้ซู่รับสินบนไม่เป็นอาชญากรรมหรือ?” เหยียนซีขมวดคิ้ว สีหน้าของนางหลี่เปลี่ยนไปและเริ่มดูไม่ได้ขึ้นมาทันที

“คุณหนู เหตุใดจึงพูดเช่นนี้เจ้าคะ”

“ฮึ่ม! อย่ามาเฉไฉทำเป็นไม่รู้ไปหน่อยเลย แม่นางหลี่ เสื้อผ้าบนตัวท่านดูธรรมดา แต่ความจริงเป็นผ้ายกจากเสฉวนที่มีลวดลายชัดเจน เสื้อผ้าที่ท่านสวมราคาประมาณร้อยตำลึงได้ ตั้งแต่ข้ามาถึงที่นี่จนถึงวันนี้ ก็พบว่าท่านไม่เคยสวมเสื้อผ้าซ้ำกันมาก่อนเลย” เหยียนซีมองไปทางเหยียนหลิ่ว

เหยียนหลิ่วพยักหน้ารับจากข้าง ๆ “คุณหนู ข้าจำได้ทั้งหมดเจ้าค่ะ ฮูหยินของท่านผู้ช่วยหลี่สวมเสื้อคลุมผ้าปักในวันแรก กระโปรงลายดอกไม้สีสันสดใสในวันที่สอง วันที่สามสวมชุดกำมะหยี่เรียบ ๆ สีเงิน และยังมีเสื้อคลุมปักดิ้น ผ้าทอหรูอี้สีทอง มีลายเมฆสีเงินมงคลกับดอกไม้สีสดในวันนี้เจ้าค่ะ”

เหยียนหลิ่วรายงานเสื้อผ้าที่นางหลี่สวมใส่ในแต่ละวันออกมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ความจริงแล้วทั้งเหยียนซีและเหยียนหลิ่วไม่ได้มีความรู้เรื่องผ้า แต่ที่ว่าการอำเภอแห่งนี้มีสาวใช้ถูกจ้างมาทำงานอยู่ด้วย ตราบใดที่มีสตรีอยู่ พวกนางมักจะสนทนากันเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับเสมอ

บรรดาคนงานและสาวใช้เหล่านี้อาศัยอยู่และทำงานในที่ว่าการมาเป็นเวลานาน ดังนั้นพวกนางจึงรู้เรื่องเกี่ยวกับฐานะของครอบครัวผู้ช่วยหลี่อย่างไม่ต้องสงสัย

เหยียนซีใจกว้างและชอบนั่งฟังเรื่องนินทาเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อได้ข้อมูลมากขึ้น พวกนางก็จะได้รับเงินรางวัล สาวใช้ที่อยู่ใกล้ชิดนางหลี่จึงมักจะชอบมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับการแต่งกายของอีกฝ่ายให้เด็กสาวฟัง และบอกเรื่องเสื้อผ้าที่นางหลี่นิยมสวมได้อย่างถูกต้อง กระทั่งว่าสวมใส่ในโอกาสใด ซื้อที่ไหน ชิ้นหนึ่งราคาเท่าไหร่

เมื่อเหยียนหลิ่วพูดเช่นนี้ เหยียนซีก็หันไปมองนางหลี่แล้วเย้ยหยัน “พี่เอ้อร์หลางของข้าเป็นถึงนายอำเภอ แต่ผู้ช่วยหลี่กลับได้ดีกว่าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ไปเรียกหลี่ปี้ซู่มาพูดคุยกันเสียหน่อยดีหรือไม่”

ทันทีที่เห็นว่าเด็กสาวไม่พอใจ อาต้าและอาเอ้อร์ก็ส่งคนไปเรียกหลี่ปี้ซู่มาทันที

นางหลี่ตกใจและสับสน ไม่รู้ว่าจะต้องโต้ตอบอย่างไร จึงนั่งเงียบ ๆ รอดูสถานการณ์

หลี่ปี้ซู่กระวีกระวาดเข้ามาด้านใน และเห็นว่าภรรยาของตนอยู่ที่ลานของเรือนพัก เหยียนซีโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงต่อหน้าเขาแล้วเอ่ยขึ้น “ผู้ช่วยหลี่ ภรรยาของท่านเป็นคนยากจน กระทั่งได้ติดตามท่านมาที่ซินเย่จึงได้ร่ำรวยมีเงินทองมากมาย สามารถสวมเสื้อผ้าจากแพรไหมชั้นดีได้ทุกวัน ในอำเภอที่ยากจนเช่นซินเย่นี้ ท่านกลับสามารถรีดน้ำมันจากกรวดหินได้ รอพี่เอ้อร์หลางของข้ากลับมาเสียก่อนเถอะ ข้าจะให้คนกักตัวท่านไว้ จะได้ตรวจสอบว่าท่านรับสินบนและทำสิ่งใดผิดกฎหมายหรือไม่”

“คุณหนู ข้าคือผู้ช่วยนายอำเภอแห่งนี้จะมีใครกล้ามากักตัวข้าไว้ได้เล่า!” หลี่ปี้ซู่อดไม่ได้ที่จะโกรธเหยียนซีในความทะนงตนของนาง

“ท่านคิดว่าคนที่สามารถคุมขังท่านได้ตายไปหมดแล้วงั้นหรือ ไม่ได้ยินที่ข้าพูดรึไง กักตัวเขาไว้!” เหยียนซีออกคำสั่งกับอาต้าและคนอื่น ๆ จากนั้นเจ้าหน้าที่สองคนก็มาลากตัวหลี่ปี้ซู่ออกไป และโยนอีกฝ่ายไว้ในห้องของเขาเอง นางหลี่อยากจะร้องตะโกนแต่เหยียนหลิ่วเข้าไปคว้าตัวไว้ ความเจ็บปวดนั้นทำให้ถึงกับร้องไม่ออกสักคำ หญิงสาวคว้าตัวนางไม่ต่างจากคว้าไก่ แล้วโยนเข้าไปอยู่กับหลี่ปี้ซู่

หลี่ปี้ซู่ไม่คาดว่าจู่ ๆ เหยียนซีจะโกรธและทำเช่นนี้ เขาเองก็ตะโกนโต้ตอบอย่างไม่พอใจ พยายามเรียกคนของตนมาช่วย

น่าเสียดายที่ครอบครัวเขามีคนรับใช้เพียงสี่ห้าคนที่เรือนพักชั้นใน และเหยียนซีจับพวกเขามัดแล้วกักตัวไว้ในห้องแล้ว

เมื่อคนรับใช้และเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ เห็นว่าคู่หมั้นนายอำเภอกำลังจัดการกับผู้ช่วยหลี่และภรรยาของเขา ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี หลิวจงเซี่ยวได้รับคำสั่งให้เฝ้าดูคนเหล่านี้เอาไว้เช่นกัน

เหยียนซีสั่งให้คนปิดประตูเรือนพักชั้นใน ตอนนี้หลี่ปี้ซู่และภรรยาของเขาก็ไม่ต่างอะไรจากนกในกรง ไม่มีทางออกไปไหน ไม่มีใครพบเจอหรือติดต่อได้อีก และไม่มีข่าวจากส่วนต้อนรับ ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ยังทำงานกันเป็นปกติ แทบไม่มีใครสังเกตว่าผู้ช่วยหลี่หายตัวไป หรืออาจจะรู้แต่ไม่ได้สนใจ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาเองก็มีเรื่องบาดหมางส่วนตัวกับคนที่นี่ ไม่มีใครจะมาหาเขาแล้วพบว่าเขาหายตัวไปในช่วงเวลานี้เลยหรือ

หลี่ปี้ซู่ตะลึง เขารายงานเรื่องนายอำเภอหลิวไปแล้ว แต่ไม่ทันที่จะได้รับคำตอบกลับ ตนเองกลับถูกคู่หมั้นของนายอำเภอจับไว้ เมื่อพิจารณาจากความรักใคร่ที่ชายหนุ่มมีต่อคู่หมั้น เขาจะต้องเข้าข้างนางแน่นอน

ทุกวันนี้ความมีน้ำใจล้นเหลือของหลิวเหิงและเหยียนซีทำให้เจ้าหน้าที่ในที่ว่าการเคารพทั้งสองคนมาก อีกทั้งเจ้าหน้าที่อื่น ๆ รอบนอกก็แทบจะถูกยึดครองอำนาจโดยเฉวียจือและคนของหลิวเหิง

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจและหวาดกลัว

เหยียนซีต้องการอะไรกันแน่

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ หลี่ปี้ซู่ก็มองไปทางเสื้อผ้าที่สะดุดตาของภรรยา และอดไม่ได้ที่จะบ่นนาง “ถ้าเจ้าไม่ออกไปข้างนอกด้วยเสื้อผ้าเหล่านี้ จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นหรือไม่เล่า”

นางหลี่เองก็หดหู่เช่นกัน นางมีเสื้อผ้าดี ๆ ให้สวมใส่ เหตุใดจึงต้องใส่ผ้าขี้ริ้วออกไปข้างนอกด้วยเล่า อีกทั้งนางจะรู้ได้อย่างไรว่าเหยียนซีจะสนใจเรื่องพวกนี้ขึ้นมา “เหตุใดท่านจึงมาพูดเรื่องนี้เอาป่านนี้ล่ะ ท่านบอกเองว่านางเป็นคนดีมาก แต่ดูสิ่งที่เกิดขึ้นสิ”

“นางรู้หรือไม่ว่ามีบางอย่างผิดปกติ หากเป็นเช่นนั้น เราต้องหาทางส่งข่าว…”

“ไม่ นางจะไปรู้อะไรได้อย่างไร เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้น ไม่แม้แต่จะสวมใส่เครื่องประดับศีรษะด้วยซ้ำ หากนางพบอะไรบางอย่างขึ้นมาจริง ๆ นายอำเภอหลิวคงจะทำอะไรบางอย่างแล้ว นางเป็นบ้าขึ้นมาเพราะอยากได้เงินงั้นหรือ!?” นางหลี่คิดถึงสายตาของเหยียนซีที่จ้องมองมาที่เสื้อผ้าที่นางสวมใส่ และนึกถึงเสื้อผ้าของอีกฝ่ายที่เป็นเพียงผ้าไหมทั่วไปเท่านั้น “ที่ท่านบอกว่านายอำเภอหลิวโลภเงินนั้น อาจจะไม่ใช่ คนโลภเงินคือคู่หมั้นของเขาต่างหาก”

“นางไม่ได้ใจกว้างเรื่องเงินรางวัลหรือ”

“นั่นเป็นเพราะนางรู้จักใช้งานคน ข้าได้ยินนางคุยกับสาวใช้เสมอว่าคนกล้าต้องได้รับรางวัล นางคงต้องการช่วยนายอำเภอชนะใจผู้คน ข้าเห็นว่านางมีเงินเยอะ แต่ก็ใช้จ่ายทุกวัน แทนที่จะปลูกดอกไม้ในสวน นางกลับปลูกผักสวนครัวอีกด้วย”

“หลิวเหิงเคยเล่าว่าค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดขึ้นอยู่กับเงินจากกิจการของคู่หมั้นของเขา”

“ใช่แล้ว นางเป็นคนค้าขาย พวกแม่ค้าเช่นนี้ก็ย่อมสนใจเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เหยียนซีอาจจะคิดว่าค่าใช้จ่ายที่นางแบกรับนั้นมากเกินไป จึงต้องการหาประโยชน์จากเรา”