ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 270 ขึ้นไปทำงานบนเขาแล้ว

บทที่ 270 ขึ้นไปทำงานบนเขาแล้ว

เมื่อหญิงชราได้ยินว่าใต้เท้านายอำเภอต้องการไปที่บ้านของนางด้วยตนเองเช่นนี้จะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร

“สะดวกเจ้าค่ะ ที่บ้านมีน้ำให้ดื่ม และลูกสะใภ้ข้าน้อยก็อยู่ที่นั่นด้วยเจ้าค่ะ” หญิงชราเอ่ยอย่างตะกุกตะกักและรีบเดินนำไป

หัวหน้าฟ่านกลัวว่าหญิงชราและครอบครัวจะล่วงเกินนายอำเภอจึงอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลิวเหิงกลับห้ามเอาไว้ก่อน “หัวหน้าฟ่าน กลับไปทำหน้าที่ของท่านก่อนเถิด ข้าอาจจะต้องอยู่รบกวน พร้อมพูดคุยและดื่มน้ำที่บ้านท่านป้าผู้นี้สักพัก”

หัวหน้าฟ่านทำอะไรไม่ถูก เขาขยิบตาให้หญิงชรา แต่หญิงชรามีดวงตาขุ่นมัว ไม่แน่ใจว่านางมองเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาหรือไม่ นางเชิญหลิวเหิงและคนอื่น ๆ ให้เข้าไปที่บ้านอย่างสุภาพ

หัวหน้าฟ่านดูมีท่าทีแปลก ๆ ดังนั้นหลิวเหิงจึงขอให้เฉวียจือไปส่งเขาที่บ้าน ส่วนชายหนุ่มและเหยียนเฟิงก็ไปที่บ้านกับหญิงชรา

บ้านของนางอยู่ไม่ห่างจากทุ่งนานัก เป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่มีหลายสิบครอบครัว เมื่อกลับไปถึงบ้าน หญิงสาวท้องโตก็ออกมาต้อนรับด้วยความเป็นห่วง “ท่านแม่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

“ท่านแม่ วันนี้มีผู้ใหญ่มาช่วยเราทำนา เตรียมดินทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ!” เด็กน้อยรีบวิ่งไปบอกแม่อย่างมีความสุข

สตรีผู้นั้นมองไปทางหญิงชราอย่างประหลาดใจ ผู้เป็นมารดาจึงพยักหน้าและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง “ที่เป่าเอ๋อร์พูดเป็นเรื่องจริง ต้องขอบคุณท่านนายอำเภอในวันนี้… เป่าเอ๋อร์รีบต้อนรับใต้เท้าเร็วเข้า แล้วไปเอาน้ำชามา… ใต้เท้า ตามสบายนะเจ้าคะ”

เมื่อลูกสะใภ้ได้ยินว่าเขาเป็นนายอำเภอ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป หลิวเหิงกลัวว่าท้องใหญ่ของนางจะกระทบกระเทือนหากตกใจมากเกินไป จึงยกมือส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไรไม่ต้องมากพิธีการ

ลูกสะใภ้ยืนหันรีหันขวางที่ประตู ไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวเช่นไร ก่อนจะเดินเข้าครัวไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ

จากนั้นหญิงชราเอาน้ำอุ่นมาให้หลิวเหิงและเหยียนเฟิงล้างมือ

หลิวเหิงล้างมือและนั่งอยู่ที่ลานหน้าบ้าน

ลูกสะใภ้รีบเอาน้ำใส่ถ้วยกระเบื้องเนื้อหยาบออกมา “ใต้เท้าเจ้าคะ ต้องขออภัยที่เราไม่มีถ้วยชา…” นางเคยเห็นว่าคนใหญ่คนโตมักจะดื่มชาจากถ้วยชาจึงเอ่ยขึ้น

หลิวเหิงยกชามกระเบื้องอย่างหนาขึ้นมาแล้วจิบชาในนั้น “ขอบคุณพี่สะใภ้”

หญิงชราอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นอีกครั้ง “ใต้เท้าเป็นนายอำเภอของเราจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“ท่านป้า ข้าเป็นนายอำเภอของซินเย่จริง ๆ ขอรับ”

“โอ้ ข้าน้อยคิดว่าใต้เท้าคงจะเป็นเทพบุตรจุติลงมาแน่นอนเจ้าค่ะ ดังนั้นจึงได้มีความสามารถมาก เป็นถึงนายอำเภอทั้งที่ยังดูอายุน้อยเพียงนี้” เห็นได้ชัดว่าหญิงชราเป็นคนช่างพูด หลังจากที่เห็นว่าหลิวเหิงเป็นคนเข้าถึงได้จึงเริ่มคลายความเกรงกลัว นางปรบมือแล้วถอนหายใจ “ข้าน้อยได้ยินว่าขุนนางผู้ใหญ่ทุกคนเป็นผู้อาวุโสมีหนวดเครา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบใต้เท้าที่ยังหนุ่มเช่นนี้เจ้าค่ะ”

หลิวเหิงหัวเราะกับคำพูดของท่านป้า เมื่อเห็นว่าทั้งนางกับลูกสะใภ้ไม่ได้เศร้าหมอง และหญิงสาวก็กำลังตั้งครรภ์ เช่นนั้นก็แสดงว่าบุตรชายของนางก็อาจจะยังมีชีวิตอยู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาออกไปทำงานหาเลี้ยงชีพที่อื่น

“ท่านป้า ท่านทำงานหนักคนเดียวเช่นนี้ได้อย่างไร ลูกชายของท่านไม่อยู่ที่นี่หรือขอรับ”

“พ่อของเป่าเอ๋อร์งั้นหรือ เขาไปทำงานบนเขา…”

“ท่านแม่!” หญิงสาวห้ามปรามหญิงชราเสียงดัง และมองหลิวเหิงด้วยความกลัวเล็กน้อย เพราะห่วงว่าจะทำให้นายอำเภอไม่พอใจ แม้มองดูแล้วจะพบว่านายอำเภอมีท่าทีเป็นบัณฑิตหนุ่มอ่อนโยน แต่เมื่อคิดว่าเขาเป็นขุนนางระดับสูงของทางการ นางก็รู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมา

หญิงชราที่ถูกลูกสะใภ้ห้ามจึงเงียบลงไม่พูดอะไรต่อ

หลิวเหิงแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นท่าทางประหลาดเหล่านั้น เขาพยักหน้าแล้วพูดต่อ “ไปทำงานบนเขานี่เอง” เขามองไปทางเหยียนเฟิง “ข้าได้ยินมาตลอดทางว่ามีคนอีกหลายสิบหลังคาเรือนต้องไปทำงานบนภูเขาใช่หรือไม่”

เหยียนเฟิงรับคำในลำคอ

“ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าซินเย่แร้นแค้นยากจนเกินไป ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้หางานดี ๆ ทำได้ยาก” หลิวเหิงพูดคุยกับหญิงชราต่ออย่างใจดี

เขาหน้าตาดี สุภาพถ่อมตน เมื่อครู่ก็เพิ่งช่วยงานในนาและยังเล่าว่าตนเองเป็นลูกชาวนาเช่นกัน

หญิงชราที่ได้ยินว่ามีคนอื่นบอกข้อมูลกับหลิวเหิงแล้วจึงเริ่มเชื่อใจและมองว่าเขาเป็นมิตร เช่นเดียวกับเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ ที่ไว้ใจเขา ดังนั้นจึงไม่ได้ระแวงอีกต่อไป นางพยักหน้าตามอย่างเห็นด้วย “ในอำเภอของเรา นอกจากบนเขาก็มีแต่นาเกลือเท่านั้นที่จะทำงานได้ นอกจากนี้แล้วก็ไม่ทราบว่าจะต้องหางานจากที่ไหนเจ้าค่ะ”

“จริง ๆ แล้วนั่นก็เป็นปัญหาที่ข้าเองก็ยังคิดไม่ตกขอรับ” หลิวเหิงถอนหายใจ พลางมองไปยังหญิงชราและลูกสะใภ้ “ครอบครัวท่านยังถือว่าโชคดี วันที่ข้าเข้ามาในเขตอำเภอซินเย่ครั้งแรก ได้เห็นว่ามีหลุมศพมากมายเรียงเป็นแนวตามทาง และยังมีญาติของพวกเขาร้องไห้อย่างเจ็บปวด…”

“จริงหรือเจ้าคะ!? เฮ้อ พ่อของเป่าเอ๋อร์คงโชคดี มีพระโพธิสัตว์คุ้มครองจริง ๆ” หญิงชราเอ่ยอย่างเศร้าใจ “คนครึ่งหนึ่งของบ้านเกิดลูกสะใภ้ข้าน้อยต้องเจอกับความทุกข์ทรมาน ใต้เท้าอาจจะไม่ทราบเรื่องนี้ บางครั้งคนก็หายออกไปจากหมู่บ้าน หาเท่าไรก็หาไม่เจอ เจ้าหน้าที่มาสอบสวนถึงบ้านครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่ได้ความอะไร…”

เมื่อหญิงชรากล่าวถึงเรื่องนี้ นางก็ตระหนักขึ้นว่าตนเองพูดมากเกินไปแล้วจึงเงียบลงอีกครั้ง

หลิวเหิงถอนหายใจ “ท่านป้า อย่าโทษทหารเลยขอรับ พวกเขายังมีงานที่ต้องต่อสู้กับเป่ยหรง ในเมื่อข้าเป็นนายอำเภอ เรื่องของราษฎรในพื้นที่ก็นับเป็นหน้าที่ของข้าเช่นกัน…”

“จะว่าไปแล้ว…ข้าน้อยก็ได้ยินมาว่าท่านอดีตนายอำเภอเองก็เป็นคนที่ดีมากเช่นกัน…”

“ท่านแม่เจ้าคะ นี่ก็ค่ำแล้ว เราไปเชือดไก่ทำอาหารเลี้ยงท่านนายอำเภอเป็นมื้อเย็นกันดีหรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวเริ่มขัดจังหวะขึ้นมาเบา ๆ

“ใช่แล้ว ข้าน้อยจะไปเอาไก่มา”

“ท่านป้า ไม่ต้องลำบากเกินไปหรอกขอรับ เอาเป็นว่าข้าจะกลับไปที่บ้านของหัวหน้าฟ่านจะดีกว่า คืนนี้เราจะไปรบกวนค้างที่บ้านของเขา” หลิวเหิงรู้ดีว่าไก่หนึ่งตัวมีค่ามากสำหรับชาวบ้าน เมื่อเห็นว่าพวกนางกำลังจะไปเอามา จึงต้องรีบร้อนบอกลา

ส่วนหญิงชราตั้งใจจะรับแขกด้วยความยินดีจากใจจริง อยากให้เขาอยู่ต่อเสียด้วยซ้ำ

“ข้าขอรับเพียงน้ำใจท่านป้าเอาไว้ก็พอขอรับ หรือหากต้องการต้อนรับข้า หากลูกชายท่านกลับมาเมื่อไหร่ ครั้งหน้าโปรดขอให้เขามาดื่มสุรากับข้าหน่อยได้หรือไม่ขอรับ” หลิวเหิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เขากลับมาเดือนละครั้งเท่านั้นเจ้าค่ะ” หญิงชราเอ่ยอย่างเศร้าใจ

“ไม่เป็นไรขอรับ ไม่ต้องกังวลมากจนเกินไปนัก การทำงานบนภูเขาคงยากลำบาก อีกเดี๋ยวก็จะถึงช่วงเทศกาลเช็งเม้งแล้ว”

“ใช่แล้ว เขาต้องกลับมาช่วงเช็งเม้งเช่นกันเจ้าค่ะ เพื่อบูชาบรรพบุรุษของเรา” หลังจากได้ยินหลิวเหิงเอ่ยเช่นนั้น หญิงชราก็เริ่มนับวันเวลาอย่างมีความสุขขึ้นมา หญิงสาวมองมารดาสามีอย่างช่วยไม่ได้และไม่อยากขัดนางอีก

“ท่านป้า ข้ารู้ว่าท่านไม่สามารถพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องการทำงานบนเขาได้ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องบอกอะไรอีกแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนขอรับ” หลิวเหิงเอ่ยลาพลางลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

“พ่อเป่าเอ๋อร์อาจจะบอกเขาได้” หญิงชราพึมพำแล้วส่งหลิวเหิงที่หน้าบ้าน จากนั้นก็ค่อย ๆ กลับเข้าไปโดยเอามือจับเอวตนเองไว้

หลิวเหิงหันมองไปทางทิศตะวันออก ลูกชายของหญิงชราไปทำงานอยู่บนเขาลูกนั้นใช่หรือไม่

เขาไม่ได้เอ่ยสิ่งใดและเดินทางกลับไปที่บ้านของหัวหน้าฟ่าน

หัวหน้าฟ่านจัดโต๊ะอาหารเตรียมไว้รอเขาแล้ว เหลือเพียงแค่รอให้หลิวเหิงมานั่งเท่านั้น

คืนนี้ทุกคนพักค้างแรมที่บ้านของหัวหน้าฟ่าน หลิวเหิงนอนห้องเดียวกับเหยียนเฟิงและเฉวียจือ ส่วนคนอื่น ๆ ก็อัดรวมกันอีกห้อง เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้นอนบนสิ่งที่เรียกว่าเตียงเตา นับว่าเป็นของแปลกใหม่ไม่น้อย เขาให้ความสนใจกับมันอยู่พักหนึ่ง เมื่อค่อย ๆ ถูกความง่วงเล่นงาน ก็รู้สึกได้ว่าเหยียนเฟิงและเฉวียจือลุกขึ้นนั่งอยู่ข้าง ๆ

เหยียนเฟิงไม่ต่างอะไรจากแมวย่องเบา เขาแอบไปตามหน้าต่างเพื่อสำรวจรอบ ๆ และกลับมาหลังจากนั้นอีกไม่นาน

หลิวเหิงจึงลุกขึ้นนั่งเช่นกัน

“ใต้เท้าขอรับ คนจากที่ว่าการมาที่นี่” เหยียนเฟิงกระซิบ “หัวหน้าฟ่านรายงานความเคลื่อนไหวของเราอยู่”

น่าเสียดายที่หัวหน้าฟ่านไม่ได้รอบคอบมากพอ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตามหลิวเหิงทุกฝีเก้าอย่างไม่คลาดสายตา อีกฝ่ายรายงานกลับไปเพียงสถานที่ต่าง ๆ ที่ชายหนุ่มไปเท่านั้น

เมื่อหลิวเหิงได้ยินว่ามีคนจากที่ว่าการมาสืบข่าวเกี่ยวกับตนเอง เขาก็สงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

นายอำเภอหนุ่มใช้เวลาทั้งวันเดินไปมารอบชุมชนหนานหยวน นอกเหนือจากคุยเรื่องนาขั้นบันได เขาก็ไม่ได้พูดเรื่องอะไรทั้งสิ้น ดังนั้นจึงไม่กังวลว่าหัวหน้าฟ่านจะรายงานอะไร สิ่งเดียวที่เขาทำคือหลอกหญิงชราให้พูดอะไรบางอย่างออกมา แต่เนื่องจากตอนนั้นหัวหน้าฟ่านไม่อยู่ด้วย เขาจึงไม่ได้ลงมือทำอะไรครอบครัวนั้นสุ่มสี่สุ่มห้า

หลิวเหิงครุ่นคิดเรื่องคนที่ทำงานในที่ว่าการอยู่พักใหญ่ ใครกันแน่ที่เป็นคงบงการทุกคนให้คอยจับตามองนายอำเภอเช่นเขาอยู่ และเหตุใดจึงต้องระแวงกันมากถึงเพียงนี้ด้วย