ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 269 กำลังแรงงานน้อยลง

บทที่ 269 กำลังแรงงานน้อยลง

เพื่อทำนาขั้นบันไดตามที่คิดไว้กับเหยียนซี หลิวเหิงจึงตามหาช่างสามสี่คนมาช่วยเหลือเรื่องการขุดดินของที่ว่าการอำเภอ เพื่อทำการทดลอง ช่างฝีมือเหล่านี้เป็นช่างที่เชี่ยวชาญเรื่องการทำกำแพงดิน หลังจากได้ยินว่าชายหนุ่มต้องการทำสิ่งใดพวกเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น ภาพที่เหยียนซีเป็นคนร่างก็ทำให้พวกเขาเข้าใจในทันทีว่ามันจะออกมาเป็นทุ่งนาได้อย่างไร

หลิวเหิงพาช่างฝีมือสองคนออกเดินทางไปด้วยกันในวันรุ่งขึ้น เขาวางแผนจะไปที่ชุมชนหนานหยวนโดยพาเหยียนเฟิง เสวียจือ และคนอื่น ๆ ไปด้วย

เมื่อหลี่ปี้ซู่ได้ยินว่าเขาจะไปหนานหยวนเพื่อดูการทำไร่นาในฤดูใบไม่ผลิ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ใต้เท้าขอรับ หนานหยวนอยู่ใกล้กับภูเขาและมีป่ารก มีปัญหามากมายเกิดขึ้นที่นั่น การปล้นฆ่าก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ท่านจะไม่ปลอดภัยหากเดินทางไปที่นั่นนะขอรับ”

“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ได้บอกเองหรือว่าโจรถูกปราบรามไปแล้ว หากเป็นเพียงปลาสองสามตัวที่หลุดออกมาจากอวนก็ไม่มีอะไรต้องกังวล ถ้ามีเรื่องเกิดขึ้นจริง คนพวกนั้นจะต้องถูกจับและส่งไปทางการเพื่อดำเนินคดี” หลิวเหิงเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

เฉวียจือพยักหน้าตาม “ใต้เท้า หากระหว่างทางเราพบอันธพาลตามถนน ข้ามั่นใจว่าสามารถจัดการกับมันได้อย่างแน่นอนขอรับ”

หลังจากที่เขาได้เป็นหัวหน้ามือปราบประจำที่ว่าการอำเภอแล้ว เหยียนซีก็จัดสรรเงินโดยตรงเพื่อรับสมัครเจ้าหน้าที่คนใหม่มาดูแลตำแหน่งที่ว่างอยู่ก่อนหน้านี้

เฉวียจือเป็นคนนำเจ้าหน้าที่คนใหม่เหล่านั้นไปร่วมดื่มและกินเนื้อด้วยกัน อีกทั้งยังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ในเวลาที่พวกเขาว่างเว้นจากงานต่าง ๆ ดังนั้นเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ จึงพยักหน้าตามเมื่อหัวหน้ามือปราบพูดเช่นนั้น

หลี่ปี้ซู่ไม่อยากจากการอยู่อย่างสุขสบายในที่ว่าการอำเภอ อีกทั้งเขายังไม่ได้เป็นคนรับเจ้าหน้าที่เหล่านี้เข้ามา เมื่อหลิวเหิงยืนกรานที่จะไป เฉวียจือที่เป็นเจ้าหน้าที่เองก็ไม่ฟังคำทัดทานของเขาเลย ผู้ช่วยหลี่จึงทำได้เพียงยอมรับอย่างจนใจ “ใต้เท้า ดูแลตัวเองและเดินทางอย่างระมัดระวังนะขอรับ” คำพูดเหล่านี้ฟังดูดี แต่การแสดงออกไปไม่ได้เป็นไปอย่างคำพูดเลยแม้แต่น้อย

หลิวเหิงและเฉวียจือมองหน้ากันก่อนจะกระโดดขึ้นม้าเดินทางไปยังชุมชนหนานหยวน

พวกเขาขี่ม้าอย่างรวดเร็วไปเป็นกลุ่ม ระหว่างทางมีหญ้าและต้นถั่วขึ้นอยู่ และชาวนาริมถนนมีอยู่น้อยยิ่งกว่าตอนที่พวกเขาเดินทางเข้าสู่อำเภอซินเย่เสียอีก และช่วงบ่ายก็มาถึงชุมชนหนานหยวนในที่สุด

หัวหน้าฟ่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่านายอำเภอนำใครบางคนเดินทางมาที่นี่ เขาเพิ่งเดินทางไปที่ว่าการอำเภอเพื่อฟังคำชี้แนะของนายอำเภอคนใหม่ แล้วตอนนี้อีกฝ่ายมาที่นี่อีกเพื่ออะไรกัน

เขารีบออกไปต้อนรับทันที “ข้าไม่ทราบมาก่อนว่านายอำเภอจะมาที่นี่ ต้องขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับอย่างเป็นทางการขอรับ”

หลิวเหิงลงจากม้าและประคองหัวหน้าฟ่านให้ลุกขึ้น “หัวหน้าฟ่านไม่ต้องพิธีเกินไป ข้าเดินทางมาที่นี่เพื่อดูว่าชาวไร่ชาวนานของหนานหยวน เตรียมการสำหรับการปลูกพืชหว่านไถในฤดูใบไม้ผลิเป็นอย่างไร”

นี่เขาเดินทางมาถึงนี่เพื่อไถพรวนดินเตรียมสำหรับปลูกพืชเท่านั้นหรือ?

หัวหน้าฟ่านกำลังจะเชิญหลิวเหิงให้เข้าไปจิบชาในบ้านของเขาเพื่อพักผ่อนจากการเดินทาง แต่หลิวเหิงกลับปฏิเสธ แล้วขอให้หัวหน้าชุมชนพาเขาไปเยี่ยมชมรอบ ๆ ชุมชนแทน

ช่วงบ่ายเช่นนี้ยังมีผู้คนกำลังทำการเพาะปลูกอยู่ในชุมชนหนานหยวน แต่แรงงานส่วนใหญ่เป็นชายชราผมขาว หญิงสาว และเด็กผู้หญิง เด็กบางคนกำลังวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งนา และบางคนก็ไปช่วยงานผู้ใหญ่อยู่ในนา

ในทุ่งนาที่นี่แม้แต่เด็กผู้ชายอายุสิบสามสิบสี่ก็ยังพบได้น้อยคน ชายหนุ่มที่ยังมีกำลังวังชายิ่งหาได้ยากกว่านั้น

ภาพตรงหน้าเป็นหญิงสาวก้ม ๆ เงย ๆ ลากคันไถไปตามที่นา เชือกตรึงอยู่ที่ไหล่บาง ทิ้งร่องรอยไว้บนผิวด้านหลัง และมีชายชราอีกคนดันคันไถตามไป แต่ละก้าวช่างเต็มไปด้วยความยากลำบากจนแทบจะหายใจไม่ออก

แปลงนาถัดไปก็มีหญิงชรากำลังพรวนดินด้วยการลากคราดไปตามทุ่ง และมีเด็กสองคนคอยช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ ในแปลงแห้งแตกเป็นก้อนดินแข็ง หญิงชราดึงคราดสุดแรงจนแทบจะล้มลงไปที่พื้นข้างหลังก่อนคราดจะได้เคลื่อนที่ ความเร็วของนางไม่ต่างอะไรจากหอยทากที่กำลังพยายามคืบคลาน

เมื่อทุกคนเห็นหัวหน้าฟ่านกำลังเดินอยู่ตามคันนาพร้อมกับหลิวเหิงและคนอื่น ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความงุนงง ไม่มีใครเอ่ยทักทายอะไร และไม่มีใครหันกลับไปมองด้วยความสนใจ

“หัวหน้าฟ่าน เหตุใดแรงงานทำนาจึงมีเพียงคนชรา สตรี และเด็ก ๆ เช่นนี้ล่ะ”

หัวหน้าฟ่านถอนหายใจออกมา “ก่อนหน้านี้เรามีปัญหาเรื่องโจรขอรับ มีคนจำนวนมากถูกฆ่าตาย…”

“พวกเขาทั้งหมดถูกฆ่าตายงั้นหรือ” เฉวียจือเอ่ยถามแทรก

“ไม่ถึงขั้นนั้นขอรับ ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง แต่ผู้ชายคนอื่น ๆ ต่างเดินทางออกจากบ้านไปทำงานที่อื่น เพราะไม่มีรายได้เพียงพอในการจ่ายอากร” หัวหน้าฟ่านตอบอย่างคลุมเครือ และปฏิเสธที่จะลงรายละเอียดอื่น ๆ เพิ่มเติม

แม้ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมาจะมีการเก็บอากรอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ชาวบ้านที่หนานหยวนก็ยังสามารถหามาจ่ายได้เพราะการออกไปทำงานที่อื่นอย่างนั้นหรือ

หนานหยวนอยู่ใกล้ภูเขาดังนั้นจึงเป็นชุมชนที่ขาดแคลนพื้นที่ทำไร่นาอย่างแท้จริง ทว่าก็ยังมีที่ราบอยู่หลายจุด เป็นภูมิประเทศที่ไม่ได้ย่ำแย่รุนแรงขนาดนั้น อีกทั้งก็ยังมีหินไม่มาก หากต้องการทำนาขั้นบันไดขึ้นมาจริง ๆ

หลิวเหิงเดินไปรอบ ๆ เนินเขาและเอ่ยกับหัวหน้าฟ่านเกี่ยวกับเรื่องทุ่งนา “หัวหน้าฟ่าน เราสามารถทำนาขั้นบันไดบนพื้นที่เหล่านี้ได้ แค่เนินบริเวณนี้ก็สามารถปลูกข้าวเพิ่มขึ้นได้หลายร้อยหมู่ และสร้างเพียงไม่กี่แห่งก็จะสามารถทำให้การเพาะปลูกได้ผลผลิตเพียงพอ อีกทั้งยังเป็นพืชผลที่มีคุณภาพสูงอีกด้วย”

“มากถึงเพียงนั้นเชียวหรือขอรับ!?” หัวหน้าฟ่านเองก็เห็นว่าการทำนาเป็นเรื่องที่สำคัญเช่นกัน และเมื่อได้ยินดังนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น “ท่านนายอำเภอ ข้าไม่เคยทำขั้นบันไดอะไรนั่นมาก่อน ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรขอรับ”

หลิวเหิงนำแบบจำลองที่ช่างเตรียมไว้ออกมา หลังจากที่เหยียนซีให้คำแนะนำ พวกเขาก็เอาดินเหนียวมาปั้นและเผา สร้างเป็นเนินเขาพร้อมกับรูปแบบของนาที่ต้องการจะสร้าง “หัวหน้าฟ่าน นี่คือรูปแบบนาขั้นบันไดที่เราจะสร้าง”

เขาอธิบายขั้นตอนการสร้างนาขั้นบันไดขึ้น “หากสร้างบันไดจากด้านบนลงมาด้านล่างเราก็จะสามารถค่อย ๆ หว่านเมล็ดลงไปด้านล่างได้ และค่อย ๆ ทำเป็นทุ่งนาลงไปทีละชั้น ๆ ไม่จำเป็นต้องให้การดูแลมากเกินไป หลังจากใช้เวลาสร้างสองปีก็จะสามารถนำมาใช้ในการเพาะปลูกได้”

“เป็นสิ่งที่ดีทีเดียว เพียงแต่… การสร้างขั้นบันไดเหล่านี้… คงต้องใช้แรงงานจำนวนมาก” หัวหน้าฟ่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเมื่อนึกถึงการสร้างนาขั้นบันไดที่จะต้องใช้กำลังคนเป็นจำนวนมากทั้งที่ตอนนี้กำลังขาดแคลนแรงงาน

หลิวเหิงไม่รีรอ หลังจากพูดถึงประโยชน์ของนาขั้นบันไดแล้ว เขาก็เห็นคนแก่และคนอ่อนแอกำลังวุ่นวาย จึงเอ่ยกับเฉวียจือและคนอื่น ๆ ว่า “ทุกคน มาช่วยกันหน่อย” หลังจากว่าเช่นนั้นเขาก็สอดชายชุดเข้าไปในเข็มขัด ถอดรองเท้า ม้วนขากางเกงขึ้น และไปที่ทุ่งนาเพื่อช่วยหญิงชราพรวนดินด้วยคราด เขาเอาคราดลากไปทั่วทั้งแปลง ก่อนจะใช้จอบบดหินอย่างชำนาญ

หญิงชราตกใจมากเมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งลงมาที่แปลง และเมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังช่วยนางทำนาก็เอาแต่เอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ “ไม่ได้ พวกท่านมาทำอะไรกันที่นี่” นางเริ่มขยับตัว พยายามเข้ามาห้ามพวกเขา ทว่าก็ไม่กล้าเข้าไปดึงใครออกมา

หัวหน้าฟ่านไม่คาดคิดว่าหลิวเหิงจะใส่ใจเรื่องการทำนาตามที่เขาขอ และพยายามหาทางออกให้ อีกทั้งยังจะมาช่วยทำนาที่นี่ด้วยทักษะที่ดีไม่น้อย “ใต้เท้า ท่านทำนาเป็นด้วยหรือขอรับ”

“ครอบครัวข้าเป็นชาวนาอยู่ทางใต้ พอเริ่มอายุเท่าเด็ก ๆ เหล่านี้ก็ได้ช่วยพ่อแม่ทำนา ทางใต้เราปลูกข้าวได้มากมาย ในท้องนาก็มีปลิงอยู่ด้วย…”

“ปลิงคืออะไรหรือขอรับ” เด็กที่กำลังช่วยทำนาอยู่เมื่อได้ยินคำว่าปลิงก็ถามขึ้นทันทีด้วยความสงสัย

“ปลิงก็เหมือนกับหอยทากแต่ไม่มีเปลือก และมักจะคอยดูดเลือดของเรา”

“หา มันดูดเลือดได้!” เด็กน้อยกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

เมื่อชายหนุ่มที่แข็งแกร่งมากกว่าหนึ่งโหลเข้ามาช่วยทำงานในทุ่งนา ทำให้นาแปลงนี้ของหญิงชราพร้อมสำหรับปลูกข้าวในช่วงย่ำค่ำ

หญิงชราขอบคุณพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเชิญหลิวเหิงกับคนอื่น ๆ เข้าไปนั่งพักในบ้านของนางสักครู่

“ท่านป้า นี่คือท่านนายอำเภอ ต้องให้เกียรติท่านด้วย…”

“หา ท่านนายอำเภอหรือ!” หญิงชราได้ยินหัวหน้าฟ่านพูดว่าหลิวเหิงเป็นนายอำเภอก็ตกใจมากถึงขั้นเกือบจะล้มลง

เหยียนเฟิงรีบยื่นมือเข้าไปช่วยนางไว้ได้ทันอย่างรวดเร็วและมั่นคง

“ท่านป้าไม่ต้องกังวลขอรับ ข้าเป็นนายอำเภอคนใหม่ของซินเย่แห่งนี้”

“ท่าน… ข้าน้อยขอทำความเคารพท่านนายอำเภอ เป่าเอ๋อร์ รีบมาทำความเคารพท่านนายอำเภอเถิด” ในสายตาชาวบ้าน ท่านนายอำเภอถือเป็นเจ้าคนนายคน เป็นขุนนางใหญ่ เมื่อเห็นว่านายอำเภอคือผู้ที่มาช่วยนางลากคราดพรวนดิน สองขาของหญิงชราก็อ่อนแรงจนคุกเข่าลงและไม่สนใจว่าเสื้อผ้าตนจะเปื้อนดิน

หลิวเหิงรีบเอื้อมมือออกมาพยุงหญิงชรา ทว่านางก็รีบสั่งให้เด็ก ๆ คุกเข่าตามเช่นกัน

เด็กน้อยทั้งสองคุกเข่าลงอย่างว่าง่ายทันที หลิวเหิงโบกมือให้เหยียนเฟิงช่วยเหลือเด็ก ๆ ให้ลุกขึ้น และเห็นว่ามือของเขาเต็มไปด้วยดินโคลน “ท่านป้า ข้าอยากจะขอรบกวนไปดื่มน้ำที่บ้านท่าน จะสะดวกหรือไม่ขอรับ”