ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 263 เตรียมการเพิ่มเติมก่อนออกเดินทาง

บทที่ 263 เตรียมการเพิ่มเติมก่อนออกเดินทาง

ระหว่างทางออกจากถนนหลวง หลิวเหิงก็ได้พบเหล่าขุนนางอาวุโสอีกครั้ง

เขาก้าวเท้าไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวอำลาอย่างเป็นทางการ การกล่าวอำลาผู้อาวุโสถือเป็นเกียรติของขุนนางที่กำลังจะเดินทางไปประจำการนอกเมืองเช่นกัน

ต่างจากคนที่หอกวงลู่ที่ดูก็รู้ว่าเสแสร้ง เหล่าราชเลขาแสดงเก่งกว่านั้นมาก พวกเขากล่าวว่าเขตชนบทเล็ก ๆ เช่นซินเย่เป็นเพียงอำเภอที่ไม่ได้โดดเด่นนักในแคว้นนี้ และต้องการการพัฒนาอีกมาก หลิวเหิงไม่ได้ถูกส่งไปรับตำแหน่งเล็ก ๆ เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงวางพระทัยให้เขาเข้าไปทำหน้าที่สำคัญ ในการรับผิดชอบดูแลพื้นที่ที่ห่างไกล ทั้งยังจะช่วยให้บ้านเมืองสงบเรียบร้อยขึ้น

รองหัวหน้าราชเลขาเกาและเฉินเก๋อเหล่าอวยพรพร้อมชี้แนะเขาสามประโยค เช่น ทำงานให้เต็มที่ ให้สมกับที่ฝ่าบาทไว้พระทัยมอบโอกาสนี้ ถือเป็นนัยได้ว่าการเนรเทศเขาออกจากเมืองหลวงครั้งนี้นั้น เป็นเพราะพระประสงค์ของจักรพรรดิเอง

เฉินเก๋อเหล่าเอ่ยอย่างเป็นมิตรว่าเฉินโหย่วฝูทราบข่าวแล้วและจะตามไปพบ ทั้งยังให้คำชี้แนะสองสามคำเกี่ยวกับการจัดการธุระต่าง ๆ พลางบอกด้วยว่าจะเขียนจดหมายถึงเจ้าเมืองเหลียวโจวให้ เพื่อขอให้ช่วยชี้แนะเรื่องในท้องถิ่นแก่หลิวเหิงด้วย

คำแนะนำอย่างระเอียดเช่นนั้นเป็นการแสดงให้ทุกฝ่ายเห็นอย่างเป็นทางการด้วยว่าเขาสนับสนุนหลิวเหิง

หลิวเหิงกล่าวขอบคุณผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม

ใต้เท้าสวีที่อยู่ข้าง ๆ มองหลิวเหิง สีหน้าของเขามืดครึ้มลงเล็กน้อย ไม่คาดว่าเด็กคนนี้จะทำให้ฝ่าบาททรงจดจำได้และทรงส่งเขาขึ้นไปทางเหนือ เพราะใต้เท้าสวีเตรียมการจะส่งเขาไปยังเมืองที่ดี ๆ ทางใต้อยู่แล้ว

ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาลงมาให้เขาไปอยู่ในพื้นที่ชนบทอย่างซินเย่ ไม่รู้ว่าคนอื่นจะมีความคิดเห็นเช่นไร แต่เขาเข้าใจว่าพระองค์ทรงไว้พระทัยเด็กคนนี้มาก

สถานการณ์ในซินเย่นั้นซับซ้อน หากไม่ใช่คนที่ทรงไว้วางพระทัย พระองค์จะไม่มีพระบัญชาลงมาเป็นการส่วนพระองค์เช่นนี้ หลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของหลิวเหิงเช่นกัน ว่าจะสามารถสร้างความพอพระทัยให้แก่ฝ่าบาทได้มากน้อยเพียงใด เป็นเรื่องดีที่เป็นที่จดจำขององค์จักรพรรดิ แต่หากความสามารถของเขาไม่คู่ควรกับเกียรติที่ได้รับ พระองค์ก็ไม่คิดจะเก็บเขาไว้ต่อให้เกิดเหตุถึงชีวิตเช่นกัน

ใต้เท้าสวียิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “รองเจ้าหอหลิว เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีเมื่อไปถึงที่ซินเย่ และหวังจะได้พบเจ้าอีกครั้งที่เมืองหลวงแห่งนี้”

หลิวเหิงยิ้มและกล่าวต่อ “ขอบคุณใต้เท้าสำหรับคำอวยพรขอรับ ข้าน้อยจะทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่างสุดความสามารถ”

หลังจากกล่าวลาเป็นที่เรียบร้อยแล้วหลิวเหิงก็ได้เดินทางออกมาจากวังหลวงในที่สุด

หลายคนเฝ้ามองเขาเดินจากไปอย่างช้า ๆ เพียงลำพัง ทุกฝีเท้าของเขาแน่วแน่ เป็นภาพที่ดูโดดเดี่ยวแต่ก็มั่นคง

อันที่จริงทุกคนเห็นแววของความสุขจากหลิวเหิง และเขาก็มีความสุขอย่างที่เห็นจริง ๆ แทนที่จะมาเสียเวลาอยู่ในเมืองหลวง การเดินทางไปซินเย่เพื่อตามหาประสบการณ์จะเป็นเรื่องที่ดีกว่า

เมื่อเขาเริ่มเข้าใกล้ประตูทางใต้ หลิวเหิงก็หันกลับไปมองเรือนขนาดใหญ่ กำแพงสีแดง กระเบื้องสีทองที่อยู่ด้านหลังอีกครั้ง จากนั้นก็หันหลังกลับและก้าวเท้าออกจากประตูอย่างเต็มไปด้วยความภาคภูมิ ในวันหนึ่งเขาจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้น สวีถิงจือจะไม่สามารถเล่นงานเขาได้ตามใจชอบเช่นนี้อีก

เมื่อกลับถึงเรือน หลิวเหิงก็ยุ่งอยู่กับการจัดการสัมภาระ

โดยทั่วไปแล้วทุกคนจะมีเวลาสามเดือนหลังจากได้รับคำสั่งโยกย้ายในการเดินทางไปรับตำแหน่งที่ต่างเมือง การเดือนทางไปยังอำเภอซินเย่สามารถใช้ถนนหลักเดินทางขึ้นเหนือไปได้ ใช้เวลาเพียงเดือนกว่าเท่านั้น แต่เนื่องจากนายอำเภอคนก่อนของซินเย่เสียชีวิตจากการถูกโจรสังหาร ทำให้เวลานี้ไม่มีผู้รับผิดชอบหน้าที่นายอำเภอดูแลงานที่นั่น หลิวเหิงจึงจำเป็นต้องเดินทางไปรับตำแหน่งให้เร็วที่สุด

เดิมทีเขาต้องการจะเดินทางเพียงลำพัง ส่วนเหยียนซีก็ค่อย ๆ ใช้เวลาย้ายตามเขาไปทีหลัง

แต่เมื่อเด็กสาวได้ยินว่านายอำเภอคนก่อนถูกโจรสังหาร นั่นก็หมายความว่าที่นั่นมีเหตุการณ์ไม่สงบ เธอจึงไม่วางใจให้หลิวเหิงไปคนเดียว อะไรจะยืนยันได้ว่าเขาจะไม่ถูกฆ่าเหมือนนายอำเภอคนก่อน

กิจการในเมืองหลวงตอนนี้แบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ

ก่อนหน้านี้เหยียนซีได้จัดการให้หวังชีและภรรยาของเขาดูแลร้านเนื้อตุ๋นและไร่นาที่ผลิตวัตถุดิบ โดยที่เธอไม่ได้มีส่วนร่วมในการดูแลนัก เด็กสาวปล่อยให้หวังชีจัดการทุกอย่างมาโดยตลอด ดังนั้นจึงวางใจให้อีกฝ่ายทำหน้าที่ของเขาต่อไปได้

โรงน้ำชาอวี่เซิ่นที่อยู่บนเขาปี้อวิ๋น เดิมทีเฉวียจือเป็นผู้ดูแล ต่อมาหลังจากที่เธอกลับไปยังหมู่บ้านหยางซาน เธอก็ได้พาหลิวจิ้นเป่าและหลิวชุนหนิวมาที่เมืองหลวงเพื่อช่วยทำงาน อีกทั้งตอนนี้เว่ยเฉิงก็ยังเสนอให้ตนเปิดโรงน้ำชาเพิ่มอีก ซึ่งความจริงเหยียนซีก็มีแผนจะทำเช่นนี้ไว้อยู่แล้ว ดังนั้นหลิวชุนหนิวจึงมีหน้าที่ดูแลโรงน้ำชาที่เชิงเขาปี้อวิ๋น

เธอให้หลิวจิ้นเป่าและเฉวียจือพาคนอื่น ๆ จากหมู่บ้านตระกูลหลิวล่วงหน้าขึ้นไปทางเหนือก่อน ให้พวกเขาหาทำเลเหมาะ ๆ ในการเปิดโรงน้ำชาแห่งใหม่ และฝากให้พวกเขาช่วยสำรวจเส้นทางก่อนที่หลิวเหิงจะตามไป พวกเขาอายุยังน้อยและแข็งแรง อีกทั้งยังมีเฉวียจือคอยช่วยดูแล ตอนกลางคืนก็สามารถพูดคุยกับชาวบ้านตามโรงเตี๊ยมได้ไม่ยากและไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย

กิจการอย่างที่สามที่ผู้เฒ่าหวูโถวเป็นคนเสนอ คือการทำสำนักงานผู้ช่วยและที่พักสินค้า เหยียนซีไม่ได้ลงทุนอะไรมากกับงานนี้ แต่ก็ได้รับการตอบรับจากลูกค้าเป็นอย่างดี มันมีต้นทุนไม่สูงและค่อนข้างมั่นคง จึงเป็นไปได้ที่จะเพิ่มสาขาอีกสองสามแห่งต่อไป

ทว่าขณะนี้ฟางหมิงอี้และหลู่ฝูอายุเพียงสิบห้าปีเท่านั้น เธอไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาดูแลกิจการเองได้ เหยียนซีคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจให้ผู้เฒ่าหวูโถวอยู่ที่นี่ และมอบหมายให้เขาเป็นคนเปิดกิจการเพิ่มขึ้นไปทางเหนือให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะส่งข่าวออกไปอย่างมีประสิทธิภาพและกว้างขวางขึ้น

เมื่อเตรียมกำลังคนที่จะมาดูแลกิจการครบถ้วนแล้ว ต่อไปก็ต้องหาคนที่จะเดินทางไปยังซินเย่ด้วยกัน

เหยียนซีถึงขั้นไปที่ตลาดค้าทาสเพื่อหาซื้อคนมาช่วยงานเป็นครั้งแรก เธอซื้อตัวชายหนุ่มวัยกลางคนมาสิบสองคนเพื่อให้พวกเขามาเป็นผู้ติดตาม ชายทุกคนดูผอมบางเห็นได้ชัดว่าขาดสารอาหารจนเกินไป และเป็นไปไม่ได้ที่จะเลี้ยงดูอย่างดีโดยนายหน้า

หลิวเหิงแนะนำให้เหยียนซีซื้อตัวครอบครัวสี่คนมาด้วย เป็นสามีภรรยาอายุสามสิบ และบุตรชายสองคนที่เพิ่งจะอายุสิบสี่และสิบเอ็ดเท่านั้น นายหน้าเล่าว่าครอบครัวนี้เคยทำงานในจวนขุนนางมาก่อน แต่เพราะขุนนางผู้นั้นไม่ได้มีเงินร่ำรวยนัก จึงขายพวกเขาออกมาเพื่อลดค่าใช้จ่าย

นายหน้าให้บริการนางอย่างเอาใจใส่ ทั้งยังนำหนังสือสัญญาซื้อขายให้ทางการบันทึกให้เรียบร้อย จากนั้นก็ส่งมาให้เธอที่เรือนในซอยเม่าจือ

คนจำนวนมากไม่สามารถอยู่กันในเรือนหลังนี้ได้ เหยียนซีจึงขอให้อาต้าและอาเอ้อร์ พาทุกคนไปอยู่ที่ที่นาในชานเมืองทางเหนือก่อน อีกทั้งยังให้ฝึกฝนพวกเขาเพิ่มเติม ให้มีทักษะการต่อสู้และป้องกันตัวอย่างง่าย ๆ เผื่อใช้ในยามจำเป็นได้

มีขุนนางในอำเภอซินเย่ถูกโจรสังหาร ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเตรียมกำลังคนไปด้วยให้มากขึ้น หลังจากชายหนุ่มทั้งสิบสองคนได้รับการเลี้ยงดูจนอิ่มหนำ ก็มีพลังมากขึ้น อย่างน้อย ๆ ก็มีแรงพอจะช่วยเหลือในยามคับขัน หรือคอยเดินตามด้านหลังให้ดูน่าเกรงขาม

หลิวเหิงเป็นคนจัดการธุระเรื่องครอบครัวทั้งสี่คน เขาสอบถามอย่างระมัดระวังทุก ๆ เรื่อง ผู้เป็นสามีกล่าวว่าชื่อของเขาเป็นชื่อที่เจ้านายคนเก่าตั้งให้ จึงอยากได้ชื่อใหม่จากหลิวเหิง ดังนั้นชายหนุ่มจึงตั้งชื่อให้ชายคนนั้นว่าหลิวจงเซี่ยว ทั้งให้เขาเป็นพ่อบ้านของจวนในอำเภอซินเย่ ส่วนภรรยาของอีกฝ่ายก็ให้มาช่วยดูแลงานในบ้าน ส่วนเด็ก ๆ ยังคงใช้ชื่อเดิมของพวกเขา บุตรชายคนโตชื่อว่าหวางเอ๋อร์ ส่วนคนเล็กชื่อว่าชิ่งเอ๋อร์ สองพี่น้องเองก็จะรับหน้าที่ช่วยดูแลงานในบ้านและเป็นธุระจัดการงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยเช่นกัน

หลังจากหลิวเหิงเตรียมการเรื่องเหล่านี้แล้ว เขาก็เรียกเหยียนเฟิง เฉวียจือ อาต้า และอาเอ้อร์ มาเตรียมพูดคุย “ข้าเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่สงบขึ้นเมื่อเราไปถึงซินเย่ ตั้งแต่เป่ยหรงบุกชายแดนอีกครั้ง ก็มีรายงานเรื่องกลุ่มโจรทางเหนือชุกชุมขึ้น และยังมีผู้พลัดถิ่นอีกเป็นจำนวนมาก นายอำเภอคนก่อนก็ถูกโจรสังหารจากคดีโจรกรรมเช่นกัน”

หลังจากได้ยินเช่นนั้นดวงตาของเหยียนเฟิงและอีกสี่คนก็กะพริบเล็กน้อย เฉวียจือมองทางอาต้าแล้วเอ่ยเสียงเบา “ใต้เท้าขอรับ ว่ากันตามตรงแล้ว ในอดีตเราทั้งสี่เคยต่อสู้กับเป่ยหรงที่เหลียวโจว สิ่งที่เกิดขึ้นในยามนั้น… ก็เพียงทำตามคำสั่งและไม่ได้ไม่เข้าใจหรือตั้งคำถาม เมื่อสงครามเกิดขึ้น ชายแดนจะโกลาหลในทันที เนื่องจากซินเย่อยู่ใกล้กับเมืองเฉิงโจว จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมที่นั่นจึงเป็นอำเภอสำคัญของเมืองเหลียวโจว”

นับตั้งแต่หลิวเหิงได้รับราชการ คนในบ้านจึงเปลี่ยนมาเรียกเขาว่าใต้เท้าแทน

ปรากฏว่าคนในบ้านทั้งสี่ของเขาเคยเป็นทหารที่เหลียวโจวมาก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจที่ไม่คาดคิดมาก่อน