ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 262 โยกย้ายไปยังซินเย่

บทที่ 262 โยกย้ายไปยังซินเย่

เมื่อกลับไปที่ห้องทรงอักษร ฉวนฝูก็กราบทูลรายงานจักรพรรดิเทียนฉี “ที่ศาลหลวงแจ้งว่าอันอ๋องยังอาการไม่ดี และยากที่จะลุกขึ้นมาจากเตียงได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าไปข้างในแต่ก็ไม่ทันได้เห็นหน้าท่านอ๋อง ร่างกายท่านอ๋องดูซูบซีดไม่สู้ดีนักพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อจักรพรรดิเทียนฉีได้ยินว่าอันอ๋องดูซูบลง พระองค์ก็ไม่ได้รับสั่งสิ่งใดเพียงสนพระทัยอยู่กับราชกิจตรงหน้า

ฉวนฝูเห็นว่าชาที่อยู่บนโต๊ะเย็นลงแล้ว จึงหยิบมันมาแทนที่ด้วยถ้วยชาใบใหม่ วางไว้ใกล้ ๆ จักรพรรดิ

ฝ่าบาททรงใช้เวลานานในการอ่านฎีกา ก่อนจะเริ่มวางพู่กันลงเพื่อพักผ่อน พลางยกชาขึ้นมาจิบ “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นอีกหรือไม่”

นั่นหมายความว่าพระองค์ต้องการทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะนี้

ฉวนฝูรีบกราบทูลเรื่องราวต่าง ๆ ที่เขาได้เห็นในตลาดเมื่อออกจากวังหลวง และในที่สุดก็เอ่ยถึงข่าวลือที่ว่าใต้เท้าสวีกำลังพยายามหาหลานเขยอยู่

“ระหว่างทาง กระหม่อมได้พบหลิวเหิงที่ตอนนี้รับตำแหน่งรองเจ้าหอกวงลู่อยู่พ่ะย่ะค่ะ ท่าทางเขาดูซีดเซียว กระหม่อมได้ยินว่าใต้เท้าสวีวางแผนทาบทามรองเจ้าหอหลิวมาเป็นหลานเขย แต่เขาปฏิเสธ”

“หลิวเหิงไม่ได้หมั้นแล้วหรอกหรือ? สตรีที่เป็นคู่หมั้นของเขาก็คือเด็กสาวที่มาช่วยร้องเรียนให้เขาที่วังหลวงนั่นมิใช่รึ”

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงความจำดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ เขากับเหยียนซีหมั้นหมายกันแล้ว แม่นางเหยียนทั้งน่าเอ็นดูและภักดีต่อรองเจ้าหอหลิวด้วยใจจริง แม้แต่พระมเหสีก็ยังทรงพระราชทานรางวัลแก่นาง เพราะความยกย่องในความดีของนางพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนี้หลิวเหิงทำงานอยู่ที่หอกวงลู่แล้วอย่างนั้นหรือ จากการที่ได้อ่านงานของเขา ข้าก็รู้สึกว่าช่างเป็นคนที่หลักแหลมและยากที่จะพบคนที่จิตใจบริสุทธิ์เช่นนั้นได้”

“สายพระเนตรของฝ่าบาททรงกว้างไกลเสมอ และไม่เคยมองคนผิดพลาดพ่ะย่ะค่ะ”

“ไร้สาระ ตอนนี้เขายังไม่ทันได้แสดงความสามารถอะไรเลย ข้าเองก็มองคนผิดได้เช่นกัน” จักรพรรดิตรัสพลางแย้มพระสรวล

“รองเจ้าหอหลิวถือว่าอายุยังน้อย หากอยู่ภายใต้คำชี้แนะจากฝ่าบาทและฝึกฝนให้มากขึ้น กระหม่อมมองว่าพระองค์ไม่มีทางตัดสินพระทัยผิด ที่ทรงพระราชทานตำแหน่งแก่เขาแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังไม่เคยเห็นว่าจะมีสักครั้งที่ฝ่าบาทจะทรงมองคนผิดไป” ฉวนฝูอยู่สนองงานใกล้ชิดกับจักรพรรดิมาเป็นเวลานาน และยังเป็นถึงหัวหน้าขันที ดังนั้นจึงรู้ดีว่าควรจะกราบทูลเช่นไรให้เหมาะสม

จักรพรรดิทรงพระสรวลอีกครั้ง ก่อนจะทรงเงียบลงแล้วหันไปทรงพระอักษรต่อ

ไม่กี่วันต่อมา หลิวเหิงก็ได้รับข่าวจากเสี่ยวซีจือว่าเขาได้รับการโยกย้าย จักรพรรดิทรงมีพระบัญชาลงมาเป็นการส่วนพระองค์ ให้เขาเดินทางไปประจำที่เมืองเหลียวโจว อำเภอซินเย่ ตำแหน่งนายอำเภอ

เสี่ยวซีจือรู้จากพ่อบุญธรรมของเขาว่านี่คือพระดำริของจักรพรรดิ และทรงบัญชาลงมาด้วยความเมตตาที่มีต่อหลิวเหิง พร้อมยังพูดแสดงความยินดีอีกหลายคำ

เมื่อชายหนุ่มกลับจากหอกวงลู่วันนั้น โจวหงก็มารออยู่แล้วเพื่อพาเขาไปพบเฉิงจวิ้นอ๋องที่จวน

จักรพรรดิทรงมีราชโองการพระราชทานสมรสแก่เว่ยเฉิง โหรหลวงได้ฤกษ์มงคลมาแล้ว และหลังจากการแต่งงานครั้งนี้ เขาจะได้รับแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาท

เมื่อหลิวเหิงไปที่จวนของเฉิงจวิ้นอ๋อง ก็พบว่าที่นี่วุ่นวายไปด้วยเจ้าหน้าที่จำนวนมาก หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเว่ยเฉิงก็ปลีกตัวออกมาพบเขาได้

หลิวเหิงและเว่ยเฉิงรู้จักกันตอนที่เป็นผู้ร่วมทางเข้ามายังเมืองหลวง เมื่อมาที่นี่แล้วพวกเขาก็แทบจะไม่ได้พบกันอีก หลังได้เห็นท่าทางเหนื่อยล้าของท่านอ๋อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่าให้อีกฝ่ายดูแลสุขภาพด้วย

เว่ยเฉิงไม่ได้ยิ้มออกมาอย่างเต็มปากนัก หลังจากที่ทักทายไม่กี่คำ เขาก็เริ่มเอ่ยขึ้น “เหลียวโจวอยู่ไม่ห่างจากเป่ยหรง และมีสงครามเกิดขึ้นบ่อยครั้ง แม้อำเภอซินเย่จะอยู่ทางใต้สุดของเมืองเหลียวโจว แต่ก็ไม่นับว่าสงบสุขนัก นายอำเภอคนล่าสุดของอำเภอซินเย่เสียชีวิตเพราะคนร้าย การไปประจำการที่นั่นนับว่ามีความเสี่ยง”

เมื่อหลิวเหิงได้เป็นนายอำเภอของอำเภอซินเย่ เขาก็รู้เช่นกันว่ามันเป็นอย่างไร

เขาถูกส่งไปยังสถานที่ห่างไกล ภูเขาและแม่น้ำไม่ได้อุดมสมบูรณ์ อาจจะต้องทนความลำบากเล็กน้อย แต่เดิมเหลียวโจวและเฉิงโจวเป็นพื้นที่ภายใต้ศักดินาของอันอ๋อง จวนอันอ๋องหยั่งรากลึกและมีฐานอำนาจที่มั่นคงอยู่ที่นั่นมาเป็นเวลานาน ทว่าจู่ ๆ จักรพรรดิก็ล้มอำนาจอันอ๋องลง ทั้งยังพาเขาออกจากเขตอำนาจของตนเองท่ามกลางความโกลาหล ดังนั้นพื้นที่เหล่านั้นจึงเกิดความระส่ำระส่าย

ทางเหนือไม่ได้เป็นพื้นที่ร่ำรวยดังเช่นทางใต้ ทั้งยังมีกองกำลังเป่ยหรงมาคุกคามบ่อยครั้ง หลังจากอันอ๋องถูกจับกุม กลุ่มโจรก็เริ่มชุกชุม ผู้คนไม่น้อยแค้นใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเนื่องจากสถานที่แห่งนั้นเคยเป็นแหล่งอำนาจของอันอ๋องมาก่อน ทางการจึงมีความรู้น้อยนิดเกี่ยวกับพื้นที่ อีกทั้งยังมีข่าวลือมาบ้างว่าเจ้าหน้าที่ส่วนกลางที่ถูกส่งไปที่นั่นบางรายถูกสังหาร

เขาถูกส่งไปยังสถานที่ที่ซับซ้อนเช่นนี้ หากไม่ระวังตัวให้ดีอาจถึงแก่ชีวิตได้

แต่ก็นับว่าเป็นโอกาสของตนเช่นกัน หากสามารถจัดการอำเภอซินเย่ให้ดีขึ้นได้ ก็ย่อมจะเป็นที่ยอมรับ และกุมอำนาจเมืองทางเหนือเอาไว้ได้แต่เพียงผู้เดียว ความสามารถและสถานะทางการงานของเขาก็จะมั่นคงยิ่งขึ้น จักรพรรดิต้องการท้าทายความสามารถ ทั้งอยากให้เขาได้เพิ่มประสบการณ์มากขึ้นอย่างแท้จริง

“กระหม่อมเข้าใจเรื่องนั้นดีพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยเฉิงเคาะนิ้วไปบนโต๊ะและครุ่นคิดอยู่นาน “โรงน้ำชาอวี่เซิ่นที่เปิดโดยครอบครัวของเจ้าสามารถขยายขึ้นเหนือสู่ซินเย่ได้ ชุยถงเหอเจ้าเมืองเหลียวโจวเข้ารับตำแหน่งเมื่อสิบกว่าปีก่อน แม้จะไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรยิ่งใหญ่นัก แต่ก็ไม่มีข้อบกพร่องในการทำงาน เขาดำรงตำแหน่งมาสี่สมัยแล้ว ว่ากันว่าเจ้าเมืองผู้นี้ไม่ได้มีความทะเยอทะยาน โลภเงิน ทว่าก็หน้าบาง ไม่ใช่คนที่จะก่อปัญหาอะไรให้เจ้าได้ อีกอย่างซินเย่ก็อยู่ใกล้กับเฉิงโจวเช่นกัน เมื่อเว่ยหวนไปเป็นเจ้าเมืองที่นั้น เขาก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จมากมายนัก เขาเคยพยายามที่จะเขียนหนังสือขอกลับมาทำงานที่เมืองหลวง แต่ก็ถูกสวีถิงจือห้ามเอาไว้”

เว่ยเฉิงค่อย ๆ เล่าถึงสถานการณ์ที่เหลียวโจวและเฉิงโจวให้เขาฟัง “นั่นคือทั้งหมดที่ข้ารู้เกี่ยวกับที่แห่งนั้น เมื่อเจ้าไปถึงที่นั่นแล้วต้องระวังตัวให้ดี ชุยถงเหอเป็นคนของเฉินฟู่หลี่…” หลังจากหยุดคิดเล็กน้อยเขาก็กระซิบ “ข้ากำลังสงสัยว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับอำนาจของอันอ๋องหรือไม่ อย่าไปข้องแวะกับเขามากนักจะดีกว่า”

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบคุณท่านอ๋องที่ชี้แนะ” หลิวเหิงรู้ว่าเว่ยเฉิงมีเจตนาดี และกลัวว่าเขาจะเกิดปัญหาเมื่อไปถึงเหลียวโจว ดังนั้นจึงได้ให้คนพาเขามาเพื่อชี้แนะเกี่ยวกับเรื่องราวที่นั่น เป็นความห่วงใยอย่างที่หาได้ยาก มันทำให้ชายหนุ่มซาบซึ้งใจไม่น้อย

“เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว หากเจ้าสามารถพัฒนาชีวิตของชาวซินเย่ให้ดีขึ้นได้ ก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีมาก หรืออาจจะขอความเห็นเหยียนซีก็ได้ นางดูเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการค้าขายที่เก่งกาจมาก” เว่ยเฉิงยิ้มแล้วนำบัญชีโรงน้ำชาออกมา “ห้องน้ำชาส่วนตัวที่โรงน้ำชาอวี่เซิ่นบนเขาปี้อวิ๋นไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่ทำกำไรงามไม่น้อย ข้าชักจะเสียใจเล็กน้อยแล้วที่รับเงินปันผลเพียงไม่กี่ส่วนเท่านั้น”

“ซีเอ๋อร์เทียบได้กับเถาจู*[1]จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าในสมองของนางมีเรื่องน่าทึ่งอะไรอีกบ้าง” เมื่อหลิวเหิงได้ยินคำยกย่องถึงเหยียนซีเขาเองก็ภูมิใจขึ้นมาเช่นกัน

รอยยิ้มของเว่ยเฉิงพลันสะดุดลง จากนั้นเขาก็ยิ้มจาง ๆ “ข้าได้รับของขวัญจากเจ้าช่วงก่อนปีใหม่ ตอนนี้พอจะมีผ้าไหม อาหาร สมุนไพรใหม่ ๆ อยู่บ้าง ข้าจะสั่งให้โจวหงนำมาให้เจ้าเป็นการตอบแทนน้ำใจสำหรับของขวัญด้วย”

หลังจากที่หลิวเหิงกล่าวขอบคุณ เขาก็นำของที่ได้รับกลับไปที่เรือนและแจ้งข่าวการโยกย้ายของตนเองให้เหยียนซีรู้

เหยียนซีไม่คิดว่าจะได้รับการโยกย้ายเร็วถึงเพียงนี้หลังจากที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งได้ไม่นาน และนอกจากนี้เธอก็ยังกังวลเล็กน้อยเมื่อทราบว่าเหลียวโจวอยู่ติดกับเป่ยหรงอีกทั้งซินเย่ก็ยังขึ้นชื่อเรื่องความยากจนไม่อุดมสมบูรณ์ ไหนจะยังมีปัญหากลุ่มโจรที่ปราบปรามได้ยากอีกด้วย

“แทนที่จะรอให้สวีถิงจือเป็นผู้สั่งการโยกย้าย ให้ข้าไปอยู่เมืองอื่นโดยไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรอีกครั้ง มิสู้ให้จักรพรรดิเป็นผู้พระราชทานโอกาสนี้แก่ข้ายังจะดีเสียกว่า” หลิวเหิงปลอบใจนางและพูดต่อ “แม้เมืองเหลียวโจวจะติดกับเป่ยหรง แต่อำเภอซินเย่ก็ยังอยู่ทางใต้สุด ใกล้กับเฉิงโจว กองทัพเป่ยหรงไม่มีทางบุกมาถึงแน่นอน”

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากน้อมรับพระบัญชาของจักรพรรดิ

ไม่นาน คำสั่งโยกย้ายอย่างเป็นทางการก็มาถึง วันที่ประกาศออกมาหลิวเหิงยังคงทำงานอยู่ที่หอกวงลู่ ทันทีที่ทุกคนได้ยินว่ารองเจ้าหอหลิวจะถูกส่งไปที่ซินเย่เพื่อรับตำแหน่งนายอำเภอของอำเภอเล็ก ๆ ที่แร้นแค้น ก็พากันหัวเราะเยาะ ว่าเขาเป็นจอหงวนผู้มีเกียรติ แต่กลับถูกส่งไปยังพื้นที่ที่ไม่มีสิ่งใดให้กอบโกยและยังเป็นรังโจรอีกด้วย

แต่แน่นอนว่าไม่ว่าพวกเขาจะคิดเห็นเช่นไรในใจ คนเหล่านี้ก็ยังแสดงท่าทียินดีและอวยพรให้เขา

หลิวเหิงกล่าวขอบคุณทุกคน จากนั้นก็เก็บข้าวของและจากไป

ระหว่างที่กำลังจะเดินออกจากถนนหลวง เขาก็บังเอิญได้พบกับเหล่าขุนนางอาวุโสเข้าอีกครั้ง

[1] เถาจู คือ นักปราชญ์ด้านการเงินและการค้าขายในตำนาน