ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 258 ละครเรื่องเก่า

บทที่ 258 ละครเรื่องเก่า

เมื่อสวีหยวนเซียงได้ยินว่าเหยียนซีขอให้นางเข้าไปคุยในโรงน้ำชาจริง ๆ หญิงสาวก็กวาดสายตามองเข้าไปในโรงน้ำชาบ้าน ๆ นั่นอย่างรังเกียจ และรู้สึกว่ามันไม่คู่ควรให้นางย่างเท้าเข้าไปเลยแม้แต่น้อย แต่อีกฝ่ายไม่ยอมออกมา และนางก็ไม่สามารถลากเด็กคนนั้นออกมาได้ หลังจากข่มกลั้นความไม่พอใจอยู่นาน ในที่สุดสวีหยวนเซียงก็ก้าวเท้าลงจากรถม้า

นางสวมเสื้อคลุมและหมวกปิดบังใบหน้า สาวใช้ลงจากรถ และคอยประคองนางให้เข้าไปภายใน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในประตูโรงน้ำชาและเห็นว่ามีบุรุษมากหน้าหลายตานั่งอยู่ที่นี่ หญิงสาวก็ขมวดคิ้ว นางขอร้องมารดาแล้วว่าต้องการพบเหยียนซี และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายก่อนที่ร้านต่าง ๆ จะหยุดรับเทศกาล ท่านปู่และท่านพ่อของนางยุ่งอยู่กับการสะสางงาน ทำให้แอบออกจากบ้านมาได้ หากวันนี้ไม่สำเร็จ ก็ไม่แน่ว่าต่อไปจะออกมาได้อีกเมื่อไหร่

หลังลังเลอยู่พักหนึ่ง นางก็เดินเข้าไปที่ส่วนต้อนรับของโรงน้ำชา ก่อนจะเห็นเหยียนซีและสาวใช้ของนางนั่งอยู่ที่โต๊ะแปดเหลี่ยมมุมหนึ่ง

เหยียนซีขอให้อาโซ่วและคนอื่น ๆ นั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆ

สวีหยวนเซียงรู้สึกดูแคลนเล็กน้อยที่เห็นว่านางยอมให้สาวใช้มาร่วมโต๊ะด้วย หญิงสาวเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของร้านอย่างอดทน และเอ่ยปากขึ้น “แม่นางเหยียน”

เมื่อเหยียนซีเงยหน้าขึ้นมอง สวีหยวนเซียงจึงดึงหมวกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือและเครื่องประดับศีรษะระยิบระยับของนาง

“นั่งลงก่อนเถอะเจ้าค่ะ ท่านเป็นใคร ต้องการอะไรจากข้าเจ้าคะ” เหยียนซีเกียจคร้านเกินกว่าจะอ้อมค้อมไปมา

“ข้ามีเรื่องที่ต้องพูดกับแม่นางเหยียนตามลำพัง”

“ตามลำพังงั้นหรือ คนเหล่านี้คือครอบครัวของข้า ไม่มีเรื่องไหนที่พวกเขารู้ไม่ได้ อยากพูดอะไรก็พูดที่นี่ ถ้าไม่สะดวกท่านก็เชิญกลับไปเสียเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ข้ามีงานล้นมือต้องจัดการ” มีคนไม่มากอยู่ในส่วนต้อนรับ และเหยียนซีก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะรับรองแขกคนนี้

รุ่ยอี้ สาวใช้ของสวีหยวนเซียงและสาวใช้อาวุโสที่ติดตามอยู่เอ่ยตำหนิออกมา “ช่างอวดดีจริง ๆ!”

เฉวียจือส่งเสียงในลำคอและลุกขึ้นยืน “กล้าดีอย่างไรมาพูดถึงเจ้านายของพวกเราเช่นนี้”

เมื่อรุ่ยอี้เห็นใบหน้าไม่พอใจของเฉวียจือก็รีบถอยไปด้านหลังสวีหยวนเซียงด้วยความตื่นกลัว “เจ้า… เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณหนูของข้าเป็นใคร!”

“ยายเฒ่าพูดคำนี้กับข้าแล้ว” เหยียนซีมองรุ่ยอี้ จากนั้นก็มองสวีหยวนเซียง ก่อนเอ่ยกับเหยียนหลิ่ว “เสี่ยวหลิ่ว ข้าไม่อยากคุยกับคนเหล่านี้แล้ว เราไปกันเถอะ”

“ช้าก่อน! ข้ามาที่นี่เพื่อบอกแม่นางเหยียนว่าใต้เท้าหลิวกำลังตกอยู่ในอันตราย” เมื่อเห็นว่าเหยียนซีจะไปแล้วจริง ๆ สวีหยวนเซียงก็เอ่ยปากออกมาอย่างรวดเร็ว

“อ้อ” เหยียนซีตอบโดยไม่แม้แต่จะเลิกคิ้วขึ้น เธอหยุดฝีเท้า แต่ก็ไม่ได้กลับมานั่ง เห็นชัดว่าพร้อมจะเดินหนีไปทุกเมื่อ

“เจ้า… เจ้าไม่เป็นห่วงใต้เท้าหลิวเลยหรือ”

“เป็นห่วงสิ ท่านบอกว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าเข้าใจ” เหยียนซีมองสวีหยวนเซียงแล้วยิ้มหยัน “แล้วอย่างไรเล่า ท่านจะชี้แนะให้ข้าทำสิ่งใดใช่หรือไม่”

“เจ้า… ข้า…” สวีหยวนเซียงคิดถึงเพียงแต่ตนเองอยู่เสมอ ดังนั้นจึงไม่เคยคิดว่าเมื่อเห็นสีหน้าเย้ยหยันของเหยียนซีแล้วจะรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมา ตอนนี้คำพูดของนางติดอยู่ในลำคอ

คำตอบของเหยียนซีเกินกว่าที่คาดเอาไว้ ซ้ำยังเป็นการเอ่ยขัดสิ่งที่นางตั้งใจจะพูดด้วย

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ นางไม่สนใจความยากลำบากของหลิวเหิงเลยหรือ

จะตอบอย่างไรต่อไปดี

“แม่นางเหยียน เรานั่งคุยกันดีหรือไม่” ในที่สุดสวีหยวนเซียงก็นั่งลง นางรู้สึกขายหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อครู่นางถูกขอให้นั่งแต่ไม่ยอมนั่งลงเอง ทว่าตอนนี้กลับต้องเป็นฝ่ายขอให้อีกฝ่ายนั่งลงแทน

เหยียนซีคิดว่าสตรีผู้นี้กำลังป่วย แต่ในเมื่อนางอยากจะพูด ก็แค่ฟังสิ่งที่นางจะพูดให้จบ ๆ ไปเท่านั้น

“ใต้เท้าหลิวได้รับตำแหน่งจอหงวนตั้งแต่อายุยังน้อย เขามีความสามารถเป็นที่ประจักษ์มาระยะหนึ่งแล้ว แต่เนื่องจากเป็นช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังวุ่นวาย …ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากในหอกวงลู่ ครอบครัวของข้า… ผู้ใหญ่ในตระกูลข้าเสียดายความสามารถของเขา และไม่ต้องการให้คนมีความสามารถเช่นเขาถูกละเลยเสมือนมุกชั้นดีที่ถูกฝุ่นจับจนมัวหมอง” สวีหยวนเซียงเอ่ยต่อและพยายามสงบนิ่ง “ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพราะเจ้า การยอมถอยเท่านั้นจึงจะช่วยเขา…”

“ให้ข้าถอยอย่างนั้นหรือ? คุณหนู ท่านคงเป็นคนตระกูลสวีใช่หรือไม่ ท่านกำลังหมายถึงเรื่องที่เขาปฏิเสธที่จะแต่งงานกับท่านอย่างนั้นสินะ” ดวงตาของเหยียนซีเบิกกว้างขึ้นขณะมองสวีหยวนเซียง เธอรู้สึกราวกับกำลังมองสตรีที่เต็มไปด้วยความรักแสนอ่อนหวาน

ท่าทางเช่นนั้นของนางทำให้สวีหยวนเซียงหลบตา ทว่าอย่างไรก็พูดเรื่องนั้นไปแล้ว ดังนั้นนางจึงข่มความปั่นป่วนในอกตนเองลง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ข้า… ใช่แล้วข้าสกุลสวี ท่านปู่ของข้าคืออัครเสนาบดี ท่านปู่มองเห็นถึงพรสวรรค์ของเขา เดิมทีท่านคิดว่าแม้จะมีความบาดหมางกันมาก่อน แต่หากแต่งงานกันได้ก็จะสามารถลบล้างเรื่องในอดีตลง ตอนนี้เขาเป็นถึงขุนนางขั้นหกประจำอยู่ที่หอกวงลู่ตั้งแต่อายุยังน้อย หากท่านปู่ของข้าสนับสนุนเขา รับรองว่าต่อไปจะต้องได้เป็นใหญ่เป็นโตและรุ่งเรืองในหน้าที่การงานแน่”

“ช้าก่อน! แล้วอาชีพการงานที่มั่นคงสดใส มันเกี่ยวกับข้าได้อย่างไรกัน” เหยียนซีเท้าคางมองสวีหยวนเซียงที่อยู่ฝ่ายตรงข้าม

เหตุใดนางจึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้กัน สวีหยวนเซียงเอ่ยถามอย่างใจเย็น “นั่นก็เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่หรือ เจ้าไม่ต้องการให้เขาเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ต่อไปในเมืองหลวงแห่งนี้หรอกหรือ”

“คุณหนู ท่านกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” เหยียนซีมองอีกฝ่ายราวกับคนโง่ “ท่านกำลังบอกว่าอนาคตของหลิวเหิงจะสดใส เมื่อเขาหมั้นกับท่านหรือ? …แล้วอย่างไรเล่า เรื่องนั้นมีประโยชน์กับข้าอย่างไร”

สวีหยวนเซียงอ้าปากค้าง นางไม่คิดเลยว่าจะมีสตรีที่เอ่ยถามอะไรเช่นนี้ออกมา

เหยียนซีเหยียดตัวตรง อธิบายเรื่องผลประโยชน์ทั้งหมด “ลองคิดดูให้ดีสิ ตอนนี้ข้าเป็นคู่หมั้นของหลิวเหิง เรากำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า ข้าและเขาจะไม่แยกจากกัน หากเขามีอนาคตที่สดใส ข้าก็พร้อมอยู่เคียงข้างสนับสนุนเขา หรือต่อให้เขาล่มจมในหน้าที่การงาน ข้าก็ไม่ทิ้งเขา ไม่ว่าเขาจะต้องทุกข์ยากเพียงใดข้าก็ต้องอยู่กับเขาอยู่ดี เป็นขุนนางขั้นหกไม่ใช่เรื่องแย่เลยแม้แต่น้อย ในบ้านเกิดของพวกเรา ขุนนางขั้นหกก็นับว่าเป็นขุนนางขั้นสูงแล้ว และข้าก็รู้สึกว่ามันเป็นเกียรติมาก เหตุใดข้าต้องทิ้งเขาไปด้วย”

เหยียนซีจิบชาแล้วเอ่ยต่อ “เขาหมั้นหมายกับท่านแล้วจะเป็นเน่ย์เก๋อ หรือมีผู้คนนับหน้าถือตาแล้วอย่างไร เรื่องนั้นไม่เห็นเกี่ยวกับข้า เมื่อเขาเป็นใหญ่เป็นโตได้รับตำแหน่ง ทว่าฮูหยินของเขาไม่ใช่ข้า บุตรของเขาก็ไม่ใช่บุตรของข้า เช่นนั้นต่อให้เขายิ่งใหญ่เพียงใด ข้าก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไปแล้วมิใช่หรือ ข้าไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง จะไปเกลี้ยกล่อมให้เขาถอนหมั้นเพื่ออะไร”

เหยียนซีแค่อยากจะถามนาง …ว่านี่มันเรื่องโง่เง่าอะไรกัน?

สวีหยวนเซียงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เหยียนซีไม่ได้รักหลิวเหิงแล้วหรืออย่างไร หากนางรักหลิวเหิงจริงก็ควรที่จะสนับสนุนเขาให้เติบโตในหน้าที่การงานมิใช่หรือ

“คุณหนู ท่านต้องเข้าใจว่าข้าเป็นแม่ค้า เมื่อพูดเรื่องการค้า ก็ย่อมต้องพูดกับข้าด้วยผลกำไร ข้าไม่ยอมทำสิ่งใดที่ตัวเองจะเสียประโยชน์ หากจะเกลี้ยกล่อมให้ข้าถอยด้วยคำพูดอย่างเดียว ท่านก็มาเสียเที่ยวแล้ว” เหยียนซีเกือบจะยื่นมือออกไปแล้วเอ่ยว่าเหตุใดไม่ยอมจ่ายเงินให้เธอแทนเล่า

น่าเสียดายที่สวีหยวนเซียงเป็นสตรียุคโบราณ และไม่ค่อยได้คุยเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนซีนางก็เบิกตากว้างมองไปทางรุ่ยอี้ “อะไร… นางหมายความว่าอย่างไร”

“นางหมายความว่าจะยอมถอย ถ้าได้ผลประโยชน์ที่มากพอเจ้าค่ะ” รุ่ยอี้ลดเสียงให้เบาลง

สวีหยวนเซียงมองทางเหยียนซีอีกครั้งหนึ่ง “ข้าจะมอบเงินห้าร้อยตำลึงให้เจ้า แลกกับการยอมทิ้งเขาไปเสีย”

ในที่สุดเมื่อได้ยินเช่นนี้เหยียนซีก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ …ใช่ หากจะต้องพูดคุยกันด้วยผลประโยชน์อย่างที่เธอว่า ก็มีแต่ต้องใช้เงินเท่านั้น

“ตอนนี้เลยหรือ”

เมื่อเห็นท่าทางของนางที่หมกมุ่นในเรื่องเงินเช่นนี้ สวีหยวนเซียงก็รู้สึกดูแคลนและตอบอย่างอึดอัด “รุ่ยอี้ มอบตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงให้นาง”

โชคดีที่ฮูหยินสวีเตรียมเงินจำนวนมากสำหรับให้บุตรสาวใช้ในการเดินทาง

รุ่ยอี้ส่งตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงวางตรงหน้าเหยียนซี เธอหยิบมันขึ้นมาดูแล้วถามต่อ “เท่านี้เองหรือ?”