ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 253 ความรุ่งเรืองที่หอกวงลู่

บทที่ 253 ความรุ่งเรืองที่หอกวงลู่

หลิวเหิงยุ่งอยู่กับงานต้อนรับราชทูตอยู่ที่หอกวงลู่

แม้การทำงานเหล่านี้ครั้งแรกจะไม่ง่าย แต่มีหลายสิ่งที่ไม่สามารถเรียนรู้ได้หากไม่ได้ลองทำ

ราชทูตที่เดินทางมาครั้งนี้เป็นผู้แทนจากแคว้นเล็ก ๆ บริเวณชายแดนฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ ว่ากันว่าพวกเขานำสิ่งของและอาหารพื้นเมืองมาสวามิภักดิ์ต่อจักรพรรดิ

กำหนดการทั้งหมดดำเนินการไปอย่างราบรื่นแล้ว

หลิวเหิงพบว่างานเลี้ยงสำหรับคณะราชทูตเล็ก ๆ เพียงร้อยคนนี้ต้องใช้เงินมากถึงหมื่นตำลึง

เขาไม่ใช่คนที่หลับหูหลับตาอยู่อย่างไม่เข้าใจความทุกข์ยากของราษฎร อีกทั้งยังใช้ชีวิตอย่างคนสามัญในชนบทที่ข้าวปลาอาหารเป็นของหายากมาตั้งแต่เด็ก จึงอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกใจ

มีข้าวของและวัตถุดิบมากมายที่ต้องเตรียม ถ้วยชาม ชุดน้ำชา… ทุกอย่างต้องให้ความใส่ใจ แต่เขาเป็นรองเจ้าหอ แน่นอนว่าต้องมีเจ้าหน้าที่ในบังคับบัญชาคอยช่วยเหลือ

เมื่อหลู่เซินเป็นผู้ฝากฝังเขาเอาไว้ ขุนนางระดับล่างเหล่านี้จึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ บ่อยครั้งเมื่อหลิวเหิงซักถามเรื่องต่าง ๆ ขุนนางเหล่านี้ไม่เพียงให้คำตอบเท่านั้น แต่พวกเขายังอธิบายถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในอดีตหลายกรณีเพื่อให้เขาเข้าใจมากขึ้น มีหลายครั้งที่ได้เจอเรื่องที่ชายหนุ่มไม่ได้คาดไว้ สิ่งเหล่านั้นจะถูกบันทึกเอาไว้เพื่อรายงานต่อเขาอย่างถี่ถ้วน

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ ขุนนางก็นำซองมามอบให้หลิวเหิงพร้อมรายงาน “รองเจ้าหอหลิว ปกติหลังงานเสร็จสิ้น เรามักจะได้รับค่าน้ำร้อนน้ำชาจากพวกคหบดี ส่วนนี้สำหรับท่านขอรับ”

หลิวเหิงตกตะลึง เขารับซองนั่นมา ก่อนจะเห็นว่าภายในเป็นตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงห้าใบ รวมเป็นห้าร้อยตำลึง “นี่… ใต้เท้าหลู่…”

“ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ ทั้งหมดนี้ทำตามกฎอย่างถูกต้อง” ผู้มาเยือนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มอบให้ทุกท่าน ค่าน้ำร้อนน้ำชาเหล่านี้มีไว้ตอบแทนความลำบากขอรับ”

“ขอบคุณมากขอรับ” หลิวเหิงรับมาด้วยรอยยิ้ม และขอให้เจ้าหน้าที่ส่งแขกอย่างสุภาพ

เขานำตั๋วเงินเหล่านั้นเก็บไว้ และไปที่ห้องทำงานของหลู่เซินอย่างกระวนกระวายใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างใจเย็น “ใต้เท้าหลู่ ข้า… ข้ามีเรื่องจะปรึกษาขอรับ”

“เอ้อร์หลาง นั่งลงก่อนสิ ว่ามา เหตุใดจึงดูประหม่าเช่นนั้น งานเลี้ยงคราวนี้เราได้รับคำชมจากฝ่าบาทด้วยซ้ำ” เมื่อหลู่เซินเห็นว่าเป็นหลิวเหิง เขาก็วางพู่กันในมือลงแล้วถามด้วยความกระตือรือร้น อีกทั้งยังพาเขาไปที่ห้องรับแขกข้าง ๆ ราวกับจะช่วยให้เขาคลายจากความกังวล

หลิวเหิงนำซองเงินออกมาแล้วเอ่ยขึ้น “ใต้เท้าหลู่ ตั้งแต่ข้ามาทำงานที่หอกวงลู่ ท่านก็ดูแลข้าเป็นอย่างดี ข้ารู้สึกโชคดีมากที่ได้ท่านคอยชี้แนะจนงานครั้งนี้สำเร็จลุล่วงขอรับ” เขาว่าพลางยื่นซองให้อีกฝ่าย “นี่อาจจะน้อยเกินไปสำหรับน้ำใจที่ได้รับ แต่อยากให้ท่านรับไว้ขอรับ”

หลู่เซินเหลือบมองซองนั่นแล้วมองหลิวเหิง ชายผู้นี้ไม่ได้เป็นคนสนใจเรื่องเงิน หรือกำลังทดสอบอะไรบางอย่างอยู่กันแน่

“เอ้อร์หลาง เจ้าเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน หลังจากนี้จะเริ่มเข้าใจกฎเกณฑ์ต่าง ๆ มากขึ้น ในระหว่างที่ทำงานครั้งนี้และได้ดูแลเจ้าอย่างใกล้ชิด ก่อนอื่นเลยข้าคงต้องขอชื่นชมความสามารถในการเรียนรู้ที่รวดเร็วของเจ้า ประการที่สอง แม้ท่านอัครเสนาบดีจะให้คำแนะนำเป็นอย่างดี แต่เจ้าเองก็ทำงานหนักมากเช่นกัน นี่คือสิ่งที่เจ้าควรได้รับแล้ว เก็บมันไว้กับตัวเถิด อย่าได้ปฏิเสธเลย” หลู่เซินยิ้มแล้วนำซองคืนให้ชายหนุ่มและยังยืนยันซ้ำอีก “วันนี้เจ้าเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ งานทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว”

“ขอรับ ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะจากใต้เท้าด้วย” หลิวเหิงเก็บซองเงินแล้วขอตัวออกไป

เมื่อกลับถึงบ้าน หลิวเหิงก็รีบนำตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงมอบให้เหยียนซี แล้วเอ่ยอย่างใจดี “ซีเอ๋อร์ เงินนี่เจ้าสามารถนำไปซื้อเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับสวย ๆ ใส่ได้”

เหยียนซีตกใจมาก “ท่านไปได้เงินมากมายนี่มาจากที่ใดเจ้าคะ ทำงานที่หอกวงลู่ได้เงินเดือนมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

“เงินเดือนไม่ได้ต่างจากสำนักฮั่นหลินเท่าไรนัก แต่นี่คือสินน้ำใจที่ได้รับจากการจัดงาน” หลิวเหิงเอ่ยเสียงเบา

“ท่านรับสินบนงั้นหรือเจ้าคะ!” เหยียนซีลุกขึ้น “เงินเช่นนี้เป็นของร้อน ท่านรับมาได้อย่างไร บ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง”

หลิวเหิงเห็นท่าทางวิตกกังวลของเด็กสาว เป็นเรื่องยากที่จะเห็นเหยียนซีเสียอาการเช่นนี้ เขาลูบไหล่บางพร้อมกับระบายยิ้ม “อย่ากังวลไปเลย มันคงจะร้อนยิ่งกว่านี้ หากไม่ยอมรับมา… ข้าไปถามมาแล้ว มันเป็นเงินที่ไม่ได้ผิดอะไร และถ้าไม่รับมา การทำงานครั้งหน้าอาจจะลำบากมากขึ้น”

“หากเป็นตำแหน่งที่ดีเช่นนี้ เหตุใดใต้เท้าสวีจึงยกมันให้ท่านกันนะเจ้าคะ”

“ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ดังนั้นเราจึงต้องรอดูว่าพวกเขากำลังจะทำสิ่งใดต่อไป หากใต้เท้าสวีต้องการจะจัดการกับข้าในคราวนี้ เขาคงไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ตั้งแต่แรก สถานการณ์เช่นนี้… หากมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ทุกคนในหอกวงลู่จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วยอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” เงินเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งล่อตาล่อใจที่ใต้เท้าสวีใช้เพื่อให้ผู้คนมากมายเข้าร่วมกับฝ่ายตน

ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดเดาของหลิวเหิง หอกวงลู่มีงานมากมายต้องจัดการต่อ และในบรรดางานทั้งหมด งานส่วนใหญ่ที่ได้รับผลประโยชน์มักจะไปตกอยู่ที่หลิวเหิงมากที่สุด

เรื่องนี้ย่อมต้องมีผู้ไม่พอใจเช่นกัน แต่ในเมื่อรองเจ้าหอผู้นี้เป็นที่ไว้วางใจของเจ้าหอ และยังได้รับการฝากฝังมาจากอัครเสนาบดี ต่อให้ไม่พอใจอย่างไร ก็ทำได้เพียงบ่นลับหลังสองสามคำเท่านั้น พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะแสดงออกต่อหน้า

หลิวเหิงไม่ได้สนใจเรื่องนั้น อย่างไรเขาก็ทำงานทุกอย่างไปตามหน้าที่ เงินก็รับมาเก็บไว้ และไม่ได้ปฏิเสธเมื่อได้รับผลประโยชน์ เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นเหมือนปลาอ้วนที่กำลังแหวกว่ายในน้ำที่หอกวงลู่

หอกวงลู่มีความใกล้ชิดกับราชสำนักชั้นในเป็นอย่างมาก หลังจากที่ทำงานไปพักหนึ่ง หลิวเหิงก็คุ้นเคยกับฉวนฝู ขันทีที่ดูแลราชกิจส่วนพระองค์ และได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องต่าง ๆ กับอีกฝ่ายบ้าง อีกทั้งเมื่อได้พบกับเน่ย์เก๋อท่านอื่น ๆ เขาก็ยังคงนอบน้อมและให้ความเคารพอยู่เสมอ

ในเดือนสิบเอ็ด ความหนาวเย็นรุนแรงเข้ามาเยือนในพริบตา สภาพอากาศในเมืองหลวงเข้าสู่จุดที่น้ำค้างกลายเป็นน้ำแข็ง

เมื่อหลิวเหิงเข้าไปทำงานที่หอกวงลู่ในช่วงเช้า เขาก็พบว่าที่สำนักงานดูมีชีวิตชีวาราวกับอยู่ในตลาดสด กลุ่มคนรวมตัวกันบริเวณหนึ่งแล้วพูดคุยกันเสียงจอแจ

ทันทีที่หลิวเหิงเข้าไป เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็รีบหันมาทางเขาอย่างกระตือรือร้น “รองเจ้าหอหลิวมาแล้วหรือ รับชาร้อนสักถ้วยหรือไม่ขอรับ” ว่าแล้วอีกฝ่ายก็ส่งถ้วยชาให้เขา

หลิวเหิงนั่งลงบนเก้าอี้แล้วถามเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

“หัวเมืองฝั่งเหนือที่เป่ยหรงถูกปิดล้อมขอรับ” เจ้าหน้าที่เริ่มเล่าทันที “เมื่อคืนมีรายงานด่วนว่าห่างออกไปแปดร้อยลี้ที่ชายแดนเป่ยหรงถูกปิดล้อม กองทหารที่หัวเมืองยังคงตรึงกำลังกันอยู่ที่นั่น พวกเขาต้องการเสบียงและเงินสนับสนุนจากทางการ เมื่อคืนเหล่าขุนนางอาวุโสเริ่มหารือกัน แต่ยังไม่ได้ข้อสรุป ยังไม่แน่ชัดว่าจะเกิดสงครามหรือไม่”

“แล้วเหตุใดชายแดนจึงถูกปิดกะทันหันเช่นนี้ได้” นับตั้งแต่อันอ๋องต่อสู้กับชาวเป่ยหรงทางตอนเหนือเมื่อสิบกว่าปีก่อนและขับไล่พวกนั้นกลับไป ชายแดนหน้าด่านก็เงียบสงบมาโดยตลอด ไม่มีแม้แต่เรื่องภัยพิบัติหรือภัยสงครามใด ๆ เกิดขึ้น ทว่าจู่ ๆ กับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไร

“ไม่อาจคาดเดาได้เลยจริง ๆ ขอรับ เป็นไปได้หรือไม่ว่าปีนี้ชาวเป่ยหรงจะอดอยากและขาดแคลนเสบียง” ขุนนางที่คุยกับหลิวเหิงเดาสุ่ม “ตอนนี้เหล่าราชเลขากำลังวุ่นวาย กองทัพทางเหนือต้องการเงินจำนวนมาก แต่กรมคลังไม่ได้เตรียมการจะพบสถานการณ์เช่นนี้ในช่วงปลายปีมาก่อน”

ในบรรดาเน่ย์เก๋อทั้งห้า อันหยวนซานเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องการคลังและภาษี แต่หลังจากที่เฉิงจวิ้นอ๋องเข้ามามีส่วนร่วมตามรับสั่งของฝ่าบาท กรมคลังก็ไม่ได้เป็นหน่วยงานที่มีขุมอำนาจใหญ่โตอีกต่อไป เนื่องจากมีทั้งเจ้าหน้าที่ของอันหยวนซานและเฉิงจวิ้นอ๋องอยู่ด้วยกัน

หลิวเหิงคิดว่าตนเองเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเงินค่าจ้างทหารทางเหนือจากเฉวียจือมาก่อน ดูเหมือนว่าค่าใช้จ่ายส่วนนี้จะไม่เพียงพอมานานแล้ว ตอนนี้เมื่อมีสงครามเกิดขึ้น หากพวกเขาไม่ได้รับค่าจ้าง ก็อาจเกิดความเสี่ยงที่จะมีการกบฏขึ้น ชายแดนจะตกอยู่ในอันตรายทันที

แต่หากต้องจัดสรรเงินจากกรมคลังไปจ่ายให้ทหาร งบทั้งหมดของปีนี้ก็ได้ถูกจัดสรรไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่ง่ายที่จะหามาเพิ่มได้อีก จึงไม่น่าแปลกใจที่เหล่าขุนนางอาวุโสจะยังคิดไม่ตกว่าจะตัดสินใจอย่างไร

ในช่วงเที่ยงวัน ในที่สุดก็มีข่าวว่าใต้เท้าสวีสนับสนุนให้มีการจัดสรรเสบียง ข้าวสาร ธัญพืชไปที่ชายแดนทางเหนือ แม้จะมีข้อโต้แย้งมากมายก็ตามที

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเงินกรมคลังมีอย่างจำกัด พวกเขาจึงสามารถจัดสรรเสบียงได้เพียงห้าแสนเหลี่ยง นับเป็นครึ่งหนึ่งจากความต้องการของทางเหนือเท่านั้นในเวลานี้