ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 242 ชะตาดอกท้อ

บทที่ 242 ชะตาดอกท้อ*[1]

เมื่อสวีหยวนเซียงเห็นหลิวเหิง นางก็รู้สึกว่าโชคชะตากำหนดให้ตนต้องแต่งงานกับเขา หากได้เป็นคู่ครองของอีกฝ่าย ก็คงจะเรียกได้ว่าเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ

นางเอ่ยถามสาวใช้ขึ้นมาเบา ๆ “รุ่ยอี้ จอหงวนผู้นั้นเป็นใครกัน”

“ข้าน้อยได้ยินคนเรียกเขาจากชั้นล่าง ดูเหมือนว่าจะเป็นคนตระกูลหลิว แต่หากคุณหนูอยากรู้มากกว่านี้ ข้าน้อยไปสืบให้เจ้าค่ะ”

“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน เหตุใดข้าต้องอยากรู้ด้วย” สวีหยวนเซียงหน้าแดงเล็กน้อยและเหลือบมองสาวใช้อย่างไม่พอใจ

รุ่ยอี้ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “เป็นข้าน้อยเองที่อยากรู้ ข้าน้อยจะไปสอบถามแล้วกลับมาคุยเรื่องนี้กับคุณหนูนะเจ้าคะ”

ระหว่างที่นางกำลังจะออกไป ทั้งสองก็ได้ยินเสียงคนห้องข้าง ๆ กำลังเอ่ยเรียกจอหงวนผู้นั้นอีกครั้งด้วยคำว่า ‘เอ้อร์หลาง’

เมื่อหวังชีเห็นหลิวเหิงขี่ม้าผ่านมา เขาก็ตะโกนอย่างมีความสุขทันที “เอ้อร์หลาง เราอยู่นี่!” จากนั้นก็เอ่ยอย่างภาคภูมิใจกับคนที่เคยเย้ยเขาว่า “นั่นคือญาติผู้น้องของข้า เป็นลูกพี่ลูกน้องสายเลือดเดียวกัน!”

เมื่อได้ยินว่าชายผู้นั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของจอหงวน คนรอบข้างก็มีสีหน้าลังเลใจ เป็นเรื่องบังเอิญขนาดนั้นจริงหรือที่จะได้เจอกับญาติของจอหงวนระหว่างมารอดูขบวนแห่เช่นนี้

“เจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องเขา แล้วเหตุใดจึงกล่าวว่านางจะเป็นฮูหยินของจอหงวนเล่า”

“เพราะนางเป็นคู่หมั้นของลูกพี่ลูกน้องข้าน่ะสิ” หวังชีพยักเพยิดไปทางเด็กสาวข้างกาย

“จอหงวนเป็นเจ้าของโรงน้ำชาอวี่เซิ่น ข้าได้ยินมาว่าเขาต้องถูกจับเข้าคุกเพราะความผิดที่ไม่ได้ก่อในคดีฉ้อโกงการสอบ ครอบครัวของเขาได้ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่วังหลวงเพื่อร้องขอความเป็นธรรม เป็นไปได้หรือไม่ว่านางจะเป็นคู่หมั้นของเขา” เรื่องเหล่านี้เป็นที่เล่าลือไปทั่วเมือง กลายเป็นคดีความสำคัญที่เป็นที่จับตามองอยู่ขณะหนึ่ง และทำให้หลิวเหิงกับครอบครัวของเขาได้รับการยกย่อง

ในบรรดาคนเหล่านั้นมีสตรีอยู่สองคน เมื่อมองดูพวกนางแล้วก็มีคนหนึ่งที่นั่งอยู่ซึ่งถูกเรียกว่า ‘คุณหนู’ เป็นไปได้ว่าจะเป็นคนในครอบครัวของจอหงวน

หากนางเป็นคู่หมั้นของเขา ก็คงไม่แปลกที่จะเสี่ยงชีวิตไปเรียกร้องความยุติธรรมเพื่อเขาถึงเพียงนั้น

ผู้คนเริ่มจิตนาการถึงเรื่องราวความรักอันน่าซาบซึ้ง สามีเผชิญหน้ากับอุปสรรคในชีวิต ทั้งยังมีภรรยาคอยติดตามเกื้อหนุนเขาอย่างไม่ห่างกายและไม่ย่อท้อ

เหยียนซีรู้สึกถึงเหงื่อเย็นบนหน้าผากเมื่อถูกสายตาแปลก ๆ จับจ้อง ตอนที่เธอไปร้องทุกข์ ความจริงแล้วมันไม่ใช่การแสดงความรักอันน่าซาบซึ้งใจอะไรเลย ตนแค่รู้สึกว่าจะต้องช่วยชีวิตเขาเอาไว้ให้ได้เท่านั้น

“เอ้อร์หลาง เอ้อร์หลาง เราอยู่นี่!” หวังชีไม่ได้สนใจผู้คนรอบกาย เมื่อเห็นว่าหลิวเหิงขี่ม้าใกล้เข้ามากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็ยิ่งตื่นเต้น โน้มร่างกายสูงใหญ่ออกไปนอกหน้าต่าง โบกมือไปมาอย่างไม่คิดชีวิต

หลิวเหิงที่กำลังขี่ม้าอยู่ มีทั้งเสียงฆ้อง เสียงกลอง และเสียงคนพูดมากมายดังจนจับใจความอะไรไม่ได้ ไม่ได้ยินเสียงใครเรียกทั้งสิ้น จึงทำได้เพียงมองซ้ายขวา ตามหาเหยียนซีท่ามกลางฝูงชนต่อไป

ในตอนนั้นเอง เขาก็มองเห็นอาต้า อาเอ้อร์ ยืนอยู่ที่ริมถนน พวกเขาแบกอาโซ่วไว้บนบ่า และมีอาสี่อยู่บนหลัง ส่วนฟางหมิงอี้และคนอื่น ๆ เกาะติดอยู่กับอาต้าและอาเอ้อร์อีกด้านหนึ่ง ทุกคนกระโดดโลดเต้นร้องเรียกชายหนุ่มเสียงดัง

หลิวเหิงเห็นว่าฟางหมิงอี้ชี้ไปที่ชั้นบน เขาจึงรีบมองไปที่ชั้นสองของร้าน นั่นทำให้ได้เห็นว่าเหยียนซีและคนอื่น ๆ อยู่ที่หน้าต่างชั้นสองของภัตตาคารและกำลังมองลงมาที่เขา

หลิวเหิงหยุดม้าและส่งยิ้มให้เหยียนซี ยกแขนขึ้นโบกมือ แสดงให้รู้ว่าเขาเห็นแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของเขา เหยียนซีก็โบกผ้าเช็ดหน้าของตนนอกหน้าต่างสองสามครั้ง แกล้งทำเป็นจะโยนมันลงไป แต่ก็ดึงมันกลับเข้ามา แกะกลีบดอกท้อบนโต๊ะของภัตตาคารแล้วโปรยมันลงไปแทน

มือของนางยังเล็กและไม่ได้แข็งแรงนัก ดอกท้อจึงไม่สามารถปลิวไปถึงหลิวเหิงได้

เหยียนเฟิงมองดูเหยียนซีด้วยรอยยิ้ม เมื่อเขาเห็นดอกท้อร่วงหล่นลงมา จึงได้เอาแผ่นทองแดงมาช่วยพัดกลีบดอกท้อให้ปลิวไปถึงหลิวเหิงโดยตรง

หลิวเหิงหยิบกลีบดอกไม้นั่นมาและพบว่ามันคือดอกท้อ ชายหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอาย เมื่อคิดถึงเหยียนซีที่มักจะพูดเรื่องโชคชะตา …นี่นางกำลังล้อเลียนที่เขาถูกโยนผ้าเช็ดหน้าและถุงหอมจำนวนมากใส่อยู่ใช่หรือไม่

เขาต้องการจะมอบอะไรบางอย่างกลับไปให้นาง จึงเอาด้ายแดงมงคลที่พกติดตัวเสมอขึ้นมา

หลังจากได้ด้ายแดงนั้นมาหลิวเหิงก็สั่งทำจี้หยกมงคลขึ้นและสลักคำว่า ‘หลิว’ เอาไว้ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านคือคำว่า ‘เหยียน’ จากนั้นก็ร้อยมันลงไปบนด้ายแดงนั้น

ตั้งแต่เตรียมมันเรียบร้อย หลิวเหิงก็เก็บมันติดตัวไปด้วยทุกที่ หาโอกาสเหมาะ ๆ ที่จะมอบมันให้กับเหยียนซี วันนี้ตอนเดินทางไปที่วังหลวงหลิวเหิงก็นำมันไป และเก็บมันไว้ในกระเป๋าแขนเสื้อ แม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ยังไม่ลืมนำมา

เขาส่งสัญญาณให้ทหารที่อยู่ด้านหน้า ขอให้ฟางหมิงอี้เดินเข้ามาที่ข้างม้า แล้วส่งด้ายแดงของตนให้เด็กหนุ่ม “ส่งไปชั้นบนที”

เมื่อฟางหมิงอี้เห็นว่าเป็นด้ายแดง เขาก็รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว แล้วรีบขึ้นไปพลางเอ่ยเสียงดัง “คุณหนูขอรับ ด้ายแดงของนายท่าน ท่านให้ข้านำมามอบให้คุณหนูขอรับ!”

หลังได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ทุกคนก็รู้กันทั่วว่าจอหงวนมอบด้ายแดงให้สตรีผู้หนึ่ง คนชั้นล่างต่างเงยหน้ามองว่าคนรักของเขาจะดูเป็นอย่างไร ส่วนผู้คนชั้นสองก็มองเหยียนซีแล้วเป่าปากหยอกล้อ เสียงหัวเราะดังขึ้นไม่หยุด

ฟางหมิงอี้ส่งด้ายแดงให้เหยียนซี “คุณหนู นายท่านฝากด้ายแดงมาให้ขอรับ” เขานำด้ายแดงให้เด็กสาว จากนั้นก็พูดว่า “ข้าได้จับม้าที่จอหงวนขี่ด้วยละขอรับ!”

เหยียนซีรับด้ายแดงมา และไม่ว่าเธอจะพยายามสงบสติอารมณ์อย่างไร ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำแก้มเห่อร้อนต่อหน้าทุกคน

เด็กสาวจ้องมองหลิวเหิง สวมด้ายแดงที่ข้อมือก่อนจะโบกมือข้างนั้นให้เขา รีบส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มผ่านไปเร็ว ๆ เสียที

หลิวเหิงพอใจมาก ดังนั้นจึงได้เริ่มบังคับม้าให้เดินต่อไปโดยมีทหารม้าคอยดูแลอยู่ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับนางอีกครั้ง “รอข้ากลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยนะ”

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเขาทำให้คนอื่น ๆ ต่างทอดถอนใจ ปรากฏว่าจอหงวนหนุ่มหล่อมีภรรยาแล้ว บัณฑิตสามลำดับแรกของปีนี้ไม่มีเรื่องซุบซิบน่าสนุกเลยสักคนเดียว

ท่ามกลางเสียงถอนหายใจของคนอื่น ๆ สวีหยวนเซียงบีบถ้วยชาในมือแน่น

เป็นไปได้อย่างไรกัน

เขามีคู่หมั้นแล้วจริงหรือ?

อีกอย่าง… จอหงวนผู้นั้นคือหลิวเหิง บุตรชายของท่านอาเขยของนางงั้นหรือ

เมื่อมารดาของนางเอ่ยถึงอาหญิง ท่านแม่มักจะพูดเสมอว่าท่านอาเป็นคนเอาแต่ใจและไม่รู้กาลเทศะ ดึงดันจะแต่งงานกับเว่ยหวนอย่างไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง

เนื่องจากชื่อเสียงของอาหญิง สวีหยวนเซียงก็ไม่ชอบนางเช่นกัน แต่ยามนี้ จู่ ๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองเข้าใจความเอาแต่ใจของอาหญิงในตอนนั้นขึ้นมาแล้ว หากหลิวเหิงมอบด้ายแดงให้นาง ทุกอย่างคงราบรื่นและมีความสุขไปหมดทุกอย่าง

น่าเสียดายที่ด้ายแดงของเขาไม่ได้มอบให้นาง และเขาก็ยังนับเป็นศัตรูคู่แค้น เป็นเพราะเขา ตอนนี้อารองจึงต้องถูกจับไปขังที่กรมยุติธรรม ไม่สิ อารองของนางถูกคู่หมั้นของเขาใส่ร้ายต่างหาก

ต่อให้จะไม่ได้พูดถึงการใส่ร้าย เพียงแค่เรื่องความเกลียดชังที่อาหญิงมีต่อเขา และท่านปู่ของนางก็เกลียดเขามาก เรื่องการแต่งงานระหว่างนางกับเขาก็ไม่มีทางจะเป็นไปแล้ว

แม้สวีหยวนเซียงจะเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว แต่ก็ยังได้ยินการสนทนาระหว่างบิดามารดาที่จวนอยู่ดี ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างท่านปู่ ท่านพ่อ และท่านอารองของนาง

จากคำบอกเล่าเหล่านั้น นางก็รู้ได้ทันทีว่าท่านปู่ของตนเองเกลียดชังหลิวเหิงมาก และต้องการจะฆ่าเขาล้างแค้นให้อาหญิงเสียด้วยซ้ำ

“รุ่ยอี้…เรา กลับกันเถอะ” นางลุกขึ้นยืนอย่างเสียใจและหันหลังกลับไป

เมื่อรุ่ยอี้ได้ยินว่าจอหงวนก็คือหลิวเหิง และได้เห็นกับตาว่าเขามอบด้ายแดงมงคลแต่งงานให้กับคู่หมั้น นางจึงไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก เพียงช่วยประคองคุณหนูของตนออกไป

สวีหยวนเซียงเดินออกจากภัตตาคารไปถึงส่วนต้อนรับ และลอบมองเหยียนซีกับคนของนาง ก่อนจะเห็นว่านางสวมด้ายแดงเอาไว้ อีกทั้งกำลังมองหลิวเหิงที่กำลังผ่านหน้าไป

สตรีผู้นี้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ๆ ไม่ได้แต่งหน้าประทินโฉม มีเพียงปิ่นไม้ประดับผม ยามมองจากด้านข้างเช่นนี้ก็รู้สึกว่ายังเด็กมากนัก เด็กสาวสองคนอยู่ท่ามกลางกลุ่มบุรุษมากมาย ช่างน่ารังเกียจนัก! เรื่องนี้ขัดกับคำสั่งสอนดีงามที่นางได้รับเสียจริง

สตรีไร้การอบรมเช่นนี้จะเหมาะสมกับจอหงวนได้อย่างไร นางจะรู้วิธีช่วยเหลือสนับสนุนหลิวเหิงในหน้าที่การงาน ดูแลบ่าวไพร่ในจวนได้หรือ!

[1] ชะตาดอกท้อ หมายถึง ช่วงที่โดดเด่นในด้านความรัก แต่ก็มีอีกความหมายหนึ่งคือ คนเจ้าชู้ หรือคนที่มีเสน่ห์มาก ๆ