ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 237 ไม่ปล่อยให้ประโยชน์ตกแก่ใครอื่น

บทที่ 237 ไม่ปล่อยให้ประโยชน์ตกแก่ใครอื่น

หลิวเหิงและหวังชีนำด้ายแดงมงคลกลับมา และหวังชีก็ช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับอย่างที่ตกลงกันไว้จริง ๆ เพราะอย่างไร เขาเองก็อยากปิดบังเรื่องนี้เช่นกัน หากเรื่องของหลิวเหิงถูกเปิดเผย เขาเองก็ต้องอับอายด้วยเช่นกัน

เมื่อการสอบทั้งหมดเสร็จสิ้น ผู้เข้าสอบทุกคนก็ต่างเก็บตัวเพื่อรอผลการสอบ

หลิวเหิงมีความสุขที่ได้อยู่กับบ้าน นอกจากอ่านตำราทุกวันแล้ว เขาก็ยังเอาแต่อยู่รอบ ๆ ตัวเหยียนซีอยู่ตลอดเวลา

หลังจากได้ทำเช่นนี้แล้วเขาก็เริ่มคิดขึ้นได้ว่า แม้จะมีคนเพิ่มเข้ามาในครอบครัวมากมาย แต่เหยียนซีกลับยิ่งยุ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

ทุก ๆ วันต้องตรวจบัญชีโรงน้ำชาและร้านเนื้อตุ๋นอวี่เซิ่น อีกทั้งต้องดูแลให้ผู้เฒ่าหวูโถวพาฟางหมิงอี้ไปดูที่ดินใหม่สองสามแห่ง ซึ่งอยู่ในขั้นตอนการเตรียมเปิดกิจการ แม้จะมีเฉวียจือ หวังชี และผู้เฒ่าหวูโถวช่วยงาน แต่เด็กสาวก็มีความคิดที่ลึกซึ้งกว่าพวกเขาทั้งหมดในด้านธุรกิจ

โรงน้ำชาอวี่เซิ่นเปิดหลังจากการสูญเสียนางหวัง เหยียนซีดำเนินกิจการตามแนวความคิดร้านอาหารฟาสต์ฟูดในยุคสมัยใหม่ และสถานที่ที่ตั้งร้านก็เลือกให้ใกล้กับสถานที่สำคัญหลายแห่ง

การดำเนินการที่ดีและคนจำนวนมากที่ผ่านไปมา ทำให้มั่นใจได้ว่าธุรกิจโรงน้ำชาจะเป็นไปได้ด้วยดี ริมทางหลวงเป็นที่ที่สะดวกในการแลกเปลี่ยนข้อมูล อีกทั้งยังเป็นเงื่อนไขที่ดีต่อการรวบรวมและเผยแพร่ข่าวสารต่าง ๆ ในโรงน้ำชา

เดิมทีกิจการที่พวกเขาทำล้วนเป็นงานเล็ก ๆ ที่ได้รับเงินเพียงไม่กี่สิบอีแปะ ซึ่งฟังดูไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากมาย และไม่มีใครอยากจะสนใจทำมัน

แต่เมื่อหลิวเหิงมีชื่อเสียง ตัวตนของโรงน้ำชาอวี่เซิ่นก็เริ่มสะดุดตาและโดดเด่นมากยิ่งขึ้น มันทำให้หลายคนอยากจะเข้ามาร่วมทำกิจการด้วย

เดิมทีเหยียนซีต้องการใช้โรงน้ำชาอวี่เซิ่นเพิ่มอำนาจให้หลิวเหิง ทว่าตอนนี้เธอกลับตกเป็นที่สนใจของคนอื่น ๆ ไม่น้อย หลังจากพูดคุยกับชายหนุ่มหลายครั้ง เด็กสาวก็คิดว่าแทนที่จะปล่อยให้ผู้มีอำนาจคนอื่นเข้ามาเอาเปรียบ และควบคุมทั้งในที่แจ้งและที่ลับในภายภาคหน้า มันคงจะดีกว่าหากเธอเริ่มต้นทุกอย่างขึ้นเอง ด้วยการหาฐานอำนาจเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตน

ตามข้อมูลที่ได้รับมา จักรพรรดิเทียนฉีได้ทรงมอบหมายราชกิจบางส่วนให้แก่เฉิงจวิ้นอ๋องบ้างแล้ว บางทีภายในหนึ่งถึงสองปี เฉิงจวิ้นอ๋องคงจะถูกแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท

ในเมืองหลวงแห่งนี้ ฐานอำนาจใดจะมั่นคงได้เท่าเฉิงจวิ้นอ๋องอีก

นอกจากนี้พวกเขายังรู้จักกับเว่ยเฉิงมานาน อีกฝ่ายก็คอยช่วยเหลืออยู่หลายครั้ง ทั้งเหยียนซีเองก็รู้สึกว่าฐานะของเขาค่อนข้างมั่นคงและน่าเชื่อถือ

ดังนั้นเด็กสาวจึงเอาข้อมูลจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นไปปรึกษาหารือเฉิงจวิ้นอ๋องโดยตรง

เมื่อมาถึงที่วัง เฉิงจวิ้นอ๋องกลับอยู่ที่วังหลวง แต่อาจารย์หลินที่เป็นผู้ช่วยของเขาได้ส่งคนมาเชิญเธอไปที่ห้องตำราด้านนอก

อาจารย์หลินได้ยินชื่อเสียงของเหยียนซีมานาน เมื่อเจอกันครั้งแรก เขาก็พบว่าสาวน้อยผู้นี้อายุน้อยมาก แต่กลับดูสงบนิ่ง ใจเย็นเกินวัย เมื่อมองเช่นนี้ก็รู้สึกว่ายังมีผู้คนมากมายที่ไม่อาจตัดสินด้วยภาพที่เห็นภายนอกได้จริง ๆ

เหยียนซีได้ยินโจวหงกล่าวถึงหลินจูหว่างมาก่อน อีกฝ่ายเอาแต่บ่นว่าเขาเป็นคนหัวโบราณและไร้เหตุผล คราวนี้เมื่อเธอได้พบชายชราในชุดคลุมสีเทาผู้นี้ด้วยตนเอง จึงไม่กล้าจะแสดงท่าทีไม่เหมาะสมต่อหน้าเขา …นี่เป็นคนสนิทอันดับหนึ่งของท่านอ๋อง และไม่แน่ว่าจะกลายเป็นขุนนางคนสำคัญในอนาคต

“คารวะอาจารย์หลิน” เธอถือของไว้ในมือแล้วโค้งคำนับอีกฝ่าย

“แม่นางเหยียนไม่ต้องเกรงใจ ท่านอ๋องของข้าพูดถึงแม่นางอยู่หลายครั้งว่าแม้จะยังอายุน้อย แต่ก็เป็นคนกล้าหาญและหลักแหลมมาก”

“ท่านอ๋องยกย่องข้ามากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่มีกิจการเล็ก ๆ เท่านั้นเอง”

“สาวใช้บอกว่าแม่นางเหยียนมาขอพบท่านอ๋อง จะสะดวกหรือไม่หากจะขอให้ฝากเรื่องนี้ไว้กับข้าก่อน” หลินจูหว่างไม่กล้าเมินเฉยต่อเหยียนซี และถามอย่างสุภาพ “ทุกวันนี้ท่านอ๋องมีภารกิจมากมายต้องสะสาง เดินทางไปวังหลวงบ่อยครั้งแทบไม่ได้พัก กว่าจะกลับมาก็มืดค่ำ…”

“ไม่ใช่เรื่องไม่สะดวกจะเล่าอะไรเจ้าค่ะ ท่านอ๋องมีความรู้เกี่ยวกับกิจการเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ข้าทำ ดังนั้นจึงอยากมาขอคำปรึกษาบางอย่าง ขอให้ท่านช่วยนำสิ่งนี้ไปให้ท่านอ๋องด้วยนะเจ้าคะ ข้าแค่จะมาเพื่อคุยเรื่องการค้า โปรดฝากท่านอ๋องชี้แนะข้าด้วย” เหยียนซีมอบซองจดหมายและถุงกระดาษให้หลินจูหว่าง “รบกวนท่านอาจารย์หลินแล้วเจ้าค่ะ”

ถุงกระดาษไม่ได้มีการปิดผนึก หลินจูหว่างมองมันแล้วก็เก็บไปอย่างเคร่งขรึม “แม่นางเหยียนไม่ต้องกังวล ข้าจะส่งให้ถึงมือท่านอ๋องเองเมื่อพระองค์กลับมา”

หลังจากมีปัญหาไปแล้วหนึ่งครั้ง หลินจูหว่างก็ไม่กล้าที่จะขวางเมื่อเหยียนซีต้องการจะมอบของให้เฉิงจวิ้นอ๋อง

ในช่วงเย็นเมื่อเว่ยเฉิงกลับมา เขาก็ได้รับของจากเหยียนซี

เขาเหลือบมองหลินจูหว่างและพบว่าอีกฝ่ายเพียงหลุบตาลงมองพื้น ดังนั้นจึงอดที่จะยิ้มไม่ได้

หลังจากที่มีเรื่องกันไปครั้งก่อน หลินจูหว่างก็ระวังมากขึ้น

เขาคิดว่าเหยียนซีคงจะต้องการถามอะไรบางอย่าง จึงเปิดถุงกระดาษที่พองขึ้นออกมา และพบกองกระดาษด้านใน เขาอดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าเคร่งขรึม “อาจารย์หลินมาดูสิ่งนี้สิ”

เมื่อหลินจูหว่างได้ยินเสียงเคร่งขรึมของเว่ยเฉิงก็รีบก้าวเท้ามาข้างหน้า เอากระดาษมาดู หลังจากที่เขาได้เห็นมันก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน

กระดาษที่เหยียนซีนำมาคือบันทึกข่าวลือจากพื้นที่ต่าง ๆ ตามทางหลวง เช่นว่า ‘มีขุนนางจากเติงโจวเดินทางไปชนบทเพื่อเก็บภาษีและผลผลิต เขาได้ใช้อาวุธสู้กับชาวบ้าน’ ‘มีสตรีจากจวนผิงอ๋องในหย่งโจวแต่งกายด้วยชุดสำหรับไปงานรื่นเริงเดินทางผ่านไป’ ‘หลังจากที่มีการเนรเทศนายท่านรองสวีจากตระกูลสวีที่ฝูโจว ก็ดูเหมือนว่าใต้เท้าสวีกำลังจะวางแผนชิงตำแหน่งผู้นำตระกูล…’ ทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นเพียงข่าวลือในหัวข้อทั่ว ๆ ไป แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องราวของตระกูลใหญ่ ๆ ที่ถูกรวบรวมเอาไว้อย่างเป็นลายลักษณ์อักษร

ในฐานะหัวหน้าที่ปรึกษา หลินจูหว่างเข้าใจดีถึงข่าวเหล่านี้ “สิ่งเหล่านี้… แม่นางเหยียนเป็นผู้รวบรวมทั้งหมดหรือขอรับ”

“ที่โรงน้ำชาอวี่เซิ่น เจ้าของร้านและเสี่ยวเอ้อร์บันทึกการสนทนาของผู้คนที่สัญจรไปมา จากนั้นก็กรองมันอีกครั้งแล้วส่งกลับมาที่เมืองหลวง”

เขาอ่านจดหมายของเหยียนซี ซึ่งเป็นรายละเอียดเกี่ยวกับข้อมูลที่โรงน้ำชาอวี่เซิ่นรวบรวมได้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

พวกเขากระจายข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลสวีผ่านโรงน้ำชาทุกแห่ง แจ้งข่าวให้ทุกคนอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับการสอบใหม่ที่จัดขึ้นอย่างกะทันหัน มอบเงินอุดหนุนในด้านการศึกษาของบัณฑิตทั้งหลาย ช่วยเหลือชาวบ้านที่ยากไร้และขอทาน อาจฟังดูไม่ได้เป็นเรื่องยิ่งใหญ่อะไรนัก แต่เมื่อมองถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ก็นับว่าโรงน้ำชาอวี่เซิ่นมีบทบาทอย่างมากจนไม่อาจดูถูกพวกเขาได้

ก่อนที่คนตระกูลสวีจะสั่งคนไปสังหารหลิวเหิง ข่าวลือจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นทำให้ใต้เท้าสวีสูญเสียเงินไปจำนวนมากในเมืองหลวง อีกฝ่ายไม่สามารถรักษาภรรยาและพรรคพวกของเขาไว้ได้ อีกทั้งผู้นำตระกูลสวีและคนอื่น ๆ ก็ต้องถูกเนรเทศ

เมื่อหลิวเหิงต้องโทษถูกจับเข้าคุก ก็มีบัณฑิตจำนวนมากมาร่วมร้องเรียนเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้เขา หน่วยงานมากมายจากเมืองหลวงจรดทางใต้ล้วนได้รับการร้องเรียนเรื่องนี้จากเหล่าจู่เหริน และที่เมืองหลวงหลังจากที่ชายหนุ่มสอบผ่านเป็นฮุ่ยหยวนก็ไม่มีจู่เหรินคนใดคัดค้าน ทั้งหมดล้วนแสดงความยินดีกับเขา

ด้วยชื่อเสียงในช่วงที่ผ่านมา อาจจะทำให้หลิวเหิงกลายเป็นผู้นำของสำนักซื่อหลินในอนาคตได้เลยทีเดียว

และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะโรงน้ำชาอวี่เซิ่น

“หน่วยข่าวกรองของเสด็จลุงทำได้แค่ติดตามข่าวในเมืองหลวงเท่านั้น ที่นอกเมืองยังไม่อาจรวบรวมข่าวสารได้เร็วถึงเพียงนี้” เว่ยเฉิงวางจดหมายแล้วเอ่ยชมขึ้นมา “ไม่คาดว่าโรงน้ำชาอวี่เซิ่นที่ทำกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อเดือน จะมีมูลค่าอยู่ที่ความสามารถในการรวบรวมและแพร่กระจายข่าวลือออกไป ทั้งในเรื่องของชาวบ้านและชนชั้นสูงเช่นนี้”

“ข้าเคยได้ยินจากโจวหงว่าคนของแม่นางเหยียนสองคนเคยเป็นทหารอยู่ที่ชายแดน พวกเขามีความสามารถด้านข่าวกรองที่เป็นรูปแบบเฉพาะตัว หลังจากที่ทั้งสองนำความรู้เหล่านี้มาสั่งสอนให้คนในร้านทั้งหมด ผู้จัดการและคนงานในร้านทุก ๆ แห่งจึงต่างจากคนค้าขายทั่วไป”

สำหรับหลินจูหว่าง เขามองว่าตอนนี้เว่ยเฉิงมั่นคงในเมืองหลวงแล้ว และตอนนี้ความสามารถในการรวบรวมข่าวกรองจากภายนอกที่โรงน้ำชาอวี่เซิ่นมีจะสามารถขยายความมั่นคงให้แก่อีกฝ่ายได้

“ท่านอ๋อง แม่นางเหยียนได้ฝากข่าวสำคัญให้ท่านบ้างหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ นางแค่ต้องการให้ข้าร่วมมือด้วยเท่านั้น” เว่ยเฉิงเปิดถุงกระดาษใบที่สองแล้วหัวเราะออกมา

“ร่วมมือหรือขอรับ”

“นางกล่าวไว้เมื่อตอนก่อตั้งโรงน้ำชาอวี่เซิ่น ว่าต้องการทำเพื่อหาเลี้ยงชีพ และสร้างเส้นทางให้กับตนเอง จนตอนนี้มีผู้มีอำนาจมากมายในเมืองหลวงพยายามส่งคนไปร่วมมือกับกิจการโรงน้ำชาแห่งนี้”

เว่ยเฉิงยิ้มแล้วกล่าวต่อ “นางไม่ยอมมอบผลประโยชน์นี้ให้แก่ผู้ใดง่าย ๆ และอยากจะร่วมมือกับข้ามากกว่า”

“ท่านอ๋อง นี่นับว่าเป็นเรื่องที่ดีเป็นอย่างยิ่งขอรับ” หลินจูหว่างมีความสุขเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น