ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 227 ความประทับใจพลันถูกเรียกคืนไป

บทที่ 227 ความประทับใจพลันถูกเรียกคืนไป

หนทางที่ใต้เท้าสวีเสนอขึ้นมานี้ไม่ได้เป็นเพียงทางออกเฉพาะหน้าเท่านั้น แต่เป็นวิธียุติคดีฉ้อโกงการสอบที่เขาคิดเอาไว้แล้ว เพียงแค่รอเวลาที่เหมาะสมในการกราบทูลเสนอต่อจักรพรรดิเท่านั้น

วันนี้มีผู้ที่ไม่ผ่านการสอบมาอยู่ในท้องพระโรง และยังมีเรื่องคดีการตายของเจ้ากรมยุติธรรมเข้ามาเกี่ยวข้องอีก การเสนอทางออกนี้ในเวลาเช่นนี้จึงเหมาะสมที่สุด

เมื่อผู้สอบไม่ผ่านเหล่านี้เห็นว่ากำลังจะได้รับโอกาสอีกครั้ง ย่อมต้องรู้สึกขอบคุณในตัวเขา

เฉินเก๋อเหล่าและคนอื่น ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยที่จะทำการสอบอีกครั้ง ครั้งนี้จะรับประกันได้อย่างไรว่าคนที่สอบผ่านไปแล้วจะยังมีรายชื่อผ่านอยู่เช่นเดิม

คดีฉ้อโกงนี้ เจ้าหน้าที่ ทหาร และผู้เกี่ยวข้องในการควบคุมการสอบมากมายถูกจับกุมและดำเนินคดี อีกทั้งผู้สอบผ่านหลายคนก็ถูกจับกุมไปทรมานในคุก หลังจากที่พวกเขาผ่านความทุกข์ทรมานในคุกมาแล้ว ต่อให้ตั้งใจแค่ไหนก็ตาม ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะสามารถรักษาระดับคะแนนสอบดั้งเดิมเอาไว้ได้ หากมันกระทบต่อการทำข้อสอบของพวกเขา ผู้เข้าสอบที่ถูกจับไปจะสามารถยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองได้อย่างไร

คำแนะนำของใต้เท้าสวีเป็นหนทางที่สร้างความแตกแยกวุ่นวายอย่างแท้จริง

เพราะหากสอบอีกครั้ง ผู้เข้าสอบที่อยู่ที่นี่และผู้เข้าสอบที่สอบผ่านแล้วถูกจับตัวไป รวมทั้งหลิวเหิงจะมีข้อได้เปรียบเสียเปรียบที่แตกต่างกันเป็นอย่างมาก

หลิวเหิงสอบผ่านไปแล้วและถูกจับตัวไปทรมานในคุก เหยียนซีไม่มีทางเต็มใจให้เขาเข้าสอบใหม่อีกครั้งแน่นอน

แต่ผู้สอบตกเหล่านี้ย่อมเต็มใจจะให้มีการสอบใหม่อีกครั้งเพื่อประโยชน์ของตนเอง

หลิวเหิงใช้ความดีความชอบจากการที่บัณฑิตหลายคนที่นี่ได้รับความช่วยเหลือจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่น แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับทางเลือกระหว่างการรักษาความภักดีและผลประโยชน์ของตนเอง ใครเล่าจะมาคิดถึงความดีเก่า ๆ ของเขาอีก

เหยียนซีถอนหายใจ “มันคงจะดี หากใต้เท้าเสนอทางเลือกเช่นนี้เสียตั้งแต่ก่อนหน้านี้นะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นเจ้ากรมยุติธรรมอาจไม่ต้องถูกสังหารที่ริมถนน พี่ชายของข้าและคนอื่น ๆ ก็จะได้รับโอกาสในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก่อนที่จะต้องถูกจับไปเช่นนี้”

เด็กสาวคล้ายจะเอ่ยกับตัวเองและถอนหายใจ แต่เนื่องจากเหยียนซีนั่งคุกเข่าอยู่ในแถวหน้า ผู้คนเกือบทั้งหมดจึงได้ยินเสียงของเธอ

ท่าทางของใต้เท้าสวีดูเปลี่ยนไปอย่างช่วยไม่ได้

คำพูดของเหยียนซีราวกับต้องการจะตั้งข้อสังเกตว่าใต้เท้าสวีจงใจรอให้เรื่องราวทั้งหมดเข้ามาพัวพันกับตระกูลสวีก่อน จึงค่อยคิดเสนอทางออกเช่นนี้ออกมา ทั้งที่มันเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วที่ต้องเสนอทางออกที่ดีให้กับสถานการณ์ที่กำลังวุ่นวายนี้ ทว่าเขากลับเพิกเฉยอยู่นาน จนกระทั่งเกิดเรื่องราวที่ทำให้ตนเองเดือดร้อน ขุนนางเช่นนี้จะช่วยปกครองบ้านเมืองให้สงบสุขได้อย่างไร หากสนใจแต่ผลประโยชน์ของตนเอง

ทุกคนเข้าใจความหมายดี เพราะคนที่อยู่ที่นี่ต่างไม่ใช่คนโง่เขลา คำพูดของเหยียนซีไม่ต่างอะไรกับน้ำเย็นเยียบที่สาดใส่จนสั่นสะเทือนในใจ

ผู้ที่ไม่ผ่านการสอบซึ่งลอบขอบคุณใต้เท้าสวีอยู่ในใจ หลังจากได้ยินสิ่งที่เหยียนซีพูดก็เริ่มไตร่ตรองอย่างรอบคอบ ความรู้สึกขอบคุณเมื่อครู่ของพวกเขาก็ถูกลบเลือนทันที พวกเขาไม่มีทางตาสว่างได้เช่นนี้หากเด็กสาวไม่ได้เอ่ยเช่นนั้นออกมา

ใช่ ขุนนางเหล่านี้ล้วนทำเพื่อตนเอง ไม่ใช่เพื่อแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดให้เป็นไปอย่างชอบธรรม หากตระกูลสวีไม่ได้ถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้น ใต้เท้าสวีอาจจะแค่มองดูความลำบากของพวกเขาอย่างเฉยเมยต่อไป

ความประทับใจที่ใต้เท้าสวีได้รับทั้งหมดพลันถูกเรียกคืนไปอย่างรวดเร็ว

ขุนนางบางคนเห็นโอกาสจากสถานการณ์นี้จึงออกความเห็นขึ้นทันที “กระหม่อมได้ยินว่าจู่เหรินจากฝูโจวอยู่ในลำดับที่สอง หากพวกเขาทราบเรื่องคำแนะนำของใต้เท้าสวีจะต้องดีใจแน่นอน ทางออกที่ใต้เท้าสวีเสนอมีทางเป็นไปได้ กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าเราเพียงแค่เลือกวันที่เหมาะสมหลังจากนี้เพื่อสอบอีกครั้งทุกอย่างก็จะคลี่คลายได้พ่ะย่ะค่ะ”

หลานชายของขุนนางบางคนก็มีส่วนร่วมในการสอบสวนครั้งนี้ และบางคนก็เดือดร้อนเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่พอใจใต้เท้าสวีเช่นกัน

“ฝูโจวงั้นหรือ” จักรพรรดิมองไปทางใต้เท้าสวี “ข้าจำได้ว่าบ้านเกิดของใต้เท้าสวีก็คือฝูโจวใช่หรือไม่”

“กระหม่อมไม่ได้กลับไปบ้านเกิดนานแล้ว ความทรงจำเกี่ยวกับที่นั่นก็เริ่มเลือนรางแล้วพ่ะย่ะค่ะ” คำพูดของใต้เท้าสวีนั้นแสดงให้จักรพรรดิเห็นว่าข้อแนะนำของเขา ทำไปเพื่อคลี่คลายความวุ่นวายในตอนนี้ มากกว่าจะเอื้อประโยชน์ให้บ้านเกิดของตนเอง

“ใต้เท้าสวีอุทิศตนให้แคว้นของเราอย่างสุดกำลัง จึงละเลยครอบครัวของตนเอง แต่ไม่ว่าอย่างไร ความผูกพันต่อบ้านเกิดย่อมเป็นเรื่องลึกซึ้งที่ต่อให้อยู่เมืองหลวงมานานแค่ไหนก็ไม่อาจจะตัดขาดได้ หากท่านให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากกว่านี้และติดต่อพวกเขาบ้าง เรื่องเกี่ยวกับตระกูลสวีก่อนหน้านี้ก็จะไม่เกิดขึ้นเลย”

ขุนนางทุกคนเป็นนักพูดที่มีความเฉียบคม และคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเน่ย์เก๋อก็ย่อมเป็นสุดยอดนักเจรจา เฉินเก๋อเหล่าถอนหายใจและเริ่มชี้แนะใต้เท้าสวี ซ้ำยังตำหนิเขาเรื่องลืมรากเหง้าอีกด้วย

ใต้เท้าสวีไม่คิดว่าในวันนี้เฉินเก๋อเหล่าที่มักจะสงวนท่าทีอยู่เสมอจะมาออกหน้ามากถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้มักจะเป็นขุนนางระดับล่างที่ออกมาทำการแสดง แต่วันนี้เขาถึงกับต้องลงมาจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยตนเองเชียวหรือ

เรื่องของตระกูลสวีที่ถูกเอ่ยขึ้นก่อนหน้านี้ ก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหลิวเหิงเช่นกัน

เมื่อเฉินเก๋อเหล่าเอ่ยปากถึงเรื่องนี้ ก็คล้ายจะทำให้ทุกคนคิดขึ้นได้ว่าตระกูลสวีและหลิวเหิงมีความแค้นกันมาก่อน

เดิมจักรพรรดิเทียนฉีทรงลืมเรื่องนี้ไปหมดแล้ว แต่เมื่อเฉินเก๋อเหล่าพูดถึงขึ้นมา พระองค์ก็นึกขึ้นมาได้เช่นกัน จึงตรัสถามเหยียนซีด้วยความสนใจว่า “เหยียนซี ได้ยินว่ามีคนเกือบตายเพราะสูตรไข่ต้มชา มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

“กราบทูลฝ่าบาท สูตรนี้ทำขึ้นโดยพี่ชายของหม่อมฉันเพคะ เขาอ่านตำราและพบว่ามีตำรับสมุนไพรที่ช่วยบำรุงสุขภาพ ตอนนั้นครอบครัวเราอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก หม่อมฉันก็เลยลองทำตามคำบอกเล่าของพี่ชายอยู่สองสามครั้งเพคะ พวกเราสั่งสมุนไพรมาทำอาหาร หาเลี้ยงชีพตามวิถีคนชนบท หากไม่มีสูตรนี้คงไม่สามารถหาเงินและตั้งโรงน้ำชาขึ้นมาได้เพคะ โรงน้ำชาของเราเป็นประโยชน์อย่างมากต่อคนในหมู่บ้าน ฝ่าบาทจึงได้ให้พี่ชายหม่อมฉันเข้าศึกษาที่สำนักกว๋อจื่อเจี้ยนในเมืองหลวง…”

เมื่อเหยียนซีเล่าเรื่องนี้ เสียงของเธอก็เบาบางลง แสดงอาการผิดหวังเล็กน้อย

ตระกูลหลิวและโรงน้ำชาได้สร้างความดีความชอบในหมู่บ้าน และจักรพรรดิก็ได้พระราชทานคำยกย่องแก่หลิวเหิงเป็นกรณีพิเศษ ซ้ำยังให้เขาไปศึกษาที่สำนักกว๋อจื่อเจี้ยนในเมืองหลวงอีกด้วย ไม่แปลกที่ขุนนางคนอื่น ๆ จะลืมเลือนเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไป

แต่ทันทีที่เหยียนซีพูดขึ้นมา ทุกคนก็นึกขึ้นได้ โดยเฉพาะรับสั่งของจักรพรรดิเทียนฉีที่ให้หลิวเหิงเข้ามาศึกษาในเมืองหลวง และยังทรงยกย่องในความสามารถและความซื่อสัตย์ของเขา

เนื่องจากองค์จักรพรรดิยังเคยพระราชทานคำชื่นชมแก่เขาเช่นนี้ ดังนั้นแล้วตราบใดที่ยังไม่พบหลักฐานที่สามารถมัดตัวเขาได้ ศาลยุติธรรมและฝ่ายปกครองส่วนกลางก็ไม่อาจถือว่าหลิวเหิงเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการฉ้อโกงครั้งนี้อย่างแน่นอน

หากตระกูลสวียังต้องการสูตรอาหารที่คนอื่นใช้เลี้ยงปากท้องไปเป็นของตนเองเช่นนี้ จะต้องเป็นตระกูลที่มีแนวคิดเช่นไรกันแน่ ใต้เท้าสวีกล้าพูดหรือไม่ว่าเขาไม่รู้ไม่เห็นเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตระกูลสวีเลย

ใต้เท้าสวีมองเหยียนซีอีกครั้ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์และเต็มไปด้วยความต้องการที่จะจัดการกับนาง

เหยียนซีตกใจมากจนตัวสั่น คุกเข่าแล้วเอ่ยขึ้น “หม่อมฉันเป็นเพียงเด็กหญิงธรรมดาที่พูดจาไร้สาระ หวังว่าฝ่าบาทจะทรงอภัยให้หม่อมฉันเพคะ!”

“เจ้าพูดความจริง จะมีความผิดอย่างไรเล่า”

“ฝ่าบาท… ใต้เท้า… ขุนนางทั้งหลายน่าเกรงขามมาก หม่อมฉันคิดว่า… คิดว่าหม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ!” เหยียนซีเหลือบมองไปทางใต้เท้าสวีแล้วรีบมองไปทางอื่น

ต่อให้ใต้เท้าสวีเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วแค่ไหนก็ไม่มีทางเร็วเท่าสายตาคนอื่น ๆ ที่มองอยู่ได้ แม้แต่จักรพรรดิเทียนฉีก็ยังเหลือบมองเว่ยเฉิงแล้วตรัสพลางแย้มสรวล “เด็กสาวผู้นี้เป็นคนกล้าหาญ แต่นางก็ยังคงตกใจได้ง่ายมาก ใต้เท้าสวี เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน เจ้าเป็นขุนนางมานาน น่าจะรู้ว่าเป็นเรื่องยากที่เด็กหญิงกำพร้าผู้หนึ่งจะกตัญญูเช่นนี้ ข้าอยากจะตอบแทนความดีของนางให้เต็มที่ มอบรางวัลให้เหยียนซีในนามของข้าด้วย”

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท จักรพรรดิทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญเพคะ!” เหยียนซีรีบเอ่ยขอบคุณและกล่าวคำสรรเสริญ พร้อมกับโขกศีรษะสามครั้งแสดงความตื้นตันใจ

ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวชาวบ้านผู้นี้จะรู้ธรรมเนียมชนชั้นสูงเช่นนี้ด้วย

จักรพรรดิเทียนฉีโบกพระหัตถ์อีกครั้งและตรัสขึ้น “ฉวนฝู พาทุกคนออกไปได้ เจ้าหน้าที่ศาลยุติธรรมตรวจสอบคดีการตายของเฮ่อจื้อเฉิงให้ถี่ถ้วน ก่อนที่ความจริงจะเป็นที่ประจักษ์ สวีเฉิงกานและคนของจวนตระกูลสวีให้จับขังคุกไปก่อน”

“ฝ่าบาท โปรดเมตตากระหม่อมผู้ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!” เมื่อสวีเฉิงกานได้ยินว่ากำลังจะถูกจำคุก เขาก็เรียกร้องความยุติธรรมออกมา

ใต้เท้าสวีกระแอมขึ้น “ทางการจะต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าได้อย่างแน่นอน”

จักรพรรดิทรงรับสั่งให้เจ้าหน้าที่พาเหยียนซีและทุกคนออกไปแล้วเช่นนี้ ก็ชัดเจนว่าพระองค์ไม่ได้คิดว่าพวกนางเป็นคนร้าย

ฉะนั้นจึงทำได้เพียงรอให้การพิจารณาคดีเป็นไปตามขึ้นตอนเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์เท่านั้น การพยายามเรียกร้องขอความเป็นธรรมในตอนนี้ย่อมไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ รังแต่จะยิ่งทำให้ฝ่าบาททรงไม่พอพระทัยยิ่งขึ้นไปอีก

สวีเฉิงกานถูกบิดาจ้องเขม็ง เขาจึงไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

เมื่อจักรพรรดิรับสั่งให้หัวหน้าขันทีเป็นผู้พาพวกเธอออกไป เหยียนซีและเหล่าบัณฑิตจึงออกจากวังหลวงได้อย่างราบรื่น หัวหน้าขันทียิ้มอย่างสุภาพให้เด็กสาว ไม่เพียงเขาเท่านั้น ขันที และข้าหลวงคนอื่น ๆ ก็แสดงท่าทีโอนอ่อนต่อเธออย่างผิดแปลกไป ทว่าเธอก็ยังคงแสดงความเคารพพวกเขาอยู่เช่นเดิม “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ข้าน้อยรบกวนท่านมากจริง ๆ”

ฉวนฝูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก” เสียงของเขาแหลมสูงแต่ก็เต็มไปด้วยความใจดี