ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 220 จิตวิญญาณแห่งความยุติธรรมหวนคืน

บทที่ 220 จิตวิญญาณแห่งความยุติธรรมหวนคืน

เหยียนซีเอ่ยถามด้วยความโกรธว่าหากหลิวเหิงเห็นข้อสอบมาก่อน เขาควรได้สามอันดับแรกแล้วหรือไม่

และถ้าเขาซื้อข้อสอบมาจริง ๆ ความพยายามในการฝึกฝนตอบคำถามเป็นร้อยข้อเช่นนั้นคงจะเป็นเพียงความสนุกใช่หรือไม่

ชายร่างอ้วนลุกขึ้นแล้วกล่าวขออภัยอย่างละอายใจ “คุณหนู หลิวเอ้อร์หลางเป็นคนมีพรสวรรค์และมีความรู้แตกฉานอย่างแท้จริง เป็นข้าที่พูดเรื่องไม่เหมาะสมออกไปเอง ต้องขออภัยที่ทำให้คุณหนูขุ่นเคืองขอรับ”

“ท่านเองก็ตกเป็นเหยื่อในคดีครั้งนี้เช่นกันเจ้าค่ะ” เหยียนซีรีบพูดต่อ “ท่านกับพี่เอ้อร์หลางล้วนก็ตกเป็นเหยื่อไม่ต่างกัน เพียงแต่ท่านไม่ได้รับอันตรายอะไรใด ๆ ต่างจากพี่เอ้อร์หลางที่ไม่ได้โชคดีอย่างท่าน”

คนที่สอบไม่ผ่านในครั้งนี้นับว่าโชคดีกว่างั้นหรือ

ทุกคนที่เสียใจกับการสอบตกเมื่อได้ยินสิ่งที่เหยียนซีพูดก็มองหน้ากันไปมาราวกับกำลังลงความเห็นตรงกันว่า ‘สิ่งที่นางพูดมีเหตุผลจริง ๆ’

ถ้าหลิวเหิงไม่มีชื่ออยู่ในกลุ่มคนที่สอบผ่าน เขาก็คงไม่ต้องพลอยติดร่างแหและถูกจับไปด้วยเช่นนี้

“คุณหนูไม่จำเป็นต้องมาเจออะไรเช่นนี้เลย” ชายร่างอ้วนเริ่มเห็นอกเห็นใจและเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “ครอบครัวของคุณหนูไม่ลองขอให้ใครร้องเรียนเรื่องนี้อย่างนั้นล่ะขอรับ”

“ครอบครัวของข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเจ้าค่ะ จึงไม่มีใครให้ขอความช่วยเหลือได้เลย”

“ข้าได้ยินว่าโรงน้ำชาอวี่เซิ่นให้ความช่วยเหลือผู้คนมากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” จู่เหรินร่างอ้วนชี้ไปที่ชาวบ้านและขอทานที่นั่งอยู่ด้านนอก “ดูสิขอรับ มีคนมาช่วยท่านมากมายถึงเพียงนี้ ข้ายังได้ยินมาว่าบัณฑิตหลายคนก็ยืมตำราจากโรงน้ำชาไปอ่าน ในตอนนี้น่าจะต้องมีหลายคนที่สามารถขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้บ้างไม่ใช่หรือขอรับ”

เหยียนซียิ้มอย่างเศร้าหมอง “ผิดแล้วเจ้าค่ะ ที่ผ่านมาข้าได้ยินจากพี่เอ้อร์หลางเสมอว่าสำหรับบัณฑิตทุกคนแล้วการตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอย่างหนักนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บัณฑิตล้วนมีบทกวีและเนื้อหาตำราอยู่ในใจก็จริง แต่ทุกคนก็ล้วนมีอารมณ์ความรู้สึก ข้าเคยหวังว่าพวกเขาจะได้รับการกล่อมเกลาให้ยึดมั่นในคุณธรรมอย่างหนักแน่น …แต่ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น” เธอชี้ไปที่ด้านนอกโรงน้ำชา “พี่ชาย ท่านบอกว่าความภักดี มีแต่ไพร่ที่ยึดถือ ท่าทางว่าจะเป็นเรื่องจริงนะเจ้าคะ เพราะบัณฑิตผู้รู้ตำรากลับไม่ได้ยึดมั่นในคุณธรรมได้เท่ากับชาวบ้านและขอทานเหล่านี้ พวกเขาเปลี่ยนไปเพราะอำนาจและผลประโยชน์ ต่อไปนี้หากจะต้องช่วยคน ข้าคงจะบอกพวกเขาว่าไม่ต้องเรียนอย่างหนักเพื่อเป็นขุนนาง เพียงรักษาความดีอย่างชาวบ้านไว้ได้ก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้า…เจ้าพูดเกินไปแล้ว!” คำพูดตัดพ้อของเหยียนซีรุนแรงจนบางคนทนไม่ไหวและเริ่มแย้ง “ข้าตั้งใจศึกษาเล่าเรียนก็เพื่อจะนำความรู้มารับราชการ มอบความยุติธรรมแก่ผู้คน จะละทิ้งคุณธรรมไปได้อย่างไร!”

เหยียนซีเย้ยหยันอย่างเย็นชา “ทำไมจะไม่ได้เล่าเจ้าคะ ท่านอาจจะไม่ทราบเรื่องเหล่านี้เพราะไม่ได้เจอกับตัวเอง แต่ข้าพูดเช่นนี้ได้เพราะข้ารู้ซึ้งแล้ว เห็นทุกอย่างมากับตา ครอบครัวของข้าตั้งใจหาเงินมาตลอดสองปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่พี่เอ้อร์หลางได้ตำรามา เขามักจะคัดลอกมันตลอดคืนสองสามฉบับ เอาตำราไปฝากไว้ในโรงน้ำชาเพื่อให้คนยืมไปอ่าน เขาบอกข้าว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เด็ก ๆ จากครอบครัวยากไร้ที่อยากรู้หนังสือจะได้รับโอกาสให้มีตำราดี ๆ มาศึกษา ท่านป้าของข้าประหยัดอดออมตลอดมาก็เพื่อสนับสนุนให้เขาได้เล่าเรียน”

“เราเอาตำรามาให้เด็ก ๆ จากครอบครัวยากจนยืม ก็เพื่อให้พวกเขามีช่องทางในการเข้าถึงความรู้มากขึ้น แต่ตอนนี้พี่เอ้อร์หลางกำลังเดือดร้อน ต้องติดคุกเพราะสอบผ่านเป็นลำดับที่ยี่สิบหก ท่านคิดว่านี่เป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับอย่างนั้นหรือเจ้าคะ มีกี่คนที่กำลังยินดีในความโชคร้ายของเขา มีกี่คนที่เห็นว่าเขาควรจำนนต่อโชคชะตาอันไร้ความยุติธรรมนี้!”

“คุณหนู อยู่ที่นี่เองหรือขอรับ ข้าตามหาท่านไปทั่ว” ระหว่างที่เหยียนซีกำลังพูดอยู่นั้น เฉวียจือก็เข้ามาเพื่อส่งจดหมายบางอย่างให้เธอ “จดหมายนี้ส่งมาจากคนบางคน พวกเขาบอกว่าไม่เคยลืมความเมตตาของเรา เรานำไปขอร้องให้พวกเขาช่วยเหลือกันเถอะขอรับ”

“ขอร้องให้ได้อะไร…” เหยียนซีเอาจดหมายนั่นมา พร้อมกับเปิดกระบอกจุดไฟ “หากพวกเขาต้องการให้ความช่วยเหลือย่อมต้องทำด้วยตนเองไปแล้ว ไปขอร้องแล้วจะมีประโยชน์อะไร พวกเขาทิ้งเราไปแล้ว เหตุใดเราต้องไปขอร้องให้อับอายด้วยเล่า”

“คุณหนู อย่าเผานะขอรับ!… นั่นอาจจะช่วยชีวิตคุณชายไว้ได้” เฉวียจือพยายามจะคว้าซองนั่นเอาไว้ แต่ก็ไม่กล้ายื้อแย่งมันจากมือเหยียนซีด้วยกำลัง ทำได้เพียงร้องห้ามอย่างตกใจ “อย่านะขอรับ… เราทำได้เพียงปล่อยให้คุณชายตายอย่างนั้นหรือขอรับ!”

“คุณหนู เหตุใดพวกเขาถึงได้ไม่ยอมปล่อยพวกเราไปเสียทีเจ้าคะ” เหยียนหลิ่วตัดพ้อออกมา คำพูดแฝงความนัยบางอย่างของนางยิ่งทำให้คนอื่น ๆ ที่ฟังอยู่รู้สึกสะท้อนใจยิ่งกว่าเดิม

“หากไม่ใช่เพราะน้ำใจของท่านป้าและพี่เอ้อร์หลางที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าก็คงต้องตายไปนานแล้ว ต่อให้ไม่มีทางเลือกอีก ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไปเรียกร้องความยุติธรรมเพื่อเขา!” เหยียนซีคว้าตำราจากโต๊ะ แล้วรีบก้าวออกไปทันที

เฉวียจือ อาต้า และเหยียนหลิ่วรีบตามออกไป

ชาวบ้านและขอทานด้านนอกได้ยินทุกความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชา เมื่อพวกเขารู้ว่าเหยียนซีกำลังพยายามช่วยหลิวเหิง พวกเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินตามนางไป

ผู้คนในโรงน้ำชาเงียบไปครู่หนึ่ง

ชายร่างอ้วนถอนหายใจเสียงดัง “สตรีผู้ภักดีเช่นนี้ ทำเอาข้ารู้สึกทนไม่ได้เช่นกัน เราควรจะทำอะไรบางอย่างเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมไม่ใช่หรือ” เขาลุกขึ้นออกไปจากโรงน้ำชา

จู่เหรินชุดเขียวผู้หนึ่งก็ละอายใจเช่นกัน “ข้าเอาแต่โกรธแค้นที่สอบไม่ผ่าน จนลืมไปว่าหากไม่ได้ตำราที่ยืมมาจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นจะเตรียมตัวเข้าสอบได้อย่างไร ไม่มีทางได้เป็นจู่เหรินที่ผ่านการสอบเซียงซื่อเช่นนี้ด้วยซ้ำ ข้าเองก็จะไปช่วยเรียกร้องให้หลิวเอ้อร์หลางเช่นกัน”

ว่าจบเขาก็ลุกตามออกไป

“ข้าเป็นสุภาพบุรุษ จะยอมแพ้สตรีในเรื่องเช่นนี้หรือ เพื่อจะได้รับน้ำใจจากผู้อื่น ย่อมต้องมอบน้ำใจแก่ผู้อื่นก่อน” ผู้ที่ไม่ผ่านการสอบอีกคนรีบลุกตามไป

ทั้งสองรีบออกไปจากโรงน้ำชาพร้อมพึมพำกับตนเอง

ผู้ที่ไม่ผ่านการสอบส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นคนร่ำรวย พวกเขาเดินทางมาที่เมืองหลวงไกลจากบ้านเกิดเป็นพันลี้ เมื่อไม่มีเงินพอจะซื้อหาตำรา มีใครบ้างที่จะไม่นึกถึงตำราให้ยืมของโรงน้ำชาอวี่เซิ่น บางคนถึงกับเอามาคัดลอกเก็บไว้อ่านด้วยซ้ำ

พวกเขาเอาแต่เสียใจในความล้มเหลวของตนเอง จึงยังอยู่ในเมืองหลวงเป็นเวลานาน และออกไปยังที่ต่าง ๆ เพื่อโวยวายกับเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวัน

หลังเวลาผ่านไปก็พบว่ามีคนถูกจับกุมเข้าคุกบ้าง ความไม่พอใจที่ตนสอบตกก็ค่อย ๆ ทุเลาลง พวกเขาเริ่มได้สติและงุนงงเล็กน้อยเมื่อคิดว่าตอนนี้ตนเองกำลังทำอะไรอยู่ และเริ่มสับสนในเป้าหมายของตน

ระหว่างที่อยู่ในความสับสน วันนี้เมื่อได้ฟังสิ่งที่เหยียนซีพูด พวกเขาก็รู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่

บ่าวไพร่ยึดมั่นในความภักดี แต่เหล่าบัณฑิตกลับละเลยเรื่องนี้และไม่ได้ทำในสิ่งที่สมควร

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้เท่าไรก็ยิ่งละอายใจมากขึ้นเท่านั้น เมื่อได้ยินว่าเหยียนซีจะต่อสู้เพื่อหลิวเหิงแม้ต้องแลกด้วยชีวิต จิตวิญญาณแห่งความยุติธรรมของพวกเขาก็หวนคืนมาอีกครั้ง

จึงได้ตัดสินใจจะตามนางไป

ไม่นานทุกคนในเมืองหลวงก็รู้ว่าหลิวเหิงแห่งโรงน้ำชาอวี่เซิ่นกำลังทุกข์ทรมานจากการถูกจำคุกอย่างไม่เป็นธรรม ครอบครัวของเขาพยายามเรียกร้องความยุติธรรมอย่างสิ้นหวัง

ทั้งบัณฑิต ขอทาน ชาวบ้านในตลาดที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นต่างพยายามช่วยกันเรียกร้องตามอย่างเหยียนซี

พวกเขาไม่รู้เช่นกันว่าเหยียนซีจะเรียกร้องอะไรได้บ้าง ไม่รู้ว่านางกำลังมีแผนอะไรและจะไปที่ไหน แต่ทุกคนไม่สามารถทนเห็นเด็กสาวผู้อ่อนแอยอมตายไปต่อหน้าต่อตาได้

เหยียนซีก้าวไปข้างหน้าโดยที่เบื้องหลังของนางมีทั้งบัณฑิต ชาวบ้าน ขอทาน คนกลุ่มใหญ่เดินตามไปทางกรมยุติธรรม

พวกเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการกรมยุติธรรมตรึงกำลังรออยู่ด้านหน้า แต่พวกเขาก็ต้องโล่งใจเมื่อพบว่าคนทั้งหมดไม่ได้กำลังเดินทางมายังที่ว่าการ ทว่าก็คิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงรายงานให้เบื้องบนทราบเรื่องนี้

คนกลุ่มใหญ่ที่เคลื่อนไหวพร้อมกันเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้คนสนใจและคอยติดตามความเคลื่อนไหวของพวกเขา จนท้ายที่สุดผู้คนหลายพันก็สนใจเรื่องนี้

เป็นภาพที่น่าประหลาดใจและมีพลังมาก

เหยียนซีไม่ได้รีบจะไปยังที่ว่าการ เธอไปที่หน้าจวนตระกูลสวีของใต้เท้าสวีแทน

ที่หน้าจวนมีเจ้ากรมยุติธรรมเดินออกมาในเสื้อผ้าลำลอง สวีเฉิงกานบุตรชายคนรองของใต้เท้าสวีได้ขอให้เขาเข้ามาพบเป็นการส่วนตัว

ระหว่างที่เจ้ากรมยุติธรรมกำลังโค้งเพื่อลาเจ้าบ้านและกำลังจะก้าวขึ้นรถ จู่ ๆ ก็พบกับขอทานเด็กมอมแมมหลายคนเข้ามากอดขา “ใต้เท้า โปรดช่วยเมตตาเลี้ยงอาหารข้าสักมื้อได้หรือไม่ขอรับ!”

เจ้ากรมยุติธรรมไม่เคยเจออะไรเช่นนี้มาก่อน จึงยกเท้าขึ้นเตะ แต่เด็กเหล่านี้กลับจับยึดขาเขาเอาไว้แน่นอย่างชำนาญจนไม่สามารถสลัดหนีไปได้

สวีเฉิงกานตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น เหตุใดพวกขอทานถึงได้กล้ามาทำเช่นนี้ที่หน้าจวนตระกูลสวี

“ใครก็ได้ รีบมาไล่คนพวกนี้ที!…”