ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 218 กระตุ้นเหยียนซี

บทที่ 218 กระตุ้นเหยียนซี

ใต้เท้าสวีกำลังรอให้หลิวเหิงยอมรับสารภาพ ส่วนตระกูลเฉินก็กำลังกังวลว่าหลิวเหิงจะสารภาพอะไรออกมา

เฉินโหย่วฝูรีบกลับไปที่วัดผู่จี้ และบอกกับเฉินเก๋อเหล่าถึงสิ่งที่เหยียนซีพูดทันที “ท่านปู่ เรื่องนี้จะส่งผลต่อตระกูลเราหรือไม่ขอรับ หากหลิวเหิง…”

“ข้าเป็นผู้รับรองให้จูถงไปอยู่ในตำแหน่งผู้คุมการสอบ ตระกูลเฉินของเราไม่สามารถลอยตัวอยู่เหนือเรื่องพวกนี้ได้อีกต่อไป” ไม่กี่วันมานี้เฉินเก๋อเหล่าแทบไม่ได้พักผ่อน “เจ้ารู้หรือไม่ที่กรมยุติธรรมและฝ่ายปกครองส่วนกลางมีชาวบ้านไปนั่งจับตามองอยู่ด้านหน้าหลายร้อยคน รวมแล้วมากกว่าเหล่าบัณฑิตที่รวมตัวกันเสียอีก”

“เป็นเพราะเหตุใดขอรับ…หรือว่าโรงน้ำชาอวี่เซิ่น?” เฉินโหย่วฝูรู้สึกสับสน และนึกถึงโรงน้ำชาอวี่เซิ่นขึ้นมาทันที ไม่มีใครไยดีขอทานแล้วชาวบ้านตาดำ ๆ เช่นนี้ ทว่าหากพวกเขารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ก็จะไม่มีใครกล้าลงมือทำอะไรตามใจชอบได้

“ไม่คิดว่าโรงน้ำชาอวี่เซิ่นของหลิวเหิงจะสามารถรวบรวมคนจำนวนมากมาช่วยเหลือเขาได้” เฉินโหย่วฝูคิดเสมอว่าโจ๊กและยาเป็นเพียงการช่วยเหลือที่เล็กน้อยมาก จึงไม่ได้สนใจเรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้มาก่อน

เฉินเก๋อเหล่าถอนหายใจ “ตั้งแต่เจ้ายังเด็ก เจ้าไม่เคยใส่ใจถึงความทุกข์ทรมานของผู้อื่น ความภักดี มีแต่ทาสเท่านั้นที่ยึดถือ น้ำแกงโสมหนึ่งชามอาจมีคุณค่าได้มากเท่ากับโจ๊กร้อน ๆ ที่ต่อชีวิตคนเอาไว้” เมื่อถูกช่วยชีวิตด้วยโจ๊กราคาถูก แม้จะกินหมดในระยะเวลาสั้น ๆ แต่มูลค่าของชีวิตคนที่โจ๊กนั่นมอบให้กลับคงอยู่ยาวนาน ความสง่างามจากการช่วยชีวิตใครสักคนจึงยิ่งใหญ่พอที่จะได้น้ำใจตอบแทนเป็นความภักดี

“หลานคิดน้อยไปเองขอรับ” เฉินโหย่วฝูยอมรับในความผิดพลาดของตนเอง

“ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ท่านปู่เคยพูดถึงพวกเขาว่าโรงน้ำชาแห่งนี้น่าจับตามองเป็นพิเศษ” ตระกูลเฉินเริ่มผูกมิตรกับหลิวเหิง ทั้งที่ตระกูลอื่น ๆ ไม่ได้ให้ความสนใจในตัวเขาแม้แต่น้อย

“ใครจะไปคาดคิดกันล่ะ” เฉินเก๋อเหล่าเอากระดาษสองสามแผ่นและตำราปึกหนึ่งออกมาส่งให้หลานชาย “ดูนี่สิ”

เฉินโหย่วฝูเอาตำรานั้นมากางออกดู “นี่เป็นงานเขียนของหลิวเหิง” มีงานสองสามชิ้นในตำรานั้นที่เขาเคยเห็นมาก่อน จากนั้นก็มองไปที่ตัวหนังสือในกระดาษ “ท่านปู่ นี่เป็นสำเนางานของหลิวเหิงทั้งหมด ท่านสั่งให้คนทำหรือขอรับ”

“เปล่า แต่มีคนขอให้ช่วยเขียนวิจารณ์งานเขียนเหล่านี้ ข้าจึงให้คนนำมันกลับมาด้วย เจ้าเคยบอกว่าเด็กที่ตระกูลหลิวเลี้ยงดู ที่ชื่อเหยียนซีเป็นคนสนับสนุนเขาอยู่ใช่หรือไม่”

“ขอรับ นอกจากนางก็ไม่มีใครในตระกูลหลิวอีกแล้วที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ ในขณะที่คนอื่น ๆ พากันตีตัวออกห่าง กลับมีเพียงเหยียนซีที่คอยช่วยเหลือเขาอย่างใจเย็นอยู่เบื้องหลัง” เฉินโหย่วฝูไม่เคยประมาทเหยียนซีและประเมินนางไว้สูงเสมอ

“แท้จริงแล้วนางคงไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาทั่วไปสินะ” เฉินเก๋อเหล่าเอ่ยชื่นชม ในเวลาเช่นนี้ แทนที่นางจะเลือกเข้ามาขอความช่วยเหลือจากตระกูลเฉิน แต่เด็กคนนั้นกลับหาวิธีเปิดทางให้ตระกูลเฉินได้ช่วยหลิวเหิงโดยที่นางไม่ต้องบากหน้าเข้ามาขอความเมตตาโดยตรง

“เมื่อเหยียนซีทำเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการกับหลิวเหิง รู้หรือไม่ว่าช่วงกลางวันมีข่าวว่าตระกูลสวีกำลังวางแผนทั้งหมดเพื่อแก้แค้น มันทำให้มีชาวบ้านและขอทานไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าที่ว่าการ เพราะกลัวว่าหลิวเหิงจะถูกฆ่าปิดปากในคุก”

ตอนนี้หากตระกูลเฉินเคลื่อนไหว ตระกูลสวีอาจจะเปิดโปงว่าตระกูลเฉินอยู่เบื้องหลังการทำร้ายหลิวเหิง และหากเป็นเช่นนั้น ผู้คนที่กำลังเฝ้าดูเรื่องนี้และคนที่ชื่นชมในตัวหลิวเหิง จะเพ่งความเกลียดชังมาที่ตระกูลเฉินทันที

“มดจำนวนมากก็สามารถรุมกัดช้างจนตายได้เช่นกัน แม้จะเป็นชาวบ้านทั่วไปที่จับตาดู แต่เรื่องนี้ก็อยู่ในความสนใจของคนจำนวนมาก อีกทั้งเหยียนซียังเปิดโรงน้ำชาอวี่เซิ่น หลังจากที่นางหวังเสียชีวิตเพื่อสะสมบารมี สตรีเช่นนี้หากฆ่านางไม่ได้ก็ต้องผูกมิตรเอาไว้ เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเหยียนซีไปที่วัดผู่จี้กับเฉิงจวิ้นอ๋องเพื่อชมงานเทศกาลโคมไฟ”

เมื่อเฉินโหย่วฝูคิดถึงเทศกาลโคมไฟก็เหลือบมองปู่ของตน “ท่านปู่ ท่านหมายความว่าเฉิงจวิ้นอ๋องและเหยียนซีจะ…”

“ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่จะเป็นอย่างไร แต่เฉิงจวิ้นอ๋องเป็นคนสำคัญที่ไม่อาจล่วงเกินได้ เจ้าบอกข้าเองว่าเหยียนซีเป็นสตรีที่รู้จักตอบแทนความเมตตาที่ได้รับอย่างชอบธรรม เช่นนั้นก็อย่าประมาทนางเด็ดขาด”

เฉินเก๋อเหล่าไม่ได้เอ่ยสิ่งที่คิดทั้งหมดออกมาอย่างชัดเจน แต่เฉินโหย่วฝูก็กระจ่างในทุกคำที่ปู่ของเขาต้องการจะสื่อ

หากท่านอ๋องและเหยียนซีมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันจริง ๆ เมื่อตระกูลเฉินลงมือสังหารหลิวเหิง เหยียนซีอาจจะสามารถทำให้ตระกูลเฉินล่มจมได้

เฉิงจวิ้นอ๋องไปดูโคมไปกับนางในเทศกาลโคมไฟ หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นถ้านางได้เข้าไปในจวนอ๋อง หรือหากเฉิงจวิ๋นอ๋องสามารถครองบัลลังก์ได้จริง ๆ และเหยียนซีกลายเป็นพระสนมคนโปรดเล่า…

เฉินโหย่วฝูอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อ หากเขาบาดหมางกับนาง บางทีตระกูลเฉินอาจจะถูกผลักเข้าไปในเรื่องเลวร้ายจริง ๆ ก็ได้

ในตอนนี้นางเป็นเหมือนคู่หมายของหลิวเหิง

“ท่านปู่ เช่นนี้เราต้องหาทางช่วยหลิวเหิงหรือไม่ขอรับ”

“ไม่จำเป็น หากนางต้องการแค่ให้หลิวเหิงไม่ถูกทรมาน เราก็เพียงทำตามนั้น ส่วนที่เหลือเรามาเฝ้าดูกันเถิดว่านางจะทำอะไรต่อไป”

เฉินเก๋อเหล่าอ่านงานเขียนของหลิวเหิงแล้วก็พบว่ามันเป็นงานที่ดีมากจริง ๆ แต่ด้วยงานเขียนไม่กี่แผ่นเหล่านี้ เหยียนซีจะใช้มันช่วยให้อีกฝ่ายรอดพ้นจากอาญาได้อย่างไร

นอกจากนี้ยังมีข่าวลือที่ว่าตระกูลสวีวางแผนจะแก้แค้น…

ทันใดนั้นเฉินเก๋อเหล่าก็เหยียดหลังตรง “เหยียนซีผู้นี้เป็นคนเจ้าเล่ห์ นางคงต้องการดึงให้เราเข้าไปต่อสู้กับตระกูลสวี”

ในคราแรกเขาคิดว่านางอาจต้องการให้เขาละเว้นหลิวเหิง แต่ตอนนี้เริ่มมองว่าข่าวลือทั้งหมดคงจะเริ่มถูกปล่อยหลังจากที่นางได้พบกับเฉินโหย่วฝู

หากใต้เท้าสวีคิดว่าข่าวลือนี้เป็นผลงานของตระกูลเฉิน ด้วยความเคียดแค้นของสวีถิงจือ เกรงว่าเขาจะมุ่งเป้ามาที่ตระกูลเฉินและหาทางสู้กลับ พวกเขาต้องหาทางทำให้คดีนี้สาวมาถึงตระกูลเฉินเป็นแน่

หลิวเหิงถูกจับไปเพราะคำให้การของอวี๋ผิงหงที่ว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้อง อวี๋ผิงหงกล่าวว่าตนอ่านข้อสอบพร้อมกับหลิวเหิง

คนอย่างหลิวเหิงจะได้ข้อสอบเหล่านั้นมาจากไหนได้อีกนอกจากตระกูลเฉิน

ตราบใดที่ตระกูลเฉินสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้แก่ตัวเองได้ หลิวเหิงก็จะพ้นจากข้อกล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดในการทุจริตครั้งนี้เช่นกัน

แต่ตอนนี้สวีถิงจือมุ่งเป้าไปที่เหล่าผู้คุมสอบอยู่แล้ว ถ้าจะให้ถูกก็คือมุ่งเป้าไปยังราชเลขาทั้งสาม เกาซื่อซง ตัวเขา และฉื่อซือหมิง

หากดูตามอำนาจในราชสำนัก สวีถิงจือกำลังเดิมพันครั้งใหญ่อยู่เช่นกัน พวกเขากำลังพยายามจะทำให้ฝ่าบาทลดความไว้ใจต่อทั้งตระกูลเฉินและเฉิงจวิ้นอ๋องลง ด้วยประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเฉินและท่านอ๋อง หากทำสำเร็จทั้งสองจะต้องหมดสิ้นอำนาจลงอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้ตระกูลสวีมุ่งเป้ามาที่ตระกูลเฉินอย่างแน่นอน สิ่งที่เหยียนซีกำลังทำคือการขอให้ตระกูลเฉินเดินหน้าสู้กลับ ซึ่งเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว …เช่นนี้นางทำเรื่องพวกนี้เพื่ออะไรกัน

เฉินเก๋อเหล่ายังไม่เข้าใจนัก เนื่องจากรู้ว่าเหยียนซีเป็นคนคิดทำสิ่งต่าง ๆ อย่างรอบคอบ ไม่น่าจะทำอะไรโดยไม่ได้คาดถึงผลลัพธ์

นางดึงตระกูลเฉินมาช่วยหลิวเหิง แล้วจะช่วยปกป้องหลิวเหิงได้อย่างไร

สายลับที่ไปติดตามครอบครัวหลิวรายงานว่าไม่มีคนของตระกูลหลิวคนไหนไปที่จวนเฉิงจวิ้นอ๋องเลย หากไม่ขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋อง แล้วจะยังมีใครที่ช่วยนางได้อีกเล่า

“ท่านปู่ ไม่ว่าเหยียนซีจะฉลาดแค่ไหน แต่นางก็เป็นเพียงเด็กสาวจากชนบท เกรงว่าหลิวเหิงจะเป็นผู้เล่าเรื่องในศาลให้นางฟัง บางทีนางอาจจะแค่ต้องการให้หลิวเหิงรอดชีวิต และไม่ได้มีสิ่งใดแอบแฝงอยู่” เฉินโหย่วฝูยอมรับว่าเหยียนซีเป็นคนฉลาด ทว่านางไม่ได้มีอำนาจอะไร ไม่ว่าจะฉลาดอย่างไร ก็ไม่อาจเอาชนะอำนาจของขุนนางในศาลได้ บางทีนางอาจจะเพียงต้องการให้ตระกูลเฉินช่วยหลิวเหิง จากนั้นก็พาเขากลับบ้านเกิด เพื่อเริ่มต้นชีวิตเรียบง่ายและทำการค้าอย่างมีความสุข

“หากเป็นเพียงเพื่อความอยู่รอด การเผยแพร่งานเขียนเหล่านี้จะมีประโยชน์อะไร” เฉินเก๋อเหล่ารู้สึกว่าสิ่งที่นางต้องการไม่ได้เรียบง่ายถึงเพียงนั้น

หากเหยียนซีกำลังใช้บารมีของโรงน้ำชาอวี่เซิ่นเพื่อปลุกระดมผู้คนและขอทานให้ออกมาช่วยเหลือ เหตุใดจึงต้องตามหาผู้นำกลุ่มบัณฑิตด้วย

เฉินโหย่วฝูเอากระดาษสองสามแผ่นขึ้นมา “ท่านปู่ นี่คือหนังสือทั้งหมดยืมมาจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นขอรับ”

โรงน้ำชาอวี่เซิ่นให้บัณฑิตทุกคนยืมหนังสือได้ในช่วงสองปีที่ผ่านมา บัณฑิตที่ยากจนจำนวนมากได้ประโยชน์จากเรื่องนี้

กระดาษสองสามแผ่นในมือของเฉินเก๋อเหล่าคือรายชื่อผู้ที่ได้รับประโยชน์ดังกล่าวจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นหลังการสอบสวนเกิดขึ้น

“เอารายชื่อเหล่านี้และคำให้การของอวี๋ผิงหงส่งให้เหยียนซี” เฉินเก๋อเหล่ารู้สึกว่า ในเมื่อเขาไม่ทราบว่าเหยียนซีตั้งใจจะทำอะไร เขาก็ต้องหาทางกระตุ้นนางเสียหน่อย