ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 217 คนที่ผ่านการสอบ ล้วนถูกตราหน้าไปก่อน

บทที่ 217 คนที่ผ่านการสอบ ล้วนถูกตราหน้าไปก่อน

หวังชีไปพบบัณฑิตสองสามคน และได้กองตำราหนาที่คัดลอกเรียบร้อยกลับมาภายในเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน

“พี่ชี ท่านได้ยินข่าวอะไรจากคนที่ผ่านการสอบครั้งนี้มาบ้างหรือไม่”

“คนพวกนั้นเขียนคำร้องว่ามีการทุจริตในการสอบ และทั้งสามฝ่ายก็ยอมรับคำร้องของพวกเขาทันที” หวังชีได้รับข่าวจากผู้เฒ่าหวูโถวและเหล่าเด็กชาย

เหยียนซีเอาตำราเหล่านั้นส่งให้เขา “พี่ชี เหล่าผู้เข้าสอบที่ไม่ผ่านการทดสอบทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ใช่หรือไม่ ข้าอยากให้ท่านเอาตำราเหล่านี้ไปให้พวกเขา อย่าให้พวกนั้นรู้ว่านี่เป็นงานของพี่เอ้อร์หลาง เพียงแค่ขอให้พวกเขาแสดงความคิดเห็นเท่านั้น ว่างานเช่นนี้สมควรผ่านการสอบหรือไม่”

หวังชีไม่เข้าใจ “แต่เอ้อร์หลางสอบผ่านไปแล้ว”

หลิวเหิงสอบผ่านลำดับที่ยี่สิบหก ถ้าเขาไม่ได้ผ่านการสอบครั้งนี้จะถูกจับไปด้วยได้อย่างไร การสอบครั้งนี้ใครก็ตามที่มีรายชื่อว่าสอบผ่าน ล้วนจะต้องเดือดร้อน และยังมีข่าวอีกว่าใครที่อยู่ในอันดับดี ๆ จะถูกทรมาน

แม้ผู้เข้าสอบที่ไม่ผ่านการสอบจะบอกว่างานของหลิวเหิงเขียนออกมาได้ดี แต่นั่นจะเพียงพอให้หลิวเหิงได้รับการปล่อยตัวงั้นหรือ

“เอาไปให้ทุกคนอ่านก่อน อย่าเพิ่งถามอะไรมากเลย ถ้าพวกเขาลงความเห็นว่าเป็นงานที่เพียงพอจะทำให้สอบผ่าน ก็ช่วยขอให้พวกเขาเขียนคำวิจารณ์ให้ด้วย” เหยียนซีสั่งอีกครั้ง “ท่านเลือกคนอ่านที่เป็นคนที่มีชื่อเสียงและมีหน้ามีตาด้วย”

“แต่เราไม่ได้รู้จักกับคนเหล่านั้นนะ” หวังชีไม่รู้จักพวกเขา ดังนั้นจึงไม่สามารถไปสอบถามความเห็นของพวกเขาได้ อีกทั้งพวกเขาทั้งหมดก็ยังล้มเหลวในการสอบ การเข้าไปหาพวกเขาแล้วถามคำถามเช่นนี้อาจทำให้ขุ่นเคืองได้

เหยียนซีคิดอยู่พักหนึ่งแล้วเสนอ “เนื่องจากพวกเขารวมตัวกันเพื่อฟ้องร้อง ดังนั้นน่าจะต้องมีผู้นำอยู่ ท่านให้ผู้เฒ่าหวูโถวไปสืบดูก่อนว่าผู้นำของพวกเขาเป็นใคร คนที่ออกหน้าเมื่อเจอเจ้าหน้าที่สอบสวน และพูดจาฉะฉานที่สุดยามรวมตัวกัน ค้นหาคนเหล่านี้ให้พบ คนผู้นั้นจะต้องมีหน้ามีตากว่าผู้อื่นอยู่เล็กน้อย หรือไม่คำกล่าวของเขาอาจจะสามารถเข้าถึงใจผู้คนได้”

เนื่องจากมีผู้คนมากมายกำลังรวมตัวกัน อีกไม่กี่วันหลังจากนี้ จะต้องมีการตั้งกลุ่มขึ้นมาอย่างแน่นอน เมื่อใดที่คนจำนวนมากเริ่มรวมตัวกัน ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีหัวหน้ากลุ่ม และหัวหน้าคนนั้นจะต้องกลายเป็นคนที่ได้รับความสนใจจากผู้คนอย่างรวดเร็ว

เหยียนซีอดทนรอเป็นเวลาสองวันเพื่อรอให้ผู้นำคนนั้นปรากฏตัวออกมา และใช้ประโยชน์จากเขา

กลุ่มคนที่ไม่ผ่านการสอบกำลังผิดหวังและโกรธเกรี้ยว แม้จะสอบผ่าน แต่หลิวเหิงเองก็รู้สึกเช่นนั้นไม่ต่างกัน ทั้งที่ทั้งสองฝ่ายอยู่ในสถานการณ์ที่ต่างกัน ทว่าพวกเขากลับอยู่ในความขุ่นเคืองไม่ต่างกัน นั่นทำให้เข้าใจได้ว่าความสุขของผู้คนล้วนต่างกันด้วยปัจจัย เหยียนซีไม่อาจคาดหวังให้พวกเขาเต็มใจช่วยหลิวเหิงด้วยความยุติธรรมได้ ในเมื่อตอนนี้พวกเขากำลังขุ่นมัวด้วยความรู้ว่าตนเองไม่ได้รับความยุติธรรมเช่นกัน

สำหรับคนที่สอบไม่ผ่าน ทุกคนที่สอบผ่านล้วนน่าสงสัย ในสถานการณ์เช่นนี้ คนที่ผ่านการสอบล้วนถูกตราหน้าไปก่อนว่าอาจจะมีความผิด

ถึงอย่างนั้น บัณฑิตเหล่านี้ก็ล้วนเป็นผู้มีความสามารถในการเขียนอ่านที่โดดเด่นจากทั่วทุกพื้นที่ของแคว้น และยังมีความสามารถในการตัดสิน วิเคราะห์งานเขียนอยู่บ้าง

หากคนเหล่านี้บอกเป็นเสียงเดียวกันว่างานของหลิวเหิงเป็นงานที่ดีในระดับที่น่าจะสามารถสอบผ่านได้ ก็หมายความว่าครั้งนี้ชายหนุ่มนั้นคู่ควรที่จะสอบผ่าน

อีกทั้งหลักฐานนี้ยังสามารถใช้ไขความคับข้องใจของพวกเขาที่มีต่อหลิวเหิงลงได้ และเธอยังสามารถนำมันไปใช้เป็นหลักฐานได้ด้วยว่าการที่ชายหนุ่มถูกกล่าวหาในครั้งนี้นั้น เป็นเพียงการใส่ความจากอดีตคนรู้จักที่ต้องการแก้แค้นเขา

เธอไม่สามารถพิสูจน์ได้โดยตรงว่าอวี๋ผิงหงให้การเท็จ แต่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคำให้การของเขาไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะมากล่าวโทษหลิวเหิงได้

คำพูดของเหยียนซีค่อนข้างซับซ้อน หวังชีเกาหัวอย่างไม่เข้าใจนัก เขายังไม่แน่ใจว่าเด็กสาวกำลังทำอะไรอยู่

“ท่านไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เพียงทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้วเจ้าค่ะ” เหยียนซีเร่งเร้า

“เอาละ ข้าจะไปจัดการให้” หวังชีคิดกับตัวเองว่าในเมื่อเขาไม่สามารถคิดอะไรที่ดีกว่านี้ออกมาได้ ก็สมควรที่จะต้องทำตามที่เหยียนซีบอก “ซีเอ๋อร์ ไม่ต้องห่วง ข้าจะเตรียมการตามที่เจ้าว่าและตามหาคนเหล่านั้นให้พบ หากเจ้าต้องการจะมอบตำราเหล่านี้ให้พวกเขา ข้าจะจัดการให้เอง”

“แต่หากพวกเขาถามนี่เป็นงานของใครเล่า”

“ท่านก็แค่…” เดิมทีเหยียนซีจะตอบว่าให้เขาลองเล่นละครน่าสงสาร แต่หวังชีเป็นชายร่างใหญ่ ไม่น่าจะเหมาะกับการเล่นบทโศกเพื่อเปลี่ยนเรื่องหนี

“ไม่ต้องห่วง หากพวกเขาถาม ข้าจะแกล้งโวยวายใส่เจ้าหน้าที่เหล่านั้น บอกว่าลูกพี่ลูกน้องของข้าไม่ได้รับความยุติธรรม และข้าต้องการช่วยเหลือเขา” หวังชีเสนอขึ้น

นั่นเป็นวิธีที่ดีเช่นกัน อย่างน้อยก็ฟังดูเหมือนมีศัตรูเป็นคนเดียวกัน

ขณะที่เหยียนซีกำลังวิ่งเต้นหาทางช่วยเหลือหลิวเหิง ที่จวนตระกูลสวี ใต้เท้าสวีก็กำลังติดตามความคืบหน้าของคดีทุจริตการสอบเช่นกัน

“ท่านพ่อ ตามข่าวที่ได้รับจากกรมยุติธรรม บ้านของอวี๋ผิงหงถูกสอบสวนทั้งหมดแล้ว ปรากฏว่ามีข้อสอบรั่วไหลออกมาจริง ๆ ขอรับ ฝ่าบาททรงกริ้วมาก ผู้คุมสอบจะเดือดร้อนหรือไม่ขอรับ” สวีเฉิงกานมีสีหน้ายินดี “ท่านพ่อของข้าช่างหลักแหลมยิ่งนัก ฮ่า ๆ ทุกคนต่างยื้อแย่งกันเป็นผู้คุมสอบ แต่ผลที่ได้ก็เห็นชัดแล้วว่าตำแหน่งดี ๆ เช่นนี้ล้วนต้องแลกด้วยความเสี่ยงถึงชีวิต”

ใต้เท้าสวีเองก็ยิ้มเช่นกัน เขาอยู่นิ่ง ๆ มาตั้งแต่ปีที่แล้ว รองอัครเสนาบดีเกาซื่อซงและราชเลขาเฉินฟู่หลี่คงจะได้ใจคิดว่าเขาจะหมดสิ้นอำนาจ ใครจะคิดว่าการสอบครั้งนี้จะทำให้ตนเองเป็นฝ่ายลูกลดอำนาจเสียเอง

“ท่านพ่อ บุตรชายของจูถงมาที่นี่อีกครั้งเพื่อมอบของกำนัลและขอพบท่านขอรับ” สวีเฉิงผิงเอ่ยอย่างมีความสุขเช่นกัน

จูถงเป็นคนของเฉินฟู่หลี่ แต่ตอนนี้เพื่อช่วยชีวิตบิดาให้พ้นจากความผิด บุตรชายของเขาจึงต้องเดินทางมาที่นี่หลายครั้ง พร้อมของกำนัลมากมายเพื่อขอความเมตตา

ในฐานะศิษย์ของเฉินฟู่หลี่ แต่กลับเดินทางมาขอความช่วยเหลือจากตระกูลสวีแทนอาจารย์เช่นนี้ นับได้ว่าเป็นการตบหน้าตระกูลเฉินทางอ้อม

“ฮ่า ๆ สมควรแล้วที่ต้องเป็นเช่นนี้ บุตรชายของจูถงรู้สถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างดี เขารู้ว่าเฉินฟู่หลี่ไม่อาจให้ความช่วยเหลือบิดาตนเองได้” ใต้เท้าสวีหัวเราะเสียงดัง

ในบรรดาเก๋อเหล่าทั้งห้า ยกเว้นตระกูลสวีและอันหยวนซานที่เป็นคนของตระกูลสวี เก๋อเหล่าอีกสามคนล้วนแต่มีพวกพ้องเป็นผู้คุมการสอบทั้งสิ้น

ในสถานการณ์เช่นนี้ ทุกคนล้วนตกที่นั่งลำบาก

แม้พวกเขาจะต้องการให้ความช่วยเหลือคนของตน แต่เพราะฝ่าบาททรงกริ้วมาก จึงไม่อาจกราบทูลขอความเมตตาจากพระองค์ได้

มิเช่นนั้นพวกเขาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้น หากพยายามช่วยเหลือคนที่ตนที่เป็นผู้ให้การรับรองมาเองกับมือ จะทำให้พลอยติดร่างแหถูกตรวจสอบไปด้วย

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้อันตรายมาถึงตัว เก๋อเหล่าทั้งสามจึงไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ในตอนนี้

แต่ใต้เท้าสวีไม่ได้เป็นผู้รับรองเจ้าหน้าที่เหล่านั้นมา เขาจึงไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร

“น่าเสียดายที่หลิวเหิงมีความอดทนมาก จนป่านนี้เขาก็ยังไม่ยอมสารภาพอะไรออกมา” สวีเฉิงกานกล่าวอย่างรำคาญใจเมื่อพูดถึงข่าวที่ได้รับจากกรมยุติธรรม

หากหลิวเหิงยอมรับสารภาพ เฉินฟู่หลี่ก็จะต้องถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยทันที เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไปพบเฉินฟู่หลี่หลายครั้งที่จวนตระกูลเฉิน

“ทั้งสามฝ่ายเริ่มการสอบปากคำแล้ว ศาลยุติธรรมและฝ่ายปกครองส่วนกลางไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรง กรมยุติธรรมจึงไม่สามารถทำอะไรตามใจได้ง่าย ๆ” ใต้เท้าสวีไม่ได้รีบร้อน “เชือดเนื้อด้วยมีดทื่อนั้นสร้างความเจ็บปวดได้ยิ่งกว่า ตราบใดที่หลิวเหิงยังมีชีวิตอยู่ หากเขาถูกสอบปากคำไปเรื่อย ๆ จะต้องยอมรับสารภาพออกมาแน่นอน”

กรมยุติธรรมมีวิธีทรมานนักโทษมากมายที่ไม่ทำให้กระดูกเสียหาย แต่สร้างความเจ็บปวดอย่างมหันต์

หลิวเหิงเป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอ จะสามารถทนความเจ็บปวดไปได้สักกี่น้ำ

“จริงอย่างที่ท่านพ่อว่าขอรับ” สวีเฉิงผิงเห็นด้วยกับบิดา เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าหลิวเหิงไม่ได้ถูกหักแขนหักขา แต่ดูเหมือนจะถูกทรมานจนมีรอยช้ำเลือด ความเจ็บปวดเช่นนี้คนทั่วไปไม่อาจทนได้นาน

แต่หลิวเหิงมีความอดทนสูงมาก อวี๋ผิงหงที่ถูกจับไปทรมานสองสามครั้งก็รีบรับสารภาพและให้การอะไรมากมายทันที

“ท่านพ่อ หลิวเหิงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเฉิงจวิ้นอ๋อง เช่นนี้ท่านอ๋องจะให้การช่วยเหลือเขาหรือไม่ขอรับ”

“ในเวลาเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ตามที่ร้องขอให้ละเว้นผู้ต้องหาจะต้องถูกพวกบัณฑิตขุ่นเคือง ผู้เข้าสอบที่ไม่ผ่านการสอบต่างรวมตัวกันจับตามองการสอบสวนและต้องการจับผู้กระทำผิดที่ทำให้ข้อสอบหลุดออกมา เพื่อคืนความยุติธรรมให้ตนเอง” ใต้เท้าสวีไม่กังวลเรื่องนี้ “ต่อให้หลิวเหิงสนิทกับเฉิงจวิ้นอ๋องแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่ท่านอ๋องจะออกตัวเพื่อเขาให้ตัวเองต้องเสี่ยงไปด้วยแน่”

นอกจากนี้หากเฉิงจวิ้นอ๋องพยายามช่วยหลิวเหิงจริง ๆ ก็จะยิ่งทำให้ฝ่าบาทเห็นว่าเขาพยายามจะใช้อำนาจในการช่วยเหลือพรรคพวกของตัวเอง มันจะเป็นเรื่องที่กระทบกับตำแหน่งรัชทายาท

เนื่องจากราชกิจส่วนใหญ่กลายเป็นงานที่เขาได้รับมอบหมายระหว่างที่ฝ่าบาททรงประชวร หากเขาทำเรื่องเช่นนั้นลงไป เว่ยเฉิงจะยังได้รับความไว้ใจจากฝ่าบาทเช่นเดิมได้อย่างไร

สวีเฉิงผิงและสวีเฉิงกานที่ได้ยินการวิเคราะห์ของบิดาก็พยักหน้าตามซ้ำ ๆ เช่นนั้นก็วางใจได้ว่าท่านอ๋องจะไม่เข้ามายุ่งกับการสอบปากคำอย่างเปิดเผย ทว่าก็กลัวเล็กน้อยว่าเขาจะเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ แทน

“ต้องรีบสั่งให้กรมยุติธรรมบีบให้หลิวเหิงสารภาพเร็วที่สุด” ใต้เท้าสวีคิดว่ายิ่งหลิวเหิงสารภาพเร็วเท่าไร ก็ยิ่งดีต่อตนเองมากเท่านั้น