ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 216 ความภักดี มีแต่ไพร่ที่ยึดมั่น

บทที่ 216 ความภักดี มีแต่ไพร่ที่ยึดมั่น

เหยียนซีรีบพาเหยียนหลิ่วเดินทางไปที่เชิงเขา กลับไปพักผ่อนที่โรงน้ำชาอวี่เซิ่น

ในโรงน้ำชาคับคั่งไปด้วยผู้คน พวกเขากำลังถามผู้เฒ่าหวูโถวว่าเจ้าของโรงน้ำชาถูกจับจริงหรือไม่

ผู้เฒ่าหวูโถวดูเศร้าหมอง และเล่าเกี่ยวกับเรื่องราวของหลิวเหิงเมื่อวานนี้ “ข้าต้องขอโทษทุกท่านจริง ๆ ขอรับ มีเรื่องเกิดขึ้นกับนายท่านของเรา ตอนนี้เราอาจจะบริการทุกท่านไม่สะดวกไปบ้าง ถ้าพบว่าอาหารมีอะไรผิดปกติ ต้องขออภัยพวกท่านจริง ๆ ขอรับ”

“หลิวจู่เหรินเป็นคนดีมาก เขาจะถูกจับได้อย่างไรกัน”

“คิดว่าตอนนี้คนดีจะไม่ถูกจับงั้นหรือ คนดี ๆ ถูกใส่ความก็มีให้เห็นถมไป”

“ถ้าอย่างนั้นหลิวจู่เหรินก็ไม่ได้สมควรถูกจับเลย ต้องขอบคุณโจ๊กและยาของโรงน้ำชาอวี่เซิ่น ที่ช่วยให้คนไม่มีที่ไปสามารถเอาชีวิตรอดในช่วงฤดูหนาวมาได้”

คนเหล่านั้นล้วนเป็นชาวไร่ชาวนาในหมู่บ้านใกล้เคียงที่ผ่านไปผ่านมาหน้าโรงน้ำชาเป็นครั้งคราว และมักจะแวะเวียนมาบ่อยครั้ง บางครั้งโรงน้ำชาก็จะแจกน้ำขิงร้อน ๆ ให้พวกเขาเมื่อเข้ามาหลบฝน และก็มีบางคราวที่มอบยาให้กับคนที่ล้มป่วยจากการตากฝน ซ้ำยังมีคนงานในร้านไปส่งพวกเขาถึงบ้านอีกด้วย

พวกเขาไม่ได้รู้อะไรมากมายนัก แต่รู้ว่าเจ้าของโรงน้ำชาอวี่เซิ่นไม่ใช่คนเลวอย่างแน่นอน ไม่สมควรเลยที่จะต้องติดคุก!

“ข้าได้ยินมาว่าหลิวจู่เหรินเป็นคนมีความรู้มาก ขนาดจักรพรรดิยังโปรดให้เขาไปศึกษาเล่าเรียนที่สำนักกว๋อจื่อเจี้ยน มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ”

“พวกเรามาคุยกันอยู่เช่นนี้ก็ไม่มีประโยนช์อะไร ไม่มีทางที่ฝ่าบาทจะทรงได้ยิน”

“ทำไมไม่ร่วมกันเขียนคำร้องรับรองความบริสุทธิ์ให้หลิวจู่เหรินล่ะ” มีคนเสนอวิธีนี้ขึ้นมา และบรรดาผู้คนในโรงน้ำชาก็คิดว่าเรื่องนี้ดูจะเป็นไปได้

เหยียนหลิ่วพูดกับเหยียนซีอย่างมีความสุข “คุณหนู มีคนมากมายอยากจะช่วยเหลือนายท่าน คุณชายเฉินเองก็รับปากจะช่วยเหลือ แบบนี้นายท่านน่าจะปลอดภัยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เหยียนซีส่ายหน้า เธอลุกจากห้องโถงหลังร้านเดินออกไปที่โต๊ะต้อนรับ และกล่าวกับคนที่บอกว่าต้องการจะเขียนฎีกาว่า “ท่านลุงเจ้าคะ ข้าต้องขอบคุณในน้ำใจของท่านและทุก ๆ คน แต่โปรดอย่าเขียนคำร้องนี่เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องการให้ทุกท่านต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายนี้”

ทุกคนเห็นว่าเป็นเหยียนซี หลายคนเคยพบนางมาก่อน พวกเขาจึงเอ่ยตอบทันที “เจ้าของร้านเหยียน ไม่ต้องเป็นห่วง หลิวจู่เหรินเป็นคนที่ประเสริฐทั้งภายในและภายนอก สวรรค์ต้องคุ้มครอง เขาจะต้องปลอดภัย!”

“เราแค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าหลิวจู่เหรินเป็นคนดี และไม่สมควรจะถูกจับเช่นนี้” ชายวัยกลางคนที่เริ่มแนวคิดการถวายฎีกาเอ่ยปลอบใจ แล้วถามต่อ “เราไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากนัก เขาไปพัวพันกับการโกงข้อสอบได้อย่างไรกันเล่า”

“เดิมทีพี่เอ้อร์หลางของข้าจะไม่ถูกจับหรอกเจ้าค่ะ แต่มีจู่เหรินคนหนึ่งที่ถูกจับไปให้การว่าได้รับข้อสอบจากพี่เอ้อร์หลาง แม้ว่าเขาจะเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับพี่เอ้อร์หลางมาก่อนจริง ๆ แต่ทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเลย และเขาก็ไม่เคยพบพี่เอ้อร์หลางสักครั้งตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง”

เหยียนซีเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด แล้วเอ่ยต่ออย่างจนใจ “ก่อนหน้านี้ครอบครัวของเราเคยทำให้ขุนนางขุ่นเคือง ตอนนี้เขาอยู่ในคุกคงต้องถูกทรมานทุกวันเป็นแน่ ข้าเกรงว่าถ้ายังเป็นเช่นนี้…เขาอาจจะทนได้อีกไม่นาน…”

แม้จะเป็นคำพูดที่เอ่ยเพราะต้องการผลบางอย่าง แต่เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เหยียนซีก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา “แม้พี่เอ้อร์หลางจะเป็นถึงจู่เหริน แต่ในเมืองหลวงที่ใหญ่โตแห่งนี้ เขาก็เทียบได้เพียงมดตัวเล็ก ๆ ตอนนี้ต้องอยู่ในคุก กว่าการสืบสวนจะให้ความกระจ่าง เขาอาจจะรอไม่ไหวก็ได้…” เธอว่าพลางปาดน้ำตา “ท่านลุง นายท่านทั้งหลาย ข้าต้องขอบคุณหัวใจที่เต็มไปด้วยคุณธรรมของทุกคนแทนพี่เอ้อร์หลางด้วยนะเจ้าคะ ในที่สุดทุกท่านก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าการทำความดีจะช่วยให้เขาได้รับน้ำใจตอบแทนจริง ๆ”

หลังจากกล่าวจบก็เอามือปิดหน้าแล้วเข้าไปร้องไห้ในห้องด้านในอยู่เงียบ ๆ พักหนึ่ง

เหยียนหลิ่วส่งผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำให้เธอ “คุณหนูเจ้าคะ ตระกูลสวีสามารถแทรกแซงเรื่องในคุกได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“ตระกูลสวีอาจจะทำไม่ได้ แต่ตระกูลเฉินทำได้อย่างแน่นอน” เหยียนซีอดไม่ได้ที่จะเอนตัวซบเหยียนหลิ่ว ตั้งแต่เรื่องเกิดขึ้นเธอก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับได้ตลอดทั้งคืน

ผู้เฒ่าหวูโถวเดินเข้ามาด้านใน และพบว่าเหยียนซีมีใบหน้าซีดเซียวก็เป็นกังวล “คุณหนู ท่านต้องดูแลตัวเอง คุณชายกำลังรอความช่วยเหลือจากท่านอยู่นะขอรับ”

เหยียนซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใช่แล้ว นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น พวกนางไม่สามารถก้าวพลาดได้แม้แต่นิดเดียว

“คุณหนู ข้าบอกให้พวกเขากลับไปแล้วขอรับ”

“อื้ม”

“คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่ยอมให้พวกเขาช่วยกันเขียนฎีกาเล่าขอรับ” ผู้เฒ่าหวูโถวคิดว่าการที่นางต้องการให้เขากระจายข่าวของหลิวเหิงเมื่อวาน ก็เพื่อให้ชาวบ้านมาช่วยออกหน้า

“พวกเขาล้วนเป็นคนธรรมดา ต่อให้รวมตัวกันเขียนคำร้องฝ่าบาทก็ไม่มีทางได้รับมันหรอก”

“แล้วเราต้องทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ” ถ้าไร้ประโยชน์แล้วพวกเขาจะช่วยอะไรได้

“เพียงแค่พวกเขาช่วยกันกระจายข่าวความเลวทรามของตระกูลสวีก็พอ หากตระกูลสวีไม่อยากให้ตัวเองต้องถูกตัดสินโทษข้อหาฆาตกรรม พวกเขาจะต้องหาทางช่วยพี่เอ้อร์หลางแน่”

หากมีคนกล่าวหาว่าพวกเขาฆ่าจู่เหริน มันก็จะทำให้เหล่าบัณฑิตพากันขุ่นเคือง ซึ่งเป็นเรื่องที่แม้แต่ใต้เท้าสวีก็ไม่อาจจะจัดการอะไรได้ เมื่อข่าวลือทั้งหมดแพร่ไปถึงราชสำนักและในหมู่ชาวบ้านว่าตระกูลสวีต้องการแก้แค้นเหตุฆาตกรรม พวกเขาคงไม่สามารถปล่อยให้เรื่องเหล่านี้กลายมาเป็นเครื่องมือให้ฝ่ายตรงข้ามนำมาเล่นงานตัวเองได้

ถ้าใต้เท้าสวีอยากจะรอดจากวิกฤติครั้งนี้จริง ๆ เขาก็ไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากช่วยหลิวเหิง

เมื่อทั้งสามฝ่ายเริ่มการสอบปากคำ ในส่วนของศาลยุติธรรมกับฝ่ายปกครองส่วนกลาง เหยียนซีไม่แน่ใจนักว่าสองฝ่ายนั้นอยู่ภายใต้อำนาจของใคร แต่กรมยุติธรรมอยู่ใต้อำนาจของตระกูลสวี เพราะตั้งแต่เว่ยหวนเข้ามาอยู่ในฐานะรองเจ้ากรม ใต้เท้าสวีก็สามารถออกคำสั่งในกรมยุติธรรมได้

ในตอนนี้ นี่เป็นสิ่งที่เธอต้องการจะให้เกิดขึ้น

ตระกูลสวีช่วยชีวิตหลิวเหิงเพื่อความอยู่รอดของตนเอง ส่วนตระกูลเฉินจะช่วยหลิวเหิงให้รอดพ้นจากการถูกทรมาน ทั้งสองฝ่ายต่างคานอำนาจกัน มันจะทำให้หลิวเหิงปลอดภัยระหว่างที่ถูกคุมขัง

การทำเรื่องเช่นนี้เจอได้ทั่วไปในยุคปัจจุบัน เมื่อเธอใช้มันเพื่อช่วยหลิวเหิง ตนก็เลือกที่จะใช้อำนาจสามฝ่ายเข้ามาเป็นเครื่องมือ

ตอนเย็น เมื่อหวังชีกลับมาพร้อมตำราที่เธอให้เขาไปหาคนมาช่วยคัดลอก หวังชีก็เล่าว่า ชาวบ้านคุยกันเกี่ยวกับการถูกจับตัวไปอย่างไม่เป็นธรรมของหลิวเหิง ชาวบ้านบางคนถึงขั้นไปจับตาดูอยู่หน้าที่ว่าการยุติธรรม พวกเขาช่วยกันเป็นหูเป็นตาไม่ให้หลิวจู่เหรินถูกลอบสังหาร

“ตอนแรกมีแค่คนสองสามคนที่นั่งเฝ้าด้านหน้าประตูฝ่ายปกครองกลาง แต่ตอนนี้ข้ายังได้ยินว่ามีคนไปนั่งเฝ้าที่หน้าศาลยุติธรรมและหน้ากรมยุติธรรมด้วย เมื่อพวกเจ้าหน้าที่ออกมาไล่คนเหล่านั้น พวกเขาก็ถอยออกมาห่าง ๆ พอเจ้าหน้าที่ไป ก็พากันกลับไปนั่งเฝ้าอีก อยู่ที่หน้าประตูที่ว่าการเต็มไปหมด”

เหยียนซีรู้สึกแสบจมูกด้วยความตื้นตัน ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างมาก อารมณ์ต่าง ๆ ท่วมท้นอยู่ภายในจนไม่อาจแสดงออกมาได้ เธอทั้งละอายใจที่ทุกคนเดือดร้อนแทนและประทับใจที่พวกเขาเมตตา อีกทั้งยังรู้สึกอยากจะขอบคุณในความช่วยเหลือครั้งนี้

ชาวบ้านเหล่านั้นช่างไร้เดียงสา

เพราะความจริงแล้ว หากมีการสังหารเพื่อปิดปากเกิดขึ้นจริง ๆ คงไม่มีทางทำให้เห็นกันโจ่งแจ้งอย่างแน่นอน ต่อให้พวกเขาไปนั่งเฝ้าก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ แต่การกระทำเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของพวกเขาที่ต้องการจะช่วยเหลือหลิวเหิงอย่างบริสุทธิ์ใจ

ความภักดี มีแต่ทาสเท่านั้นที่ยึดถือ โรงน้ำชาอวี่เซิ่นมอบโจ๊กและยาให้พวกเขาเป็นครั้งคราวเท่านั้น แต่พวกเขากลับมอบความภักดีอย่างสูงเป็นการตอบแทน

อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าหลิวเหิงจะถูกลากตัวไปที่อื่นหากมีพวกเขาเฝ้าดูอยู่

“ซีเอ๋อร์ ตำราพวกนี้มีประโยชน์อะไรกัน” หวังชีเอากระดาษปึกหนาออกมา “ข้าไปพบบัณฑิตมาสองสามคน และให้พวกเขาอดหลับอดนอนคัดลอกมันออกมาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ รวม ๆ แล้วได้มาสามสิบฉบับ สามในห้าเรื่องผูกโยงเข้าด้วยกัน ช่างซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง”

เหยียนซีเอาตำราที่เย็บรวมกันไว้ขึ้นมาดู

“บัณฑิตเหล่านั้นพูดอะไรหรือไม่”

“พวกเขาบอกว่าเนื้อหาของตำราเหล่านี้มีถ้อยคำที่ดี มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในการวิเคราะห์หัวข้อ เป็นงานเขียนที่ดีและหาได้ยาก อีกทั้งยังกล่าวอีกว่าพวกเขาได้ประโยชน์มากจากการคัดลอกตำรานี่”

เช่นนั้นก็ดีมาก

เหยียนซีไม่ได้เข้าใจถึงมาตรฐานของงานเขียนในยุคนี้ เธอคิดว่างานของหลิวเหิงนั้นดีเยี่ยม แต่ไม่อาจยืนยันด้วยความคิดของตนเองได้ ทว่าเมื่อคนแปลกหน้าเหล่านั้นก็ชื่นชมงานของเขาเช่นกัน ก็แสดงว่านี่เป็นงานที่ดีจริง ๆ มิเช่นนั้นทุกคนคงจะไม่กล่าวชมเชยออกมาเป็นเสียงเดียวกันเช่นนี้