ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 213 ระดับความสูงต่ำของลำดับรายชื่อ

บทที่ 213 ระดับความสูงต่ำของลำดับรายชื่อ

ในวันประกาศจัดอันดับผลสอบ ภายในเมืองนั้นมีชีวิตชีวายิ่งกว่าวันส่งท้ายปีเก่าเสียอีก

วันนี้ครอบครัวใดที่มีสมาชิกเข้าสอบย่อมต้องรู้สึกกังวลเป็นธรรมดา กลับกันบางครอบครัวที่ไม่มีสมาชิกเข้าสอบ ก็คอยดูความตื่นเต้นเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ขณะเดียวกันบางคนถึงกับพนันในบ่อนโดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะแพ้หรือชนะ

นี่คือการพนันทุก ๆ สามปีในเมืองหลวง

ก่อนฤดูกาลสอบฮุ่ยซื่อจะเริ่มต้นขึ้น บ่อนใหญ่จะกำหนดอัตราต่อรองตามชื่อเสียงของบัณฑิต ทุกคนสามารถเดิมพันได้ ราคาเดิมพันเริ่มตั้งแต่ไม่กี่อีแปะไปจนถึงสามหรือห้าร้อยตำลึง นอกจากนี้ยังมีจู่เหรินบางคนเสนอให้ทางบ่อนใส่ชื่อของพวกเขาลงไปเป็นพิเศษ เพื่อเป็นการสร้างชื่อเสียงให้กับตนเอง

เมื่อวันประกาศรายชื่อมาถึง คนมากมายก็มารออยู่ที่ประตูก้งเยวี่ยนตั้งแต่รุ่งสาง

แม้หลังจากประกาศรายชื่อแล้วจะมีคนเดินทางไปประกาศข่าวดีทั่วทุกหนทุกแห่ง ทว่าการรอคอยนั้นมันช่างทรมานเหลือเกิน และหลายคนต้องการเห็นรายชื่อดังกล่าวด้วยตาของตนเอง

หลิวเหิงที่อยู่ในซอยเม่าจือไม่ได้ส่งคนที่บ้านออกไปดู เขารีบทานอาหารเช้าและตรงออกไปดูรายชื่อประกาศ

เหยียนซีออกมาส่งเขาที่หน้าประตู และอดจะพูดไม่ได้ว่า “ขอพระโพธิสัตว์คุ้มครองนะเจ้าคะ”

เหยียนหลิ่วหัวเราะเมื่อเห็นว่าคุณหนูที่มีนิสัยสงบนิ่งเริ่มขานชื่อพระโพธิสัตว์ออกมาอีกครั้ง “คุณหนู เพิ่งมาสวดขอตอนจวนจะถึงเวลาหรือเจ้าคะ?”

“ช่างเถอะ สวดขอก็ดีกว่าไม่สวดขอแล้วกัน” เหยียนซีไม่ได้ละอายแก่ใจ

เด็กสาวเกรงว่าข่าวดีจะมาหาถึงหน้าประตูบ้าน ดังนั้นเธอจึงนั่งรออยู่ที่ลาน ไม่ยอมออกไปไหน

เธอได้ยินเสียงประทัด ฆ้อง และกลองดังอยู่ข้างนอกอย่างคลุมเครือ หลังจากผ่านมาสองรอบ เหยียนซีสงบขึ้นมาก อย่างน้อยตนก็ไม่ได้กระโดดโลดเต้นออกไปดูทันทีที่ได้ยินเสียงประทัด

รอจนกระทั่งเที่ยงวัน ผู้ประกาศข่าวดีก็ยังมาไม่ถึง ทว่าหลิวเหิงกลับกลับมาเสียก่อน

เหยียนซีสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก ภายในใจกำลังคิดว่า …หรือเขาสอบตก?

หวังชีกับเหยียนเฟิงเฝ้าร้านเนื้อตุ๋นอยู่ พวกเขาต้องการออกมาสอบถามเกี่ยวกับผลสอบ ทว่าเหยียนซีกลับขยิบตา บอกไม่ให้พวกเขาเข้ามาถามอะไร ดังนั้นลานบ้านเล็ก ๆ จึงตกอยู่ในความเงียบสงัด

“พี่เอ้อร์หลาง ดื่มชาร้อนหน่อยไหมเจ้าคะ?” เหยียนซีหยิบชาร้อนและยื่นใส่มือเขา

หลิวเหิงรับมันขึ้นมาดื่ม

“สอบตกงั้นหรือเจ้าคะ?” เหยียนซีกระซิบถาม “จะสอบตกหรือสอบผ่านก็ไม่สำคัญหรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้พวกเรามีเงินแล้ว ค่อยไปสอบใหม่ก็ได้ ความล้มเหลวเป็นบ่อเกิดแห่งความสำเร็จ ไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ข้าเพิ่งทำเค้กเสร็จ อยากลองชิมหรือไม่เจ้าคะ?”

หลิวเหิงกลับมาได้สติอีกครั้งเมื่อสีหน้าจริงจังของทุกคนกำลังจ้องมองมาทางเขาอย่างระมัดระวัง เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดเกลี้ยกล่อมของเหยียนซี “ซีเอ๋อร์ ข้าสอบผ่าน ได้อันดับที่ยี่สิบหก”

อันดับที่ยี่สิบหกก็น่าจะยังอยู่ในช่วงอันดับแรก ๆ

อย่างน้อยการสอบได้ลำดับที่ยี่สิบหกในการสอบระดับชาติทุก ๆ สามปีก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

หวังชีถอนหายใจ “เอ้อร์หลาง ดูเจ้าทำหน้าทำตา พวกเราก็นึกว่าเจ้าสอบตก”

เหยียนซีถอนหายใจที่ตนไม่ต้องคิดหาคำปลอบโยนอีกต่อไป “ใช่ ข้ากำลังคิดหาวิธีพูดปลอบใจท่านอยู่เลย”

“ตอนแรกข้าก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรหรอก แต่จู่ ๆ ก็ไปเหลือบเห็นชื่อของอวี๋ผิงหงอยู่ในลำดับที่สอง ก่อนสอบข้ายังเคยได้อ่านบทความของเขาอยู่เลย…” คำพูดต่อไปนั้นยากเกินกว่าจะกล่าวออกไป ตอนนั้นเมื่อเขาได้อ่านบทความของอวี๋ผิงหงแล้ว เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายด้อยกว่าตนเองมาก แต่เขากลับสอบได้ลำดับที่ยี่สิบหก ส่วนอีกฝ่ายสอบได้ลำดับที่สอง

เหยียนซีเข้าใจความคิดของเขาดี เมื่อรายชื่อประกาศออกมาแล้ว เขากลับพบว่ารายชื่อของคนที่ด้อยกว่าเขาล้วนมีรายชื่อนำหน้าเขาทุกคน ดังนั้นเขาจึงผิดหวังอย่างมาก

“บางทีระหว่างทำข้อสอบท่านพี่อาจจะเครียดเกินไป พี่เอ้อร์หลาง พี่แตกต่างจากพวกเขา ไม่มีใครเห็นตอนที่พวกเขาทำข้อสอบด้วยซ้ำ” เหยียนซียิ้มขณะกล่าวปลอบ “แค่สอบผ่านก็ดีแล้วเจ้าค่ะ พวกเรามาฉลองกันดีกว่า หลังจากนี้ก็รอคัดเลือกข้าราชการใช่หรือไม่เจ้าคะ? ท่านพี่เรียนหนักมาหลายปี และสอบผ่านภายในครั้งเดียว ผู้นำตระกูลหลิวคงจะมีความสุขมากแน่”

หลิวเหิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ใช่ ถ้าคนอื่นมารู้เข้าว่าข้าไม่พอใจกับลำดับที่ยี่สิบหก พวกเขาคงจะหัวเราะที่ข้าทำตัวไร้สาระเป็นแน่ ส่วนตำแหน่งทางราชการจะได้รับเลือกก็ต่อเมื่อสอบเตี้ยนซื่อเสร็จ บางทีพอสอบเตี้ยนซื่อเสร็จแล้วน่าจะมีโอกาสได้เลื่อนลำดับขึ้นไปอีก”

“ท่านพี่อยากกินอะไรเจ้าคะ?” เหยียนซีพับแขนเสื้อขึ้นหลังจากวางแผนจะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่

“เจ้าทำอาหารมาตลอดคงเหนื่อยแย่ ทำไมวันนี้เราไม่ไปกินข้าวที่ร้านอาหาร ให้ร้านต่อโต๊ะสักสองตัวมากินด้วยกันล่ะ?” หลิวเหิงชอบรสชาติอาหารของเหยียนซี ทว่าเขาเห็นว่าช่วงเทศกาลปีใหม่นางต้องทำอาหารถึงสองโต๊ะและดูเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้นางเหนื่อยไปมากกว่านี้

หวังชีหันไปทำหน้าบูดบึ้งกับเหยียนเฟิงและเหยียนหลิ่ว ก่อนจะกระซิบว่า “ดูสิ ยังไม่ทันแต่งงานก็ทุกข์ใจเสียแล้ว”

เหยียนซีหันขวับกลับมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของหวังชี “ท่านพี่ วันนี้ที่ร้านไม่ยุ่งหรือเจ้าคะ? ท่านช่วยไปจองโต๊ะที่ร้านเลิศรสหน่อยได้หรือไม่?”

หลิวเหิงไม่ได้รู้สึกอับอายอะไร เขาหวาดกลัวว่าลำดับรายชื่อในการสอบเตี้ยนซื่อจะอยู่นอกเหนือลำดับที่สิบ หากลำดับเป็นเช่นนั้น เขาจะไม่สามารถเข้าสู่สำนักฮั่นหลินได้ บัณฑิตที่มีภูมิหลังครอบครัวไม่ดี หากไม่ได้สำเร็จการศึกษาจากสำนักฮั่นหลินก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าสู่เน่ย์เก๋อ

สวีถิงจือเป็นขุนนางระดับสูง ในขณะที่เขาเป็นข้าราชการชั้นต่ำ หากเขาไม่มีรายชื่ออยู่หน้าพระที่นั่ง เขาจะต้องถูกคนอื่นบงการอีกทีใช่หรือไม่?

ภายในใจของหลิวเหิงเริ่มคิดการกบฏ ในตอนนี้หากจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ และเฉิงจวิ้นอ๋องได้ขึ้นครองราชย์แทน ทุกอย่างก็คงผ่านไปด้วยดี

ความคิดดังกล่าวผุดขึ้นเข้ามาในหัวครู่หนึ่ง …อย่าได้กล่าวถึงมันนัก เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ

เขาไม่ต้องการให้เหยียนซีกังวลเกี่ยวกับเขา ชายหนุ่มระงับความกังวลและแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย

ขณะเดียวกัน ผู้ประกาศข่าวดีเดินทางมาถึงหน้าประตูพร้อมกับกลองและฆ้อง รายชื่อผู้สอบฮุ่ยซื่อผ่านทั้งหมดมีจำนวนยี่สิบหกคน ดังนั้นผู้ประกาศข่าวจึงมาแสดงความยินดีด้วยท่าทีกระตือรือร้น

เหยียนซีหยิบเงินรางวัลที่เตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้มาแจกจ่าย และขอบคุณเพื่อนบ้านที่พากันมาแสดงความยินดี ก่อนจะประกาศว่าวันนี้ร้านเนื้อตุ๋นลดราคาลงสองส่วนเป็นกรณีพิเศษ

แขกที่เข้ามาทานอาหารได้ยินข่าวดังกล่าว ก็รีบลุกขึ้นมาแสดงความยินดีจากใจจริง เสียงหัวเราะ อึกทึกครึกโครมดังลั่นอยู่หน้าร้านเนื้อตุ๋น ดูวุ่นวายกว่าตลาดสดเสียอีก

พวกเขาส่งแขกออกไป และปิดร้านเนื้อตุ๋นก่อนเวลาทันทีที่ขายเนื้อตุ๋นหมด ผู้เฒ่าหวูโถวพาอาต้ากับอาเอ้อร์ไปรับพวกเด็ก ๆ ส่วนเฉวียจือออกมาแขวนป้ายหน้าร้านว่า ‘เจ้าของสอบผ่าน วันนี้ร้านปิด’ จากนั้นกลุ่มคนจึงเดินทางไปรับประทานอาหารที่หอเลิศรสในตอนเย็น

หวังชีเล่าว่าอวี๋ผิงหงกำลังกินเลี้ยงอาหารเย็นอยู่ในหอเลิศรส หลังจากดื่มสุราเกินขนาด เขาก็พ่นคำหยาบคายออกมาและบอกว่าตนเองรู้จักกับหัวหน้าผู้คุมรอบสุดท้าย จนทำให้จู่เหรินคนอื่นรู้สึกไม่พอใจและเกือบปะทะกัน

เมื่อใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็น โจวหงรีบเข้ามาหาถึงหน้าประตูเรือน โดยบอกว่าเว่ยเฉิงส่งของขวัญมาแสดงความยินดี ส่วนตัวเขานั้นกล่าวแสดงความยินดีกับหลิวเหิงสองสามคำแล้วจึงกลับออกไป

แม้เขาจะไม่ได้กล่าวอะไรมากนัก แต่เมื่อพิจารณาดูจากสีหน้าแล้ว เกรงว่าเฉิงจวิ้นอ๋องคงจะมีธุระต้องจัดการไม่น้อย และโจวหงที่เป็นคนใกล้ชิดย่อมยุ่งกว่าเขาเป็นธรรมดา

หลิวเหิงเขียนจดหมายประกาศข่าวดีถึงอาจารย์เผย และเล่าเรื่องการเรียนของอวี๋ผิงหงให้อาจารย์ฟัง เขากับอวี๋ผิงหงเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เผย ดังนั้นพวกเขาควรจะมีความสุขกับข่าวดีดังกล่าว

การสอบเตี้ยนซื่อจะสอบตกไม่ได้เป็นอันขาด ทว่าการจัดลำดับรายชื่อขึ้นอยู่กับสถานการณ์ภายในพระราชวังและดุลพินิจของจักรพรรดิ ตอนนี้หลิวเหิงเป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องตอบรับคำเชิญชวนใด ๆ เขาจึงสงบใจและตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำรา

แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจะมีข่าวใหญ่โผล่มาอีกระลอก บรรดาก้งซื่อ*[1] รวมถึงอวี๋ผิงหงที่เพิ่งได้รับการจัดอันดับรายชื่อถูกจับกุมและคุมขังในคุก

หวังชีเดินไปสอบถามถนน และพบว่าเหตุเกิดจากข้อสอบรั่วไหล

การฉ้อโกงข้อสอบขุนนางไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ในบรรดาทุกราชวงศ์ การฉ้อโกงใดไม่จบที่การนองเลือดบ้าง? หัวใจของเหยียนซีบีบรัดแน่น หลิวเหิงจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่?

เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสาที่คิดว่าทุกอย่างจะต้องเป็นเพียงขาวดำ คิดว่าผู้บริสุทธิ์ย่อมเป็นผู้บริสุทธิ์วันยังค่ำ หากเป็นเช่นนั้นจริง ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปจะรอให้เปาบุ้นจิ้นมาตรวจสอบรายละเอียดหรือ?

“ข้าสอบผ่านลำดับที่ยี่สิบหก” หลิวเหิงมองดูสีหน้าซีดเผือดของนาง และกล่าวออกมา

ถูกต้อง เขาสอบได้ลำดับที่ยี่สิบหก และมันไม่ใช่ลำดับที่ดีนัก

ในขณะเดียวกันเหยียนซีรู้สึกขอบคุณที่หลิวเหิงสอบผ่านในลำดับที่ยี่สิบหก

[1] ก้งซื่อ เป็นคำเรียกผู้ที่สอบผ่านฮุ่ยซื่อ