ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 204 ความปรารถนาสามประการ

บทที่ 204 ความปรารถนาสามประการ

หลังจากวันที่ห้าเดือนหนึ่ง พวกเขาย้ายจากทุ่งชนบทกลับมาที่บ้านในเมืองหลวง

ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี พวกเขาวางแผนจะไปดูโคมไฟด้วยกัน ทว่าหลิวเหิงกลับได้รับคำเชิญจากเฉินโหย่วฝูมาตั้งแต่เช้าตรู่ เขาจึงขอไปพบนักปราชญ์ก่อน จากนั้นค่อยเดินทางไปชมโคมไฟต่อในตอนเย็น

การสอบจะถูกจัดขึ้นภายในเดือนสอง ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นเรื่องดีที่จะเข้าไปพบกับนักปราชญ์ หลิวเหิงคาดหวังกับเรื่องนี้เอาไว้สูงมาก และหวังว่าตนจะมีรายชื่ออยู่บนจินป่าน เขาจึงตอบรับคำเชิญของเฉินโหย่วฝู

เหยียนซีเกรงว่าคนจำนวนมากไปจะไม่ดีนัก จึงขอให้หวังชีกับเฉวียจือพาพวกฟางหมิงอี้ทั้งเก้าคนไปดูโคฟไฟ และมอบเงินก้อนใหญ่ให้ทั้งเก้าคน “นี่คือเงินไว้ซื้ออาหารในเทศกาลโคมไฟ”

“ไม่เอาหรอกขอรับ อาหารพวกนั้นไม่อร่อยเท่าที่คุณหนูทำสักหน่อย” หลู่ฝูกล่าวอย่างตรงไปตรงมา และปฏิเสธที่จะรับเงิน

“ถึงไม่กินก็รับไว้ เงินมันไม่ฉกมือพวกเจ้าหรอก” เหยียนซีกล่าวออกมาอย่างขุ่นเคือง และขอให้ทุกคนเก็บมันไว้กับตัว

กลุ่มคนสิบกว่าคนจึงพากันเดินออกไป

เหยียนเฟิงกับเหยียนหลิ่วปฏิเสธที่จะตามออกไป พวกเขาต้องการติดตามเหยียนซีเท่านั้น

เหยียนซีพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องนี้ และคิดว่าหนหนึ่งมีปีละครั้ง ควรจะออกไปดูอะไรที่มีชีวิตชีวาเสียหน่อย ดังนั้นเธอจึงพาพวกเขาทั้งสองคนออกไปเดินเล่น

พวกเธอเดินจากซอยเม่าจือออกไปยังถนนสายหลัก และพบว่าเว่ยเฉิงกับโจวหงกำลังยืนอยู่ที่สี่แยกของถนนสายหลัก

เว่ยเฉิงยิ้มขณะเฝ้าดูนางเดินออกมา ส่วนโจวหงรีบโบกมือเรียกทั้งสามคน “แม่นางเหยียน เสี่ยวเฟิง ทางนี้”

“พวกเจ้าวางแผนจะไปดูโคมไฟกันหรือ?” โจวหงกล่าวถามอย่างกระตือรือร้นเมื่อเห็นว่าทั้งสามคนเดินออกมาด้วยกัน

“ใช่ ข้าได้ยินมาว่าเทศกาลโคมไฟในเมืองหลวงสวยมาก พวกเราว่าจะแวะไปดูสักหน่อย พวกท่าน…” เหยียนซีเห็นว่าทั้งสองคนเดินทางมาที่นี่ ทว่าที่นี่ไม่มีการจัดเทศกาลโคมไฟ

“สถานที่ที่ดีที่สุดในการชมโคมไฟคือชั้นในของเมืองหลวง และอีกที่หนึ่งคือวัดผู่จี้ ข้าว่าจะไปดูที่วัดผู่จี้ อยากไปด้วยกันหรือไม่?” เว่ยเฉิงยิ้มขณะถามเหยียนซี

เหยียนซีจดใบหน้าเย็นชาของพวกเขาได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ทว่าตอนนี้พวกเขาสนิทกันมากขึ้นแล้ว อย่างไรเธอก็วางแผนจะเดินดูสบาย ๆ ไม่สำคัญว่าจะไปที่เมืองชั้นในหรือวัดผู่จี้

“กลับดึกได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“แม่นางเหยียน เจ้าไม่ต้องกังวลไป เทศกาลโคมไฟจัดขึ้นถึงสามวัน และวันนี้ข้าว่าจะกลับเข้าเมืองดึกสักหน่อย” โจวหงรีบกล่าวออกมาเมื่อเห็นท่าทีลังเลของเหยียนซี

เหยียนซีพยักหน้าเห็นด้วย ทว่ารถม้าของผู้เฒ่าหวูโถวที่คอยรับส่งหลิวเหิงได้ออกไปแล้ว หากเธอต้องเดินด้วยเท้าไปวัดผู่จี้ เกรงว่ามันจะหนาวเกินไป

“รีบขึ้นมาบนรถม้าเถอะ” เว่ยเฉิงโบกมือ

เหยียนซีมองรถม้าที่มีลวดลายค่อนข้างเรียบง่าย เห็นได้ชัดว่าคืนนี้เว่ยเฉิงวางแผนจะออกไปเดินเล่น “ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตนะเจ้าคะ”

ไม่ว่ารถม้าขององค์ชายเฉิงจวิ้นจะดูเรียบง่ายสักเพียงใด ทว่ามันกลับนั่งได้สบายนัก เพราะรถม้าของเขามีขนาดใหญ่โต เว่ยเฉิงนั่งลงที่เบาะข้างหนึ่ง ส่วนเหยียนซีกับเหยียนหลิ่วนั่งลงที่เบาะอีกข้าง ขณะที่เหยียนเฟิงนั่งอยู่ข้างคนขับรถม้า ส่วนโจวหงคอยนำพวกองครักษ์ขี่ม้าตามหลังมา

การตกแต่งโคมไฟของวัดผู่จี้มีชื่อเสียงมาก ทว่ารถม้ากลับเข้าไปได้ไม่ถึงเชิงเขา ดังนั้นพวกเขาจึงต้องลงจากรถม้าและเดินต่อ

ผู้คนรอบข้างล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่มีคนรับใช้คอยนำทางมา อีกทั้งยังมีกลุ่มครอบครัวที่เดินหัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนาน นอกจากนี้ยังมีคนหนุ่มสาวที่หันไปจ้องมองใบหน้าของกันและกันด้วยสีหน้าแดงก่ำ

“ดูเหมือนหลังจากนี้โรงน้ำชาอวี่เซิ่นสาขาภูเขาปี้อวิ๋นควรจะเปิดให้บริการช่วงเทศกาลโคมไฟด้วย” เหยียนซีรู้สึกเศร้าใจขณะมองดูกลุ่มลูกค้ามากมาย

“คุณหนู มีคนเยอะแยะขนาดนี้ จะต้องทำเงินได้สองสามตำลึง ภายในคืนนี้แน่ ๆ เจ้าค่ะ” เหยียนหลิ่วพึมพำ

“ยิ่งไปกว่านั้นถ้าพวกเราแขวนโคมไฟประดับหน้าประตู แล้วเอาน้ำชากับของว่างออกมาขายนะ หื้ม!… จะว่าไปแล้วพวกเราสามารถขายน้ำชาช่วงเทศกาลโคมไฟทั้งสามวันในราคาที่สูงขึ้นได้นะ เตรียมเอาพวกโคมไฟออกมาขาย ไม่ต้องพูดอะไรมาก วัน ๆ หนึ่งก็ได้กำไรคืนตั้งสิบยี่สิบตำลึงแล้ว”

เว่ยเฉิงอดที่จะหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยินเหยียนซีกับเหยียนหลิ่วคำนวณบัญชี คงต้องกล่าวว่าสมองของแม่นางน้อยเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการค้าจริง ๆ เพียงแค่ช่วงสั้น ๆ ถึงกับคิดหาวิธีสร้างรายได้ขึ้นมาได้ แต่หากจะกล่าวว่าโง่เขลาเบาปัญญา คงต้องบอกว่าเกิดมาจนอายุสิบสามปีแล้ว ไม่รู้จักคิดวางแผนล่วงหน้าเลยหรืออย่างไร?

ทว่าเขากลับนึกถึงเรื่องสั่นสะเทือนการเมืองในปีที่ผ่านมา สำนักฉือโย่วเล็ก ๆ สามารถขับไล่กลุ่มขุนนางออกจากกรมคลังไปได้ถึงครึ่งหนึ่ง และขุนนางที่เข้ามาเติมเต็มตำแหน่งในกรมคลังส่วนใหญ่ล้วนอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของพวกเขา เขารู้สึกอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงสีหน้าน่าเกลียดของใต้เท้าสวี

แม่นางน้อยผู้นี้นำสิ่งดี ๆ มาให้เขาเสมอ

ตอนนี้ฝ่าบาทกับพระมเหสีกำลังยุ่งอยู่กับการเลือกคู่ครองให้เขา น่าเสียดายที่แม่นางน้อยผู้นี้มีภูมิหลังไม่ดี ไม่เช่นนั้น… เขาถอนหายใจ

เสียงถอนหายใจของเว่ยเฉิงลอยออกมาตามสายลมยามดึก

เหยียนหลิ่วชี้นิ้วไปบนท้องฟ้าและเรียกเหยียนซี “คุณหนู ดูนั่นสิเจ้าคะ!”

โคมลอยสีแดงดวงเล็ก ๆ ค่อยลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ทะยานขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็เข้าไปรวมกลุ่มกับดาวบนท้องฟ้า

บนเชิงเขาของวัดผู่จี้มีคนเข้ามาขายโคมลอยขนาดเล็กและขายเทียนเล่มเล็กที่ทำมาจากกระดาษสีแดง มีขนาดยาวเท่ากับหัวแม่มือ ราคาแท่งละสองอีแปะ

โจวหงขยิบตา และเบียดเข้าไปซื้อมาสองชุด

เว่ยเฉิงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาจึงส่ายหน้าเล็กน้อย และบอกให้โจวหงมอบมันให้แก่เหยียนซีและเหยียนหลิ่ว

เหยียนซีจุดตะเกียง เฝ้าดูโคมลอยลอยขึ้นไปเรื่อย ๆ โดยหวังว่าหลิวเหิงจะทำสำเร็จในเร็ววัน เธอขอให้ตระกูลสวีกับสวีอวี้หรงถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขอให้กิจการของเธอดียิ่งขึ้นไปอีก และขอให้พวกหวังชีแต่งงานกันสักที… เด็กสาวอดหัวเราะไม่ได้เมื่อมองโคมลอยลอยตัวสูงขึ้น โคมลอยนี้มีราคาแค่สองอีแปะ ทว่าตนกลับโลภมากและขอพรจนนับไม่ถ้วน

เหยียนหลิ่วไม่เคยปล่อยโคมลอยหรือขอพร ดังนั้นนางจึงรู้สึกลังเล

“เจ้าจุดมัน และกล่าวในสิ่งที่เจ้าต้องการมากที่สุดในใจ” เหยียนซีบอกนาง

เหยียนหลิ่วจุดไฟและตั้งหน้าตั้งตาขอพรอย่างจริงจัง “ขอให้ความปรารถนาของคุณหนูเป็นจริง”

เหยียนซีฟังนางขอพรด้วยท่าทีจริงจัง และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องตลกเกี่ยวกับความปรารถนาสามประการที่เคยได้ยินมาก่อน “เสี่ยวหลิ่ว เจ้าขอพรแบบนี้ได้อย่างไร!”

เหตุใดจึงไม่ได้? เหยียนหลิ่วมองดูเหยียนซีด้วยความสับสน

เหยียนซีหัวเราะและเล่าถึงเรื่องความปรารถนาสามประการที่ผ่านการดัดแปลงแล้ว “ว่ากันว่าเมื่อนานมาแล้วมีชาวประมงคนหนึ่งได้ช่วยชีวิตภูตผีเอาไว้ ภูตผีตัวนั้นถูกกักขังมาเป็นเวลาห้าร้อยปีแล้ว มันต้องการตอบแทนชาวประมงด้วยการสัญญาว่าจะมอบพรสามข้อให้ ครั้งนั้นชาวประมงจับปลาไม่ได้สักตัวเดียว จึงกล่าวออกไปว่าข้าต้องการปลา ภูตผีกล่าวออกมาอย่างมีความสุขว่านี่คือความปรารถนาข้อแรกของเจ้า และเสกให้ปลากระโดดขึ้นมาจากน้ำเรื่อย ๆ จนเรือประมงแทบจะจม ชาวประมงตกใจมากจึงรีบตะโกนร้องออกไปว่าข้าไม่ต้องการมันแล้ว ภูตผีจึงบอกว่านี่คือพรประการที่สอง ปลาทั้งหมดจึงหายไป จากนั้นภูตผีก็ถามเขาว่าความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าคืออะไร พวกท่านลองเดาสิ ว่าชาวประมงขอพรว่าอะไร?”

“ขอให้มีเงินเยอะหรือ?” เหยียนหลิ่วกล่าวออกมา

“ขอให้มีอำนาจ?”

เหยียนซียิ้มและส่ายหัว

โจวหงกับเว่ยเฉิงคอยรับฟังด้วยความสนใจ ขณะที่โจวหงคาดเดาว่า “ขอสาวงามหรือ?”

“เหลวไหล!” เหยียนซีกลอกตา “ไม่ใช่เจ้าค่ะ”

โจวหงไม่เชื่อ ความปรารถนาของผู้ชายทั้งหลายย่อมเป็นเรื่องเงินทองกับสาวงามไม่ใช่หรือ?

เขาคาดเดาถึงอำนาจอิทธิพล ความเป็นอมตะ และความวัยเยาว์… นอกจากนี้แล้ว เขาคิดอะไรไม่ออกเลย

เว่ยเฉิงอดนึกถึงจี้หยกที่เขาทิ้งเอาไว้ในหมู่บ้านหยางซานไม่ได้ ความตั้งใจเดิมของเขาคือการให้พรเหยียนซีเป็นการตอบแทนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ทว่าตั้งแต่จากหมู่บ้านหยางซานมาถึงเมืองหลวง ดูเหมือนว่าเหยียนซีจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วและไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้อีกเลย หากนางหยิบจี้หยกขึ้นมา นางจะขอพรอะไรอย่างนั้นหรือ?

เขาคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง และพบว่าหากตัวเขาเป็นชาวประมง เขาคงไม่สามารถนึกถึงสิ่งอื่นใดได้นอกเสียจากอำนาจกับเงินตราตามที่โจวหงได้กล่าวเอาไว้

สุดท้ายแล้ว ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เหยียนซี “แม่นางเหยียน เจ้าอย่ามามีเล่ห์เหลี่ยมนักเลย บอกมาเถิด”

เหยียนซีกระแอม “ชาวประมงบอกว่าความปรารถนาสุดท้ายของเขาคือพรอีกสามประการ”

ทุกคนตกตะลึง ขณะที่เว่ยเฉิงปรบมือและหัวเราะเสียงดังลั่น “น่าสนใจ พรข้อนี้น่าสนใจจริง ๆ!”