ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 198 หนทางหาเงินของสำนักฉือโย่ว

บทที่ 198 หนทางหาเงินของสำนักฉือโย่ว

เหยียนซีลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นชายอ้วนดำพาเด็กทั้งสามคนเดินออกไป ทว่าในที่สุดเธอก็กัดฟันกล่าวกับเหยียนหลิ่วว่า “เราไปดูที่สำนักฉือโย่วกันเถอะ”

เหยียนหลิ่วยิ้มกว้างขณะมองดู “ข้าน้อยรู้ว่าคุณหนูทนดูไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ”

ความจริงเธอไม่ได้มีจิตใจเมตตาอารีเหมือนอย่างที่เหยียนหลิ่วคิด ทว่าเหยียนซีเก็บงำคำพูดเหล่านี้เอาไว้ในปากและไม่ได้กล่าวมันออกไป เธอช่วยเหลือได้ก็ต่อเมื่อเธอมีกำลังสำรองแล้วเท่านั้น

เดิมทีสำนักฉือโย่วตั้งอยู่ในตรอกมืดทางทิศเหนือของเมืองหลวงชั้นนอก สถานที่ค่อนข้างอยู่ห่างไกล ตัวเรือนดูทรุดโทรมมาก มีประตูไม้บานใหญ่สีด่าง ๆ สองบานปิดอยู่ หากไม่มีแผ่นป้ายขนาดใหญ่เขียนว่า ‘สำนักฉือโย่ว’ แขวนอยู่ที่หน้าประตู ชาวบ้านทั้งหลายคงจะคิดว่าที่นี่เป็นบ้านร้าง

เหยียนหลิ่วผลักประตูเข้าไป จนประตูไม้บานใหญ่ทั้งสองแผ่นส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ด้านหน้ามีกำแพงกั้นที่ทรุดโทรม ดูเหมือนว่าตอนที่เริ่มสร้าง การก่อสร้างของที่นี่จะมีความเฉพาะเจาะจงมาก ก่อสร้างแม้กระทั่งกำแพงกั้น

ผู้ดูแลคนหนึ่งเร่งออกมาเมื่อได้ยินเสียง เขารีบถามเมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสองนาง “พวกท่านมีธุระอะไรหรือขอรับ?”

“ที่นี่ใช่สำนักฉือโย่วใช่หรือไม่เจ้าคะ?” เหยียนซีกล่าวถาม

ผู้ดูแลที่มีรูปร่างผอมบางเหมือนกับเสาไม้ไผ่มองดูพวกนางทั้งสองคนด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะเข้ามายืนขวางทาง “ที่บานประตูไม่มีแผ่นป้ายหรือ?” แต่ทันใดนั้นก็ยกยิ้มเมื่อนึกบางอย่างออก “แม่นางน้อยทั้งสองมาที่นี่เพื่อบริจาคสิ่งของใช่ไหมขอรับ? วันนี้พวกเด็ก ๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่กัน บังเอิญว่ามีคนพาไปฉลองวันเกิดน่ะขอรับ กระผมเลยปล่อยให้พวกเด็ก ๆ ได้ไปกินบะหมี่อายุยืน พวกท่านทั้งสองฝากสิ่งของไว้กับกระผมเลยก็ได้นะขอรับ”

ผู้ดูแลกล่าวและเดินนำพวกเหยียนซีเข้าไปข้างใน เขาคอยมองย้อนกลับมาทางด้านหลังเป็นระยะ ๆ ทว่าในขณะเดียวกันสายตาของเขาที่จ้องมากลับทำให้เหยียนซีรู้สึกขนหัวลุก

เหยียนหลิ่วหยุดเดิน “คุณหนู ไม่ได้ยินเสียงจากด้านในเลยเจ้าค่ะ”

หรือว่าเด็กที่อยู่ข้างในนี้จะถูกพาตัวออกไปเป็นแรงงานทาสกันหมด?

เหยียนซีก็หยุดเดินเช่นกัน

ผู้ดูแลกล่าวขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าคนทั้งสองไม่ยอมเดินต่อ “แม่นางน้อยทั้งสอง ตามข้าเข้ามาลงทะเบียนด้านในก่อนนะขอรับ” เขากล่าวและส่งเสียงหัวเราะสองครั้ง

ไม่ว่าจะฟังเสียงหัวเราะอย่างไร ก็ย่อมรู้ว่านั่นไม่ใช่น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยเจตนาดี

“ไม่ล่ะเจ้าค่ะ พวกเด็ก ๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่กัน เพราะฉะนั้นพวกเราจะขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ” เนื่องจากพวกเด็ก ๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่ เหยียนซีจึงไม่ต้องการอยู่ต่อ เธอเดินพลางดึงเหยียนหลิ่วให้ก้าวตามออกมา

“รีบอะไรกันนักเล่า!” ผู้ดูแลรีบยื่นมือออกมาดึงตัวพวกนางไว้

ทว่าเหยียนหลิ่วกลับหันตัวกลับไปบิดข้อมือที่ยื่นออกมา บิดจนร่างของชายคนนั้นพลิกกลับ และใช้หัวเข่ากดร่างของเขาเอาไว้ “บังอาจ!”

ผู้ดูแลคาดไม่ถึงว่าแม่นางน้อยอย่างเหยียนหลิ่วจะมีพละกำลังมหาศาลดั่งเหลียนเจียจื่อ*[1] เขาจึงร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดว่า “แม่หนู! ข้าแค่มือไว ไม่ได้มีเจตนาอื่น! ปล่อย ไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้าเถิด!”

เขากรีดร้องประโยคสุดท้ายออกมาราวกับลูกหมูที่กำลังร้องโหยหวน

ขณะที่เขากำลังร้อง ก็มีเสียงตะโกนคำว่า ‘เหมาซาน’ ก็ดังลอดออกมาจากบานประตู จากนั้นใครหลายคนก็เดินเข้ามา

ปรากฏว่าชายอ้วนดำพาเด็กชายทั้งสามคนกลับมาที่นี่ เขามองเหยียนซีกับเหยียนหลิ่ว โดยเฉพาะเหยียนหลิ่วที่ใช้หัวเข่ากดตัวเหมาซานให้นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น จนเขาอดไม่ได้ที่จะมองนางด้วยสีหน้าน่ากลัว “นี่!… แม่นางน้อย เจ้ากำลังทำอะไร?”

เหยียนซีมองดูชายอ้วนดำ จากนั้นก็มองไปที่เหมาซาน “ท่านทั้งสอง ที่จริงวันนี้ข้ากะจะมาคุยธุรกิจกับพวกท่าน”

“ธุรกิจ?” ชายอ้วนดำรู้สึกไม่เชื่อเมื่อเห็นว่าเหยียนซีอายุยังน้อย ทว่าเขากลับหวาดกลัวเหยียนหลิ่ว จนไม่กล้ากล่าวอะไรออกไป

เหยียนหลิ่วผละตัวออกจากเหมาซานและปล่อยให้ทั้งสองคนได้เจรจากัน ขณะที่นางเดินไปหยิบก้อนหินบนพื้น “คุณหนูของข้าบอกว่ามาคุยธุรกิจ ก็ย่อมเป็นเรื่องธุรกิจ อีกทั้งพวกเจ้าสองคนอ่อนแอเกินกว่าจะต่อสู้ของข้า” นางประกบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน ก่อนที่ก้อนหินในมือจะแตกออกเป็นผงธุลี

เด็กชายที่ติดตามชายอ้วนดำมา มองเหยียนหลิ่วด้วยความชื่นชม

การเคลื่อนไหวดังกล่าวทำให้ทั้งสองคนตกใจจนเขยิบตัวหนี

ทั้งสองมองหน้ากันและกัน ขณะที่เหมาซานกล่าวว่า “แม่นางน้อย สำนักฉือโยว่ของเราไม่ใช่… ไม่ใช่ที่ทำธุรกิจ”

“พาเด็กออกไปทำงานแบบนั้นไม่ใช่เรื่องธุรกิจหรือ?” เหยียนซีไม่เห็นด้วย “อันที่จริงก็เป็นเช่นนั้นแหละ เรือนข้ากำลังมองหาทาสรับใช้ แต่ข้าไม่ชอบซื้อคนผ่านพ่อค้าขายทาส ถึงได้มาหาเลือกที่สำนักฉือโย่ว”

“สำนักของเรา… มีเอาไว้สำหรับเลี้ยงเด็กกำพร้า…” เหมาซานยังคงต้องการกล่าวถึงกฎระเบียบของสำนักฉือโย่วอย่างชอบธรรม ทว่าเขากลับไม่ได้กล่าวอะไรต่อเมื่อเห็นสายตาเหยียดหยามของเหยียนซี “สำนักฉือโย่วไม่ได้ค้ามนุษย์!” เขากล่าวออกมาอย่างหนักแน่น

“อย่างไรเด็กพวกนี้ก็หางานทำไม่ได้ไม่ใช่หรือ?” เหยียนซีไม่สนใจคำพูดของเหมาซาน “สำนักของพวกเจ้ามีเด็กอยู่กี่คน?”

“มี… เก้าคน” เหมาซานตอบและมองเหยียนหลิ่ว เขารีบกล่าวออกมาขณะสัมผัสข้อมือ อีกทั้งยังรู้สึกราวกับว่ากระดูกกำลังจะหัก

“เก้าคนหรือ ข้าต้องการทั้งหมด เจ้าจะขายเท่าไหร่?”

“ขายไม่ได้…”

“วันนี้ข้าไปเยี่ยมชมที่ถนนข้าวมา เห็นว่าเขาพาเด็กทั้งสามคนไปแบกกระสอบข้าว ข้าได้ยินมาว่าค่าแบกหามทำเงินได้วันละยี่สิบอีแปะ เด็กทั้งสามคนหาเงินไม่ได้เท่าพวกผู้ใหญ่ด้วยซ้ำใช่หรือไม่?” เหยียนซีไม่ได้ฟังคำพูดของเหมาซานแม้แต่น้อย เธอพูดขัดจังหวะขึ้นมาและถามชายอ้วนดำว่า “ข้าเห็นเจ้ายุ่งทั้งวัน ได้ถึงห้าสิบอีแปะหรือไม่เล่า? ไม่สินะ?”

เด็กสาวจึงหยิบตั๋วเงินออกมา “ข้าจะซื้อตัวเด็กทั้งเก้าคนด้วยเงินห้าตำลึง คิดว่าอย่างไร?”

เหมาซานกับชายอ้วนดำฉายแววโลภทันทีที่เห็นเงิน ทว่าพวกเขากลับไม่ยอมปริปากกล่าวอะไร

เหยียนซีชี้นิ้วไปที่เด็กชายที่อยู่ข้างหลังชายอ้วนดำ “พวกเจ้าดูเด็กคนนั้นสิ เขาจะอยู่รอดท่ามกลางฤดูหนาวแบบนี้ได้หรือ? ข้าได้ยินมาว่าหากมีคนมารับอุปการะเขา ทางราชสำนักจะคืนเงินค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กให้ แต่ข้าไม่ต้องการเงินสำหรับการอุปการะเลี้ยงดูบุตรบุญธรรม เงินอุปการะสำหรับเด็กเก้าคนนั้นพอจะให้พวกเจ้าใช้กินใช้ดื่มได้นานหรือไม่? หากเจ้าไม่ยอมขาย เด็กทั้งเก้าคนจะสิ้นใจตายท่ามกลางความเหน็บหนาว และพวกเจ้าจะไม่ได้เงินสักอีแปะเดียว”

เหมาซานรู้สึกหวาดหวั่นทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเด็กกลุ่มหนึ่งจะต้องเสียชีวิตลงในฤดูหนาวของทุกปี พวกเขาลังเลที่จะซื้อถ่าน จนทำให้เด็ก ๆ พากันเสียชีวิตลงท่ามกลางความเหน็บหนาว ทำให้ตอนนี้เหลือเด็กอยู่เพียงแค่เก้าคนเท่านั้น ทั้งเก้าคนนี้มีอายุค่อนข้างมาก ทว่าพวกเขากลับหางานในเมืองหลวงได้ยากนัก อีกทั้งค่อนข้างโง่เขลา จึงไม่สามารถทำงานหลายอย่างได้ แต่หากจะปล่อยให้หนาวตายเช่นนั้น ยอมขายออกไปย่อมดีกว่า

ตามที่แม่นางน้อยกล่าวเอาไว้ หลังจากที่นางซื้อพวกเด็ก ๆ กลับไปแล้ว พวกตนทั้งสองจะสามารถเลี้ยงดูเด็กใหม่ได้ และจะได้รับเงินค่าอุปการะเลี้ยงดู

ใช่แล้ว ทำไมตนคิดแบบนี้ไม่ได้ล่ะ!

เหมาซานรู้สึกว่าประตูโลกใบใหม่กำลังเปิดอ้าต่อหน้าเขา เขาจะได้รับค่าอุปการะเลี้ยงดูตลอดระยะเวลาสามปี เพียงแค่ทำทุกอย่างให้เสร็จสมบูรณ์ มันจะกลายเป็นการสร้างรายได้ในระยะยาว

เห็นได้ชัดว่าชายอ้วนดำเข้าใจถึงวิธีการนั้นเช่นกัน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นเต้น และมองไปที่เหมาซานด้วยความใจร้อน

เหมาซานเป็นผู้ดูแลประจำสำนักฉือโย่ว ส่วนเขาเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ที่เหมาซานขอให้มาช่วยงาน แน่นอนว่าเหมาซานคือเจ้านาย

เหยียนซีมองดูดวงตาโลภมากของเหมาซานกับชายอ้วนดำ และรู้ได้ว่าทั้งสองคนคิดออกแล้ว พวกเขารู้ว่าการรับเลี้ยงเด็กเป็นหนทางแห่งความร่ำรวย

“ท่านทั้งสอง ข้าต้องซื้อเด็กพวกนี้จากใจจริง พวกท่านจะว่าอย่างไร?”

“ฮ่า ฮ่า ในเมื่อแม่นางน้อยจริงใจมาก พวกข้าก็ต้องนึกถึงเด็ก ๆ ก่อนเป็นธรรมดาขอรับ” เหมาซานกล่าวออกมาอย่างไรยางอายและหัวเราะ “แต่ว่าห้าตำลึง …ฮ่า ฮ่า มันน้อยไป ท่านก็รู้ว่าเด็กพวกนี้ทางราชสำนักเป็นคนคอยเลี้ยงดู ส่วนข้ามีหน้าที่รับผิดชอบดูแล แม่นางน้อยเป็นคนเข้าใจอะไรชัดเจน…”

“แล้วท่านต้องการขายเท่าไหร่? ข้าอุตส่าห์พูดดี ๆ ด้วยแล้ว หากขายแพงเกินก็คงไม่ขอรับไว้” เหยียนซีกล่าวออกมาอย่างเฉยเมย

เด็กสาวจ้องมองเด็กทั้งสามคนด้วยสายตาไม่แยแส ราวกับว่าเธอกำลังเจรจาธุรกิจอยู่จริง ๆ

*[1] เหลียนเจียจื่อ คือ ผู้ที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ทางตอนเหนือของปักกิ่ง บุคคลเหล่านี้จะมีลักษณะท่าทางการเดินที่ค่อนข้างเบา เคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและทรงพลัง