ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 189 จงอ๋องกราบทูล

บทที่ 189 จงอ๋องกราบทูล

เช้าตรู่วันถัดมา หลังจากจบราชกิจในท้องพระโรงแล้ว จงอ๋องก็เดินทางมาที่วังหลวงเพื่อขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท

สุขภาพของจักรพรรดิเทียนฉีฟื้นฟูขึ้นหลังจากต้นฤดูใบไม้ผลิ แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้ปฏิบัติราชกิจทั้งหมดด้วยตนเองอีกต่อไปแล้ว แต่เหล่าขุนนางก็ยังถวายงานอยู่ภายใต้สายพระเนตรของพระองค์อยู่ดี

เน่ย์เก๋ออาวุโสถูกตำหนิอย่างมากเมื่อไม่นานมานี้

เมื่อทุกคนเห็นว่าจักรพรรดิเทียนฉีเริ่มอ่อนแอลง พวกเขาก็เริ่มตระหนักถึงความมั่นคงในอำนาจที่เพิ่มมากขึ้น พวกเขาจึงต้องรีบหาทางยึดเกาะอำนาจเอาไว้ให้แน่น

จักรพรรดิเทียนฉีพูดว่าพระองค์ไม่สามารถควบคุมขุนนางได้ระหว่างที่ไม่ได้เสด็จออกว่าราชการ เมื่อกลับมาว่าราชการอีกครั้ง ก็เป็นธรรมดาที่ต้องเข้มงวดกับเหล่าขุนนางมากขึ้นเป็นพิเศษ

ทว่าในสายตาของเหล่าขุนนาง หลังจากที่ฝ่าบาททรงหายจากอาการประชวร พระองค์ก็เริ่มมีอารมณ์แปรปรวนยากที่จะคาดเดา ไร้เหตุผลกว่าเมื่อก่อน

เว่ยเฉิงเข้าเฝ้าฝ่าบาททุกวันระหว่างที่พระองค์ประชวร แต่เขาก็เพียงทำงานในกรมตามที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น ไม่ได้ก้าวก่ายเรื่องอื่น ๆ นอกเหนือจากนี้

หลังจากการว่าราชการจบลง เขาก็เข้าไปที่วังหลวงเพื่อเข้าเฝ้าตามปกติ หลังจากมื้อเช้า เขาก็ออกมาเดินที่ลานด้านนอกของห้องทรงอักษรร่วมกับฝ่าบาทเพื่อย่อยอาหาร

เว่ยเฉิงประคองแขนที่ผ่ายผอมขององค์จักรพรรดิ ระหว่างนั้นก็รู้สึกได้ถึงวันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาก็พลันแดงก่ำ

ตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่เคยเป็นที่โปรดปรานของพระบิดา ในความทรงจำบิดามักเฉยเมยต่อตนเองเสมอ

ทว่าหลังจากที่เขามาที่เมืองหลวง ก็ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทอย่างรวดเร็ว และในช่วงที่เขาต้องการลี้ภัย ก็รู้สึกชื่นชมฝ่าบาทมาก แต่เมื่ออยู่ด้วยกันนานขึ้นก็ไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นความรู้สึกอย่างเด็ก ๆ หรือไม่ ความรู้สึกนั้นมันยังไม่ได้ชัดเจนนัก

เมื่อได้เห็นว่าจักรพรรดิเริ่มผ่ายผอมและร่างกายคล้ายเล็กลง ฉลองพระองค์มังกรที่เคยสวมอย่างพอดีก็เริ่มหลวมขึ้น ใบหน้าที่เคยสง่าไปด้วยความสมส่วนก็ดูตอบลง และผิวหนังก็เริ่มหย่อนคล้อย

“เสด็จลุง พระองค์ต้องดูแลพระวรกายให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ” เขาอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม

จักรพรรดิเทียนฉีตบมืออีกฝ่ายเบา ๆ “ข้ารู้จักร่างกายตนเองดี เฉิงเอ๋อร์ ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ ข้าก็ต้องการดูแลบ้านเมืองให้สงบสุขและปลอดภัยอยู่เสมอ ต้องการให้ประชาชนอยู่ดีมีสุข แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยังไม่ต้องนับเมืองที่ห่างไกลออกไป เพียงแค่เมืองหลวงแห่งนี้ก็ยังเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย”

เว่ยเฉิงก้มหน้าลงและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป

จักรพรรดิเทียนฉีพูดถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยอารมณ์อ่อนไหว

ทั้งสองกำลังสนทนากัน และฝ่าบาทก็ทรงประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าจงอ๋องมาขอเข้าเฝ้า “เหตุใดวันนี้จงอ๋องถึงมาวังหลวง” อ๋องที่ขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้าน แม้จะเข้าวังแต่คนอย่างเขาก็ไม่มีทางจะขอเข้าเฝ้าจักรพรรดิง่าย ๆ

จงอ๋องเข้ามาในสวนพร้อมพุงโต ๆ และเมื่อเห็นจักรพรรดิก็รีบคุกเข่าทำความเคารพ

“ตามสบายเถอะ เจ้ามาที่นี่มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ” จักรพรรดิส่งสัญญาณให้เว่ยเฉิงช่วยพระองค์กลับไปยังห้องทรงอักษร เสวยน้ำแกงโสม และเชิญให้จงอ๋องนั่งลง

ตามลำดับอาวุโสแล้ว จงอ๋องนับว่าเป็นพระปิตุลาขององค์จักรพรรดิ

“ฝ่าบาท วันนี้กระหม่อมมาที่นี่เพราะมีเรื่องร้อนใจอยากปรึกษาพระองค์” จงอ๋องเข้าเรื่องทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม เขาเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน “สวีถิงจือ หัวหน้าขุนนางอาวุโสผู้นั้น เหตุใดจึงได้มีอำนาจมากถึงขั้นสามารถสั่งให้จับใครก็ได้ตามใจชอบ อยากจะสั่งให้หยุดการแสดงก็ทำได้ตามใจ จริงอยู่ที่เขาเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ย่อมมีอำนาจหน้าที่ให้พอทำเรื่องเช่นนั้นได้ แต่เหตุใดบุตรสาวของเขาจึงถึงขั้นสามารถส่งคนมาแทรกแซงเจ้าหน้าที่ถึงที่ว่าการยุติธรรมได้เล่า”

เขาพูดทั้งหมดด้วยความไม่พอใจออกมาในคราวเดียว “ไม่มีใครในเมืองหลวงไม่รู้เรื่องราวของบุตรสาวสวีถิงจือ แต่ผู้เป็นบิดาอย่างเขากลับไม่ได้แยแสเรื่องเช่นนี้ แล้วหากไม่ใช่เขา จะมีใครเล่าที่ควบคุมนางได้ ทุกคนล้วนสนุกสนานกับข่าวลือของนาง มีแต่จะทำให้เสื่อมเสียไปหมด”

แม้ว่าจงอ๋องจะไม่ได้มีอำนาจหน้าที่ในการบริหารบ้านเมือง แต่การที่เขาไม่ยอมอยู่เฉย เอาเรื่องนี้มากราบทูลต่อฝ่าบาทก็เพียงพอที่จะกระตุ้นให้พระองค์ตรัสบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

เขาบ่นต่อไปอีกพักหนึ่ง และในที่สุดก็เอ่ยขึ้น “ฝ่าบาท พระองค์โปรดพระราชทานทางแก้ไขเรื่องนี้แก่กระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ คณะละครในพานเจียหยวนเป็นคนในปกครองของกระหม่อม จะให้ใครที่ไหนมาก่อเรื่องได้หรือ”

“ท่านอ๋องกำลังหมายถึงเรื่องฉินเซียงเหลียนงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ” เว่ยเฉิงถามด้วยความสงสัย

“เจ้าเองก็เคยชมละครเรื่องนี้เช่นกันอย่างนั้นหรือ มันเกี่ยวกับอะไรกัน” จักรพรรดิเทียนฉีตรัสถามเว่ยเฉิง

“เสด็จลุง หลานเองยังไม่เคยได้ชม เพียงแต่ได้ยินคนพูดถึงเท่านั้น ว่ากันว่าละครเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมากพ่ะย่ะค่ะ” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยกับจงอ๋องต่อไป “ท่านอ๋อง ละครดี ๆ เช่นนี้เหตุใดไม่ให้ข้าไปดูด้วยคนล่ะพ่ะย่ะค่ะ แล้วเสด็จลุงทรงสนพระทัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จงอ๋องพยักหน้า “ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์ไม่ลองให้คณะละครนี้เข้ามาที่วังหลวง แล้วทำการแสดงถวายพระองค์ดูล่ะพ่ะย่ะค่ะ จะได้ทรงวินิจฉัยว่าละครเรื่องนี้ไม่เหมาะสมอย่างที่ถูกกล่าวหาหรือไม่”

“เสด็จลุงลองเสด็จทอดพระเนตรดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ หลานจะได้ติดตามพระองค์ไปชมด้วยเช่นกัน” เว่ยเฉิงแนะนำอย่างกระตือรือร้น

หากฝ่าบาทไม่ได้สนพระทัย ก็คงไม่มีทางตรัสถามเกี่ยวกับเรื่องราวของละครออกมาด้วยความสงสัยตั้งแต่แรก เหล่าราชองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ทุกที่ในเมืองหลวงสามารถถวายรายงานเกี่ยวกับเรื่องราวของละครแก่ฝ่าบาทได้โดยตรง แต่การดูละครด้วยตนเองย่อมเข้าถึงอารมณ์ได้มากกว่าเป็นไหน ๆ

นี่เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจสำหรับจักรพรรดิเทียนฉีจริง ๆ พระองค์พยักหน้าเล็กน้อยพลางแย้มยิ้ม พระองค์รู้สึกว่าการกระทำและคำพูดของเว่ยเฉิงช่างตรงใจตนเองมากเหลือเกิน ทั้งยังอยากให้เหล่าสตรีในวังหลวงได้มาร่วมสนุก คลายความเบื่อหน่ายเช่นกัน หลังจากครุ่นคิดสักพักก็พยักหน้าเห็นด้วย “งั้นพรุ่งนี้ก็ให้พวกเขามาแสดงเถอะ”

จงอ๋องตอบรับทันที “เอาละ กระหม่อมจะรีบกลับไปบอกให้พวกเขาเตรียมตัวสำหรับการแสดงพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อคณะละครของตระกูลชิวได้รับพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทให้ทำการแสดง ต่อให้เป็นบุตรสาวของสวีถิงจือก็ไม่อาจขัดขวางหรือสร้างปัญหาอะไรได้ เพราะอาจทำให้จักรพรรดิไม่พอพระทัย

บุตรสาวใต้เท้าสวีขอให้เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการยุติธรรมไปจับกุมนักแสดงที่พานเจียหยวน ถือเป็นการหยามเกียรติเขาต่อหน้าผู้คน หากไม่ตอบโต้เรื่องนี้ เขาในฐานะอ๋องจะยังมีหน้ามีตาต่อไปได้อย่างไร

ดังนั้นเมื่อกลับจากวังหลวง จงอ๋องก็สั่งให้หาคณะละครอื่นมาแสดงที่โรงละครแทน และเรียกหัวหน้าชิวให้เข้าพบเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม

เมื่อหัวหน้าชิวทราบข่าวว่าจะต้องไปถวายการแสดงในวังหลวงก็ทั้งรู้สึกหวาดกลัวและตื่นเต้น สองขาของเขาอ่อนแรงเล็กน้อย รีบกลับไปหาทุกคนในคณะด้วยความขันแข็ง และเมื่อทุกคนทราบเรื่องก็พากันทรุดลงกับพื้นอย่างประหม่า “หัวหน้า หากพรุ่งนี้ข้าร้องเพลงไม่ออกจะทำอย่างไรดี”

“มาทำให้ดีที่สุดกันเถอะ” เมื่อเห็นว่ามีคนประหม่ายิ่งกว่าตนเอง หัวหน้าชิวจึงทำใจให้หนักแน่นยิ่งขึ้น “เราต้องทำการแสดงให้ดี และเราก็ทำได้ดีมาเสมอ ครั้งนี้ก็เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ทุกคนพยักหน้าซ้ำ ๆ หัวหน้าชิวกำชับให้พวกเขาเตรียมตัวให้ดี เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งในตอนค่ำ ก่อนจะออกไปที่ร้านพะโล้ในคืนนั้น “เจ้าของร้านเหยียน พรุ่งนี้เราต้องเข้าไปถวายการแสดงที่วังหลวง จึงต้องการให้หลิวจู่เหรินช่วยดูบทสำหรับแสดงนี้อีกครั้ง เนื้อหาเหล่านี้มีส่วนที่ไม่ควรแสดงถวายหรือไม่”

การแสดงต่อหน้าพระพักตร์ นอกจากต้องร้องให้ไพเราะแล้ว เนื้อหาที่ร้องออกไปก็ต้องไม่ทำให้เกิดความขุ่นเคืองพระทัย ไม่เช่นนั้นอาจหัวขาดได้

เหยียนซีมีความสุขเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังจะได้ไปทำการแสดงในวังหลวง หลังจากที่หลิวเหิงได้ยินคำขอก็ตอบรับทันที เขาวางตำราลงและรีบตรวจสอบ เพื่อที่จะได้รีบให้หัวหน้าชิวกลับไปพักผ่อน

เมื่อหัวหน้าคณะชิวได้รับคำแนะนำจากหลิวเหิง ก็กลับไปดูแลทุกคนให้เตรียมตัวกันอย่างเรียบร้อย และสั่งให้ทุกคนห้ามนำของต้องห้ามเข้าไปในวังหลวง

เช้าวันรุ่งขึ้น คนกลุ่มหนึ่งก็เฝ้ารออย่างกระวนกระวายใจอยู่ที่หน้าประตูวัง เมื่อจงอ๋องเดินทางมาถึงก็เอาป้ายชื่อออกมาและแจ้งแก่คนดูแลประตู ก่อนจะพาพวกเขาเข้าไปในประตูวังหลวง

เมื่อมาถึงวังหลวง ก็มีกงกงและข้าหลวงในวังมานำทางให้หัวหน้าคณะและนักแสดงไปรอที่เวทีสำหรับแสดง

“อย่าประหม่าเกินไปนักเลยขอรับ หากต้องการดื่มน้ำร้อนก็สามารถแจ้งข้าน้อยได้” กงกงน้อยที่เดินนำทางปลอบโยนพวกเขาอย่างใจดี

หัวหน้าชิวจึงส่งซองเงินให้เขาอย่างรวดเร็ว