ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 567 หน้าด้านหาที่พึ่ง

บทที่ 567 หน้าด้านหาที่พึ่ง

ฉินต้าซานกำลังอยู่ในช่วงที่ได้รับความสนใจอย่างมาก

คดีการติดตามสมบัติของชาติคืนนั้น เนื่องจากมีการค้นพบสิ่งของฝังร่วมใหม่ ๆ อย่างต่อเนื่อง ทำให้พวกนักข่าวรายงานข่าวกันไม่หยุด

หัวหน้าหลี่ได้ยินชื่อของเขาก็รู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง

“คุณคือสหายฉินต้าซาน คนของฉินเจียถุนใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ผมเอง”

“คุณบอกผมหน่อยสิว่าคุณอบรมสั่งสอนลูกชายที่หนีทหารมาได้ยังไง?! แถมยังกล้าทำร้ายร่างกายครูฝึกอีก ช่างทำเกินไปจริง ๆ!”

“ผมจะพาเขากลับไปรับโทษที่กองทัพครับ”

หัวหน้าหลี่พูดอย่างไม่พอใจว่า “เห็นแก่หน้าคุณ พวกเราถึงยอมยกเว้นให้เขาเป็นกรณีพิเศษ ปกติแล้วเด็กที่หนีทหารแบบนี้ พวกเราไม่รับกลับมาหรอกนะ!”

ฉินต้าซานกล่าวว่า “ในกฎหมายทหารเกี่ยวกับการจัดการทหารหนีทัพไม่ได้ระบุไว้แบบนั้นนะครับ”

ผู้นำหลี่พูดด้วยความตกใจว่า “สหายฉินต้าซาน คุณหมายความว่าอย่างไร?”

ฉินต้าซานตอบว่า “ผมจำเป็นต้องถามสักหน่อย ทำไมลูกชายของผมถึงไม่สามารถเข้าร่วมสังเกตการณ์ในมณฑลได้?”

เสียงของผู้นำหลี่ฟังดูโกรธอย่างชัดเจน “นี่เป็นการตัดสินใจของพวกเรา! อีกอย่าง พวกเราเข้าใจความรู้สึกไม่พอใจของเด็ก แต่เขาไม่พอใจแล้วจะทำร้ายครูฝึกได้หรือ!?”

ฉินต้าซานกล่าวว่า “ปัญหาของเขาผมจะจัดการเอง แต่ทำไมพวกคุณถึงบอกว่าเขาโกง?”

“สหายฉินต้าซาน! หน้าที่ของทหารคืออะไร? หน้าที่ของทหารคือการเชื่อฟัง! ผมเห็นว่าพวกคุณไม่มีความตระหนักเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องส่งเด็กกลับมาแล้ว คุณสอนเขาเองเถอะ!”

ไป๋อวี้ได้ยินเสียงตะโกนของเขาลอดออกมาจากโทรศัพท์ เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ฉินต้าซานจับหูโทรศัพท์แล้วพูดทีละคำว่า “พรุ่งนี้ผมจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง”

ผู้นำหลี่พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ไม่ต้องหรอก นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คุณอยากมาก็มาได้”

ฉินต้าซานไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น แล้ววางสายทันที

ไป๋อวี้เห็นใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยความโกรธ จึงรู้สึกกังวลเล็กน้อย

“นายอย่าใจร้อนเกินไปนะ” เธอกล่าว

ฉินต้าซานพูดเสียงเย็นชา “ฉันถามเขาว่าทำไมถึงกล่าวหาว่าลูกชายฉันโกง แต่เขากลับมาใส่ร้ายฉันแทน นี่เรียกว่าฉันใจร้อนเหรอ?”

ไป๋อวี้คิดครู่หนึ่งแล้วจึงตอบ “ไม่ใช่แบบนั้น” เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉินต้าซานหันหลังเดินจากไปเสียก่อน

“ต้าซาน!” ไป๋อวี้รีบวิ่งตามไป

หลังจากฉินต้าซานกลับถึงบ้าน เขาไม่ได้ปลุกฉินเสี่ยวซู่ที่กำลังหลับสนิท

เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าระหว่างทางกลับบ้านเจออะไรมาบ้าง พอได้นอนก็ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย หลับตั้งแต่เที่ยงวันแรกจนถึงเช้าวันถัดมา เขาไม่ได้เปลี่ยนท่านอนเลยด้วยซ้ำ

ระหว่างนั้นไป๋อวี้และฉินต้าซานช่วยกันอุ้มเสี่ยวซู่ไปนอนที่ห้องของเขา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉินต้าซานและไป๋อวี้แวะไปดูเจ้าตัวแสบนั่นหนึ่งครั้ง แล้วออกเดินทาง

ก่อนจะออกไป ไป๋อวี้กำชับฉินหานซิ่วว่า “ป้าบอกเขาว่าพวกเราสองคนไปประชุมที่อำเภอ ให้เขากินบ้างเล่นบ้างได้ตามสบาย”

ฉินหานซิ่วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงยิ้มพลางตอบว่า “ได้เลย”

…

ฉินต้าซานและไป๋อวี้เข้าเมืองครั้งนี้ แม้จะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ แต่จำเป็นต้องไปขอความช่วยเหลือจากผู้ตรวจการซูก่อน

พวกเขาจำเป็นต้องทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงจะตัดสินใจได้ว่าจะ ‘จัดการ’ กับฉินเสี่ยวซู่อย่างไร

ถ้าเป็นความผิดของเขาจริง พ่อแม่คงไม่มีอะไรจะพูด ต้องขอโทษคนอื่นอย่างนอบน้อม แล้วสั่งสอนเขาให้ดีก่อนส่งกลับไป

แต่ถ้าให้เขาต้องรับความอยุติธรรมคงเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

ตลอดทางพวกเขาให้เหล่าเซี่ยขับรถซานตานาคันใหม่ไปยังบ้านพักในเขตทหาร

ผู้ตรวจการซูเห็นพวกเขาสองคนก็ดีใจ พลางถามว่า “ไม่ได้พากั่วกั่วมาด้วยหรือ?”

ไป๋อวี้ตอบว่า “ตอนพวกเราออกจากบ้าน เธอยังไม่ตื่นเลยค่ะ”

ผู้ตรวจการซูไม่พอใจ “แล้วทำไมไม่รอเธอล่ะ?”

ไป๋อวี้จำต้องตอบว่า “ครั้งหน้าฉันจะพาเธอมาเล่นเป็นเพื่อนนะคะ”

“แล้วก็เสี่ยวสือด้วยนะ ฮ่า ๆ ๆ เด็กคนนั้นซื่อ ๆ แต่น่ารักดี”

พี่เลี้ยงที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะพลางพูดว่า “เสี่ยวสือแข็งแรงมากเลยค่ะ เทียบได้กับเด็กอายุห้าหกขวบเลยทีเดียว ต่อไปคงเป็นเด็กที่มีอนาคตแน่ ๆ”

ไป๋อวี้และฉินต้าซานจำต้องอดทนนั่งคุยเรื่องเด็กทั้งสองคนกับพวกเขาต่อไปอีกสักพัก

ผู้ตรวจการซูมองไป๋อวี้แวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ทำไมดูกระสับกระส่ายอย่างนั้นล่ะ? หากไม่มีธุระอะไรคงไม่มาที่นี่หรอกนะ?”

ไป๋อวี้ตอบอย่างเก้อเขิน “ไม่มีอะไรก็มาเยี่ยมท่านได้นี่คะ…”

ฉินต้าซานรีบแทรกว่า “เสี่ยวซู่หนีกลับบ้านไปแล้วครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ตรวจการซูตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกขบขันนิดหน่อย

“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้กองหนุนรับเด็ก ๆ เข้ามา มีครูแนะแนวจิตวิทยาสำหรับเยาวชนโดยเฉพาะ จะไม่ถูกนับเป็นทหารหนีทัพหรอก”

ฉินต้าซานพูดว่า “ผมอยากไปดูด้วยตัวเองสักหน่อย ว่าเกิดอะไรขึ้น”

ผู้ตรวจการซูได้ยินแล้วรู้สึกแปลกใจ “โดนรังแกหรือ?”

ไป๋อวี้เลยเล่าเรื่องที่ฉินเสี่ยวซู่กลับบ้านให้ฟัง

“สถานการณ์แบบนี้ พวกเราต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจน… ท้ายที่สุดแล้ว เราไม่อาจปล่อยให้เด็ก ๆ สูญเสียความเชื่อมั่นในกองทัพเพราะเรื่องนี้ได้”

ผู้ตรวจการซูอดขำไม่ได้ “สูญเสียความเชื่อมั่นในกองทัพงั้นเหรอ!? ไป๋อวี้ มีแต่เธอนี่แหละที่กล้าพูดแบบนี้!”

ไป๋อวี้ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้พูดผิดนี่นา”

ผู้ตรวจการซู “ถึงจะกล้าหาญ แต่ก็ไม่ผิด พวกเราต้องสร้างความเชื่อมั่นให้คนรุ่นใหม่ งั้นแบบนี้แล้วกัน ต้าซาน นายลองไปดูสักหน่อยเถอะ”

ไป๋อวี้รีบพูดว่า “แล้วฉันล่ะคะ?”

“เธอไม่ต้องไปหรอก ฉันกลัวปากเธอจะไปก่อเรื่องน่ะสิ อยู่ที่นี่แหละ ถ้าเธอว่างไม่มีอะไรทำ กลับไปรับกั่วกั่วมาก็ได้”

ไป๋อวี้ตกตะลึง “ท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?”

ฉินต้าซานสุภาพกว่าเธอหรือไง?

ผู้ตรวจการซูหัวเราะลั่น “พอดีมีคนพูดถึงเธอในแง่ลบ แต่ฉันจะไม่บอกหรอกว่าเขาเป็นใคร”

ไป๋อวี้ “???”

ใครกัน?! กล้ามานินทาต่อหน้าผู้ตรวจการซูเชียวเหรอ?!

อย่าให้เธอรู้ตัวเชียว!

ทันใดนั้นผู้ตรวจการซูก็โทรหาผู้อารักขาของตน สั่งให้ผู้อารักขาคุ้มกันฉินต้าซานเข้าไป โดยอ้างว่าไปเยี่ยมทหารหนุ่มแทนเขา

ที่จริงแล้วก็แค่หาข้ออ้างเท่านั้น

ฉินต้าซานลูบหัวไป๋อวี้เบา ๆ แล้วเดินจากไป

ในขณะที่ไป๋อวี้ยังคงครุ่นคิดว่าใครกันแน่ที่พูดถึงเธอในแง่ลบ?

ผู้ตรวจการซูมองไป๋อวี้แวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “อย่าคิดมากเลย เรื่องนี้เสี่ยวเลี่ยวเป็นคนพูด”

เสี่ยวเลี่ยว…

ก็คือผู้กำกับเลี่ยวนั่นเอง!

ไป๋อวี้พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ฉันไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกแล้วเหรอ?”

“ไม่รู้สิ แต่ได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอเก่งมากนะ ไม่เพียงแต่ต่อปากต่อคำกับผู้บังคับบัญชา แต่ยังด่าหัวหน้าตำบลไปสิบกว่าคนอีก”

ไป๋อวี้หน้าแดง “นั่นเป็นการพิจารณาเชิงกลยุทธ์ ไม่ใช่ว่าฉันอยากด่าคนสักหน่อย”

ผู้ตรวจการซูยิ้มอย่างเข้าใจ

พอเห็นเขาลุกขึ้นยืน ไป๋อวี้ก็รีบเข้าไปพยุง แล้วไปเดินเล่นในสวนด้วยกัน

ผู้ตรวจการซูสอนเธอว่า “คนหนุ่มสาวมีความคมคายเป็นเรื่องดี แต่เธอชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แบบนี้ไม่ดีนะ”

ไป๋อวี้ตอบอย่างจริงใจว่า “นั่นเป็นเพราะฉันรู้ว่าหัวหน้าของพวกเรารับมือได้”

“โอ้ ที่ลุงเก๋อพูดก็ถูกนะ เธอถูกตามใจจนเสียคนแล้ว”

ไป๋อวี้พูดอย่างหงุดหงิด “ทำไมแม้แต่ลุงเก๋อก็มาพูดถึงฉันในแง่ลบด้วยล่ะคะ!”

ผู้ตรวจการซูหัวเราะลั่น “นี่เรียกว่าพูดถึงเธอในแง่ลบที่ไหนกัน? พวกเราเป็นห่วงเธอทั้งนั้น”

ไป๋อวี้บ่นพึมพำ “ฉันรู้น่า”

“แต่เธอน่ะ อย่าลืมตัวเด็ดขาดนะ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ต้องรู้จักวางตัวให้ดี จึงจะก้าวไปได้ไกล”

ไป๋อวี้ยิ้มพลางกล่าว “ท่านวางใจได้ค่ะ ฉันคอยตรวจสอบและทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่เสมอ”

ถ้าเธอเป็นเพียงคนรุ่นใหม่ที่ไม่เคยผ่านอะไรมา ก็อาจรู้สึกเคว้งได้จริง ๆ

ผู้ตรวจการซูหวังดีต่อเธอ ส่วนคนอื่น ๆ คงเป็นห่วงถึงได้พร่ำบ่นแบบนี้

ไป๋อวี้จึงตัดสินใจว่าต่อไปจะวางตัวให้ดีหน่อย ไม่ด่าคนอื่นไปทั่ว