ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 564 ฉินเจียถุนเชิดหน้าชูตา

บทที่ 564 ฉินเจียถุนเชิดหน้าชูตา

เหยียนเหอเข็นรถเข็นของตัวเองตามฉินต้าซานกลับไปที่สำนักงาน

ฉินต้าซานมองเขาแบบนี้แล้วพูดไม่ออก “บอกมาสิว่าทำไมถึงขอย้ายงานในเวลาแบบนี้?”

เหยียนเหอพูดเสียงเบา “แล้วทำไมคุณถึงอนุมัติทันทีล่ะครับ”

“โอ้ แล้วถ้าฉันไม่อนุมัติจะเป็นไง? เรื่องงานมันขึ้นอยู่กับความต้องการส่วนตัว หรือนายอยากให้ฉันแสดงละครอาลัยอาวรณ์ด้วย?”

เหยียนเหอนึกขำ แต่ไม่กล้าหัวเราะออกมา

ฉินต้าซานพูด “ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง ลองคิดให้ดี ๆ ถ้าอยู่กับฉัน นายจะได้เรียนรู้อะไรบ้างไหม?”

เหยียนเหอตกใจมาก “หัวหน้าครับ ถ้าผมอยู่กับคุณ แน่นอนว่าผมต้องได้เรียนรู้อะไรมากมายครับ!”

ฉินต้าซานมองเขาอย่างงุนงง

ราวกับจะถามว่าแล้วทำไมยังดื้อดึงจะไปอีกล่ะ?

ในที่สุดเหยียนเหอก็เข้าใจแล้ว

ที่แท้ความคิดของทุกคนก็เป็นแบบนี้ สหายกวาจีหลี่พูดถูกจริง ๆ

เขาทำท่าจะจากไป คนอื่นคงคิดว่าเป็นเพราะเขาดูถูกที่นี่ แต่เขาจะดูถูกที่นี่ได้อย่างไร?

ฉินเจียถุนเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเรียนรู้แน่นอน

ที่นี่มีเศรษฐกิจที่กำลังพัฒนา แสดงให้เห็นถึงลักษณะเฉพาะที่มีทั้งในเมืองและชนบท

มีคดีที่มีลักษณะเฉพาะทั้งในเมืองและหมู่บ้าน

สถานีตำรวจท้องที่ฉินเจียถุน ไม่ว่าจะเป็นประสิทธิภาพในการจัดการหรือความสามารถของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ล้วนยอดเยี่ยมมาก

เขาก้มหน้าลงพูดว่า “ตอนแรกที่มาที่นี่ เป็นเพราะผู้กำกับเลี่ยวแนะนำ แต่หลังจากที่ผมมาแล้ว ผมพบว่าผมไม่สามารถทำตามความคาดหวังของตัวเองได้…”

ฉันต้าซานขมวดคิ้ว

“แต่ตอนนี้ผมตระหนักแล้วว่า ผมมาที่นี่เพื่อเรียนรู้ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตามให้ทันทุกคน ขอร้องละ ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!”

พูดไปพูดมาเขาก็จะร้องไห้อีกแล้ว

ฉินต้าซานสูดหายใจลึก ในที่สุดก็ข่มความรู้สึกอยากต่อยเขาเอาไว้ได้ พลางพูดว่า “ถ้าคิดดีแล้ว ฉันจะถอนจดหมายขอย้ายงานให้”

เหยียนเหอน้ำตาคลอพลางถามว่า “จริงเหรอครับ?”

ฉินต้าซานถอยหลังเล็กน้อย “อืม มีนายเพิ่มมาคนหนึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก”

แม้ว่าประโยคหลังอาจจะหมายถึง ‘ขาดนายไปคนหนึ่งก็ไม่ได้น้อยลง’

แต่ถึงอย่างนั้นเหยียนเหอยังตื่นเต้นมาก!

เขาพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง!

…

จีหลี่เดินเข้าไปในสำนักงานของไป๋อวี้ และได้ยินเธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

“โควตาคนงานเหมืองน่ะเหรอ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ? เรื่องนั้นต้องให้ผู้บังคับบัญชาของพวกเราเป็นคนตัดสินใจรับสมัครสิ”

“ดื่มเหล้าเหรอ? ดื่มเหล้าก็ไม่สนุกหรอก ฉันไม่ชอบดื่มเหล้าที่สุดเลยนะ”

“หัวหน้าหมู่บ้านหลัว เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่ดื่มเหล้าแล้วจะแก้ปัญหาได้นะ”

“กลั่นแกล้งพวกคุณเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ”

จีหลี่มองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ไป๋อวี้พูดว่า “หัวหน้าหมู่บ้านหลัว คุณพูดแบบนี้มันมีเหตุผลไหมล่ะ? ไปคุยกับหัวหน้าตำบลของคุณดูสิ”

“โอ้ ทางฉันมีโควตาคนงานแค่นี้ เพื่อแสดงว่าฉันไม่ได้กลั่นแกล้งพวกคุณ แต่ฉันยังต้องให้ความสำคัญกับพวกคุณก่อนอีกเหรอ?”

“นี่มันสมเหตุสมผลไหม?”

พูดจบเธอก็วางสายทันที

จีหลี่กำลังจะพูด แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เธอโบกมือและรับสายด้วยความกระตือรือร้น

“สวัสดีค่ะ หัวหน้าตำบลหลิวหรือคะ?”

หัวหน้าตำบลหลิว “คือว่า เหล่าจ้าวไม่รับโทรศัพท์ผมน่ะ”

ไป๋อวี้พูด “ทำไมเขาไม่รับโทรศัพท์คุณล่ะคะ? ให้ฉันวิเคราะห์ให้ไหมคะ?”

หัวหน้าตำบลหลิว “…สหายไป๋ คุณนี่รู้แก่ใจแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้สินะ”

ไป๋อวี้หัวเราะพูด “โอ้ ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ คุณต้องการพบลุงจ้าวของพวกเราใช่ไหม เขาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันวางสายนะคะ”

หัวหน้าตำบลหลิวรีบพูด “เอ่อ ไม่ใช่ สหายไป๋ช่วยพูดให้หน่อยนะ อย่างไรพวกเราก็เป็นพี่น้องกันมาหลายสิบปีแล้ว”

“โอ้ ลุงจ้าวของพวกเราเก่งจริง ๆ พวกคุณหัวหน้าตำบลสิบกว่าคนต่างรุมล้อมเขา เขาก็ยังไม่แพ้”

หัวหน้าตำบลหลิวรู้สึกโมโห “นี่เธอแค้นพวกเราใช่ไหม?”

ไป๋อวี้หัวเราะพูดว่า “ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่ได้มีความแค้นอะไร”

เสียงของหัวหน้าตำบลหลิวดังขึ้น “ไม่มีความแค้นแล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉัน?! ไม่มีความแค้นแล้วทำไมเธอพูดจาประชดประชันกับฉันแบบนี้?!”

ไป๋อวี้พูดว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ถ้าพูดกันแล้ว พวกเราฉินเจียถุนไม่เคยทำอะไรให้พวกคุณขุ่นเคืองมาก่อน แต่พวกคุณกลับร่วมมือกับคนอื่นรังแกลุงของฉันจนเกือบตายไม่ใช่หรือ?”

หัวหน้าตำบลหลิวโกรธจนแทบตาย “ฉันเข้าใจแล้ว! เธอตั้งใจแก้แค้นนี่เอง!”

ไป๋อวี้พูดว่า “ใช่แล้ว! ฉันยังอายุน้อยและใจร้อน เทียบไม่ได้กับลุงจ้าวของฉันที่ใจเย็นหรอกค่ะ!”

พอสายนี้วางไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

ไป๋อวี้ด่าคนมาทั้งเช้าจนเธอเริ่มรู้สึกสนุกกับมันไปเสียแล้ว

พวกนี้ล้วนเป็นคนที่มาหาเรื่องเองทั้งนั้น

แต่พอจีหลี่มา เธอก็หยุดด่าแล้วเรียกเยี่ยนอี้หลานเข้ามารับโทรศัพท์แทน โดยให้อีกฝ่ายบอกว่าเธอไม่อยู่

จากนั้นก็พาจีหลี่ไปที่สำนักงานของเหล่าจ้าวเพื่อชงชา

จีหลี่ถามว่า “เป็นคนพวกนั้นใช่ไหม?”

เธอรู้ว่าก่อนหน้านี้มีหัวหน้าจากสิบกว่าตำบลเขียนจดหมายร่วมกัน เรียกร้องให้ตรวจสอบการทำงานของเหล่าจ้าวอย่างละเอียด

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอิจฉาฉินเจียถุน และต้องการโค่นเหล่าจ้าวลงจากตำแหน่ง

ไป๋อวี้หัวเราะพลางพูดว่า “ใช่ พอเห็นว่าเหมืองทองกำลังจะเปิด พวกเขาเลยเร่งรีบกันใหญ่”

ส่วนใหญ่ที่โทรมาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านจากที่ต่าง ๆ ส่วนพวกหัวหน้าตำบลนั้นมีน้อย เพราะพวกเขายังรักษาหน้าตาอยู่บ้าง

แต่ถ้าเป็นพวกหัวหน้าตำบลที่โทรมา เกือบทั้งหมดก็พูดแบบเดียวกัน ยังถามไป๋อวี้ว่าเธอแค้นพวกเขาหรือเปล่า?

ไม่ต้องถามก็รู้แล้ว นี่มันกำลังหาเรื่องโดนด่าชัด ๆ

จีหลี่ยิ้มเล็กน้อย “ฉันไปพบเหยียนเหอมาแล้ว”

ไป๋อวี้พูดว่า “ฉันยังไม่ได้ถามเรื่องระหว่างเธอกับเขาเลยนะ เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?”

จีหลี่ได้ยินแล้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“เจอกันที่อำเภอน่ะ เขาถูกพวกนักเลงล้อมไว้ ฉันเลยช่วยเขา”

ความจริงแล้วตอนนั้นเป็นช่วงที่เหยียนเหอเพิ่งมาถึงอำเภอ เขาไปกินข้าวที่ร้านอาหารกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จัก แล้วเจอพวกนักเลงลวนลามพนักงานเสิร์ฟ

ด้วยความที่เขายังหนุ่มแน่นและมีอุดมการณ์แบบนักศึกษา เลยเข้าไปต่อสู้กับพวกนั้นทันที

ผลคือสู้ไม่ได้…

แถมทางร้านก็ไม่สนใจ

จีหลี่เลยเข้าไปจัดการพวกนักเลงเพียงสามหมัดและเตะอีกสองที แถมยังซัดคนของร้านอาหารใหญ่ในอำเภอนั้นไปอีกยกหนึ่ง

หลังจากนั้นเหยียนเหอก็เหมือนคนเป็นโรคประสาทคอยติดตามเธอไปทุกที่ ถามชื่อ ถามว่าเธอมาจากไหน อะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด

ไป๋อวี้หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน “นี่เธอเป็นวีรสตรีช่วยชายหนุ่มจนเผลอไปเปิดประตูหัวใจของเขาสินะ”

จีหลี่จ้องไป๋อวี้

ไป๋อวี้ยอมแพ้ในทันที เธอตบปากตัวเองแล้วพูดว่า “ฉันนี่พูดจาไม่ระวังเลย”

จีหลี่ยิ้มเล็กน้อย

“สรุปแล้ว ฉันช่วยเธอพูดกับเขาให้แล้ว แต่แน่ใจหรือว่าเขาจะมีอนาคตที่ดี?”

ไป๋อวี้เป่าไอร้อนบนถ้วยชาเบา ๆ “ฉันไม่แน่ใจหรอก แต่การลงทุนไหนเล่าจะรับประกันได้ทุกครั้ง?”

จีหลี่พูดว่า “งั้นตกลง โรงงานขนส่งใหม่จัดการเรียบร้อยแล้ว คราวนี้เป็นครั้งแรกที่ลูกค้ารายย่อยจะออกรถกับเรา ฉันต้องไปดูแลเอง”

ไป๋อวี้ถามว่า “จะไปเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้ เดี๋ยวจะไปส่งเอ่อร์เติ้งที่บ้านเธอนะ”

“เรื่องนี้ยังต้องรอให้เธอสั่งด้วยหรือ?”

ขณะที่เธอกำลังคุยกันอยู่ เยี่ยนอี้หลานวิ่งเข้ามา “พี่สะใภ้ นายอำเภอเก๋อโทรมา”

ไป๋อวี้ถามขึ้นว่า “เสียงดุไหม?”

เยี่ยนอี้หลานแลบลิ้นแล้วตอบว่า “ดุมากเลย”

ไป๋อวี้พูดว่า “งั้นฉันไม่รับ บอกเขาไปว่าหาฉันไม่เจอ”

เหล่าเก๋อต้องมากล่อมให้เธอแสดงความ ‘ใจกว้าง’ บ้างตามสมควร

แต่เธอไม่ยอมหรอก!

เยี่ยนอี้หลานกลั้นหัวเราะแล้วเดินจากไป