ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 560 พลิกชีวิตแบบนี้นี่เอง

บทที่ 560 พลิกชีวิตแบบนี้นี่เอง

ณ ฉินเจียถุน

เหยียนเหอเพิ่งทำรายงานวิเคราะห์เสร็จ…

ตอนที่ฉินต้าซานรีบกลับมา อีกฝ่ายกำลังหน้าแดงขณะส่งรายงานให้คนอื่น

จริง ๆ แล้วเขาไม่คิดว่าฉินต้าซานจะทำงานได้เร็วขนาดนี้ แถมยังคอยเร่งทุกวินาทีเพื่อรีบปิดคดีให้สำเร็จ

ความจริงเหยียนเหอยังคงติดนิสัยในห้องทดลอง คือทำอย่างละเอียดและช้า ๆ อย่างเป็นระบบ แต่ตอนนี้เขารู้สึกถึงความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างการปฏิบัติจริงกับทฤษฎีแล้ว

ไม่ว่าจะเรียนอย่างละเอียดแค่ไหน ถ้าไม่สามารถนำไปใช้ได้ก็ไม่มีประโยชน์

ฉินต้าซานไม่พูดอะไร เขาแค่พลิกดูรายงานแล้วพูดกับเหยียนเหอว่า “ทำรายงานได้ดี”

จริง ๆ แล้วดีมาก ทั้งที่ศพอยู่ในสภาพแบบนี้ เขายังสามารถวิเคราะห์บาดแผลหลายแห่งของผู้ตายได้อย่างละเอียด รวมถึงระบุเวลาการเสียชีวิตได้อีกด้วย และสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดตรงกับคำให้การของโจรขุดหลุมศพ

“แต่ผมไม่ได้ช่วยอะไรมากมายเลย” เหยียนเหอพูดพลางก้มหน้า

“มันช่วยให้คดีจบเร็วขึ้น” ฉินต้าซานแค่พูดแบบนั้น

เหยียนเหอรู้สึกท้อใจมาก ก้มหน้าตลอดเวลา

ฉินต้าซานใช้แฟ้มรายงานตีหัวเขาเบา ๆ

เหยียนเหอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

“รายงานทำได้ดีมาก” ฉินต้าซานพูดประโยคนี้ซ้ำอีกครั้ง

จากนั้นก็โยนแฟ้มรายงานคืนให้เขา บอกให้อีกฝ่ายเก็บไว้ แล้วหมุนตัวเดินจากไป ทำเอาเหยียนเหอนั่งอึ้งอยู่บนรถเข็นเป็นเวลานาน

…

เมื่อฉินต้าซานกลับมาบ้าน

“พ่อ!!!” ฉินเสี่ยวกั่ววิ่งออกมาเป็นคนแรก

แต่ทันใดนั้นเธอกลับหยุดชะงักกลางทาง แล้วพยายามหันหลังวิ่งหนี

เพราะว่าพ่อของเธอไว้หนวดอีกแล้ว!

ฉินต้าซานรีบวิ่งเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมา พร้อมกับเสี่ยวสือที่ยังงุนงงกับสถานการณ์ขึ้นมาด้วย

“พ่อ เจ็บ! เจ็บ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ!”

ฉินเสี่ยวกั่วพยายามสุดกำลังที่จะป้องกันไม่ให้ฉินต้าซานเอาหนวดมาถูหน้าเธอ

ฉินต้าซานหัวเราะพลางถามว่า “แม่อยู่ไหน?”

ไป๋อวี้โผล่หัวออกมาจากห้องครัว “ฉันอยู่นี่”

ฉินต้าซานพูดว่า “เธอจะทำเองจริง ๆ เหรอ? อย่าเลย มันเหนื่อยเกินไป”

ไป๋อวี้หัวเราะพลางพูดว่า “เหนื่อยอะไรกัน? คิดว่าฉันจะทำอะไรอร่อย ๆ ให้นายเหรอ? ก็แค่นึ่งซาลาเปาไม่กี่ชิ้นเท่านั้นแหละ”

ซาลาเปาที่ไป๋อวี้นึ่งทั้งนุ่มและอร่อย การปรุงไส้ก็เป็นเคล็ดลับเฉพาะ

เธอให้สูตรการทำกับเจิงต้าเป่าแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อเจิงต้าเป่าทำออกมาแล้วกลับเหมือนกัน

เจิงต้าเป่ามักพูดว่า หากหลานสะใภ้ของเขาไม่ได้ยุ่งกับงานมากขนาดนี้ เขาคงจะให้เธอไปเป็นแม่ครัวย่างหมูที่ร้านแน่นอน!

แต่ทุกครั้งที่เขาพูดแบบนี้ ฉินหานซิ่วมักจะด่าเขา

ฉินต้าซานเดินเข้าไปในครัว พอมองเห็นซาลาเปาเต็มเตาไปหมด

ไป๋อวี้พูดว่า “ฉันนึ่งเผื่อไว้ เดี๋ยวนายเอาออกไปแบ่งคนอื่นด้วยนะ”

ฉินต้าซานรีบพูดทันทีว่า “ไม่ได้! พวกนี้เป็นของฉันทั้งหมด”

ไป๋อวี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมกินเยอะขนาดนั้นล่ะ?”

“ถ้ากินไม่หมดก็แช่ตู้เย็นไว้ได้ ยังไงซาลาเปาพวกนี้ก็เป็นของฉัน!”

ฉินเสี่ยวกั่วพูดกลั้วหัวเราะ “พ่อให้หนูด้วยไหม?”

“ไม่แบ่งหรอก”

ฉินเสี่ยวกั่วไม่เชื่อ ยังคงหัวเราะคิกคักอยู่ตรงนั้น

แต่ฉินต้าซานไม่ได้แบ่งให้เธอจริง ๆ… ทำเอาฉินเสี่ยวกั่วโกรธมาก

วันนั้นเจิงต้าเป่ากลับบ้านเร็ว และเป็นเพราะฉินต้าซานไม่ยอมแบ่งซาลาเปา ทำให้ทั้งครอบครัวต้องแย่งอาหารเย็นกันอย่างวุ่นวาย

หลังมื้ออาหารฉินเสี่ยวกั่วลืมความแค้นไปแล้ว เธอยังอยากอยู่กับฉินต้าซาน แต่กลับถูกเขาลากออกไปอย่างไร้ความปรานี

โดยที่เขาสัญญากับเธอว่า พรุ่งนี้จะเล่าเรื่องการจับคนร้ายให้ฟัง

…

ยามค่ำคืน ไป๋อวี้ยื่นมือลูบเคราที่เขาเพิ่งโกนเสร็จเบา ๆ

“นายไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว?”

ฉินต้าซานหาว “แค่เมื่อวานนั่นแหละ”

ความจริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น เพราะก่อนที่เขาจะออกไป เขาก็อดนอนแล้ว

ไป๋อวี้ยันตัวขึ้นจูบคางของเขาอย่างอ่อนโยน

“พักผ่อนให้มาก ๆ สักสองสามวันนะ”

เขาก็มองเธอพลางยิ้ม

ไป๋อวี้หน้าแดงแล้วตีเขาเบา ๆ “อย่าซนให้มากนัก พักผ่อนไปเลย”

ฉินต้าซานดึงผ้าห่มคลุมร่างของพวกเขา “ฉันยังมีพลังเหลือเฟือนะ”

…

วันรุ่งขึ้นฉินต้าซานออกจากบ้านไปอย่างกระปรี้กระเปร่า แต่ไป๋อวี้เกือบตื่นสาย

ฉินต้าซานรวบรวมเอกสารเหล่านั้นเพื่อเตรียมปิดคดี

ไป๋อวี้เพิ่งเข้าไปในสำนักงานก็พบกับเหล่าจ้าวที่ถูกทรมานมาหลายวัน ดูผอมลงไปเยอะ น่าสงสารมาก เขาเข้าไปในอำเภอเพื่อรับผิดแทน คงถูกทรมานจนแทบไม่ไหว

ไป๋อวี้รีบทักทายเขาทันที “ลุง! โอ้ ทำไม…”

เหล่าจ้าวโบกมือพลางกล่าวว่า “วันนี้ฉันกลับมาแต่เช้า เลยอดนอนน่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก”

พูดจบเขาก็หาวหวอดใหญ่

เขาไม่ได้บอกว่าช่วงนี้ได้รับการปฏิบัติอย่างไร เกรงว่าไป๋อวี้จะเป็นห่วง

แต่ไป๋อวี้สังเกตเห็น จึงรีบเข้าไปพยุงเขา

“ลุง ร่างกายของลุงไม่เหมือนตอนหนุ่ม ๆ แล้วนะ อีกอย่าง ตอนหนุ่ม ๆ ลุงก็ดื่มเหล้าเยอะ ควรดูแลร่างกายหน่อยนะ”

ทันใดนั้นเหล่าจ้าวก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอ “ยังไง? จะมาเปิดโปงความลับของฉันเหรอ?”

“เปล่าค่ะ” ไป๋อวี้พยุงเขาเข้าไปในสำนักงาน “ว่าแต่ทำไมลุงถึงรีบมาที่สำนักงานเลยล่ะ? ไม่กลับบ้านก่อนเหรอ?”

เหล่าจ้าวกล่าวว่า “คณะกรรมการวินัยพูดอะไรบ้างไหม?”

เหล่าจ้าวกังวลเรื่องนี้มาก

รายงานของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยยังไม่ได้ผ่านการประชุมหารือ ไม่มีการรั่วไหลออกไป แม้แต่เขาเองก็ยังไม่ทราบผล

เขารู้ว่าถ้ามีคนตั้งใจจะหาเรื่องเขา การจับผิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ถือเป็นเรื่องธรรมดา

ในอำเภอยังมีพวกชั่วช้าบางคนที่ไม่หยุดใช้เรื่องนี้ข่มขู่เขา และยังพยายามหลอกล่อให้เขาพูดอะไรบางอย่างออกมา

ไป๋อวี้รีบพูดทันทีว่า “ลุงยังไม่วางใจการทำงานของฉันอีกเหรอ? ลุงวางใจได้เลย หัวหน้าต่งถึงกับบอกว่าไม่เคยเห็นงานที่สะอาดขนาดนี้มาก่อนเชียวนะ”

เหล่าจ้าวถอนหายใจอย่างโล่งอก

ก้าวนี้ของเขาเป็นการเดินเกมเสี่ยง ไป๋อวี้เพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นาน ไม่มีอะไรให้คนตรวจสอบมากนัก อีกทั้งนายอำเภอเก๋อจะต้องปกป้องเธออย่างสุดความสามารถ

ส่วนตัวเขาเอง ตั้งแต่สมัยเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน และก่อนหน้านั้นเป็นแบบการปกครองตนเอง เขาเลยไม่ได้ระมัดระวังมากขนาดนั้น

เขาถึงกับเตรียมพร้อมแล้วว่า ถ้าจำเป็นจริง ๆ เขาจะยอมรับผิดเอง เพื่อปกป้องการพัฒนาของฉินเจียถุน

“ต้องเป็นเธอเท่านั้นที่นั่งอยู่ในตำบลแล้วทำให้ฉันวางใจได้”

ไป๋อวี้หัวเราะพลางกล่าวว่า “ดูลุงพูดสิ ลุงนั่งอยู่เบื้องหลังอย่างมั่นคงดั่งภูเขามาตลอด ฉันไม่สามารถห่างจากลุงได้หรอกนะ”

เหล่าจ้าวถามรายละเอียดอีกสองสามประโยค จนหมดความกังวลโดยสิ้นเชิง

เขาหาวพลางพูดว่า “งั้นฉันกลับละ ฉันอยากไปกินน้ำแกงแกะ แล้วนอนให้เต็มอิ่มสักหน่อย”

ไป๋อวี้ยิ้มตาหยีพูดว่า “ไปเถอะค่ะ”

พอเหล่าจ้าวไปแล้ว รอยยิ้มของไป๋อวี้ก็หายไปในพริบตา

เธอโทรหานายอำเภอเก๋อ “ใครรังแกลุงของฉัน?”

นายอำเภอเก๋อพูดอย่างจนใจ “เธอจะทำอะไร? ยังคิดจะแก้แค้นอีกเหรอ?”

“ใช่สิ!”

นายอำเภอเก๋อ “ฉันก็โดนรังแกเหมือนกัน ทำไมเธอไม่พูดถึงบ้างล่ะ? ฉันถูกคนพวกนั้นรังควานจนหัวแทบระเบิด”

“ลุงยังต้องให้ฉันออกหน้าอีกเหรอ?”

นายอำเภอเก๋อพูดว่า “ไม่ใช่ว่าจำเป็นต้องให้เธอออกหน้าจริง ๆ หรอก แค่อยากเตือนเธอว่า คราวนี้ต้าซานได้ไขคดีใหญ่แล้ว เรื่องนี้ถึงจบไปแล้ว พวกเธอรอรับเรื่องดี ๆ ก็พอแล้ว”

ไป๋อวี้ตอบว่า “ถึงลุงไม่พูดฉันก็รู้ เพราะตำบลพวกนั้นใช่ไหมล่ะ?”

นายอำเภอเก๋อพูดไม่ออก “ฉันบอกว่าเธอก็…”

ไป๋อวี้พูดว่า “ฉันไม่สนใจหรอก ฉันจะไม่ช่วยพวกเขาสร้างถนนแล้ว ส่วนเหมืองทองฉันก็จะไม่ให้พวกเขาเหมือนกัน!”

นายอำเภอเก๋อดุ “ไป๋อวี้!”

ไป๋อวี้ “ฮึ!”