ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 559 เขาไขคดีได้แล้ว

บทที่ 559 เขาไขคดีได้แล้ว

การสืบสวนที่ใช้เวลาสามวันได้สิ้นสุดลงแล้ว

เนื่องจากจ้าวถวนเจี๋ยยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล หัวหน้าต่งและหัวหน้าเฉินจึงมาพบไป๋อวี้ด้วยตนเอง

“หลายวันมานี้พวกเราคงสร้างความยุ่งยากให้พวกคุณมากทีเดียว” หัวหน้าต่งกล่าว

ไป๋อวี้ตอบอย่างสุภาพว่า “ไม่เลยค่ะ พวกคุณต่างหากที่ต้องลำบาก”

หัวหน้าต่งยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ผมมีคำถามข้อหนึ่งมาตลอด ขอถือโอกาสนี้ถามคุณสักหน่อยนะครับ”

ไป๋อวี้ “คะ?”

“คือ… คุณรู้หรือเปล่าว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีคนมาตรวจสอบพวกคุณ?”

เพราะฉินเจียถุนทำงานอย่างระมัดระวังเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นตัวไป๋อวี้หรืองานทั้งหมดของตำบล ทุกขั้นตอนไม่มีตกหล่นแม้แต่น้อย

หัวหน้าต่งทำงานในคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

ไป๋อวี้ตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า “ใช่ค่ะ”

หัวหน้าต่งและหัวหน้าเฉินต่างตกตะลึง

ไป๋อวี้กล่าวว่า “แม้ว่าพวกเราจะไม่มีอะไรต้องละอายใจ แต่ฉันรู้สึกว่าความระมัดระวังเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเราใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เราจะสามารถแก้ไขปัญหาที่ไม่จำเป็นได้มากมายไม่ใช่เหรอคะ?”

หัวหน้าต่งหัวเราะลั่น “ดีมาก ๆ! เธอเป็นสาวน้อยที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริง ๆ!”

ไป๋อวี้ยิ้มเล็กน้อย

ความจริงแล้วถ้าเป็นมือใหม่จริง ๆ เธออาจจะไม่ทันคิดถึงเรื่องพวกนี้ แต่เธอมีชีวิตมาแล้วสองชาติแล้วนะ

หัวหน้าต่งกล่าวว่า “เมื่อพวกเราส่งเอกสารชุดนี้ขึ้นไป ต่อให้มีคนมาก่อกวน พวกเขาก็ทำอะไรพวกคุณไม่ได้แล้ว พวกคุณวางใจได้”

ผลการตรวจสอบนี้ ถ้าจะว่ามีปัญหาอะไรก็คงจะเป็นเพราะมันสะอาดเกินไป ซึ่งดีกว่าการถูกตรวจแล้วพบปัญหา

หัวหน้าเฉินกล่าวว่า “พวกคุณไม่ต้องรีบร้อน ทำงานไปตามขั้นตอน รอให้คดีคลี่คลายก่อน แล้วดูว่าจะ…”

ในตอนนั้นเยี่ยนอี้หลานวิ่งเข้ามา “พี่สะใภ้!!!”

ไป๋อวี้ตกใจกับการปรากฏตัวของอีกฝ่าย “เกิดอะไรขึ้น?”

ทำไมถึงไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ถึงกับเตะประตูเข้ามาแบบนี้!

เยี่ยนอี้หลานตื่นเต้นมาก “คดี คดีคลี่คลายแล้ว! และหัวหน้าฉินก็ติดตามสมบัติของชาติที่ถูกลักลอบนำออกกลับมาได้แล้ว!!!”

หัวหน้าเฉินลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก “พูดว่าอะไรนะ สมบัติของชาติหรือ?!”

“มันเป็นของที่โจรขุดสุสานขโมยมา ฉัน ฉัน ฉัน…”

เยี่ยนอี้หลานตื่นเต้นมากเกินไปจนพูดไม่ชัด

หัวหน้าเฉินรู้สึกร้อนใจมาก เขาพูดกับไป๋อวี้ว่า “ขอยืมโทรศัพท์หน่อย”

หลังจากพูดจบ เขาไม่รอให้ไป๋อวี้ตอบตกลง รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปทันที

โทรศัพท์ต่อตรงไปยังสำนักสันติบาลในอำเภอ เขายืนยันข้อมูลเล็กน้อย จากนั้นก็ทำหน้าเหมือนคนฝันไป

เขาหันไปบอกไป๋อวี้ว่า “จริง จริง ๆ ด้วย ตามกลับมาได้แล้ว…”

ความจริงแล้วเมื่อสิบปีก่อน ในเมืองหลวงของมณฑลเกิดคดีลักลอบขุดสุสานครั้งใหญ่

สุสานที่ถูกขโมยมีอายุราวสองพันปี

สุสานนี้ถูกค้นพบโดยทีมนักโบราณคดี แต่เนื่องจากฝนตกหนักติดต่อกันเกือบครึ่งเดือน จึงระงับการขุดค้นไว้ชั่วคราว

ผลคือ ในช่วงเวลาเกือบครึ่งเดือนนี้ สุสานนั้นกลับถูกปล้น มีข้าวของสูญหายและเสียหายไปมากมาย พวกโจรขโมยสมบัติระดับชาติ แม้แต่โครงกระดูกของเจ้าของสุสานก็ถูกทำลาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถูกฆ่า และสิ่งของที่ขุดพบแล้วก็ถูกขโมยไปจนหมด

พวกโจรไม่เกรงกลัวความตายกันเลย!

จากจารึกบนหลุมศพ พวกเขารู้ว่านั่นควรเป็นสุสานของผู้ครองแคว้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และได้มีการขุดพบสมบัติระดับชาติหลายชิ้นแล้ว

นี่ไม่เพียงแต่เป็นการสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อทีมโบราณคดีเท่านั้น แต่ยังสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับสำนักงานความมั่นคงสาธารณะของมณฑลอีกด้วย

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา พวกเขาพยายามไขคดีและติดตามสมบัติของชาติคืนมา แต่แทบไม่มีความหวัง ทุกอำเภอและเมืองได้รับแจ้งเกี่ยวกับคดีนี้ แม้กระทั่งทุกสิ้นปีแต่ละอำเภอและเมืองจะส่งตัวแทนมาประชุมกันเพราะคดีนี้ด้วย

พวกเขาแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน หวังว่าจะไม่พลาดร่องรอยแม้เพียงเล็กน้อย

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา งานของพวกเขาก็ไม่ได้ไร้ผล อย่างน้อยภายใต้การเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดและความร่วมมือระหว่างอำเภอและเมืองต่าง ๆ เชื่อได้ว่าโจรขุดสุสานน่าจะยังคงหลบซ่อนอยู่ภายในมณฑล

ไม่คาดคิดว่าครั้งนี้จะพบพวกมันเสียที!

หัวหน้าทีมเฉินพึมพำว่า “ไม่คิดว่าก่อนเกษียณผมจะได้เห็นเหตุการณ์นี้… ไม่ได้การ! ผมต้องกลับไปอำเภอก่อน รองหัวหน้าตำบลไป๋ช่วยจัดการให้ผมหน่อยนะ ผมต้องกลับไปเดี๋ยวนี้!”

พูดจบเขาก็วิ่งออกไปทันที

ไป๋อวี้งุนงงเล็กน้อย แต่เธอก็ทำตามที่เขาบอก รีบจัดรถให้ส่งเขากลับไปทันที

หัวหน้าต่งคว้าตัวเยี่ยนอี้หลานและสอบถามเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด

จากนั้นเขาก็หัวเราะลั่น “สวรรค์ช่างเข้าข้างพวกคุณจริง ๆ”

ถ้ามีข่าวนี้ออกมา ใครจะยังสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของครอบครัวเฉินเหออีกล่ะ?

…

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดสำหรับฉินต้าซานเช่นกัน

เขาแค่รู้สึกว่าพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นยังแย่งของกันหลังจากเฉินเหอตายไปแล้ว เขาจึงสืบสาวต่อไปถึงได้รู้ว่าเฉินเหอเป็นผู้คุ้มครองโจรขุดหลุมศพ!

และพวกผู้หญิงเหล่านั้นกำลังแย่งชิงสมบัติล้ำค่าของชาติจำนวนมากที่เขาเก็บซ่อนไว้!

จากนั้นฉินต้าซานก็ตัดการลักลอบขนสมบัติของชาติออกไปได้ทันเวลา พร้อมกับจับกุมฆาตกรที่สังหารเฉินเหอได้ด้วย

อย่างที่คาดไว้คนที่ฆ่าเขาคือหนึ่งในพวกโจรขุดสุสานในอดีตนั่นเอง!

ตอนนที่โจรขุดสุสานหนีไปยังหมู่บ้านทู่เหมียว ก็ได้ติดต่อกับเฉินเหอ แล้วร่วมกันวางแผนที่จะนำสมบัติออกไปขายแลกเงิน

ผลสุดท้ายพวกเขาทะเลาะกันเรื่องแบ่งของเถื่อนไม่ลงตัว โจรขุดสุสานจึงลงมือสังหารเขาอย่างโหดเหี้ยม

และพวกโจรขุดสุสานก็หลบซ่อนอยู่ที่ภูเขา ซึ่งเป็นที่ที่เฉินเหอถูกฆ่าตายนั่นเอง

…

ในตอนนี้ฉินต้าซานถูกนักข่าวรุมล้อมอยู่ที่สำนักสันติบาลอำเภอ ก่อนจะออกมาจากฝูงชนได้อย่างยากลำบาก พลางคิดจะโทรหาภรรยาเพื่อบอกว่าวันนี้เขาจะได้กลับบ้านแล้ว

เผอิญเจอเหล่าเลี่ยวเข้าพอดี ใบหน้าของเขาเปล่งปลั่งดูมีน้ำมีนวลมาก

“ต้าซาน ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

ฉินต้าซาน “…”

เขามองเหล่าเลี่ยวด้วยความงุนงง พลันคิดว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้วหรือเปล่า?

เหล่าเลี่ยวดีใจจนบ้าคลั่ง “คดีใหญ่ที่ทั้งมณฑลกำลังไล่ล่า กลับมาไขกระจ่างที่ฉินเจียถุนของพวกเรา ฮ่า ๆ ๆ”

เขายังหัวเราะไม่จบ ฉินต้าซานก็เดินอ้อมเขาไปแล้ว

เหล่าเลี่ยว “???”

ตอนนั้นกลุ่มนักข่าวก็วิ่งกรูเข้ามา

เหล่าเลี่ยว “ฮ่า ๆ ๆ เขาค่อนข้างขี้อายน่ะ เดี๋ยวผมจะเป็นคนคุยกับพวกคุณเอง ฮ่า ๆ ๆ”

ฉินต้าซานไม่สนใจเขา แล้วเดินเข้าสำนักงานไปโทรหาภรรยาทันที

ฉินต้าซานรู้สึกดีใจมาก “คืนนี้ฉันจะกลับไปกินข้าวที่บ้านนะ”

ไป๋อวี้ยิ้มพลางพูดว่า “ได้เลย เดี๋ยวฉันจะทำอาหารไว้ให้”

ฉินต้าซานถามว่า “กั่วกั่วล่ะ?”

“พ่อ! หนูอยู่นี่ค่ะ หนูอยู่นี่!”

เขายิ้มแล้วถามปลายสายว่า “แม่ของลูกเชื่อฟังไหม?”

“เชื่อฟังมากค่ะ หนูจับตาดูแม่ตลอดเลย!”

ฉินต้าซานพูดว่า “ดีมาก เดี๋ยวพ่อจะซื้อของขวัญกลับไปให้นะ!”

ไป๋อวี้ “???”

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ฉินต้าซานมองออกไปข้างนอกเห็นคนมากมายเต็มไปหมด เขาจึงแอบหนีออกไปทางประตูหลัง

แต่คนที่เขาพามาด้วย อย่างเช่น หลี่เถียน ยังคงอยู่ที่นั่น

พอพวกเขาหันกลับมา ก็เห็นฉินต้าซานวิ่งหนีไปแล้ว ทุกคนต่างตะลึงงัน

หลี่เถียนพึมพำว่า “พี่ต้าซานใจกว้างจริง ๆ ไม่กลัวคนอื่นจะแย่งผลงานของเขาเลย”

ในลานบ้าน ผู้กำกับเลี่ยวยังคงกล่าวถึงคดีอย่างกระตือรือร้น พลางหัวเราะเสียงราวกับฟ้าผ่า

แต่หลี่เถียนคิดมากเกินไป เขาจะไม่แย่งผลงานกับฉินต้าซานหรอก

เพราะตอนนี้เขากำลังโอ้อวดวิสัยทัศน์อันยอดเยี่ยมของตัวเองอยู่

“หัวหน้าฉินเป็นคนมีความสามารถที่ผมขุดค้นพบเชียวนะ ฮ่า ๆ ๆ วันนี้เขาสามารถทำผลงานได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ผมรู้สึกดีใจมาก ฮ่า ๆ ๆ!”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………