สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 91 คำสารภาพ! ท่ามกลางเสียงระเบิด!

บทที่ 91 คำสารภาพ! ท่ามกลางเสียงระเบิด!

เมื่อเห็นดังนั้น ดวงตาของเสิ่นชิงก็เบิกกว้าง

ลู่เย่ก้มหน้าลง ม้วนเสื้อเชิ้ตของตัวเองคล้ายเชือกเส้นหนา ก่อนจะพันรอบมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น

กำแพงตรงนี้สูงไม่มาก ประมาณ 180 เซนติเมตร แต่ด้านบนกลับมีการติดตั้งลวดหนามสูงเกือบ 10 เซนติเมตร

ลู่เย่มองลวดหนามอย่างพิจารณา ก่อนจะเอื้อมมือออกไปดึงมันอย่างแรง

ทว่ารั้วลวดหนามพวกนี้ถูกเชื่อมติดไว้กับกำแพงอย่างหนาแน่น ไม่ว่าจะดึงเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดแม้แต่น้อย

ลู่เย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มือทั้งสองข้างก็ปีนขึ้นไปบนกำแพง เขาหันไปบอกเสิ่นชิงว่า “เธอเหยียบมือฉันแล้วปีนข้ามไป”

เสิ่นชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าพัลวัน “ไม่ได้หรอก ถ้าบวกน้ำหนักตัวของฉันเข้าไปด้วย หนามแหลม ๆ พวกนั้น คงทะลุมือของนายแน่”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เจ็บหรอก แค่รีบ ๆ ปีนออกไปก็พอแล้ว!” ลู่เย่เลิกพูดเร่งเร้าเสิ่นชิง

ทันใดนั้นเอง ทหารรับจ้างก็สังเกตเห็นความผิดปกติใต้กำแพง พวกมันถือปืนตรงมาทางนี้

“เร็วเข้า! ฉันได้ยินเสียงคนทางฝั่งนั้นของกำแพง!”

เสิ่นชิงเห็นว่าทหารกำลังใกล้เข้ามา จึงตัดสินใจปีนขึ้นไปบนหลังของลู่เย่ แล้วเอื้อมมือไปจับขอบกำแพงเอาไว้

ในครั้งนี้ สัมผัสที่เธอได้รับจากกำแพง ไม่ได้เย็นชืดและแข็งกระด้าง

แต่กลับอบอุ่น นุ่มนวล และมีเลือดเนื้อ

เมื่อคิดว่าอีกไม่นาน มือสวยคู่นี้จะถูกหนามแหลมคมกรีดจนเป็นรอยแผลเหวอะหวะ เสิ่นชิงก็รู้สึกใจหาย มือบางสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้

“เร็วเข้า พวกมันกำลังมาแล้ว” ลู่เย่กระซิบเร่ง

เสิ่นชิงกระพริบตาไล่น้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ เธอทิ้งน้ำหนักลงบนมือทั้งสองข้าง ออกแรงดันตัวเองขึ้น เเล้วโหนตัวขึ้นไปบนกำแพงได้สำเร็จ

เสียงครางต่ำเบา ๆ ดังมาจากด้านล่าง

น้ำหนักของร่างกายเสิ่นชิง ทำให้หนามแหลมคมของรั้วลวดหนามทะลุผ่านเสื้อที่พันอยู่บนฝ่ามือของลู่เย่ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ทำให้เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

ในขณะเดียวกัน เสิ่นชิงก็ยกขาขึ้นเหยียบบนยอดกำแพงที่เต็มไปด้วยลวดหนาม

แม้ว่าพื้นรองเท้าของเสิ่นชิงจะหนา แต่หนามเหล็กคมที่ถูกบีบงอจนเสียรูปก็ยังกรีดเข้าที่ข้อเท้าของหญิงสาวจนได้เลือดซึมออกมา ลวดหนามเพียงแค่บาดผ่านเนื้อหนังความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วขาของเสิ่นชิง

เสิ่นชิงใจหายวาบพร้อมกับคิ้วที่ขมวดมุ่น ไม่กล้าจินตนาการว่ามือของลู่เย่จะเจ็บปวดขนาดไหน

“เร็วเข้า!”

ตามคำเร่งของลู่เย่ เสิ่นชิงก็ตัดสินใจกระโดดลงจากกำแพงทันที

เมื่อเห็นว่าเฉินชิงข้ามกำแพงไปได้อย่างปลอดภัย ลู่เย่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือด เนื้อหนังเละเทะ จนชาไปหมดแล้ว

“มีคนอยู่ตรงนั้น! อยู่ตรงกำแพง!”

พวกทหารรับจ้างมาถึงแล้ว พวกเขาเห็นลู่เย่กำลังปีนกำแพง จึงรีบยกปืนขึ้นทันที

ลู่เย่หน้าซีดเผือด สัมผัสได้ถึงลางร้าย

ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย เขาลืมความเจ็บปวดที่มือและขาไปจนหมดสิ้น

รีบกดมือลงไป ใช้เท้าทั้งสองข้างถีบตัวอย่างแรง พลิกตัวข้ามกำแพงไปอย่างรวดเร็ว

กำแพงนี้ไม่ได้สูงเกินไปสำหรับลู่เย่ ดังนั้นเขาจึงปีนข้ามไปได้อย่างง่ายดาย

แต่ด้วยความรีบร้อน ขาและมือของเขาจึงถูกหนามลวดเกี่ยวจนเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดไหลอาบไปทั่วร่าง

กำแพงถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

มองจากระยะไกล มันคล้ายกับกุหลาบแดงที่กำลังเบ่งบานท่ามกลางต้นไม้มีหนาม

“ตุบ!”

ลู่เย่กระโดดลงจากกำแพง มือและขาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด

ใบหน้าของเขาพลันซีดเซียว แต่ก็ยังมองตรงไปข้างหน้า

พบว่าด้านนอกกำแพงเป็นทุ่งหญ้ารกร้าง เสิ่นชิงยืนนิ่งไม่ไหวติง ลู่เย่รีบตรงเข้าไปคว้ามือเสิ่นชิงไว้ “ยืนเหม่ออะไร รีบหนีเร็วเข้า!”

“โอ้ย”

ฝ่ามือของทั้งสองคนสัมผัสกัน ความเจ็บปวดแล่นผ่านทันใด ทำเอาลู่เย่ขมวดคิ้วมุ่น

เสิ่นชิงงสัมผัสได้ถึงความชื้นเหนียวบนฝ่ามือของชายตรงหน้า ฉับพลันตัวของเสิ่นชิงก็แข็งค้าง ไม่กล้าขยับตัวอีก

“มองอะไร รีบหนีเร็วสิ!” ลู่เย่ไม่เข้าใจว่าทำไมเสิ่นชิงถึงยืนนิ่งอยู่กับที่แบบนั้น

เสิ่นชิงหันมามองลู่เย่อย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคู่สวยแปรเปลี่ยนไปด้วยความสิ้นหวังและสับสน เธอชี้ไปที่ป้ายไม้แผ่นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

ลู่เย่มองตามนิ้วไป เห็นป้ายไม้ที่วาดรูปหัวกะโหลกสีดำเอาไว้

ใต้กะโหลกสีดำสนิท มีข้อความเขียนด้วยภาษาจีน อังกฤษ และเมียร์มาร์ ความว่า “เขตทุ่นระเบิด ห้ามเข้า!”

ลู่เย่ถึงกับพูดไม่ออก

เขามองไปที่ทุ่งหญ้ารกร้างเบื้องหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า

ซวยที่สุด! อุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ แต่ข้างนอกกลับเป็นเขตทุ่นระเบิด

ลู่เย่นวดขมับอย่างหัวเสีย

“ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน…” เสิ่นชิงเอ่ยด้วยเสียงสำนึกผิด

ลู่เย่ชำเลืองมองหญิงสาวข้างตัวด้วยความไม่พอใจ “เธอจะพูดขอโทษไปทำไม ฉันไม่ได้อยากฟัง”

จากนั้น เขาก็นั่งลงบนก้อนหินก้อนใหญ่ “แล้วจะทำยังไงดี? ถูกต้อนจนมุมแบบนี้ อีกเดี๋ยวพวกมันก็คงตามมาทัน”

ลู่เย่พูดพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีคราม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เสิ่นชิงกัดริมฝีปากแน่น เหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น “ฉันมีอีกวิธีหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า”

ลู่เย่ขมวดคิ้ว “อย่าบอกนะว่าเธอจะกลับไป แล้วอ้อนวอนขอให้ไอ้ซุนเจ๋อปล่อยพวกเราไป ถ้าเธอคิดจะทำแบบนั้น ฉันขอยอมตายอยู่ตรงนี้ดีกว่า”

เสิ่นชิงส่ายหน้าเบา ๆ พลางหยิบกำไลออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ฉันจะจุดระเบิดอันนี้ แล้วใช้มันเพื่อระเบิดทุ่นระเบิดทั้งหมด”

ลู่เย่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับแววตาที่เปล่งประกายของเสิ่นชิง

เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวและความลังเลในดวงตาของหญิงสาวข้างกาย

ลู่เย่เกาหัวเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว ก็ลงมือเถอะ ฉันเชื่อในตัวเธอ ถึงตายไปก็ไม่เป็นไร อีก 18 ปี เรามาเป็นสหายกันใหม่ก็ได้”

การใช้ระเบิดจุดชนวนทุ่นระเบิดเป็นวิธีการเก็บกู้ทุ่นระเบิดที่ใช้กันทั่วไป แต่มันจะมีสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้มากมาย

ถ้าทุ่นระเบิดบางส่วนไม่ระเบิดพร้อมกันในช่วงแรก พอพวกเขาวิ่งหนีออกไป ก็จะถูกระเบิดเป็นชิ้น ๆ เช่นกัน

วิธีนี้มันอันตรายเกินไป แต่ตอนนี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

การยอมแพ้ก็ไม่ได้ ก้มหัวก็ไม่ได้เช่นเดียวกัน

แท้จริงแล้วเสิ่นชิงกับลู่เย่ก็มีบางอย่างที่คล้าย ๆ กัน หากทั้งสองคนตัดสินใจอะไรไปแล้ว พวกเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ หรือยอมรับความผิดพลาดเด็ดขาด

เสิ่นชิงยกกำไลในมือขึ้น ก่อนจะขยิบตาให้ลู่เย่ “นายกลัวหรือเปล่า?”

ลู่เย่ทำท่าทางไม่แยแสออกมา “ใครกลัวคนนั้นเป็นหมา”

เมื่อเห็นฝ่ามือของลู่เย่ที่เปื้อนไปด้วยเลือด แววตาของเสิ่นชิงก็เศร้าหมองลง

บนฝ่ามือของเขามีบาดแผลเหวอะหวะเต็มไปหมด บางจุดเห็นกระดูกขาวโพลนอยู่ราง ๆ

“แคว่ก!” เสิ่นชิงฉีกชายเสื้อของตัวเองออกมา ก่อนจะใช้มันพันรอบมือของลู่เย่อย่างแผ่วเบา ทว่าเพียงไม่นาน ผ้าผันแผลก็ถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสดและเปียกชุ่ม

เสิ่นชิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง

ลู่เย่ยิ้มบางแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ แผลมันแค่ดูน่ากลัวเฉย ๆ”

ถึงปากจะบอกแบบนั้น แต่แขนของเขากลับสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากทำแผลให้ลู่เย่เสร็จแล้ว เสิ่นชิงก็มองไปที่ทุ่งหญ้าเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ก่อนจะโยนกำไลออกไปไกลสุดแรง

จากนั้น ทั้งสองก็รีบวิ่งไปหลบหลังหินก้อนใหญ่

เสิ่นชิงยกกำไลขึ้น เตรียมจะกดปุ่ม แต่แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองลู่เย่

ลู่เย่มองหญิงสาวข้างกายด้วยสายตาอบอุ่น มุมปากเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ฉันจะกดแล้วนะ” เสิ่นชิงเอ่ยขึ้นพร้อมน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“อืม กดเลย”

ทว่า ในขณะที่นิ้วของเสิ่นชิงกำลังจะสัมผัสกับปุ่ม ลู่เย่ก็คว้าตัวหญิงสาวข้างกายเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

แล้วเอ่ยคำพูดที่เขาไม่เคยพูดออกไป

“เสิ่นชิง จริง ๆ แล้ว… ฉันชอบเธอมานานแล้ว!”

สิ้นคำพูดของลู่เย่ เสียงระเบิดรอบข้างก็ดังสนั่นหวั่นไหว

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ จนทั้งคู่หูดับไปชั่วขณะ

ในวินาทีนั้น เสิ่นชิงไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น นอกจากเสียงระเบิด

เธอเห็นเพียงริมฝีปากของลู่เย่ขยับขึ้นลง

“อืม” เสิ่นชิงขยับริมฝีปากตอบ แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงระเบิด