สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 563 จะช่วยเขาออกมาได้ไหม (1)

บทที่ 563 จะช่วยเขาออกมาได้ไหม (1)

“แกร๊ก”

เสียงดังกรอบแกรบดังขึ้นในความมืด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ในหลุมโคลนได้ยินเสียงลั่นไกปืนของตู๋หยา

เสียงลั่นไกปืนราวกับเสียงแตรเป่าประกาศความตาย

เมื่อตู๋หยาเล็งปากกระบอกปืนมาที่หลุมโคลน เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

ลาก่อนโลกใบนี้

ตู๋หยามีลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังซ่อนตัวอยู่ใต้หลุมโคลน

“เซี่ยเฉิงอวิ๋น ฉันให้เวลานายสามวินาที ถ้าไม่ออกมา ฉันจะยิงนายแล้วนะ” ตู๋หยาตะโกนพลางย่อตัวลงข้างหลุมโคลน

“ถ้านายออกมาตอนนี้ แล้วคุกเข่าเลียรองเท้าฉัน ฉันจะเมตตาไว้ชีวิตนาย ไม่งั้น…ชีวิตน้อย ๆ ของนายก็จะจบลงที่นี่” ตู๋หยาพูด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โคลนตมโกรธจนตัวสั่น

เพราะต้องกลั้นหายใจมาตลอด ตอนนี้ใบหน้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นแดงก่ำ รู้สึกเวียนหัวตาลาย

เขารู้สึกว่าตัวเองถูกบีบให้จนมุมแล้ว

ถ้าออกไป ก็คงหนีไม่พ้นการถูกทุบตีและดูถูกเหยียดหยาม

ถ้าไม่ออกไป เขาก็คงต้องตายอยู่ในนี้

ระหว่างความเป็นความตาย เซี่ยเฉิงอวิ๋นมีสีหน้าเศร้าโกรธ จิตใจกำลังดิ้นรนและทรมาน

โอ้สวรรค์…

ฉันทำอะไรผิดไป ถึงต้องถูกปฏิบัติแบบนี้

ตู๋หยาย่อตัวรออยู่ข้างหลุมโคลนเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ จากข้างล่างเลย

เขาเริ่มรู้สึกรำคาญ ไม่อยากเสียเวลาต่อไปอีก

“เซี่ยเฉิงอวิ๋น อย่าให้ฉันต้องลงมือ ถ้าฉันลงมือละก็ นายไม่มีทางได้ตายดีแน่!” ตู๋หยาเอามือเท้าเอว ตะโกนด่าลงไปในหลุมโคลน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นได้แต่บ่นอยู่ในใจ

ไอ้นี่พูดมากจริง ๆ

ยอมตายแต่ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี จะให้ฉันวิงวอนขอความเมตตา คุกเข่าเลียพื้นรองเท้า มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกัดฟัน แล้วทำสีหน้าเหมือนคนพร้อมที่จะสละชีวิต

วันนี้ถึงแม้เขาจะต้องตายอยู่ในหลุมโคลนนี้ เขาก็จะไม่ยอมก้มหัวให้ศัตรูเด็ดขาด!

หัวนี่น่ะ เขาจะไม่มีวันก้มให้แม้แต่นิดเดียว!

ตู๋หยารอมาครู่ใหญ่ ก้นหลุมโคลนก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว เขาเริ่มหมดความอดทน จึงพับแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลากเซี่ยเฉิงอวิ๋นขึ้นมา

เมื่อครู่เขาแค่ใช้ปืนขู่เซี่ยเฉิงอวิ๋นเท่านั้น ตอนนี้ตัวประกันยังมีประโยชน์กับเขาอยู่ เขาไม่กล้ายิงเซี่ยเฉิงอวิ๋นให้ตายหรอก

“ไอ้เด็กบ้า ออกมาเสียดี ๆ!”

ตู๋หยาล้วงมือลงไปในหลุมโคลน คว้าแขนของเซี่ยเฉิงอวิ๋นได้พอดี เขาจึงดึงร่างที่เปื้อนโคลนขึ้นมา

ทันทีที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกดึงขึ้นมาจากหลุมโคลน เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงถ่มน้ำลายใส่หน้าตู๋หยาจนเต็มไปด้วยโคลน แล้วทรุดตัวลงกับพื้นหายใจหอบแรง ๆ

“ฮึก ฮึก… ฮึก ฮึก…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเปรอะเปื้อนโคลนไปทั้งตัว เหมือนปลาที่กำลังจะตาย ละโมบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด

ถ้าเมื่อครู่ช้าไปกว่านี้อีกนิด เขาคงขาดอากาศตายไปแล้ว

“แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก”

โคลนบางส่วนไหลเข้าไปในจมูกจนสำลักเข้าหลอดลม เซี่ยเฉิงอวิ๋นจึงไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ใบหน้าของตู๋หยาถูกเซี่ยเฉิงอวิ๋นพ่นโคลนใส่ ทั้งตา จมูก และปากเต็มไปด้วยโคลนเน่าที่ส่งกลิ่นเหม็น “แม่งเอ๊ย!”

ตู๋หยาโกรธจัดเช็ดหน้าทีหนึ่ง แล้วสะบัดโคลนออกจากมือ

โคลนส่งกลิ่นเหม็นมาก กลิ่นคาวเหม็นพุ่งเข้าจมูกตู๋หยา เขารีบตักน้ำจากแม่น้ำขึ้นมาล้างโคลนบนใบหน้า

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกมัดทั้งมือและเท้า ไม่มีทางหนีได้ ได้แต่นอนอย่างไร้หนทางอยู่บนพื้นเหมือนลูกแกะที่รอถูกฆ่า

หลังจากล้างหน้าเสร็จ ตู๋หยาสะบัดน้ำออกจากตัว แล้วคว้าตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา “ไอ้เวร ไอ้เด็กเวร แกหลบได้เก่งนักใช่ไหม”

พูดจบ ตู๋หยาก็ตบเข้าที่แก้มขวาของเซี่ยเฉิงอวิ๋นอย่างแรง แก้มขวาของเซี่ยเฉิงอวิ๋นบวมขึ้นมาทันที

เลือดไหลออกมาจากมุมปาก เซี่ยเฉิงอวิ๋นเจ็บจนขมวดคิ้ว

แผลเก่ายังไม่ทันหาย ก็มาเจอแผลใหม่ ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองถูกทุบตีจนชาไปหมดแล้ว

ถูกทุบตีตลอดเวลา ไม่มีที่ไหนในร่างกายที่ไม่เจ็บ

ตู๋หยาทุบตีเซี่ยเฉิงอวิ๋นแล้วก็ยังไม่หายแค้น เขาขึ้นลำปืน เล็งไปที่ต้นขาของเซี่ยเฉิงอวิ๋นแล้วยิงทันที

ปืนติดที่เก็บเสียง เสียงจึงไม่ดังมากนัก

แต่กลิ่นดินปืนที่แสบจมูกได้กระจายตัวไปทั่วทุ่งต้นอ้อแล้ว

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกยิงที่ต้นขา เขาหดตัวเป็นก้อนด้วยความเจ็บปวดทันที

หลังจากเสียงปืนดังขึ้น ขาของเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็มีรูเลือดเปิดออก เลือดสดไหลทะลักออกมาจากรู จนชุ่มโคลนที่อยู่ใต้ร่าง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต ๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก

“นาย…นายยิงฉันให้ตายเสียตอนนี้จะดีกว่า ไม่งั้น…ไม่งั้นฉันจะทำให้นายได้เห็นดี…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกัดฟันพูดคำขู่ออกมา เสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งบนยอดเขาหิมะที่ไม่ละลายนับพันปี

ตู๋หยาได้ยินประโยคนั้นก็หัวเราะลั่น “ไอ้หนู นายคงไม่ได้คิดจะยั่วให้ฉันโกรธแล้วยิงนายทิ้งหรอกนะ”

ตู๋หยาส่ายหน้าพลางพูดอย่างน่ารังเกียจ “เสียใจด้วย ฉันไม่มีทางทำตามที่นายต้องการหรอก ตอนนี้นายยังมีประโยชน์กับฉันอยู่ ฉันจะไม่ฆ่านาย แต่จะค่อย ๆ ทรมานนาย จนกว่านายจะกลายเป็นคนพิการ!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นพยายามประคองสติ จ้องตู๋หยาอย่างดุดัน แล้วก็หมดสติไปด้วยความเจ็บปวด

ตู๋หยาหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วจับเซี่ยเฉิงอวิ๋นเดินออกไปนอกทุ่งต้นอ้อ

ตู๋หยาลากแขนข้างหนึ่งของเซี่ยเฉิงอวิ๋น ลากเขาไปบนพื้น

ระหว่างทาง ใบอ้อที่บางและคมกริบ ก็บาดเนื้อของเซี่ยเฉิงอวิ๋นราวกับมีดเล็ก ๆ

บาดแผลไม่ลึก แต่กลับเจ็บปวดมาก

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกมึนงง ราวกับมีมดนับล้านตัวกำลังกัดกินร่างกายของเขา

ทั้งคัน ทั้งเจ็บ ทรมานจนแทบบ้า

ตู๋หยาเดินไปพลางคิดไปพลางว่า ครั้งนี้โชคดีที่ไม่มีอะไรน่าตกใจ สามารถไล่ตามเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับมาได้สำเร็จ ไม่อย่างนั้น เมื่อต้องเจอหน้าพี่น้อง เขาคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ตู๋หยาก็ได้ยินเสียงตะโกนของชายปากเบี้ยว

“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! คุณยังอยู่แถวนี้ไหม ถ้าได้ยินช่วยตอบกลับมาหน่อย”

ชายปากเบี้ยวบนเรือยอชต์ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง

ตู๋หยาได้ยินเสียงเรียกจึงรีบเร่งฝีเท้า เขาเสียเวลามามากแล้ว ไม่สามารถชักช้าได้อีก!

พอคิดได้ดังนั้น ตู๋หยาก็เริ่มวิ่งเหยาะ ๆ ส่วนเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ถูกลากอยู่ด้านหลังนั้น เลือดไหลนองพื้นเป็นทาง

ตู๋หยาเห็นปริมาณเลือดที่ไหลออกมา ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

แม่เจ้า! กระสุนเมื่อกี้คงไม่ได้ยิงโดนเส้นเลือดใหญ่หรอกนะ

ทำไมถึงเสียเลือดมากขนาดนี้

ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป กว่าจะวิ่งออกจากทุ่งต้นอ้อ เซี่ยเฉิงอวิ๋นคงตายเพราะเสียเลือดเสียก่อน

ด้วยความจำเป็น ตู๋หยารีบฉีกเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เซี่ยเฉิงอวิ๋น

ตู๋หยาพบว่าการลากเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปด้วยนั้นช้าเกินไป จึงต้องแบกเขาขึ้นหลัง แล้วรีบเดินต่อไปข้างหน้า

เขาเดินไปบ่นไปด้วย “ไอ้ชายปากเบี้ยวบ้านี่ ไม่รู้จักมาช่วยรับสักหน่อย รู้แต่จะตะโกนอยู่บนเรือ ป่านนี้คงตะโกนจนตำรวจมาแล้วมั้ง”

ก่อนที่ตู๋หยาจะเดินออกจากทุ่งต้นอ้อ เขาระแวดระวังมองออกไปข้างนอกอีกครั้ง

บนผืนน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาล มีเรือยอชต์ขนาดเล็กสีขาวจอดอยู่หนึ่งลำ

ที่หัวเรือมีเงาคนยืนอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นกำลังตะโกนใส่ทุ่งต้นอ้อ

เพราะความมืดทำให้ตู๋หยามองไม่เห็นคนบนเรืออย่างชัดเจน แต่จากรูปร่างแล้วพอจะจำได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมทีม

ตู๋หยากลอกตาไปมา

พวกมันทำตัวเป็นคุณชายกันอยู่บนเรือ ไม่มีใครลงมาช่วยรับเขาสักคน

ขณะที่ตู๋หยากำลังจะเดินออกจากทุ่งต้นอ้อ เมฆดำบนท้องฟ้าก็สลายตัว แสงจันทร์ส่องสว่างไปยังเรือยอชต์ที่จอดอยู่กลางแม่น้ำ