สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 517 ก่อเรื่อง

บทที่ 517 ก่อเรื่อง

ไม่ไกลจากโรงแรมเป่าลี่หลายมีสี่แยกอยู่แห่งหนึ่ง

จางเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋จอดรถเข็นอาหารไว้ริมถนน แล้วไปซื้อโต๊ะพับ เครื่องชั่งดิจิตอล เขียง มีด ช้อนส้อมแบบใช้แล้วทิ้ง และถุงพลาสติกจากร้านค้าแถวนั้น

หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ทั้งสองคนก็ขนตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้องลงมาจากรถ จัดวางทุกอย่างให้เป็นระเบียบ

กลิ่นหอมของน้ำพะโล้โชยไปทั่ว สีสันน่ากิน อาหารรองท้องก็สดกรอบ มีให้เลือกหลากหลาย ดูแล้วน่าทานมาก

จางเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋แบ่งงานกัน คนหนึ่งทำหน้าที่ป่าวร้องขายของ อีกคนคอยระวังภัย หากเห็นเงาของเจ้าหน้าที่เทศกิจ พวกเขาจะรีบเก็บของหนีทันที

“เนื้อตุ๋น ขาหมู เอ็นวัว รากบัว เต้าหู้แห้ง สาหร่าย เชิญมาดู มาชม มาชิม ตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้องสดใหม่

รสชาติติดปาก หอมกลิ่นไม่รู้ลืม ถ้าไม่อร่อยไม่คิดเงิน…”

จางเหว่ยสวมหมวกกุ๊ก ป่าวร้องอย่างกระตือรือร้น

ของดีไม่จำเป็นต้องโฆษณา เมื่อวางตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้องไว้ด้วยกัน พอลมพัดมาก็พัดพากลิ่นหอมของอาหารลอยไป

พูดโดยไม่เกินจริง กลิ่นหอมฟุ้งไปไกลถึงห้ากิโลเมตร

พวกแรกที่ถูกกลิ่นหอมดึงดูดมาคือแมวและหมาแถวนั้น พวกมันน้ำลายไหลยืดเดินวนรอบรถเข็นอาหาร

“ว้าว หอมจัง…”

ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งเดินตามกลิ่นหอมมา

“เถ้าแก่ ขอชิมสักสองชิ้นได้ไหม” เขาชี้ไปที่เนื้อตุ๋นสีแดงเข้มเป็นมันวาว

“ได้เลย ชิมก่อนซื้อ รับรองพอใจ ถ้าไม่อร่อยไม่คิดเงิน”

พูดจบจางเหว่ยก็รีบหั่นเนื้อตุ๋นหนาเท่าหัวแม่มือใส่ชามพลาสติกส่งให้ชายวัยกลางคน

ชายวัยกลางคนหยิบเนื้อตุ๋นเข้าปาก เนื้อมีมันแต่ไม่เลี่ยน นุ่มละมุน กลิ่นซีอิ๊ว น้ำมัน และเนื้อผสมผสานกันอย่างลงตัว

“อร่อย อร่อยมาก ฝีมือเทียบเท่าเชฟร้านอาหารเลย!” ชายวัยกลางคนกินเนื้อหมดแล้วยังเลียน้ำซอสที่ติดมือมาด้วย

“เถ้าแก่ เนื้อตุ๋นพะโล้ของคุณอร่อยมาก อยากกลืนทั้งลิ้นเลย เอาให้ฉันสองกิโลนะ จะเอากลับไปกินกับเหล้า”

ขายได้ออเดอร์แรก จางเหว่ยยิ้มกว้างจนถึงใบหู เขารีบหั่นเนื้อตุ๋นพะโล้ ราดน้ำซอส แล้วห่อส่งให้ชายคนนั้น

หลังส่งลูกค้าคนแรกไป ร้านเล็ก ๆ ก็ต้อนรับลูกค้าคนที่สอง คนที่สาม

แล้วปากต่อปาก ชาวบ้านแถวนั้นก็รู้ว่าที่หัวมุมถนนมีรถเข็นขายอาหาร ขายอาหารจำพวกตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้อง อร่อยกว่าในร้านอาหารเสียอีก

ไม่นานหน้าร้านเล็ก ๆ ของจางเหว่ยก็เต็มไปด้วยผู้คน เด็ก ๆ เบียดกันอยู่หน้ารถเข็น พูดจาจ้อกแจ้ก ขอซื้อนั่นซื้อนี่ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างกลับบ้านพร้อมของเต็มมือ

ไม่นานอาหารบนรถเข็นก็ขายไปครึ่งหนึ่งแล้ว รอยยิ้มที่มุมปากของจางเหว่ยก็ยิ่งสดใสขึ้นเรื่อย ๆ

ดูจากความคึกคักขนาดนี้ วันนี้อาหารทั้งรถต้องขายหมดแน่ ไม่ต้องกังวลว่าจะเน่าคามือแล้ว

“รสชาติของร้านเล็ก ๆ นี้ไม่ต่างจากในโรงแรมเป่าลี่หลายเลย ถ้าพวกเราอยากกินตุ๋นพะโล้ก็มาซื้อที่นี่ได้ ทั้งอร่อยทั้งคุ้มค่า”

ผู้คนต่างชื่นชมตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้องของจางเหว่ยไม่ขาดปาก

ผู้จัดการโรงแรมได้ยินคำพูดนี้แล้วโกรธจนกัดฟันกรอด

เขาโบกมือให้คนที่อยู่ด้านหลัง “ไป ไปทำลายแผงเล็ก ๆ นั่นซะ ถึงยังไงพวกเขาก็ไม่มีใบอนุญาต ทำลายไปก็ไม่กล้าส่งเสียงอะไรหรอก”

“เสี่ยวไป๋ ไปซื้อกล่องอาหารแบบใช้แล้วทิ้งที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหน่อย ของเราใกล้จะหมดแล้ว” จางเหว่ยหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังเฝ้าระวังอยู่

“ได้ครับ เข้าใจแล้ว พี่จาง” เจียงเสี่ยวไป๋วางสายแล้วมุ่งหน้าไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทันที

หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งจากไปไม่นาน ชายร่างใหญ่หลายคนถือไม้เดินตรงมาที่ร้านของจางเหว่ย

เมื่อเห็นกลุ่มคนที่มาอย่างคุกคาม จางเหว่ยขมวดคิ้ว

ดูท่าทางพวกนี้ไม่ได้มาซื้ออาหาร แต่มาหาเรื่องมากกว่า

แต่จางเหว่ยก็งุนงง เพราะเขาไม่เคยสร้างศัตรูกับใคร

แม้พวกนี้จะมาหาเรื่อง ก็ไม่น่าจะมาหาเรื่องกับเขาสิ

จางเหว่ยกำช้อนในมือแน่น พูดด้วยความประหม่าว่า “พี่ ๆ ครับ พวกคุณ…พวกคุณต้องการอะไรครับ?”

“ต้องการบ้านแกสิ ไอ้เวร!”

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเตะรถเข็นอาหารเป็นคนแรก จากนั้นก็ใช้ไม้กวาดจานอาหารบนโต๊ะพับร่วงลงพื้น

“โครม!”

ตุ๋นพะโล้ อาหารรองท้อง กระทะเหล็ก ร่วงลงพื้นตามเสียง น้ำซุปกระเด็นไปทั่ว เสียงถ้วยชามดังกรุ๊งกริ๊ง

ขาหมูตุ๋น น่องไก่ตุ๋น กลิ้งไปบนพื้น เปื้อนไปทั้งชิ้น

แมวและหมาที่อยู่แถวรถเข็นอาหาร วิ่งกรูเข้ามาแย่งชิ้นเนื้อที่กระจายอยู่บนพื้น

“พวกนาย! พวกนายทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุดนะ! พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาทำลายร้านฉัน!”

เมื่อเห็นร้านถูกทำลาย จางเหว่ยโกรธจนแทบระเบิด เขาโบกช้อนเหล็กไปมาสุดแรง พยายามปกป้องรถเข็นของตัวเอง

จางเหว่ยไม่เคยคิดว่าการตั้งร้านขายของเล็ก ๆ อย่างสุจริต จะถูกคนมาก่อกวนแบบนี้

เขาถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองไปทำอะไรให้คนพวกนี้โกรธ

“พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาทำลายร้านฉัน อย่างน้อยก็ต้องมีเหตุผลสิ!” จางเหว่ยโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน

ไม่มีเรื่องบาดหมางอะไรกันมาก่อน แล้วทำไมถึงมารังแกเขา!

“มีสิทธิ์อะไร? ก็แค่แกขวางทาง ใครอนุญาตให้มาตั้งแผงที่หัวมุมถนน? เทศกิจอนุญาตเหรอ?” ชายร่างกำยำพับแขนเสื้อขึ้น แล้วตบเข้าที่หน้าผากจางเหว่ย

จางเหว่ยไม่ทันตั้งตัว หลบไม่พ้นการโจมตีครั้งนี้ โดนตบเข้าอย่างจัง

เขารู้สึกว่าหัวมึนตื้อในทันที

ชายคนหนึ่งหยิบน่องไก่ที่ตกอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกัดอย่างแรง

น่องไก่นุ่มฉ่ำ หอมอร่อย มีกลิ่นน้ำจิ้มเข้มข้น น้ำในเนื้อไก่เต็มเปี่ยม เนื้อไม่มันและไม่แห้ง น่ากินมาก

แต่ชายคนนั้นเคี้ยวคำเดียวก็บ้วนทิ้งข้างเท้าจางเหว่ย “แหวะ! น่องไก่นี่เค็มจะตาย ทั้งแข็งทั้งแห้ง หมายังไม่กินเลย!”

พูดจบ เขาก็คว้าหัวจางเหว่ยแล้วกดลงไปในอ่างเหล็กที่เต็มไปด้วยน้ำจิ้ม

กลิ่นน้ำจิ้มเข้มข้นและความเค็มโชยเข้าจมูก น้ำจิ้มเข้าไปในจมูกและตาของจางเหว่ยทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก

“อื้อ…อื้อ…”

พอจางเหว่ยอ้าปากหายใจ น้ำจิ้มก็ไหลเข้าปาก มีฟองผุดขึ้นมา

ตอนที่จางเหว่ยเกือบจะขาดอากาศหายใจ ชายร่างใหญ่ก็จับผมเขาแล้วกระชากขึ้นมาอย่างแรง

“อ๊า…เจ็บ…”

จางเหว่ยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั้งตา คิ้ว และจมูกย่นเป็นก้อนเดียวกัน

“ฮ่า ๆ”

พวกนักเลงที่ยืนอยู่รอบ ๆ เห็นจางเหว่ยในสภาพน่าเกลียดแบบนั้น ก็ยืนหัวเราะชี้นิ้วอยู่ข้าง ๆ หัวเราะจนแทบจะยืนตรงไม่ไหว

ผู้จัดการโรงแรมที่ยืนอยู่ไกล ๆ ก็หรี่ตาหัวเราะ เขาถึงกับจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบพลางชื่นชมภาพตรงหน้าไปด้วย

จางเหว่ยที่เพิ่งจะรอดจากการจมน้ำซุปเมื่อครู่นี้ สมองยังขาดออกซิเจน ดวงตาเลื่อนลอย ยังไม่ทันได้สติดี

ในขณะที่จางเหว่ยกำลังเหม่อ หัวหน้านักเลงก็ชี้ไปที่รถเข็นอาหารแล้วพูดว่า “พวกเรา เอาของทั้งหมดในนั้นเทออกมา ดูสิว่าพวกหมาจะชอบกินไหม”

“โครมคราม”

อาหารที่เหลือครึ่งรถถูกเทลงบนพื้น แมวจรจัดและหมาจรจัดก็วิ่งกรูเข้ามารุมกินอย่างตะกละตะกลาม

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเตะหมาที่กำลังแย่งอาหารกันออกไป แล้วหัวเราะอย่างดูถูกว่า “ฮ่า ๆ มีแต่พวกสัตว์เดรัจฉานนี่แหละที่กินได้ลง”

…

เจียงเสี่ยวไป๋ถือถุงกล่องอาหารสองใบใหญ่ออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต แล้ววิ่งเหยาะ ๆ มาถึงสี่แยก

เขาคิดว่าวันนี้ขายดีมาก อาหารทั้งรถคงจะขายหมดเร็ว ๆ นี้แน่ ๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเดินข้ามทางม้าลายกลับมาที่จุดขาย ก็ถึงกับตะลึงค้าง

แผงขายของชั่วคราวของพวกเขาอยู่ในสภาพยับเยิน

เนื้อตุ๋น อาหารรองท้อง หม้อชามและอุปกรณ์ทั้งหมดกระจัดกระจายอยู่บนพื้น สุนัขและแมวจรจัดฝูงหนึ่งกำลังกัดกันแย่งอาหาร

พื้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำซุปและน้ำแกง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำซอสฉุนจัด

จางเหว่ยก้มหน้างุด นั่งอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าและศีรษะที่เปรอะเปื้อน เสื้อผ้าเต็มไปด้วยดินและน้ำแกง

เขามองดูสุนัขและแมวจรจัดที่กำลังแย่งอาหารกันอย่างเหม่อลอย ไม่มีทีท่าจะห้ามปรามแต่อย่างใด

“ปึก…”

ถุงพลาสติกในมือของเจียงเสี่ยวไป๋ร่วงลงพื้น เขารีบวิ่งไปหาจางเหว่ย

“พี่จางเหว่ย! พี่จางเหว่ย! เกิดอะไรขึ้นกับพี่? เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” เจียงเสี่ยวไป๋รีบพยุงจางเหว่ยที่นั่งอยู่บนพื้นขึ้นมา

จางเหว่ยขยับมุมปาก เค้นเสียงแหบแห้งออกมา “มีคนมาก่อเรื่อง… พวกเขาทำลายแผงของเรา”

เจียงเสี่ยวไป๋กำหมัดอย่างโกรธแค้น “ใคร? ใครเป็นคนทำ?”

จางเหว่ยส่ายหน้า “ไม่รู้”

“ทำไมพวกเขาถึงมาทำลายแผงของเรา?” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม

จางเหว่ยส่ายหน้าต่อ “ไม่รู้เหมือนกัน บางทีอาจเป็นเพราะพวกเราไปแย่งลูกค้าของใครมาก็ได้”

การทำการค้าที่รุ่งเรืองย่อมง่ายที่จะทำให้คนอื่นอิจฉา