สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 516 เปลี่ยนสีหน้า

บทที่ 516 เปลี่ยนสีหน้า

“เอี๊ยด…”

จางเหว่ยจอดรถตู้ที่ดัดแปลงเป็นรถขนอาหารที่หน้าโรงแรม

“เสี่ยวตง อาหารมาแล้วนะ” จางเหว่ยตะโกนเรียกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

เมื่อได้ยินเสียงของจางเหว่ย เสี่ยวตงก็ชะงักค้างทันที

เขารู้สึกว่าการที่ผู้จัดการโรงแรมทำแบบนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แต่ในฐานะพนักงานระดับล่างสุด เขาก็ทำได้แค่ปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บริหาร

เมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของจางเหว่ย เสี่ยวตงก็พูดไม่ออก

ปกติแล้ว จางเหว่ยเป็นคนที่ใจดีมาก มีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนในครัว

“เสี่ยวตง ยืนนิ่งทำไม มาช่วยฉันขนของสิ” จางเหว่ยอุ้มกล่องสีฟ้าขนาดใหญ่ที่มีไอเย็นออกมาสองกล่องลงจากรถ

“เอ่อ…พี่จาง…” เสี่ยวตงฝืนใจพูด “คุณ…คุณกลับไปเถอะ ผู้จัดการบอกว่า โรงแรมเราไปร่วมมือกับซัพพลายเออร์รายอื่นแล้ว วันนี้ไม่ต้องใช้วัตถุดิบของคุณแล้ว”

เมื่อจางเหว่ยได้ยิน รอยยิ้มที่มุมปากก็แข็งค้าง “อะไรนะ? เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเปลี่ยนใจกะทันหัน?”

เสี่ยวตงถอนหายใจ “พี่จาง อย่าถามผมเลย นี่เป็นการตัดสินใจของผู้บริหาร ผมแค่คนส่งข่าวเท่านั้น”

จางเหว่ยถูมือด้วยความกังวล อาหารทั้งรถคันใหญ่ บอกไม่เอาก็ไม่เอา ถ้าเขาต้องขนกลับไปคงขาดทุนย่อยยับ

จางเหว่ยยิ้มแหย ๆ จับมือเสี่ยวตงพลางพูดว่า “ถ้าพวกคุณมีข้อติชมอะไรเกี่ยวกับอาหารของร้านผม บอกมาได้เลย ผมจะปรับปรุงให้”

เสี่ยวตงส่ายหัวไปมาเหมือนลูกระนาด “พี่จาง ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะ แต่นี่เป็นการตัดสินใจของผู้บริหารโรงแรม ผมก็ทำอะไรไม่ได้ คุณกลับไปก่อนเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋รออยู่บนรถนานแล้ว ไม่เห็นใครขนของสักที จึงกระโดดลงจากรถถามว่า “พี่จาง! เกิดอะไรขึ้น?”

หลังจากได้ยินว่าโรงแรมเปลี่ยนใจยกเลิกความร่วมมือกะทันหัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ดึงพี่จางไปด้านข้าง แล้วจ้องมองเสี่ยวตงด้วยสายตาเย็นชา

“ผมต้องการพบผู้จัดการของคุณ เรื่องนี้ต้องสอบถามให้ชัดเจน ถ้าพวกคุณจะยกเลิกความร่วมมือจริง ๆ ก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามที่ระบุในสัญญา”

“เฮ้? เด็กน้อยที่ไหนมาพูดแทรก ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมายุ่ง” ผู้จัดการโรงแรมบังเอิญได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋พอดี จึงรีบเดินเข้ามา

ผู้จัดการโรงแรมยืนอย่างไม่สนใจมารยาทตรงหน้าทั้งสอง ท่าทางยโสโอหัง

จางเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วพร้อมกัน

ปกติแล้วผู้จัดการโรงแรมพูดจากับพวกเขาด้วยท่าทีสุภาพ มีรอยยิ้มประจบประแจงติดอยู่บนใบหน้าเสมอ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นคนละคน

“คุณผู้จัดการ พวกเรามีสัญญาต่อกัน ถ้าคุณจะยกเลิกความร่วมมือฝ่ายเดียว กรุณาจ่ายค่าชดเชยด้วย”

เผชิญหน้ากับผู้จัดการโรงแรมที่ยโสโอหัง เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ผู้จัดการโรงแรมกลอกตา “ชดเชยบ้าบออะไร ถ้าพวกแกอยากฟ้องร้อง ก็ไปฟ้องที่ศาลเลย ฮึ ดูสิว่าใครจะเจ๊งก่อนกัน”

โรงแรมเป่าลี่หลายมีฝ่ายกฎหมายเป็นของตัวเอง คอยรับมือกับข้อพิพาทต่าง ๆ จัดการเรื่องแบบนี้ได้อย่างคล่องแคล่ว ถ่วงเวลาไปสักปีครึ่งก็ไม่มีปัญหา

แต่ทางฝั่งจางเหว่ยไม่มีคนช่วย พวกเขาเป็นธุรกิจเล็ก ๆ ไม่มีกำลังจะต่อสู้ได้

จางเหว่ยดึงแขนเจียงเสี่ยวไป๋ “ช่างมันเถอะ อย่าไปเถียงกับพวกเขาเลย ถ้าพวกเขาไม่เอาก็ไม่เป็นไร ยังมีคนอื่นอีกมากที่ต้องการ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”

ตอนนี้เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับโรงแรมเป่าลี่หลายอีก

เขากำลังคิดว่าจะขายวัตถุดิบที่มีอยู่ในมือยังไงดี ไม่อย่างนั้นถ้าผ่านวันนี้ไป วัตถุดิบพวกนี้ก็จะเสียเปล่าไป

“หึ พูดเหมือนมีคนอยากได้นักนะ พวกนายคิดสูงเกินไปแล้ว

ฉันบอกให้นะ ที่ฉันยอมร่วมมือกับพวกนายตอนนั้น ก็เพราะเห็นแก่หน้าเสิ่นชิง

ตอนนี้เธอตายไปแล้ว ฉันก็ไม่อยากแสร้งทำเป็นสนใจพวกนายอีก รีบไสหัวไปซะ!”

ผู้จัดการโรงแรมถ่มน้ำลายลงข้างเท้าจางเหว่ยแล้วเดินผ่านไปอย่างดูถูก

พอได้ยินคำพูดแบบนั้น จางเหว่ยกับเจียงเสี่ยวไป๋ก็ทนไม่ไหว

“แกสิที่ตาย! ทั้งครอบครัวแกนั่นแหละตาย!”

เรื่องการเสียสละของเสิ่นชิง ทางการยังไม่ได้ประกาศแถลงการณ์อย่างเป็นทางการ

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เชื่อและไม่อยากเชื่อเลย

หลายวันมานี้ พวกเขาต้องฝืนยิ้มทั้งที่เจ็บปวด ต้อนรับลูกค้าเข้าออก เพื่อรักษาธุรกิจของร้านเอาไว้

ตอนนี้คำพูดของผู้จัดการโรงแรมได้แทงใจดำพวกเขาทั้งสองคนเข้าพอดี

จางเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋โมโหจนเลือดขึ้นหน้า คว้าแขนเสื้อผู้จัดการโรงแรมพร้อมจะต่อย

จะดูถูกพวกเขายังไงก็ได้ แต่การใส่ร้ายเสิ่นชิงนั้นยอมไม่ได้!

ผู้จัดการโรงแรมก็โมโหเช่นกัน รีบโทรเรียกบอดี้การ์ดเจ็ดแปดคนมา

พวกบอดี้การ์ดกอดอกเดินมาด้วยท่าทางดุดัน ตั้งใจจะสั่งสอนจางเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋ให้รู้สำนึก

พนักงานในครัวหลังที่สนิทกับจางเหว่ยเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบเข้ามาห้ามทันที

“โอ๊ย ๆ ทำไมถึงได้โมโหกันขนาดนี้ล่ะ พวกเรายังมีโอกาสร่วมงานกันอีกนะ”

“อย่าตีกัน อย่าตีกัน วันนี้โรงแรมมีแขกเยอะแยะ ถ้าเรื่องแพร่ออกไปจะไม่ดีเอา”

“พี่จาง ฟังผมสักหน่อย ใจเย็น ๆ ก่อน ใจเย็น ๆ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีคนมากกว่า จางเหว่ยจึงไม่มีทางเลือก ต้องพาเจียงเสี่ยวไป๋จากมา

ระหว่างทางกลับ จางเหว่ยถอนหายใจตลอดทาง

เขากังวลทั้งเรื่องความปลอดภัยของเสิ่นชิงและกังวลว่าอาหารในรถจะขายไม่ออก

“พี่จางเหว่ย พี่เสิ่นชิงจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน ไม่รู้ทำไม แต่ในใจผมรู้สึกแบบนั้น เธอเป็นคนดีขนาดนั้น สวรรค์คงไม่ใจร้าย…”

เจียงเสี่ยวไป๋ปลอบใจจางเหว่ยพลางมองไปที่รถ

“พี่จาง ทำไมเราไม่ลองเปลี่ยนมาขายริมทางล่ะ? ยังไงอาหารส่วนใหญ่ของเราก็เป็นพวกตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้อง ก็ตรงกับความชอบของคนทั่วไปนะ”

จางเหว่ยตาเป็นประกายเมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋

“ความคิดนี้ใช้ได้!”

จางเหว่ยเป็นคนลงมือทำอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็ตั้งแผงขายริมทางอย่างง่าย ๆ ขายตุ๋นพะโล้และอาหารรองท้องต่าง ๆ

เพราะราคาถูกและคุณภาพดี จึงดึงดูดลูกค้าให้มาซื้อไม่น้อย

…

โรงแรมเป่าลี่หลาย

ลูกค้าคนหนึ่งเรียกผู้จัดการโรงแรมมา ชี้ไปที่จานตุ๋นพะโล้บนโต๊ะแล้วพูดว่า “คุณผู้จัดการ พวกคุณเปลี่ยนเชฟหรือเปล่า?

ผมรู้สึกว่าจานตุ๋นพะโล้ครั้งนี้ไม่อร่อยเหมือนแต่ก่อนนะ”

ผู้จัดการโรงแรมเก้อเขิน ยิ้มแหย ๆ พูดว่า “เอ่อ… พวกเราไม่ได้เปลี่ยนพ่อครัวนะครับ อาจจะเป็นเพราะคุณทานบ่อย เลยเบื่อก็ได้นะครับ”

ลูกค้าอีกคนยืนขึ้นพร้อมถือจานอาหารพลางพูดว่า “ไม่ถูกต้อง อาหารรองท้องของพวกคุณรสชาติเปลี่ยนไป ทั้งมันทั้งเค็ม ไม่สดชื่นเลย ไม่อร่อยเหมือนแต่ก่อน”

ลูกค้าทั้งหลายเคยชินกับอาหารรองท้องที่จางเหว่ยทำ พอต้องมากินของที่อื่น ก็รู้สึกว่าไม่อร่อยเป็นพิเศษ

ผู้จัดการโรงแรมเช็ดเหงื่อเย็น ได้แต่ฝืนใจพูดว่า “เรื่องนี้… ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ หัวหน้าเชฟคนเดิมของเราลาหยุด วันนี้เป็นเชฟคนอื่นทำอาหาร ทุกคนถือโอกาสลองชิมรสชาติใหม่ ๆ ดูก็ดีนะครับ”

พูดจบ ผู้จัดการร้านก็รีบเดินออกไปด้วยสีหน้าเก้อเขิน พอเดินมาถึงประตู ก็เจอยามที่ถือจานอาหารรองท้องเดินมา

ยามยิ้มกว้างพูดกับเขาว่า “ฮ่ะ ๆ คุณผู้จัดการครับ ผมเห็นพี่จางที่หัวถนนครับ ทำไมเขาไปตั้งแผงขายของที่นั่นล่ะครับ? แต่ขายดีเชียวนะ”

พอได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการโรงแรมก็โกรธจนกัดฟันกรอด

เขาแอบเรียกนักเลงตัวใหญ่มาสองสามคน “ไป พวกนายไปพังแผงของจางเหว่ยให้ฉันที”