สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 515 คนจากไปน้ำชาก็เย็นชืด

บทที่ 515 คนจากไปน้ำชาก็เย็นชืด

ด้านนอกเป็นกับดักที่วางไว้อย่างแน่นหนา ตู๋หยาไม่มีทางหนีไปไหนได้

ด้วยความคิดที่ว่าขอแค่ยังมีชีวิตรอดก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนเผา เขาจึงชูธงขาวเลือกที่จะยอมจำนน

ตอนที่ตู๋หยาถูกกดลงกับพื้น เสี่ยวหยางก็วิ่งเข้ามา เตะหัวเขาสองที

“ไอ้หมา! กล้ามาตีฉัน! กล้าฉี่รดตัวฉัน ฉันจะเตะแกให้ตาย! ฉันจะเตะแกให้ตาย!”

เสี่ยวหยางทำท่าจะซ้ำเติมคนที่จนมุม เตะหัวตู๋หยาอย่างรุนแรง

เจ้าหน้าที่ตำรวจห้ามก็ห้ามไม่อยู่

“หยุด! หยุด! หยุด!” เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนต้องช่วยกันดึงเสี่ยวหยางออกมา

เฉาเล่อหันไปมองเสี่ยวหยาง ชี้นิ้วไปที่เขาแล้วพูดว่า “พาคนคนนี้ไปด้วย ต้องสั่งสอนให้ดี”

เสี่ยวหยาง “!”

“ฮะ? ผมเป็นผู้เสียหายนะ ผมไม่ได้เป็นพวกเดียวกับพอยเซินแฟ็ง! ผมยังแจ้งความจับมันด้วย!” เสี่ยวหยางรู้สึกตกใจมาก

ถ้าถูกจับว่าเป็นพวกเดียวกับผู้ร้าย เขาต้องแย่แน่ ๆ

เฉาเล่อเห็นท่าทางตกใจของเสี่ยวหยาง จึงตบไหล่เขาเบา ๆ “ไม่ต้องกังวล พวกเราแค่อยากให้คุณมาให้ปากคำ แล้วก็จะสอนเรื่องการเมืองการปกครองให้คุณนิดหน่อย”

เสี่ยวหยางนิ่งเงียบ “…”

โรงพยาบาลประชาชน เมืองเจียง

เสิ่นชิงกำลังนอนพักผ่อนหลับตาอยู่บนเตียงในห้องผู้ป่วย ส่วนเค่ออวิ๋นนั่งทำงานอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับโน้ตบุ๊ก

สวีลี่รีบร้อนเดินเข้ามาในห้อง “พี่เสิ่นชิงจับตู๋หยาได้แล้วค่ะ”

หลังจากได้รับการรักษาและพักฟื้น สีหน้าของเสิ่นชิงก็ดูดีขึ้นมาก ใบหน้าไม่ซีดเหมือนก่อนแล้ว แก้มก็มีสีชมพูระเรื่อ

เมื่อได้ยินว่าจับตู๋หยาได้แล้ว เสิ่นชิงรู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก “ดี สอบสวนเขาให้ดี ๆ นะ”

หลังจากสวีลี่รายงานเสร็จ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าดูเก้อเขิน “พี่เสิ่นชิงคะ… พวกพวงหรีดที่ประชาชนเอามาวางไว้หน้าประตูจะให้จัดการยังไงดี

หน้าโรงพยาบาลวางพวงหรีดจนแทบไม่มีที่เหลือแล้ว เพราะเป็นของที่ประชาชนเอามา ทางโรงพยาบาลก็ไม่กล้าจัดการตามใจชอบ…”

“เอ่อ…” เสิ่นชิงก็ถึงกับอึ้ง

การจัดการพวงหรีดหน้าประตูเป็นปัญหาจริง ๆ

ถึงยังไงมันก็เป็นน้ำใจจากประชาชนนี่นา

“ผมว่านะ เก็บไว้ก็ได้ ยังไงคนเราก็ต้องตายสักวัน รอตายจริง ๆ แล้วค่อยเอาออกมาใช้ก็ไม่สาย”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเดินกอดอกเข้ามา น้ำเสียงที่พูดฟังยังไงก็น่าต่อยเหลือเกิน

เสิ่นชิงขมวดคิ้วมุ่น

ทำไมไอ้หมอนี่ยังสามารถเที่ยวเพ่นพ่านอยู่ข้างนอกได้

ดูท่าเซี่ยจือจางคงจะเสียดายที่จะสั่งสอนหลานชายคนนี้จริง ๆ

“ฉันจะไปแก้ชื่อที่อยู่ด้านบนเก็บไว้ให้คุณใช้ในอนาคต เชื่อว่าพี่เสิ่นชิงคงไม่ว่าอะไรหรอก”

เค่ออวิ๋นยืนเท้าเอวออกมา ใบหน้าเล็ก ๆ บูดบึ้ง จ้องเซี่ยเฉิงอวิ๋นด้วยสายตาดุดัน “ปากหมาอย่างคุณนี่พูดอะไรไม่เข้าท่า”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นได้ยินดังนั้น รีบทำท่าประสานมือไว้ที่อก แสดงท่าทางซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง “ว้าว ผมรู้สึกซาบซึ้งใจมาก อาอวิ๋นคิดถึงผมขนาดนี้เลยเหรอ!

แต่ว่า ผมต้องแก้ความเข้าใจผิดของคุณหน่อยนะ ปากหมามันไม่มีทางงอกงาช้างออกมาได้หรอก มีแต่งอกเขี้ยวหมาออกมาเท่านั้นแหละ”

เค่ออวิ๋น “…”

เสิ่นชิง “…”

สวีลี่ “…”

สวีลี่หันไปมองเค่ออวิ๋น “แค่ก ๆ พวกเราลากไอ้หมอนี่ออกไปซ้อมสักยกดีไหม”

เค่ออวิ๋นพยักหน้า พูดอย่างจริงจัง “ฉันเห็นด้วย!”

เสิ่นชิงลุกขึ้นนั่งบนเตียง จิบชาอย่างใจเย็น “อืม ช่วยต่อยเขาสักสองหมัดแทนฉันด้วย”

“เอ่อ… นั่น ลุงใหญ่เรียกผม เขามีธุระจะคุยกับผม ผม… ผมขอตัวก่อนนะ!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบเผ่นแน่บหนีไปทันที

ตอนที่เค่ออวิ๋นกับสวีลี่ไปจับตัวเขา ทั้งตัวและวิญญาณของเขาวิ่งหนีไปไกลถึง 1 กิโลแล้ว

…

เมืองหางโจว โรงแรมเป่าลี่หลาย

วันนี้โรงแรมเป่าลี่หลายคึกคักเป็นพิเศษ หน้าประตูมีรถหรูจอดเรียงราย ภายในโรงแรมเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติ

หลินหมิง ดาราดังจากประเทศจีนมาแสดงที่เมืองหางโจว จองทั้งโรงแรมเป่าลี่หลายเพื่อจัดงานเลี้ยงเพื่อนในวงการหลายคน

บุหรี่และเครื่องดื่มราคาแพง อาหารเลิศรสนานาชนิด ถูกทยอยส่งไปที่โต๊ะจัดเลี้ยงอย่างไม่ขาดสาย

ในครัวหลังของโรงแรมเป่าลี่หลาย หัวหน้าพ่อครัวที่กำลังผัดอาหารตะโกนเสียงดัง “ใครก็ได้ เสี่ยวตง ไปถามหน่อยว่าวัตถุดิบจากบ้านจางเหว่ยมาถึงหรือยัง เดี๋ยวต้องจัดจานขึ้นโต๊ะแล้ว”

เสี่ยวตงเป็นลูกมือในครัวหลัง ทำหน้าที่วิ่งเต้นจัดการงานทั่วไป มีใบหน้าเหลี่ยมเล็ก ๆ บนใบหน้ามีกระจาง ๆ น่ารัก

“ได้ครับ! ผมจะไปถามให้เดี๋ยวนี้”

เสี่ยวตงรีบหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือ แล้วเริ่มโทรหาจางเหว่ย

ครั้งก่อนจางเหว่ยอาศัยความช่วยเหลือจากเสิ่นชิงได้ติดต่อกับโรงแรมเป่าลี่หลาย และรับผิดชอบการจัดส่งอาหารพิเศษให้กับโรงแรมมาตลอด

เนื่องจากออเดอร์จากโรงแรมใหญ่มีจำนวนมาก จางเหว่ยและเจียงอีอีรับมือไม่ไหว จึงปิดร้านอาหารและจ้างคนงานสองคนมาทำงาน เพื่อมุ่งเน้นการทำอาหารส่งให้โรงแรมอย่างเดียว

อาหารที่บ้านจางเหว่ยส่งมารสชาติดี ปริมาณเยอะ วัตถุดิบสด ลูกค้าก็พอใจมาก ทั้งสองฝ่ายร่วมงานกันอย่างราบรื่นมาตลอด

“เชฟครับ ผมถามมาแล้ว อาหารจากร้านเขากำลังอยู่ระหว่างทาง เดี๋ยวก็มาถึงครับ”

ในครัวหลังมีเสียงหม้อชามดังกระทบกัน เสียงผัด เสียงน้ำมันแตก เสียงพัดลมดูดอากาศ ผสมปนเปกันจนวุ่นวายมาก

เพื่อไม่ให้เสียงของตัวเองถูกกลบ เสี่ยวตงจึงต้องตะโกนสุดเสียง

โชคดีที่หัวหน้าเชฟหูไว จึงได้ยินเสียงของเสี่ยวตง

หัวหน้าเชฟตอบรับ “ได้ รู้แล้ว พออาหารจากร้านเขามาถึง ให้จัดจานขึ้นโต๊ะทันที!”

พูดจบ หัวหน้าเชฟก็คว้าผ้าขนหนูบนบ่ามาเช็ดเหงื่อ แล้วก็รีบไปยุ่งกับงานต่อ

ผ่านไปสักพัก ผู้จัดการโรงแรมก็เข้ามาในครัวหลังอย่างกะทันหัน และตามหาเสี่ยวตง

ผู้จัดการโรงแรมดึงตัวเสี่ยวตงมาถาม “อาหารจากบ้านจางเหว่ยยังไม่มาใช่ไหม?”

เสี่ยวตงพยักหน้า “ครับ ยังไม่มาครับ แต่อยู่ระหว่างทางแล้ว วางใจได้ ผมยืนยันแล้วว่าจะมาทันเวลา”

ผู้จัดการโรงแรมส่ายหน้า “ไม่ ไม่ต้องแล้ว โทรหาจางเหว่ยแล้วบอกให้ส่งวัตถุดิบคืนไป”

เสี่ยวตงงุนงง “ฮะ? ทำไมครับ? พวกเราต้องใช้วัตถุดิบตอนนี้นะครับ ถ้าส่งคืนวัตถุดิบของจางเหว่ยแล้วพวกเราจะทำอาหารยังไงครับ?”

ผู้จัดการโรงแรมส่ายหน้า “เฮ้อ ฉันขี้เกียจอธิบายกับนายแล้ว นายแค่บอกจางเหว่ยไปว่า พวกเราเปลี่ยนซัพพลายเออร์แล้ว ต่อไปก็จะไม่ร่วมงานกับเขาอีก

วัตถุดิบจากซัพพลายเออร์รายใหม่กำลังมาแล้ว งานเลี้ยงครั้งนี้พวกเราจะใช้วัตถุดิบจากซัพพลายเออร์รายใหม่”

พูดจบ ผู้จัดการโรงแรมก็เดินเอามือไพล่หลังออกไปจากครัว

การเป็นซัพพลายเออร์ให้กับโรงแรมใหญ่นั้นเป็นงานที่ให้ผลประโยชน์งาม มีซัพพลายเออร์มากมายจ้องตาเป็นมันอยู่

ผู้จัดการโรงแรมก็ได้เงินใต้โต๊ะไปไม่น้อย

แต่ก่อนผู้จัดการโรงแรมเลือกร่วมงานกับจางเหว่ยก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างจางเหว่ยกับเสิ่นชิง

ตอนนี้เสิ่นชิงมีปัญหา คนจากไปน้ำชาก็เย็นชืด

ในใจของผู้จัดการโรงแรม จางเหว่ยแน่นอนว่าสู้เงินใต้โต๊ะไม่ได้

ไม่มีทางเลือก เสี่ยวตงได้แต่ทำตามคำสั่ง เขากำลังจะฝืนใจโทรหาจางเหว่ย ก็เห็นจางเหว่ยขับรถส่งอาหารมาถึงประตูหลังโรงแรมพอดี