สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 514 จับกุมตู๋หยา

บทที่ 514 จับกุมตู๋หยา

ชายในเสื้อโค้ทที่อยู่ข้างเสี่ยวหยางคนนั้นได้ดึงดูดความสนใจของเฉาเล่อและเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะ? แปลกจัง ทำไมฉันรู้สึกว่าชายในเสื้อโค้ทคนนี้คุ้นตาจัง?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจร่างสูงที่อยู่ข้างเฉาเล่อเคยร่วมปราบปรามกลุ่มทหารรับจ้างพอยเซินแฟ็งกับเสิ่นชิงมาก่อน เขาจึงมีความทรงจำเกี่ยวกับพอยเซินแฟ็งอยู่บ้าง

เฉาเล่อพยักหน้าเห็นด้วย พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อืม ใช่ ชายในเสื้อโค้ทคนนี้ดูแปลกจริง ๆ

อากาศร้อนขนาดนี้ เขายังห่อหุ้มตัวเองแน่นหนา

ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาน่าเกลียด ก็คงเป็นคนที่ไม่อยากให้ใครเห็น…”

เฉาเล่อพูดล้อเล่นอย่างผิดวิสัย แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

…

ในตอนนี้ ตู๋หยาพิงอยู่หลังประตู ถอนหายใจอย่างหนัก

เมื่อครู่เขาตกใจจนแทบตาย โชคดีที่ตำรวจพวกนั้นไปแล้ว

ตู๋หยามองไปทางห้องน้ำ ในดวงตาเผยแววโหดเหี้ยม

เขาตั้งใจจะฆ่าไอ้เด็กคนนี้เพื่อปิดปาก แต่ดูเหมือนตอนนี้จะทำไม่ได้แล้ว

ตำรวจจับตาดูไอ้เด็กคนนี้อยู่แล้ว ถ้าเขายังฆ่าคนแล้วทิ้งศพอีก เกรงว่าเรื่องจะบานปลาย ถึงตอนนั้นตำรวจอาจจะสืบสาวราวเรื่องมาถึงตัวเขาได้

“บ้าเอ๊ย! ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้เด็กนั่น!”

ใบหน้าของตู๋หยาเต็มไปด้วยความแค้น เขาวิ่งไปที่ครัวคว้ามีดสองเล่ม ตั้งใจจะตัดแขนทั้งสองข้างของเสี่ยวหยางเพื่อความสะใจ

“โครม!”

ตู๋หยาถือมีด เตะประตูห้องน้ำเปิดออก

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ห้องน้ำว่างเปล่า ร่างของเสี่ยวหยางหายไปอย่างไร้ร่องรอย

บนพื้นห้องน้ำมีเชือกกองอยู่ และในกองเชือกนั้นมีตะปูเล็ก ๆ วางอยู่

พูดได้ว่าเสี่ยวหยางโชคดี ถ้าเขายังคงถูเชือกต่อไป ในเวลาสั้น ๆ นี้คงยากที่จะทำให้เชือกขาดได้

แต่มีตะปูที่หลุดออกจากผนัง เสี่ยวหยางใช้ปลายแหลมของตะปูแคะเชือกที่มือออก แล้วแก้เชือกที่มัดเท้า ปีนออกไปทางช่องหน้าต่างบนเพดาน

ตู๋หยาแหงนหน้ามองช่องหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ เขาโกรธจนแทบระเบิด

“ย่าของมัน! ไอ้เด็กนั่นหนีไปต่อหน้าต่อตาฉันได้ยังไง!”

พอนึกถึงว่าตำรวจกลุ่มนั้นที่คงยังไปไม่ไกล ตู๋หยาก็รู้สึกตกใจขึ้นมาทันที

แย่แล้ว! ที่ซ่อนของเขากำลังจะถูกเปิดเผย

ตู๋หยารีบเก็บมีด หยิบปืน บรรจุกระสุน จากนั้นสวมเสื้อคลุม หมวก และแว่นตากันแดด แล้วย่องไปที่ข้างหน้าต่าง

หน้าต่างบ้านของเสี่ยวหยางมีกรงเหล็กกันขโมย แต่โดยทั่วไปกรงเหล็กกันขโมยจะมีช่องทางหนีไฟที่ล็อกกุญแจไว้

ตู๋หยายื่นมือไปปลดกุญแจเหล็กของช่องทางหนีไฟ แล้วมองลงไปด้านล่าง

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเลิกงาน ด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขาไม่สามารถกระโดดลงไปตรง ๆ ได้

ตู๋หยาย่องไปที่ประตูอีกครั้ง เขาพบว่าในระเบียงทางเดินเงียบผิดปกติ

ทุกครั้งในช่วงเวลาเลิกงานแบบนี้ จะมีคนเดินไปมาในระเบียงทางเดินตลอด ดังนั้นความเงียบในตอนนี้จึงผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

สุดท้ายตู๋หยาเปิดประตูห้องน้ำ แล้วมองไปที่ช่องแสงบนเพดานที่เปิดอยู่

เขาต้องปีนออกไปทางช่องแสงนั้น!

เหนือช่องแสงคือหลังคา โดยทั่วไป หลังคาของอะพาร์ตเมนต์จะเชื่อมต่อกันเป็นแนวยาว เขาสามารถวิ่งลงไปทางอะพาร์ตเมนต์อื่นได้

…

อีกด้านหนึ่ง

เสี่ยวหยางหนีออกทางช่องแสงเป็นคนแรก เขาวิ่งไปตามหลังคาและระเบียง แล้วลงไปทางหลังคาของอะพาร์ตเมนต์อื่น

หลังจากที่เขาวิ่งออกไป ก็บังเอิญเจอกับเฉาเล่อที่กำลังโทรศัพท์ขอกำลังเสริม

เมื่อเสี่ยวหยางเห็นเฉาเล่อในชุดเครื่องแบบ ก็ร้องไห้พลางวิ่งเข้าไปหาทันที “พระเจ้า! คุณเจ้าหน้าที่ครับ ช่วยผมด้วย!”

เฉาเล่อเห็นหยางวิ่งพุ่งเข้ามา จึงใช้ท่าจับล็อกตัวโดยสัญชาตญาณ กดเขาลงกับพื้นทันที

“ฮือ ๆ ๆ คุณเจ้าหน้าที่ครับ ผมถูกใส่ร้าย ผมไม่ใช่คนร้าย คนร้ายอยู่ในห้องผม เขา…เขาคือคนชั่วที่ฆ่าคุณเสิ่นชิงและระเบิดเขาเสี่ยวเหมยครับ!”

เสี่ยวหยางร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เฉาเล่อก็ชะงักไป “อะไรนะ? คุณบอกว่าตู๋หยาอยู่ที่บ้านคุณงั้นเหรอ? ผู้ชายที่ใส่เสื้อโค้ทสวมแว่นดำคนนั้นน่ะเหรอ?”

เสี่ยวหยางพยักหน้าพลางร้องไห้ “ใช่ ๆ แต่ผมถูกบังคับ ผมไม่ใช่พวกเดียวกับเขา เขาเอาปืนจ่อหัวผม บังคับให้ผมพาเขามาที่นี่ ผมก็ไม่มีทางเลือก!”

รอดตายมาได้ เสี่ยวหยางร้องไห้อย่างน่าสงสาร เขากอดเฉาเล่อแน่นไม่ยอมปล่อย

เฉาเล่อต้องใช้แรงอย่างมากถึงจะดึงเสี่ยวหยางออกจากตัวได้

เขารีบโทรหาเสิ่นชิงทันที “พี่เสิ่นชิงครับ พวกเราพบร่องรอยของตู๋หยาแล้ว เขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้อยู่ที่ชุมชนไป๋ฮวา อีกฝ่ายมีปืน ขอกำลังเสริมด้วยครับ”

เมื่อเสิ่นชิงได้ยินก็รีบติดต่อผู้กำกับจ้าวทันที

สามนาทีต่อมา รถตำรวจหลายสิบคันก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังชุมชนไป๋ฮวาอย่างยิ่งใหญ่

ไม่นาน ชุมชนไป๋ฮวาก็ถูกล้อมอย่างแน่นหนาทั้งด้านในและด้านนอก

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ความร่วมมือในการตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมดในชุมชน เฉาเล่อพบร่องรอยของตู๋หยาที่ซ่อนตัวอยู่ในตึกที่ 17 อย่างรวดเร็ว

ประชาชนในตึกที่ 17 ถูกอพยพออกมาอย่างรวดเร็ว ตู๋หยาถูกขังอยู่ในตึกที่ 17 ราวกับสัตว์ที่ถูกขังกรง