สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 508 เสิ่นชิงตายแล้ว

บทที่ 508 เสิ่นชิงตายแล้ว

ในการระเบิดครั้งนั้น กระจกกันลมของรถหุ้มเกราะสีดำถูกแรงระเบิดทำลายจนแตก

กระจกปรากฏรอยแตกเป็นใยแมงมุม แตกละเอียดเป็นเส้นบาง ๆ มากมาย

ในสภาพแบบนี้ กระจกยังไม่แตกออกทั้งหมด แสดงให้เห็นถึงคุณภาพที่สูงมาก

ไฟหน้ารถแตกทั้งหมด ตัวถังรถหลายจุดเสียรูปทรงอย่างรุนแรง

หลังคารถถูกซากปรักหักพังลึกหลายเมตรกดจนบุบลงไป ดูน่ากลัวมาก

เสิ่นชิงล้มไปข้างหน้า ศีรษะของเธอจมอยู่ในถุงลมนิรภัย ที่หางคิ้วมีเลือดไหล บริเวณแผลยังมีเศษกระจกติดอยู่

เสิ่นชิงหลับตาสนิท เธอหมดสติไปเพราะเสียเลือดมากเกินไป

ในความพร่าเลือน เสิ่นชิงเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเธอ

“ลูก… ตื่นเร็ว จะมานอนในที่แบบนี้ได้ยังไง เดี๋ยวจะหนาวเอานะ”

เสิ่นชิงมองไปตามเสียง พบว่ารอบตัวมีหมอกสีขาวลอยอยู่ ทั้งฟ้าและดินเป็นสีขาวโพลน มองไม่เห็นอะไรชัดเจน

ในความเลือนราง เสิ่นชิงเห็นเงาร่างหนึ่งในหมอก

เงาร่างนั้นเลือนรางมาก แต่กลับดูคุ้นตาอยู่บ้าง

“ลูก อย่าหลับ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ลูกควรมา รีบกลับไปเถอะ”

เสียงในม่านหมอกนั้นแปลกหูมาก แต่กลับทำให้เสิ่นชิงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

เธอรู้สึกว่าเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ไหนสักแห่ง แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

เสิ่นชิงเพ่งมองเข้าไปในม่านหมอกอย่างตั้งใจ

จากนั้น เธอก็เห็นหญิงสาวร่างบางอรชรผู้หนึ่ง

หญิงสาวคนนั้นดูอายุราวสามสิบปี เสิ่นชิงสังเกตอย่างละเอียดแล้วพบว่าหญิงสาวคนนั้นมีหน้าตาคล้ายกับเธอมาก

“คุณคือ?” เสิ่นชิงมองหญิงสาวที่มีใบหน้าคล้ายกับตัวเองมาก ในใจมีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา

ในม่านหมอก หญิงสาวคนนั้นยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองดูเสิ่นชิงเงียบ ๆ

สายตาของหญิงสาวอ่อนโยนมาก มองมาที่เสิ่นชิงอย่างแผ่วเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความรักความเมตตา

เสิ่นชิงรู้สึกสะท้านในใจ “คุณคือ…”

หญิงสาวยื่นมือมาลูบศีรษะของเสิ่นชิงแล้วร้องเพลงกล่อมเด็กราวกับกำลังปลอบทารกน้อย

ไม่รู้ทำไม เมื่อเสิ่นชิงได้ฟังเพลงกล่อมนี้ เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ เต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง

เมื่อร้องเพลงจบ หญิงสาวก็ยื่นมือมาผลักเสิ่นชิงเบา ๆ ทำให้เธอหลุดออกจากกลุ่มหมอก

เสิ่นชิงรู้สึกว่าร่างกายจมดิ่งลงอย่างฉับพลัน ตามด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับลอยอยู่กลางอากาศ

“อ๊า!”

ท่ามกลางความมืด

เสิ่นชิงร้องออกมาหนึ่งครั้ง แล้วลืมตาขึ้นทันที

สิ่งที่อยู่ในสายตาคือความมืดมิด

เสิ่นชิงรู้สึกงุนงง เมื่อครู่ทุกอย่างยังเป็นสีขาวโพลนไปหมด แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นโลกที่มืดสนิท

เสิ่นชิงยังคงจมอยู่ในความฝันเมื่อครู่ ทุกอย่างช่างดูเหมือนภาพลวงตา

เธอแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง อะไรคือความฝัน

แต่เครื่องมือในรถหุ้มเกราะสีดำยังคงกะพริบแสงสีฟ้า

แสงสีฟ้าที่กะพริบวูบวาบนี้เอง ที่ดึงเสิ่นชิงกลับสู่ความเป็นจริงในทันที

เสิ่นชิงกุมขมับที่มีเลือดไหล รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ส่งมาจากศีรษะ

เลือดหยดลงบนพวงมาลัยทีละหยด กระเซ็นเป็นดอกไม้สีแดงฉูดฉาด

“อืม… เป็นความฝัน เมื่อกี้ฉันคงฝันไปสินะ”

เสิ่นชิงนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องคนขับด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

ผู้หญิงที่เธอเพิ่งฝันถึงนั้น มีหน้าตาเหมือนกับผู้หญิงในภาพถ่ายเก่าที่คุณตาเก็บสะสมไว้ราวกับเป็นคนเดียวกัน

เฉียวเทียนเอินเคยบอกเธอว่า ผู้หญิงในภาพถ่ายนั้นคือแม่ของเธอ และเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณตาเฉียว เป็นคุณหนูที่พลัดพรากจากตระกูลเฉียว

เธอ… เพิ่งฝันถึงแม่จริง ๆ

ที่แท้ผู้หญิงในภาพถ่ายนั้น เวลายิ้มก็เป็นแบบนี้นี่เอง ช่างมีชีวิตชีวาและสดใส ทั้งสวยและอ่อนโยนเหลือเกิน

เพราะเสียเลือดมากเกินไป ร่างกายของเสิ่นชิงค่อย ๆ เย็นเฉียบลง เธอรู้สึกราวกับว่าทั้งร่างถูกแช่อยู่ในน้ำแข็ง

แต่หลังจากฝันเช่นนั้น แม้ร่างกายของเธอจะเย็นเฉียบ แต่หัวใจกลับอบอุ่น

เหมือนกับร่างกายของเธออยู่ในฤดูหนาว แต่หัวใจกลับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นชิงฝันเห็นแม่ของตัวเอง

ครั้งนี้ แม่ของเธอไม่เพียงแต่มีรูปร่างหน้าตา แต่ยังพูดคุยกับเธอ และยิ้มให้เธอด้วย

เสิ่นชิงกุมหน้าผากที่เลือดไหลไม่หยุด แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ

ช่างดีจริง ๆ ที่เธอได้ฝันเห็นแม่

เสิ่นชิงรู้สึกว่าร่างกายสั่นไม่หยุด เธอตระหนักว่าสถานการณ์ของตัวเองไม่ค่อยดีเลย

รอบ ๆ มืดสนิท เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

เสิ่นชิงใช้แขนที่ชาผลักประตูรถ แต่ประตูกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ราวกับถูกเชื่อมติดกับตัวรถ

ดูเหมือนว่าด้านนอกประตูรถจะมีอะไรบางอย่างขวางอยู่ จึงเปิดไม่ออก

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว แล้วกดปุ่มหนึ่ง

รถเกราะดำคันนี้มีกลไกเล็ก ๆ มากมายเพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ

ถ้าประตูรถถูกสิ่งของภายนอกขัดขวางจนผลักไม่ออก เพียงแค่กดปุ่ม ประตูก็จะเลื่อนลงโดยอัตโนมัติ

แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นชิงประหลาดใจมากก็คือ หลังจากที่เธอกดปุ่มแล้ว ประตูกลับยังคงไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย