สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 507 ผู้กำกับจ้าวรู้สึกหมดคำพูด
บทที่ 507 ผู้กำกับจ้าวรู้สึกหมดคำพูด
ผู้กำกับจ้าวมีปัญหาเรื่องหู บางครั้งได้ยิน บางครั้งไม่ได้ยิน
เขาไม่ได้ยินโทรศัพท์ของเฉาเล่อเพราะกำลังยุ่งอยู่กับการไล่จับนักข่าวที่แอบเข้ามาในเขาเสี่ยวเหมย
“พี่เฉาติดต่อผู้กำกับจ้าวได้หรือยัง? พี่เสิ่นชิงเป็นยังไงบ้าง?” เค่ออวิ๋นกัดริมฝีปากด้วยความกังวล มือทั้งสองข้างจับชายกระโปรงด้วยความไม่สบายใจ
เมื่อได้ยินว่าเสิ่นชิงเกิดเรื่อง ทุกคนต่างรู้สึกกังวล
สวีลี่ตื่นตระหนกจนพูดไม่เป็นภาษา “ผู้กำกับจ้าวพูดว่ายังไง? ข่าวพวกนั้นเป็นความจริงหรือเปล่า?”
เฉาเล่อหน้าเศร้า ส่ายหน้า “โทรไม่ติด โทรหาผู้กำกับจ้าวไม่ติด ที่นั่นต้องเกิดเรื่องแน่ ๆ”
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนรู้สึกหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“พี่เสิ่นชิงเกิดเรื่องจริง ๆ…”
เค่ออวิ๋นถือวิทยุสื่อสาร ใบหน้าซีดเผือด
“มีข่าวมาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า ทหารรับจ้างระเบิดท่อแก๊สธรรมชาติ พี่เสิ่นชิงโดนเต็ม ๆ ถูกระเบิดตกลงไปในหุบเขา ตอนนี้ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ไม่ทราบสถานการณ์ ยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง…
แล้วก็… ที่นั่นบอกให้พวกเราเตรียมใจไว้…”
สวีลี่และเฉาเล่อต่างอึ้งไปพร้อมกัน “เตรียมใจเรื่องอะไร?”
เค่ออวิ๋นเม้มริมฝีปากโดยไม่พูดอะไร
บรรยากาศรอบข้างแข็งค้างไปชั่วขณะ ภายในห้องเงียบกริบจนแม้แต่เสียงเข็มตกยังได้ยิน
“ตึกตัก…ตึกตัก…”
ภายในห้องได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นระรัว
ทั้งสามคนสบตากัน ตัดสินใจในทันทีที่จะกลับไปเมืองเจียง เห็นกับตาย่อมเชื่อถือได้มากกว่าการฟังจากปากคนอื่น พวกเขาต้องไปดูสถานที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง
…
เขาเสี่ยวเหมย เมืองเจียง
ขณะนี้เขาเสี่ยวเหมยเต็มไปด้วยรอยไหม้ดำ ทุกที่มีร่องรอยของควันไฟและเปลวเพลิง
ต้นไม้ที่ไหม้เป็นถ่านเห็นได้ทั่วไป ทุกที่เต็มไปด้วยหินที่แตกกระจายและซากรถยนต์ที่บิดเบี้ยวผิดรูป
ด้วยความพยายามของทุกคน ไฟที่เขาเสี่ยวเหมยได้ถูกควบคุมแล้ว ตามลาดเขาและก้นหุบเขามีควันหนาทึบลอยเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ
เขาเสี่ยวเหมยที่เคยงดงามด้วยภูเขาและสายน้ำ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบาดแผล มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความดำมืด ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
ที่ก้นหุบเขาเสี่ยวเหมย มีรถขุดเจ็ดแปดคันกำลังทำการขุดเจาะ พวกเขาต้องขุดหินที่ปากทางเข้าหุบเขาออก เพื่อให้รถเครนเข้ามาได้
ไม่เช่นนั้นจะไม่มีทางเคลื่อนย้ายหินขนาดมหึมาและดำเนินงานกู้ภัยได้เลย
เสิ่นชิงถูกกดทับอยู่ข้างล่างมาห้าชั่วโมงแล้ว สถานการณ์วิกฤติมาก
การขุดเอาหินที่ขวางอยู่ที่ก้นหุบเขาออกคงต้องใช้เวลาอีกประมาณสองชั่วโมง จากสถานการณ์ตอนนี้ โอกาสที่เสิ่นชิงจะรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์
เมื่อเซี่ยเฉิงอวิ๋นมาถึงก้นหุบเขา เขาเห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกหัวใจแทบหยุดเต้น
ทั้งหุบเขาเกือบจะถูกเศษหินถมจนเต็ม ทั้งตัวเสิ่นชิงและรถถูกฝังอยู่ที่ก้นสุด
เก้าในสิบส่วน… คงช่วยไม่ทันแล้ว
เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกแสบจมูก ชกกำแพงหินหนึ่งที เมื่อครู่เขายังหัวเราะเรียกเสิ่นชิงว่าพี่สาว เสิ่นชิงยังประชดเรียกเขาว่าน้องชาย…
ใครจะคิดว่า เพียงชั่วพริบตา กลับต้องมาพรากจากกัน
“ติ๊ง…”
โทรศัพท์ของเซี่ยเฉิงอวิ๋นดังขึ้น
เขาเปิดโทรศัพท์ดู พบว่าเป็นสายจากเค่ออวิ๋น
หัวใจของเซี่ยเฉิงอวิ๋นบีบรัดขึ้นมาทันที เขามองโทรศัพท์นิ่งงัน ไม่กล้ารับสาย
ตอนนี้เขากลัวที่จะรับโทรศัพท์จากเค่ออวิ๋นเป็นพิเศษ
เขาไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร และไม่รู้จะปลอบเค่ออวิ๋นอย่างไรดี
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเงยหน้ามองลงไปที่ก้นเหว ซึ่งเต็มไปด้วยเศษหิน บางก้อนถูกกองซ้อนกันสูง มองจากระยะไกลดูคล้ายป้ายหลุมศพที่นูนขึ้นมา
ความเป็นจริงนั้นโหดร้าย ในสถานการณ์แบบนี้ เสิ่นชิงแทบจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย
เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองโทรศัพท์มือถือด้วยความลังเลเป็นเวลานาน เขาไม่มีความกล้าพอที่จะรับสาย
ปลายสายอีกด้าน เค่ออวิ๋นกัดริมฝีปากแน่น เธอพร่ำบอกกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมาในใจว่า
“ได้โปรด เซี่ยเฉิงอวิ๋น รับสายเร็ว ๆ สิ…”
ตอนนี้เค่ออวิ๋นอยากรู้ข่าวของเสิ่นชิงมาก เธออยากยืนยันอีกครั้ง เธอไม่เชื่อว่าสถานการณ์ของเสิ่นชิงจะร้ายแรงขนาดนั้น
เสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุด จนทำให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นปวดหัว
“พี่เซี่ย ทำไมคุณถึงจ้องมองโทรศัพท์แต่ไม่รับสายล่ะ?”
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ๆ เซี่ยเฉิงอวิ๋น มองโทรศัพท์ในมือเขาด้วยความสงสัย
“มองอะไร?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นตวาดกลับไปอย่างหงุดหงิด
เจ้าหน้าที่รู้ว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นเพิ่งโดนดุมาจึงอารมณ์ไม่ดี เขาหดคอด้วยความกลัว แอบด่าตัวเองที่ชอบหาเรื่อง แล้วรีบวิ่งหนีไป
เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง ในที่สุดเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็รวบรวมความกล้ารับสาย
“ฮัลโหล? อาอวิ๋น? มีอะไรเหรอ?” เสียงของเซี่ยเฉิงอวิ๋นแหบพร่า
เค่ออวิ๋นสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกในน้ำเสียงของเซี่ยเฉิงอวิ๋น
“เซี่ยเฉิงอวิ๋น คุณรู้สถานการณ์ของพี่เสิ่นชิงหรือเปล่า? ตอนนี้ทุกคนบอกว่าเธอติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง นี่เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?”
เสียงของเค่ออวิ๋นสั่นเครืออย่างรุนแรง
เซี่ยเฉิงอวิ๋นสูดหายใจลึก แล้วพูดว่า “อาอวิ๋น ตอนนี้ผมอยู่ที่เกิดเหตุ ใจเย็น ๆ แล้วฟังผมนะ สถานการณ์ของพี่เสิ่นชิงตอนนี้อันตรายจริง ๆ เก้าในสิบส่วน…”
“ตุ้บ…”
โทรศัพท์ของเค่ออวิ๋นตกลงพื้น เธอเอามือปิดปาก น้ำตาเอ่อคลอ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…”
เฉาเล่อกำลังขับรถ เค่ออวิ๋นและสวีลี่นั่งอยู่เบาะหลัง
สวีลี่เห็นเค่ออวิ๋นร้องไห้ หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ลำคอ “เป็นยังไงบ้าง? เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้พี่เสิ่นชิงเป็นยังไงบ้าง?”
เค่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ มองไปที่สวีลี่ด้วยสีหน้าเจ็บปวด “พี่สวีลี่ ถ้าพี่เสิ่นชิงเสียชีวิตจริง ๆ พวกเรา…”
“คุณพูดบ้าอะไร? พี่เสิ่นชิงจะตายได้ยังไง! นี่ก็ยังไม่ได้ยืนยันการเสียชีวิตเลยนะ บางทีพี่เสิ่นชิงอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้ เธอน่ะแกร่งขนาดนั้น ยมทูตยังไม่กล้ารับวิญญาณเธอเลย!”
สวีลี่กำหมัดแน่นกัดฟันพูดว่า “ถ้าไม่เห็นศพก็ไม่ยอมเชื่อหรอก ตราบใดที่ยังไม่ได้เห็นศพกับตา พี่เสิ่นชิงก็ยังมีชีวิตอยู่!”
เฉาเล่อก็คิดเช่นเดียวกัน เขาเหยียบคันเร่งจนสุด รถพุ่งออกไปเหมือนจรวด
รถของเฉาเล่อพุ่งทะยานไปเหมือนเงาจาง ๆ มุ่งหน้าไปยังเมืองเจียงอย่างรวดเร็ว
สวีลี่ติดไซเรนไว้บนหลังคารถ ผู้คนและรถบนท้องถนนต่างหลบทางให้ พวกเขาจึงเดินทางได้อย่างราบรื่นไม่มีอุปสรรค
สามชั่วโมงต่อมา
พวกเฉาเล่อก็มาถึงเขาเสี่ยวเหมย
ตอนนี้ไฟที่เขาเสี่ยวเหมยถูกดับลงแล้ว ทั้งภูเขาโล่งเตียนและดำมืด
รอบ ๆ เขาเสี่ยวเหมยมีการกั้นแนวกันคนเข้า ด้านนอกแนวกั้นมีประชาชนล้อมอยู่หลายชั้น มองไกล ๆ เห็นเป็นทะเลดำทะมึน
ในนั้นมีนักข่าวและผู้สื่อข่าวจำนวนมาก พวกเขาล้อมเจ้าหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่และถามไม่หยุด
“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นนักข่าวจากหนังสือพิมพ์เมืองเจียง ขอสัมภาษณ์คุณหน่อยได้ไหมคะ?”
“ได้ยินมาว่าเสิ่นชิงประสบเหตุที่เขาเสี่ยวเหมย เรื่องนี้จริงหรือเท็จ?”
“เกิดอะไรขึ้นที่เขาเสี่ยวเหมยกันแน่? การระเบิดครั้งนั้นเกิดจากอะไร? มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตกี่คน?”
“ขอถามหน่อยว่าคุณเสิ่นชิงยังมีชีวิตอยู่ไหม? เธอปลอดภัยแล้วหรือยัง?”
เหล่านักข่าวและผู้ประกาศข่าวบินวนเวียนเหมือนแมลงวัน เสียงอึกทึกของพวกเขาทำให้เจ้าหน้าที่ปวดหัว
แต่ไม่ว่าคนพวกนี้จะถามอะไร คำตอบที่ได้รับก็มีเพียงคำเดียว “ขอโทษครับ ผมไม่สามารถให้ข้อมูลได้”
ประชาชนที่ได้เห็นข่าวต่างรีบมารวมตัวกัน ล้อมรอบเขาเสี่ยวเหมยเป็นวงหลายชั้น
ที่เชิงเขา มีผู้คนมากมายกำลังสวดภาวนาให้เสิ่นชิง
พวกเขาพนมมือ มองไปทางหุบเขาด้วยความศรัทธา
“ขอให้สวรรค์เปิดตาดูด้วยเถิด ขอให้เสิ่นชิงปลอดภัย เธอเป็นคนดี เป็นข้าราชการที่ดี คนดีสมควรได้รับผลดีตอบแทน”
“ถ้าสวรรค์คุ้มครองให้เสิ่นชิงปลอดภัย ฉันขอสาบานว่าจะกินเจตลอดทั้งปี”
“เสิ่นชิง เธอทำความดีมามาก ช่วยเหลือผู้คนมามากมาย เธอไม่สมควรจบลงแบบนี้”
“ขอให้สวรรค์คุ้มครอง รอคอยปาฏิหาริย์…”
เมื่อเฉาเล่อและคณะมาถึงก้นหุบเขา รถขุดได้ขุดก้อนหินขนาดมหึมาที่ขวางทางเข้าหุบเขาออกแล้ว
รถเครนได้เข้าไปถึงก้นหุบเขา และกำลังดำเนินการช่วยเหลือ
เสียงเครนยกของหนักดังขึ้นลง หินก้อนมหึมาถูกเคลื่อนย้ายออกจากหุบเขาทีละก้อน
แต่หินขนาดใหญ่ที่ร่วงลงมาในหุบเขามีมากเหลือเกิน ไม่สามารถเก็บกวาดให้เสร็จได้ในเวลาอันสั้น
เฉาเล่อและสวีลี่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ รู้สึกร้อนใจมาก พวกเขาถึงขั้นวิ่งเข้าไปในหุบเขาเพื่อเก็บกวาดเศษหินด้วยมือเปล่า
พวกเขาใช้มือขุด ใช้ไหล่แบก ใช้แขนผลัก ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่กดทับอยู่ในใจได้
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเห็นภาพนั้นก็ไม่ได้ห้ามปราม แต่กลับเข้าร่วมกับพวกเขาทั้งสาม
เจ้าหน้าที่จำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เข้ามาร่วมด้วย พวกเขาร้องตะโกนพร้อมกัน ดึงก้อนหิน ผลักแผ่นหินออก
ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร พวกเขาก็อยากช่วยเท่าที่จะทำได้
พวกเขากำลังแข่งกับความตาย พยายามแย่งชิงทุกวินาทีเพื่อช่วยเสิ่นชิงออกมา
…
ใต้ซากปรักหักพังลึกลงไปหลายเมตร มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งถูกฝังอยู่
ตัวถังรถถูกบีบอัดจนบิดเบี้ยวผิดรูป เศษหินแหลมคมหลายก้อนทิ่มแทงกระจกบังลมที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุม
กระจกของรถเกราะดำเป็นกระจกกันกระสุน แข็งแรงมาก โดยปกติแล้วเศษหินไม่สามารถทะลุผ่านได้
แต่เนื่องจากด้านหน้าของตัวรถได้รับแรงระเบิดอย่างรุนแรง ความแข็งแรงของรถทั้งคันจึงลดลงอย่างมาก
Comments for chapter "บทที่ 507 ผู้กำกับจ้าวรู้สึกหมดคำพูด"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
