สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 506 พร้อมรับการถูกตีและด่าว่า

บทที่ 506 พร้อมรับการถูกตีและด่าว่า

ตอนที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นและหน่วยดับเพลิงคุมตัวคนร้ายกลับมา ไฟที่ทางตะวันตกของเขาเสี่ยวเหมยก็ถูกควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ฮวาเสอและทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ที่ได้รับการช่วยเหลือถูกเจ้าหน้าที่คุมตัวกลับขึ้นรถ

ตอนที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นเดินลงมาจากหน้าผาพร้อมกับหน่วยดับเพลิง เซี่ยจือจางก็ยืนอยู่ที่เชิงเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

พอเห็นเซี่ยจือจาง ขาทั้งสองข้างของเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็อ่อนแรงจนทนไม่ไหว เดินไปก็เริ่มโซเซ

ยิ่งเซี่ยเฉิงอวิ๋นเดินเข้าใกล้ สีหน้าของเซี่ยจือจางก็ยิ่งดำมืดลง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นพึมพำในใจว่า แย่แล้ว คราวนี้เขาต้องตายแน่ ๆ

กรรมของเขามาถึงแล้ว!

เซี่ยเฉิงอวิ๋นก้มหน้า หดคอ พยายามลดการมีตัวตนของตัวเองลง

เขาถึงกับหลอกตัวเอง พึมพำในใจว่า ‘มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน’

เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเซี่ยเฉิงอวิ๋น เซี่ยจือจางก็โกรธจนหัวเราะออกมา

เขามองเซี่ยเฉิงอวิ๋นพลางปรบมือพูดว่า “ดี ๆ ๆ เซี่ยเฉิงอวิ๋น บุกเข้าไปในที่เกิดเหตุเพลิงไหม้คนเดียวเพื่อช่วยคน ฉันควรจะยกย่องนายว่าเป็นวีรบุรุษไหม?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเดินมาหยุดตรงหน้าเซี่ยจือจาง ก้มหน้านิ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ

ท่าทางพร้อมจะรับการถูกตีและด่าว่า

เซี่ยจือจางโกรธจนต้องตบไปที่หน้าผากของเซี่ยเฉิงอวิ๋น

เซี่ยเฉิงอวิ๋นพูดเสียงเบา “ผมรู้ว่าตัวเองทำอะไรหุนหันพลันแล่น ลุงใหญ่ครับ ลงโทษผมเถอะ จะตีก็ได้ จะด่าก็ได้ ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ลุงหายโกรธก็พอ”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยอมรับผิดด้วยท่าทีที่ดีเกินคาด ทำเอาเซี่ยจือจางกลับไม่รู้จะทำอย่างไร

คำด่าที่จะหลุดออกจากปาก เซี่ยจือจางก็พยายามอดกลั้นไว้

สุดท้าย เซี่ยจือจางก็อดไม่ไหว ด่าออกมาตรง ๆ “บ้าเอ๊ย ทำไมฉันถึงต้องมาเจอลูกหมาอย่างนายด้วย!”

เซี่ยจือจางตั้งใจจะด่าหลานชายที่ไร้ประโยชน์คนนี้อีกสักหน่อย แต่เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับพูดเปลี่ยนเรื่องไปเสียแล้ว

เซี่ยเฉิงอวิ๋น “ลุงใหญ่ครับ พี่เสิ่นชิงเป็นยังไงบ้าง?”

เซี่ยจือจางชะงักไปทันที

เมื่อกี้เขาทุ่มความสนใจไปที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นจนหมด สถานการณ์ทางฝั่งเสิ่นชิงเขายังไม่ได้สืบเลย

เซี่ยจือจางจิ้มหน้าผากเซี่ยเฉิงอวิ๋นแรง ๆ พูดทั้ง ๆ ที่กัดฟันกราม “นายเนี่ย! ชาติที่แล้วฉันคงติดหนี้นายมาแน่ ๆ!”

…

หลังจากเหล่าจางพาคนไปดับไฟที่หน้าผาฝั่งตะวันตก ภารกิจค้นหาเสิ่นชิงก็ตกเป็นหน้าที่ของผู้ช่วยของเขา

เขานำทีมสองชุดไต่เชือกช่วยเหลือลงไปถึงก้นหน้าผา

ส่วนล่างของหน้าผาถูกเศษหินถมจนเรียบ ไม่สามารถมองเห็นสภาพดั้งเดิมได้เลย

พูดว่าเป็นเศษหินก็เถอะ แต่ละก้อนมีขนาดใหญ่มหึมา กำลังคนเพียงอย่างเดียวไม่มีทางขุดออกได้

เมื่อเห็นสภาพที่ก้นหุบเขา ทุกคนรู้สึกหมดหวังไปครึ่งหนึ่ง

เสิ่นชิงคงถูกทับอยู่ข้างล่างทั้งคนทั้งรถ

ไม่รู้ว่าตอนนี้…

ภูมิประเทศโดยรอบก้นหุบเขาซับซ้อน รถเครนเข้ามาได้ยาก การจะเคลื่อนย้ายเศษหินพวกนี้ใช้แรงคนไม่ได้ผล มันช้าเกินไป

ทำได้แค่ปรับพื้นที่เนินเขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของก้นหุบเขาให้เรียบก่อน แล้วนำรถเครนเข้ามา จากนั้นค่อยดำเนินการช่วยเหลือ

แต่แผนนี้ใช้เวลานาน ผู้ช่วยก็ไม่รู้ว่าเสิ่นชิงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

ไม่รู้ว่าเธอจะทนได้อีกนานแค่ไหน

ภายใต้การรักษาฉุกเฉิน การได้ยินของผู้กำกับจ้าวฟื้นคืนมาบ้างเล็กน้อย

เขาก้าวขาที่ชาลงมาที่ก้นหุบเขา มองดูหุบเขาตรงหน้าที่แทบจะถูกถมจนเรียบด้วยสายตาเหม่อลอย

ในตอนนั้นเอง นักข่าวที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศของเขาเสี่ยวเหมยได้แอบย่องผ่านแนวป้องกันเข้าไปในหุบเขา

เขาได้ยินว่าเสิ่นชิงถูกหินถล่มทับอยู่ใต้ซากปรักหักพัง จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพกองหินที่กองสูงอยู่ก้นหุบเขาไว้หลายภาพ

นักข่าวต้องมีความทันต่อเหตุการณ์ ใครที่ได้ข้อมูลมือหนึ่งและเปิดเผยเรื่องนี้เป็นคนแรก ก็จะได้รับความสนใจและยอดวิวมากที่สุด

หลังจากถ่ายภาพไปหลายรูป นักข่าวรีบเขียนข่าวแล้วโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตทันที

พาดหัวข่าวเขียนว่า อัยการสาวสวยประสบอุบัติเหตุ ถูกหินถล่มทับร่าง ยังไม่ทราบชะตากรรม

หลังจากข่าวนี้ถูกเผยแพร่ไม่นาน ก็ติดเทรนด์ฮอตทันที

เรื่องการระเบิดที่เขาเสี่ยวเหมยนั้น ทุกคนในโลกออนไลน์รู้กันหมดแล้ว

ตอนนี้เรื่องราวยังพัวพันถึงเสิ่นชิง ทำให้กระทู้ยิ่งร้อนแรงขึ้นไปอีก กลายเป็นหัวข้อฮอตฮิตในทุกแพลตฟอร์มออนไลน์ในทันที

ส่วนความคิดเห็นใต้กระทู้ก็พุ่งถึงหลักแสนในเวลาไม่กี่นาที

ชาวเน็ต : พระเจ้า! โดนหินทับเยอะขนาดนั้น คุณเสิ่นจะรอดไหม…

“ชาวเน็ต : ฮือ ๆ น่ากลัวจัง แต่พี่เสิ่นชิงทั้งสวยทั้งใจดี ต้องรอดพ้นเคราะห์กรรมแน่นอน

ชาวเน็ต : รู้สึกว่าโอกาสรอดน้อยกว่าไม่รอด… ถ้าเกิดเรื่องร้ายขึ้นจริง ๆ ก็น่าเสียดายมาก เธอยังอายุน้อยแท้ ๆ…

ชาวเน็ต : ไม่นะ! ฮือ ๆ คุณเสิ่นชิงของฉัน ฉันชอบเธอที่สุดเลย ขอพระเจ้าคุ้มครอง อย่าให้เป็นอะไรไปเลย!

ตอนที่เสิ่นชิงเกิดเรื่อง สวีลี่และเฉาเล่อเพิ่งจะเดินทางมาถึงเมืองหางโจวพอดี

เค่ออวิ๋นมองข่าวด้วยสีหน้าซีดเผือด มือที่สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก “เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ พี่เสิ่นชิงจะต้องไม่เป็นอะไร เธอจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ ๆ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของสวีลี่ซีดขาวไร้เลือดฝาด เธอพึมพำ “เป็นไปไม่ได้ พี่เสิ่นชิงเคยบอกว่าชีวิตของเธอแข็งแกร่งที่สุด เธอไม่มีทางตายหรอก เป็นไปไม่ได้”

ยังคงเป็นเฉาเล่อที่มีสติมากกว่า เขาโทรหาเสิ่นชิงโดยตรง

แต่โทรศัพท์ของเสิ่นชิงไม่สามารถติดต่อได้เลย จนสุดท้ายเฉาเล่อจำต้องโทรหาผู้กำกับจ้าวด้วยความหวังริบหรี่